I SA/Łd 178/21

Dnia 6 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia WSA Bożena Kasprzak, , po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ż. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z [...]r. oddalające skargę Ż. G. na czynność egzekucyjną. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] r. określił Ż. G. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od marca do sierpnia oraz od października do grudnia 2013 r. Ww. decyzji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. postanowieniem z dnia [...] r., nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 3 grudnia 2018 r. Ż. G. złożyła odwołanie od ww. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł.. W wyniku rozpoznania złożonego środka zaskarżenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] r. w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2013 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie, z uwagi na przedawnienie zobowiązania za ten okres, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W oparciu o ww. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r. wystawił na Ż. G. tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obejmujące należności w podatku akcyzowym za miesiące od marca do sierpnia oraz od października do grudnia 2013 r., które następnie skierował do przymusowej realizacji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wystosował m.in. zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2018 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w A Sp. z o.o. Sp. k. W odpowiedzi na powyższe zajęcie, doręczone w dniu 20 grudnia 2018 r., dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. wskazał, iż uznaje zajętą wierzytelność; Ż. G. ww. zajęcie z dnia 19 grudnia 2018 r. - wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych - doręczone zostało w dniu 3 stycznia 2019 r. W dniu 25 stycznia 2019 r. do Urzędu Skarbowego Ł.-P. wpłynęła - złożona przez pełnomocnika Ż. G. w dniu [...] r. - skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. innej wierzytelności pieniężnej w A Sp. z o.o. Sp. k. "z tytułu umowy pożyczki udzielonej A sp. z o.o. sp.k.". Pełnomocnik zobowiązanej zaskarżonej czynności egzekucyjnej zarzucił naruszenie: - art. 29 § 1 i art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej: u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie egzekucja jest celowa i dopuszczalna pomimo braku podstaw do prowadzenia postępowania, bowiem w dniu zastosowania niniejszego środka egzekucyjnego brak było obowiązku podatkowego podlegającego wykonaniu, z uwagi na brak prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. rygoru natychmiastowej wykonalności, co w rezultacie spowodowało brak możliwości wykonania decyzji organu pierwszej instancji określającej zobowiązania w podatku akcyzowym za 2013 r., a zatem nie istniała podstawa wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz podstawa do dokonywania czynności egzekucyjnych zmierzających do realizacji obowiązku; - art 29 ww. ustawy, poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego i dokonywanie w jego ramach czynności egzekucyjnych, jest dopuszczalne w przypadku, gdy brak jest podstawy prawnej do takiego działania organu; - art. 29 § 1 w związku z art. 89 § 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środków egzekucyjnych, pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r., - art. 6 ww. ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu, bowiem podatnik w żaden sposób nie uchylał się od ciążącego na nim obowiązku. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w niniejszej sprawie egzekucja jest niedopuszczalna, bowiem doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe, a zatem zobowiązanie to nie może być skutecznie od zobowiązanej egzekwowane. Wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne, bowiem w dniu zastosowania środków egzekucyjnych brak było w obiegu prawnym wymagalnej, ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym, która mogłaby stanowić podstawę wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ nie dokonał prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu ww. decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem nie podlegała ona wykonaniu, a z racji tego nie mogła być podstawą do wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Wobec powyższego, wystawienie na jej podstawie tytułu wykonawczego, wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środków egzekucyjnych było bezpodstawne. Końcowo podniesiono, że zobowiązana nie uchyla się od wykonania obowiązku, ani też nie podejmuje działań polegających na wyzbywaniu się majątku. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –P. oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A Sp. z o.o. Sp. k., dokonaną zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego strona złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia powtórzono argumentację podniesioną w skardze z dnia 17 stycznia 2019 r. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w postanowieniu z [...] r. wskazał, że w analizowanej sprawie w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] , Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. -P. zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A Sp. z o.o. Sp. k. Przedmiotowe zawiadomienie — wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych — zostało doręczone Ż. G. w dniu 3 stycznia 2019 r. Z kolei dłużnik zajętej wierzytelności przedmiotowe zajęcie odebrał w dniu 20 grudnia 2018 r. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., nie może budzić żadnych wątpliwości legalność czynności polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, gdyż jest to środek stosowany w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych, wyszczególniony w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Nie dopatrzono się również uchybień formalnych w zaskarżonej czynności, ponieważ organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zgodnie z wzorem tego rodzaju dokumentu stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.09.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804). Oceniając zatem zaskarżoną przez pełnomocnika Ż. G. czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P., polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, iż została ona dokonana prawidłowo, tj. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Jednocześnie organ podkreślił, że w trybie skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Organ stwierdził, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Tym samym podnoszone przez pełnomocnika zobowiązanej kwestie ewentualnego nieistnienia obowiązku, braku jego wymagalności, niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 19 grudnia 2018 r., czy też uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, wykraczają poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne i nie mogą być rozpoznane w ramach tego środka zaskarżenia. Niezależnie od powyższego organ zauważył, że podniesiona przez pełnomocnika strony zarówno w skardze z dnia 17 stycznia 2019 r., jak i w zażaleniu z dnia 30 marca 2020 r. argumentacja dotycząca zarzutów nieistnienia, przedawnienia i braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej stanowiła przedmiot rozpoznania w postępowaniu wszczętym w wyniku wniesienia przez pełnomocnika strony zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie strona podniosła zarzuty naruszenia: - art. 29 § 1 w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a., poprzez błędną ich wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie egzekucja jest celowa i dopuszczalna pomimo braku podstaw do prowadzenia postępowania, bowiem w dniu zastosowania niniejszego środka egzekucyjnego brak było obowiązku podatkowego podlegającego wykonaniu, z uwagi na brak prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. rygoru natychmiastowej wykonalności, co w rezultacie powoduje brak możliwości wykonania decyzji Organu I instancji dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za 2013 r., a zatem nie istnieje podstawa wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz podstawa do dokonywania czynności egzekucyjnych zmierzających do realizacji obowiązku; - art. 29 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego i dokonywanie w jego ramach czynności egzekucyjnych, jest dopuszczalne w przypadku gdy brak jest podstawy prawnej do takiego działania organu; - art. 29 § 1 w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środków egzekucyjnych, pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. - art. 6 u.p.e.a, poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu, bowiem podatnik w żaden sposób nie uchyla się od ciążącego na nim obowiązku; - art. 54 § 1 u.p.e.a poprzez niezasadne uznanie, iż argumenty podnoszone w skardze na czynność egzekucyjną mogą być rozpatrywane tylko w ramach zarzutów, co skutkuje oddaleniem skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w sprawie nie ma zastosowania). Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. W myśl jego § 1 zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie - zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej - art. 79 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Organ w zaskarżonym postanowieniu trafnie zauważył, że stosownie do art. 54 u.p.e.a. w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992 r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20, wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok NSA z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www. orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej CBOSA). Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13 LEX nr 1774551). W postępowaniu skargowym, w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, z 5 marca 2015 r. II FSK 290/13 - dostępne w CBOSA). W świetle powyższych rozważań sąd zauważa, że zarzuty skargi w istocie nie kwestionują poprawności przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Strona w swojej skardze kwestionuje istnienie swojego zobowiązania podatkowego wobec Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego, podnosząc argumentację w zakresie przedawnienia, braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powyższe okoliczności mogą jednak podlegać kontroli w ramach postępowania w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., nie mogą jednak stanowić podstawy skargi na czynność egzekucyjną w oparciu o art. 54 u.p.e.a. Podkreślić należy, że organ egzekucyjny rozpoznając sprawę w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne nie posiada uprawnienia do rozstrzygania tego rodzaju zarzutów. W ocenie sądu organy obu instancji w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 54 u.p.e.a. prawidłowo oceniły sposób i formę dokonania przez organ egzekucyjny zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. Sposób dokonania tej czynności odpowiada bowiem uregulowaniom zawartym w art. 89 § 1-3 u.p.e.a. Zgodnie z art. 89 § 1 ww. ustawy, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu, zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. W myśl zaś art. 89 § 3 ww. ustawy, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. W analizowanej sprawie w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A Sp. z o.o. Sp. k. Przedmiotowe zawiadomienie - wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych - zostało doręczone Ż. G. w dniu 3 stycznia 2019 r. Z kolei dłużnik zajętej wierzytelności przedmiotowe zajęcie odebrał w dniu 20 grudnia 2018 r. Tym samym – w ocenie Sądu – analizowana czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z dyspozycją art. 89 u.p.e.a. Ponadto zgodnie art. 67 § 2 ww. ustawy, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3. określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4. numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5. kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6. kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7. wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8. pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9. datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Zawiadomienie spełniało wszystkie wymogi formalne u.p.e.a. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Jak to już zostało wskazane na wstępie, organy egzekucyjne w toku postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, są właściwe do tego by odnieść się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonanych przez niego czynności egzekucyjnych. W zaskarżonym postępowaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi skontrolował prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej uznając, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej został przeprowadzony zgodnie z art. 89 u.p.e.a. Sąd stanowisko powyższe podziela. Jeszcze raz podkreślić należy, że skarżący nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia jeśli przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. uczynił zarzuty z art. 33 § 1 tej ustawy. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji. P.C.