I SA/Łd 191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia straty poniesionej w roku 2004 z tytułu przychodów uzyskanych z najmu lokalu użytkowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Adwokat J. B., działając w imieniu W. S., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wydaną w sprawie określenia straty poniesionej przez podatnika w roku 2004 z tytułu przychodów uzyskanych z najmu lokalu użytkowego. Wnosząc skargę nie uiścił należnego od tej skargi wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, od skargi pobiera się wpis, zaś według art. 220 § 1 zdanie pierwsze ppsa sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 221 ppsa pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej. Z powołanych przepisów wynika, iż w sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokatów lub radców prawnych istnieje z mocy prawa obowiązek jednoczesnego uiszczania opłaty stałej pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia. Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej wysokości innej niż określona w przepisach (por. M.Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006). W analizowanej sprawie bezsporne jest, iż skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej została sporządzona i wniesiona przez adwokata, działającego z upoważnienia strony skarżącej, o czym świadczy podpis złożony pod skargą oraz załączona do akt koperta, zawierająca tą skargę ze wskazanym adresatem jako Kancelaria Adwokacka oraz adresem siedziby tej Kancelarii. Nie budzi również wątpliwości okoliczność, iż od skargi na decyzję określającą wysokość straty w podatku dochodowym od osób fizycznych, należało uiścić wpis stały (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2009 r., II FSK 252/08, opubl. na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym postanowieniu uznał, że strata podatkowa, jako wynik różnicy między przychodem a kosztami ich uzyskania nie może być zaliczona do należności pieniężnych, o których mowa w art. 231 ppsa. Mimo bowiem jej wpływu na późniejsze zobowiązania w podatku dochodowym, decyzja określająca ją nie kreuje (ani w dacie jej określenia, ani w przyszłości) należności pieniężnej w wysokości straty, zapłaty której mógłby skutecznie domagać się od podatnika organ podatkowy. Dodatkowo podnieść należy, iż warunkiem zastosowania art. 231 zdanie pierwsze ppsa jest istnienie bezpośredniego związku między aktem lub czynnością, będącą przedmiotem skargi, a należnością pieniężną. Ten bezpośredni związek występuje wówczas, gdy z zaskarżonego aktu (czynności) da się wprost wyprowadzić obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej, tj obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej lub autorytatywnie stwierdzają jej istnienie (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 540 oraz K. Stuła – Marcela, P. Łukasik, Wpis stały oraz wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach podatkowych, Monitor Podatkowy 2007, z. 3, s. 22). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż przedmiotem tej sprawy nie jest należność pieniężna, strata, pomimo że wyrażana jest w określonej wartości pieniężnej, nie mieści się w pojęciu należności pieniężnej, przez którą potocznie rozumie się sumę, którą trzeba zapłacić, wpłacić, opłata, wpłata, taksa świadczenie (por. B. Dunaj, Popularny słownik języka polskiego, Warszawa 2000, s. 343.). W orzecznictwie sądowym podnosi się nadto, iż właściwie to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić, a w sprawach podatkowych przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne tylko w przypadku skargi na decyzje dotyczące wymiaru (określenia lub ustalenia) podatku, nadpłaty, a także kwoty zwrotu podatku lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, określona w decyzji kwota zaległości podatkowej lub też kwota odsetek za zwłokę od tej zaległości. We wszystkich innych sprawach pobiera się wpis stały (por. postanowienie NSA W-wa z dnia 15 maja 2008r., II FSK 1651/06, LEX nr 434549 czy postanowienie NSA W-wa z dnia 20 września 2007r., II FSK 1186/06, LEX nr 389717). W konsekwencji decyzja określająca stratę podatkową nie należy do kategorii aktów rozstrzygających o należności pieniężnej, o których mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zaskarżona decyzja została więc podjęta w sprawie dotyczącej zobowiązań podatkowych. To zaś oznacza, iż stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 powołanego rozporządzenia, strona skarżąca winna uiścić, od złożonej skargi, wpis stały w wysokości 500 zł. A skoro skargę wniósł adwokat, to wpis od tej skargi należało uiścić, zgodnie z powołanym przepisem art. 221 ppsa., bez wzywania Sądu w terminie otwartym do jej wniesienia w formie gotówki do kasy właściwego sądu lub przelewem na rachunek bankowy właściwego sądu (art. 219 § 2 zd. drugie ppsa). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie uiścił wpisu stałego. To zaś oznacza, iż złożona przez adwokata skarga nie została należycie opłacona, a zatem jest dotknięta nieusuwalnym brakiem i podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji zaskarżony akt pozostaje w obrocie prawnym. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 220 § 3 w związku z art. 221 ppsa, orzeczono jak w postanowieniu. t.n.