I SA/Łd 218/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z [...] r. w sprawie określenia A Sp. z o.o. w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 253.041 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał między innymi, że 19 kwietnia 2017 r. spółka złożyła deklarację, w której wykazała podatek w kwocie 53.808 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania budowle o wartości 2.674.252,27 zł i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 16,71 m2. Wraz z kolejnym pismem spółka nadesłała "Wycenę wartości części konstrukcyjno-budowlanej siłowni wiatrowych", z której wynikała wartość fundamentu wieży elektrowni (384.662 zł) oraz wartość samej wieży (2.085.640 zł), to jest łącznie: 2.470.302 zł. Spółka wyjaśniła między innymi, że po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961; dalej: u.i.e.w.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają — tak jak dotychczas — wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej (fundament i wieża/maszt), natomiast części techniczne (w szczególności wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu) nie podlegają temu podatkowi. Zasadę tę spółka zastosowała przy składaniu ww. deklaracji podatkowej. Strona wyjaśniła ponadto, że 26 października 2016 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej oraz, że w sprawie wydana została tzw. "milcząca interpretacja", potwierdzająca prawidłowość stosowanej przez nią wykładni przepisów prawa. Organ podatkowy pierwszej instancji nie podzielił powyższej argumentacji i przyjął, że po zmianie wprowadzonej ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, opodatkowaniu podlega elektrownia wiatrowa jako całość, nie zaś tylko jej elementy budowlane. Ponadto, zdaniem organu, spółka nie mogła powołać się na milczącą interpretację, ponieważ 13 stycznia 2017 r. została wydana interpretacja indywidualna uznająca stanowisko spółki za nieprawidłowe. Interpretacja ta została wydana przed upływem trzymiesięcznego terminu biegnącego od dnia otrzymania wniosku spółki, to jest od 31 października 2016 r. W tej sytuacji organ pierwszej instancji decyzją z [...] r. określił spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 253.041 zł, przyjmując do opodatkowania: – budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 16,71 m2, stawkę podatku w wysokości 19,30 zł/m2 i podatek w kwocie 322,50 zł; – budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 12.635.911,14 zł (drogi dojazdowe o wartości 203.950,27 zł i elektrownię wiatrową o wartości 12.431.960,87 zł), stawkę podatku w wysokości 2% wartości budowli i podatek w kwocie 252.718,22 zł. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony podniósł zarzuty naruszenia: art. 14k § 1 w zw. z art. 14o § 1 oraz w zw. z art. 14d § 1 i 2, a także art. 145 § 2, art. 144 § 5 oraz art. 152a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), art. 21 § 3 w zw. z art. 3 pkt 2 oraz art. 120 O.p. w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz 716 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; dalej: u.p.b.) i załącznikiem do ww. ustawy w zw. z art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w., a także art. 2a O.p., art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 u.p.b. i załącznikiem do tej ustawy w zw. z art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. W uzasadnieniu organ podkreślił znaczenie zmian wprowadzonych ustawą z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W szczególności ustawa ta wyeliminowała pojęcie "elektrownie wiatrowe" z zawartego w art. 3 pkt 3 u.p.b. wyliczenia urządzeń technicznych, których wyłącznie części budowlane stanowią budowlę w rozumieniu tej ustawy. Jednocześnie elektrownie wiatrowe wymieniono wprost w załączniku do ustawy Prawo budowlane, jako mieszczące się w kategorii XXIX wolno stojące obiekty budowlane (obok kominów i masztów). Z uwagi z kolei na brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., nie ulegało zdaniem Kolegium wątpliwości, że zdefiniowanie pojęcia budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów Prawa budowlanego. Ponadto, oprócz ww. zmian, ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w art. 2 pkt 1 wprowadziła definicję legalną elektrowni wiatrowej, a w art. 2 pkt 2 wskazała, z jakich elementów technicznych zbudowana jest taka elektrownia. Z uwagi na wyżej wskazane zmiany stanu prawnego, mające wpływ na opodatkowanie elektrowni wiatrowych, od 1 stycznia 2017 r. (na mocy art. 17 u.i.e.w.), za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należało uznać całą elektrownię wiatrową, na którą składają się fundament i wieża wraz z elementami technicznymi (wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu), a nie tylko jej elementy budowlane (fundament i wieża). Na zakończenie organ odwoławczy zakwestionował fakt wydania tzw. "interpretacji milczącej" przez Wójta Gminy M. Organ ten wydał bowiem 13 stycznia 2017 r. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Skoro wniosek o jej wydanie wpłynął 31 października 2016 r., to bezspornie wydanie interpretacji indywidualnej nastąpiło przed upływem przewidzianego w Ordynacji podatkowej trzymiesięcznego terminu. Skoro w sprawie doszło do skutecznego doręczenia interpretacji indywidualnej za pośrednictwem Poczty Polskiej, to nie można było negować tego faktu poprzez twierdzenie, że doręczenie powinno odbyć się za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik spółki zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. naruszenie: (1) art. 14k § 1 w zw. z art. 14o § 1 oraz w zw. z art. 14d § 1 i § 2, a także art. 145 § 2, art. 144 § 5 oraz art. 152a § 1 O.p., poprzez bezprawne pominięcie, że spółka zastosowała się do "milczącej interpretacji" stwierdzającej prawidłowość jej stanowiska, zgodnie z którym po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają — tak jak dotychczas — wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowej, a nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości elementy techniczne; (2) art. 21 § 3 w zw. z art. 3 pkt 2 oraz art. 120 O.p. w zw. z art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w. — poprzez określenie spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. wadliwie, w oparciu o przepisy niepodatkowe, to jest: definicję elektrowni wiatrowej z ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i na tej podstawie błędne uznanie, że elektrownia wiatrowa w całości, czyli również jej elementy (części) techniczne stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; (3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 u.p.b. i załącznikiem do tej ustawy, w zw. z art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w., a także art. 2a O.p. — poprzez błędną oraz rozszerzającą na niekorzyść spółki wykładnię ww. przepisów, wadliwe, w oparciu o definicję elektrowni wiatrowej z ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, uznanie, iż w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. elektrownia wiatrowa w całości, stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; (4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 u.p.b. i załącznikiem do tej ustawy, w zw. z art. 2 pkt 1 i pkt 2 u.i.e.w. — poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na błędnym uznaniu i wadliwym przyjęciu, w oparciu o definicję elektrowni wiatrowej z ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega elektrownia wiatrowa w całości, podczas gdy zgodnie z przepisami u.p.o.l., w związku z przepisami u.p.b., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej, to jest: fundament i wieża. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki zauważył między innymi, że interpretacja indywidualna Wójta Gminy M. z 13 stycznia 2017 r. została doręczona bezpośrednio spółce, nie zaś jej pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Dopiero na skutek złożonego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, 2 marca 2017 r., już po upływie 3-miesięcznego terminu na wydanie interpretacji indywidualnej, wystosowano do pełnomocnika zawiadomienie o możliwości odbioru interpretacji indywidualnej, które zostało przesłane na podany w pełnomocnictwie adres elektroniczny w systemie ePUAP. W konsekwencji, spółka prawidłowo, to jest zgodnie z milczącą interpretacją, ujęła do opodatkowania wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej (fundamenty i wieżę/maszt). Odnosząc się do meritum pełnomocnik zauważył, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie stanowiła prawa podatkowego, ani nie wprowadzała zmian w przepisach podatkowych, w tym w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Nie odsyłały do niej również przepisy Prawa budowlanego regulujące definicje wyznaczające zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa ta wprowadzała zmiany wyłącznie w celu objęcia całości obiektów elektrowni wiatrowych nadzorem budowlanym, nie zaś w celu wywołania zmian w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem pełnomocnika z art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości mogą podlegać jedynie części budowlane urządzeń technicznych. Wykreślenie elektrowni wiatrowych z katalogu przykładowych urządzeń technicznych, posiadających części budowlane, nie pozbawiało ich charakteru urządzeń technicznych posiadających części budowlane. Pełnomocnik zauważył również, że jeżeli w zakresie opodatkowania elektrowni wiatrowych istnieją jakiekolwiek wątpliwości, to zgodnie z art. 2a O.p., należało je rozstrzygać na korzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna jednak tylko w zakresie zarzutu wymienionego w punkcie pierwszym. Zgodnie z art. 14d § 1 O.p., interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Stosownie do art. 14d § 2 O.p. w przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem ww. terminu jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w art. 152a § 1 O.p. (informujące o możliwości pobrania pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej), zostało przesłane przed upływem tego terminu. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d O.p. ustawodawca przewidział fikcję prawną wydania interpretacji indywidualnej w całości uznającej za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, to jest: instytucję tzw. milczącej interpretacji. W takim przypadku uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o § 1 O.p.). Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy organ nie wyda interpretacji lub postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przewidzianym przepisami prawa terminie, do obrotu prawnego wejdzie milcząca interpretacja. Z powyższych unormowań wynika, że kluczowe znaczenie dla ustalenia czy doszło do wydania milczącej interpretacji będzie miało to, czy organ był zobligowany doręczyć interpretację za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz czy zachował przy tego rodzaju doręczeniu terminu, o którym mowa w art. 14d § 2 O.p. Co istotne doręczenie interpretacji może być uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy zostanie dokonane w sposób spełniający standardy przewidziane w Ordynacji podatkowej. Z punktu widzenia niniejszej sprawy najistotniejsze znaczenie mają dwie, niekwestionowane zresztą przez organ, okoliczności. Pierwszą jest wyznaczenie przez skarżącą spółkę pełnomocnika procesowego, w trakcie postępowania wywołanego wnioskiem o interpretację, drugą zaś — fakt skutecznego doręczenia interpretacji temu pełnomocnikowi dopiero 2 marca 2017 r. Stosownie do art. 145 § 2 O.p. w sytuacji, gdy strona wyznaczy pełnomocnika procesowego, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego (art. 144 § 5 O.p.). Sposób doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej został szczegółowo unormowany w art. 152a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Z powyższych unormowań wynika wyraźnie, że jeżeli w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik, wszelkie pisma organu podatkowego powinny być kierowane do tego pełnomocnika, a nie bezpośrednio do podatnika. Doręczenie pisma bezpośrednio stronie jest w takiej sytuacji bezskuteczne. Rację ma również pełnomocnik skarżącej spółki, że w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przez wnioskodawcę reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, organ podatkowy powinien w trzymiesięcznym terminie, liczonym od dnia otrzymania wniosku, nie tylko sporządzić interpretację, ale i skierować do pełnomocnika zawiadomienie o możliwości pobrania takiej interpretacji w formie dokumentu elektronicznego. Jedynie przy wypełnieniu tak określonych reguł postępowania zachowany zostanie trzymiesięczny termin na wydanie interpretacji indywidualnej. W niniejszej sprawie skarżąca spółka składając wniosek o udzielenie interpretacji wskazała pełnomocnika procesowego. Doręczenie interpretacji podatkowej za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 19 stycznia 2017 r., bezpośrednio na adres spółki, z pominięciem wyznaczonego pełnomocnika, nie mogło odnieść skutków prawnych. Zawiadomienie o możliwości odbioru interpretacji indywidualnej, spełniające wymogi przewidziane w art. 152a § 1 O.p., zostało przesłane na podany w pełnomocnictwie adres elektroniczny w systemie ePUAP dopiero 2 marca 2017 r. Prawidłowe doręczenie interpretacji nastąpiło zatem już po upływie trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 14d § 1 O.p. Termin ten liczony od 31 października 2017 r. upłynął bowiem 31 stycznia 2017 r. Podzielić zatem należy zawarty w skardze wniosek, zgodnie z którym brak zawiadomienia pełnomocnika spółki przez Wójta Gminy M., zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, o możliwości odebrania interpretacji w formie dokumentu elektronicznego we właściwym terminie, to jest do 31 stycznia 2017 r., oznacza, że Wójt nie dochował trzymiesięcznego terminu na wydanie interpretacji. W konsekwencji doszło do wydania milczącej interpretacji uwzględniającej w całości prezentowaną przez skarżącą spółkę wykładnię przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania elektrowni wiatrowych. Organy podatkowe pomijając ww. milczącą interpretację przy wymiarze podatku od nieruchomości spółki za 2017 r., naruszyły zatem wskazane w skardze przepisy art. 14k § 1 w zw. z art. 14o § 1 oraz w zw. z art. 14d § 1 i § 2, a także art. 145 § 2, art. 144 § 5 oraz art. 152a § 1 O.p. Konsekwencje prawne zastosowania się do interpretacji przepisów prawa podatkowego (w tym milczącej interpretacji), określa art. 14k § 1 oraz art. 14m O.p. W ponownym postępowaniu organy podatkowe będą zobligowane określić na nowo zobowiązanie podatkowe spółki, przy uwzględnieniu rozwiązań chroniących podatnika, przewidzianych w tych przepisach. Bezzasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. Sąd w szczególności podziela w pełni stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do znaczenia zmian wprowadzonych ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dla opodatkowania tychże elektrowni wiatrowych. Przepisy te były już przedmiotem szczegółowej oceny sądów administracyjnych (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 866/16, WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Go 56/17, WSA w Łodzi z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 165/17 czy z 18 lipca 2017 r., I SA/Łd 570/17, WSA w Olsztynie z 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 17/17, WSA w Szczecinie z 25 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 269/17, WSA w Białymstoku z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 107/17, a także w wyrokach WSA w Rzeszowie z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 172/17 i I SA/Rz 236/17 oraz z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 233/17; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zaprezentowane tam poglądy prawne sąd rozpoznający przedmiotową sprawę, w pełni podziela i przyjmuje jako własne. W szczególności uznać należy — wbrew stanowisku skarżącej spółki — że przy dokonywaniu interpretacji przepisów podatkowych w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych, należy wziąć pod uwagę przepisy u.i.e.w., jako ustawy o charakterze systemowym, która w art. 2 definiuje elektrownię wiatrową jako budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ponadto, dokonana tą ustawą zmiana, polegająca na wykreśleniu elektrowni wiatrowych z art. 3 pkt 3 u.p.b., a także ujęcie tego rodzaju obiektów w załączniku do tej ustawy w Kategorii XXIX, miały znaczenie normatywne, czyniąc chybionym stanowisko skarżącej, że nadal — stosownie do powołanego art. 3 pkt 3 u.p.b. — budowlę stanowią wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 2a O.p. Opisana w tym przepisie zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa, przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Tylko w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, bowiem na skutek zmian ustawowych, które weszły w życie wraz z ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ustawodawca w sposób jednoznaczny wskazał, że elektrownię wiatrową, składającą się z fundamentu, wieży i elementów technicznych należy traktować w całości jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., bez rozróżnienia na elementy budowlane i niebudowlane, co przesądza, że elementy techniczne, jako część składowa elektrowni, objęte są także podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. dcz