I SA/Łd 22/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający z upoważnienia Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki A. Ł. przedstawione we wniosku z 29 czerwca 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia, czy przeniesienie przez Spółkę na rzecz Miasta nakładów w postaci budowy budynku spowoduje po stronie Spółki powstanie przychodu (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1) jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu powyższej interpretacji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśniono, że we wniosku interpretacyjnym Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (dalej: "Spółka") podlegająca w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, jest użytkownikiem wieczystym działki X, na której wzniosła budynek produkcyjno-magazynowy wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Budynek ten został wzniesiony częściowo (ok. 5/6 części) na działce X a częściowo (ok. 1/6 części) na sąsiedniej działce Y (ten sam obręb), obie działki stanowią własność Miasta wydzierżawioną na rzecz Spółki. Miasto nie uczestniczyło w wytworzeniu "części" budynku wzniesionego na jego gruncie, nie ponosiło również żadnych wydatków na jego ulepszenie. Wskazany budynek został przez Spółkę zakwalifikowany w całości jako środek trwały, od którego Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które zalicza do kosztów uzyskania przychodów. Spółka zamierza podjąć następujące czynności, zmierzające do uporządkowania stosunków własnościowych. Po pierwsze, Spółka zamierza przenieść na rzecz Miasta nakłady w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y. Po drugie, Miasto planuje ustanowić na rzecz Spółki prawo użytkowania wieczystego gruntu (w postaci działki Y) oraz przenieść na Spółkę własność znajdujących się nań naniesień (w postaci "części" budynku wzniesionego na działce Y) w drodze sprzedaży. Planowany schemat .uporządkowania stosunków własnościowych determinowany jest wprost obowiązującymi przepisami prawa. Ustanowienie na rzecz Spółki prawa użytkowania wieczystego gruntu przez Miasto wymaga przeniesienia na Spółkę własności położonego na tym gruncie budynku. Wymóg taki wynika żart. 31 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.; dalej: "u.o.g.n."). Z kolei zakończenie dzierżawy gruntu wymaga rozliczenia nakładów pomiędzy Spółką a Miastem, co wynika wprost z art. 676 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j, Dz.U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.; dalej: ;,kc"), w związku z art. 694 kc (analogiczny zapis znajduje się zresztą także w umowie dzierżawy). Pomimo, że to Spółka wzniosła budynek, w części wzniesionej na działce Y budynek nie stanowi własności Spółki, ale własność Miasta jako właściciela działki Y (co wynika z art. 48 kc). Z tytułu powyższych transakcji Spółka będzie zobowiązana wyłącznie do zapłaty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste; opłata ta nie będzie obejmowała wartości naniesień na gruncie. Jako że wartość przeniesionych przez Spółkę na Miasto nakładów (z jednej strony) i cena sprzedaży tych naniesień przez Miasto na rzecz Spółki (z drugiej strony) będą równe, każda ze stron potrąci swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony z tego tytułu, wskutek czego obie wierzytelności wygasną. Nie można także wykluczyć, że wskazane wyżej czynności zostaną dokonane jednocześnie. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy przeniesienie przez Spółkę na rzecz Miasta nakładów w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y spowoduje po stronie Spółki powstanie przychodu, w rezultacie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1) Zdaniem Wnioskodawcy, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. - dalej jako: "u.p.d.o.p.") wprowadza naczelną zasadę, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega dochód rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania w roku podatkowym. Zauważono, iż z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość. która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że przeniesienie przez Spółkę na rzecz Miasta nakładów w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y nie spowoduje powstania przychodu po stronie Spółki, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych - skutkiem tego przeniesienia nie będzie powstanie po stronie Spółki przysporzenia majątkowego o charakterze trwałym, które definitywnie powiększy jej majątek. Jak bowiem wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, planowana czynność będzie pierwszym etapem uregulowania przez Spółce swojej sytuacji własnościowej. Konsekwencją jej dokonania będzie przeniesienie własności naniesień znajdujących się na działce Y przez Miasto na rzecz Spółki. Wartość przeniesionych na Miasto nakładów i cena sprzedaży tych naniesień będą równe, każda ze stron potrąci swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony z tego tytułu, wskutek czego obie wierzytelności wygasną. Zdaniem Wnioskodawcy przeniesienie przez Spółkę na rzecz Miasta nakładów w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y nie spowoduje powstania przychodu po stronie Spółki, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W zaskarżonej interpretacji uznając powyższe stanowisko za nieprawidłowe podkreślono, że ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Wyjaśniono, że z uwagi na otwarty charakter regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. ocena, czy dokonanie określonej czynności bądź zaistnienie określonego zdarzenia powoduje powstanie przychodu, nie powinna ograniczać się do stwierdzenia, że analizowana czynność/zdarzenie nie zostało wymienione w żadnym z punktów tego przepisu jako skutkujące przychodem, ale wymaga również zbadania, czy jej dokonanie/zaistnienie wiąże się z uzyskaniem przysporzeń przez podatnika. Jednym z przepisów o charakterze szczególnym w stosunku do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. jest zatem art. 14. Zdaniem organu zakresem zastosowania art. 14 u.p.d.o.p objęte są przypadki odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych. Pod pojęciem "zbycia" tych składników majątku podatnika należy rozumieć odpowiednio przeniesienie prawa własności rzeczy lub przeniesienie prawa majątkowego na inny podmiot (nabywcę). Zbycie ma charakter odpłatny, gdy następuje za opłatą - gdy wiąże się z uzyskaniem od nabywcy świadczenia wzajemnego o określonej wartości. Wobec tego, w pojęciu "odpłatnego zbycia'" mieści się zarówno klasyczna sprzedaż, czyli zobowiązanie się zbywcy do przeniesienia na nabywcę prawa własności rzeczy lub prawa majątkowego w zamian za zobowiązanie się nabywcy do zapłaty ceny ustalonej przez strony w umowie, jak i czynności prawnych o podobnym charakterze (zamiana, wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki, inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych w zamian za świadczenie wzajemne). Odnosząc powyższe do analizowanego zdarzenia przyszłego stwierdzono, że omawiana transakcja przeniesienia budynku na rzecz Miasta spełnia przesłanki określone w art. 14 u.p.d.o.p. Po stronie Spółki powstanie zatem przychód na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Przychodem tym będzie wartość wyrażona w "cenie" zbycia nieruchomości. Stanowisko Spółki uznano zatem za nieprawidłowe. Po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa Wnioskodawca wniósł na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono: – naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 14c § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r, Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613; dalej: "O.P.") poprzez nieprzedstawienie pełnej oceny stanowiska Spółki opisanego we wniosku - w rezultacie pominięcia całokształtu planowanej transakcji i ograniczenia się jedynie do fragmentu transakcji; – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p polegającego na przyjęciu, że w przypadku opisanego we wniosku o interpretację sposobu rozliczenia nakładów przez Skarżącą dojdzie do powstania po stronie Skarżącej przychodu. Zdaniem Skarżącej, w wydanej interpretacji organ podatkowy pominął całokształt transakcji -w szczególności nie zbadał (lub nie dał w interpretacji wyrazu takiego badania) czy przyjęty przez strony sposób przeprowadzenia i rozliczenia transakcji (potrącenie) doprowadzi do powstania definitywnego przysporzenia po stronie Skarżącej. Zamiast tego organ skupił się na analizie pojęcia odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych uznając, że ..przeniesienie budynku" przez Skarżącą na rzecz Miasta spełnia przesłanki określone w art. 14 u.p.d.o.p. i skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu art. 12 u.p.d.o.p. Skarżąca podniosła, że uzasadnienie zawarte w zaskarżonej interpretacji stanowi ogólne odwołanie do przychodu ze zbycia nakładów i jako takie nie spełnia wymogów regulowanych przepisami 14c § 1 i § 2 O.P. Organ winien był wskazać w interpretacji czyjego zdaniem kształt transakcji - a zwłaszcza następująca po rozliczeniu nakładów sprzedaż naniesień przez Miasto na rzecz Spółki - wpływa na ocenę odnośnie powstania przychodu po stronie Spółki. Jeżeli organ uznał, że kształt transakcji nie ma znaczenia - winien był dać temu wyraz w uzasadnieniu. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalanie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Oparto ją na naruszeniu przepisów prawa formalnego oraz materialnego . W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadny jest zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu, a to art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Z przedstawionego w treści wniosku zdarzenia przyszłego wynika ,że wnioskodawca zamierza dwuetapowo uporządkować stosunki własnościowe z Miastem . Pierwszy obejmował będzie przeniesienie na rzecz Miasta nakładów w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y ( dzierżawioną od Miasta ) , w drugim i ostatnim Miasto ustanowi na rzecz spółki prawo użytkowania wieczystego gruntu w postaci działki Y ( dotychczas dzierżawionej ) oraz w drodze sprzedaży przeniesie na spółkę własność znajdujących się tam naniesień ( tj. części budynku na działce Y posadowionej ). Wskazana transakcja czy też czynności , jak określa je spółka , nie można wykluczyć , że zostaną dokonane jednocześnie. W ich następstwie , jak argumentuje, nie powstanie przychód po stronie spółki albowiem obie wierzytelności tj. spółki wobec Miasta z tytułu wartości poniesionych nakładów na wskazanej działce gruntu Miastu przekazanych a następnie Miasta z ich sprzedaż spółce wraz z ustanowionym prawem użytkowania wieczystego, będą równe , co spowoduje , że dojdzie do wzajemnego potrącenia opisanych wierzytelności wskutek czego wygasną. Interpretator uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe i odnosząc się do niego in fine uzasadnienia wydanego aktu stwierdził ,że " (...) omawiana transakcja przeniesienia budynku na rzecz Miasta spełnia przesłanki określone w art. 14 updop. Po stronie spółki powstanie zatem przychód na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 updop. Przychodem tym będzie wartość wyrażona w "cenie" zbycia nieruchomości" – koniec cytatu . Prima facie ze stanowiska organu wynika ,że wydana interpretacja przede wszystkim nie spełnia standardów przewidzianych dla tego rodzaju aktywności Ministra Finansów, opisanych w Dziale II Rozdziale 1a przepisów Ordynacji podatkowej zatytułowanym Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z tego punktu widzenia nie poddaje się ocenie sądu w ramach sądowoadminsitracyjnej kontroli działalności administracji publicznej , o czym niżej. Zgodnie z art. 14 b § 1 Op. Minister właściwy do spraw finansów publicznych , na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacje te stanowią formę wyrażenia stanowiska, w jaki sposób należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której znajduje się lub może znaleźć się osoba zainteresowana. Z treści cytowanego przepisu wynika ,że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b – art. 14h Op. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Zgodnie z poglądem wyrażonym w doktrynie, treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61). Zgodnie z art. 14 b § 3 Op. składający wniosek o interpretację jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Z obowiązkiem tym skorelowany jest obowiązek organu podatkowego wynikający z art. 14 c § 1 Op. przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Dodatkowo w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14 c § 2 Op.). Z istoty i celu interpretacji indywidualnej wynika, że uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego objętych interpretacją oraz wskazanie ich prawidłowej wykładni i sposobu zastosowania. Przy czym, jeżeli w ocenie organu interpretacyjnego wnioskodawca zakwalifikował stan faktyczny na podstawie nieadekwatnego w odniesieniu do danego przedmiotu przepisu prawna, organ podatkowy winien przeprowadzić analizę możliwości jego zastosowania i wykazać dlaczego przepis ten nie znajduje zastosowania w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym. W judykaturze podnosi się , że naruszeniem tego przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., I FSK 660/12 publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"), ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy – zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., I GSK 36/12; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2012 r., II FSK 333/11publik. w CBOSA). Uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretacyjnego w takich przypadkach musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Organ obowiązany jest w związku z tym dokonać w pierwszej kolejności wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowania do tego stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2010 r., I FSK 1216/09, z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 74/10, z dnia 23 czerwca 2015 r., II FSK 1580/13, wszystkie dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Co równie istotne , u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno więc oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W ocenie sądu zaskarżona interpretacja funkcji ani informacyjnej a tym bardziej gwarancyjnej nie spełnia. Sprowadza się ona bowiem jedynie do zanegowania stanowiska podatnika i przytoczenia przepisów dotyczących zasad opodatkowania spółki . Nie zawiera natomiast żadnej wykładni tych przepisów w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego ( zdarzenia przyszłego) ani odpowiedzi na zadane pytanie , które jakkolwiek dotyczy przychodu z tytułu przeniesienia przez spółkę na rzecz Miasta nakładów w postaci budynku w części przypadającej na działkę Y , lecz które, z woli wnioskodawcy, powinno być rozpatrywane w szerszym kontekście , albowiem jak przedstawiono we wniosku , tenże przychód jest potrącany z wierzytelnością Miasta z tytułu należnej mu ceny ze sprzedaży naniesień na tej właśnie działce , jako drugi element kompleksowej czynności , które mogą być dokonane jednocześnie. Tymczasem , organ interpretujący uznając stanowisko spółki za nieprawidłowe analizuje je wyłącznie na gruncie treści przytoczonych przepisów wobec części przedstawionej we wniosku transakcji w relacji spółka – Miasto, pozostawiając niejako poza nawiasem , drugą część transakcji w relacji zwrotnej Miasto-Spółka , która w ocenie spółki odgrywa decydujące znaczenia dla prawidłowego odczytania przychodu do opodatkowania ( wystąpi bądź nie wystąpi ) , jaki spodziewa się uzyskać i jego kwalifikacji na gruncie ustawy podatkowej tj. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 updop. Powyższe nakazuje podzielić zarzut skargi , iż organ nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 14 c § 1 i § 2 OP. w odniesieniu do oceny stanowiska strony wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny , której de facto w ogóle nie ma . Natomiast wyrażając własne stanowisko pominął całkowicie tę część stanu faktycznego i uzasadnienia prawnego strony zawierające własne jej uzasadnienie prawne , które traktuje o sprzedaży nakładów na rzecz spółki przez Miasto, prowadząc rozważania wyłącznie co do kwalifikowania przychodu otrzymanego przez spółkę z tytułu poniesionych nakładów na opisanej działce Y , związanych z budową budynku w części na niej posadowionego , przekazanych na rzecz Miasta. Wydana interpretacja jest obarczona wadą procesową o takim natężeniu , iż nie sposób analizować jej merytorycznie w powiązaniu z przedstawionym stanem faktycznym. Jest niekompletna. Tym samym zasadny jest zarzut opisany w pkt 1 skargi, skonstatowany pominięciem przez organ całokształtu planowanej transakcji i ograniczenie się jedynie do jej fragmentu , pomijając ten , który następuje po rozliczeniu nakładów przeniesionych na Miasto. Jako zasadne należy odnotować te stwierdzenia skargi , które uznają ,że jeśli kształt transakcji nie ma znaczenia dla organu, winien był dać temu wyraz w uzasadnieniu. Tak się jednak nie stało, co wynika expressis verbis z tego aktu. Powyższe czyni, wobec zastosowania przepisów prawa materialnego do nieadekwatnego stanu faktycznego , brak możliwości oceny interpretacji z tego punktu widzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ odniesie się do opisu zdarzenia przyszłego w całości , odpowiednio je kwalifikując z punktu widzenia regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych , które zdaniem wnioskodawcy i ich rozumienia mogą mieć zastosowanie w sprawie. Z podanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi , działając na podstawie art. podstawie art 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r., poz. 270; dalej – p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną interpretację (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na. 200 w zw. z art. 205 ppsa. AKE.