I SA/Łd 233/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Potiopa, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi B. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 lutego 2025 r. nr 1001-IEE.7192.3.2024.5.MOK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia B. N., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 listopada 2024 r., którym oddalił jako nieuzasadnioną skargę B. N. na czynność egzekucyjną zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Z ustalonego na potrzeby sprawy stanu faktycznego wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec strony zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego dnia 26 sierpnia 2024 r. przez Burmistrza Wolborza na poczet należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 rok. Opisany tytuł wykonawczy został skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim w celu jego realizacji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim zawiadomienie z dnia 23 października 2024 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Ww. zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 23 października 2024 r., zaś stronie wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 31 października 2024 r. Pismem z dnia 24 października 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim poinformował, że od listopada 2024 roku będzie dokonywać potrąceń ze świadczenia strony. Dnia 31 października 2024 r. do Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęło pismo strony zatytułowane: "Zarzut nieistnienia obowiązku z dnia 23 października 2024 r.". Ww. pismo - zgodnie z właściwością rzeczową - zostało przekazane do Burmistrza Wolborza, jako organu właściwego do jego rozpatrzenia. Ponadto tego samego dnia 31 października 2024 r. strona złożyła do organu egzekucyjnego pismo zatytułowane: "Skarga na czynność Naczelnika z dnia 31 października 2024 r.", w którym wskazała, że na mocy art. 54 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, żąda uchylenia egzekucji w całości. Ponadto strona podniosła, że ze względu na brak istnienia zobowiązania domaga się całkowitego uchylenia bezprawnej czynności, "którą nazwano czynnością egzekucyjną." W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia strona poinformowała, że "23.10.2023 r." odebrała list od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, w którym "zawarte jest rzekome zobowiązanie" oraz, że w "liście" tym nie ma żadnych pism z Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto strona podniosła, że zgodnie z art. 118 ustawy Kodeks cywilny, roszczenia okresowe przedawniają się po trzech latach, a w myśl art. 119 ww. ustawy, terminy przedawnienia nie mogą być skracane, ani przedłużane przez czynność prawną. Strona zarzuciła przy tym, że: "Sam fakt wydania pisma przez Pana A. J. nie świadczy o tym, że pismo dotyczy roszczenia podatkowego, żaden sąd tego prawomocnie nie stwierdził. W sprawie nie ma żadnych prawomocnych orzeczeń". Strona powołała się również na art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl którego zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Strona stwierdziła, że ewentualne roszczenia podatkowe odnoszące się do podatku od nieruchomości za "2018 r." już się przedawniły i nie mogą być egzekwowane. Strona dodała, że brak jest jakichkolwiek podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego, a w sprawie nie istnieje żadna wierzytelność i tym samym nie ma zobowiązania. Końcowo strona wskazała, że A. J. ciągle stosuje groźbę karalną w postaci przytoczenia art. 300 § 2 ustawy Kodeks karny; czynności A. J. są zwykłymi groźbami, a nie czynnościami urzędowymi. Zarzuciła przy tym, że A. J. ciągle dysponuje majątkiem strony, ukradł majątek - ziemię i las; nie jest zatem uprawniony do wydawania jakichkolwiek pism urzędowych, które dotyczą strony. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) dalej: k.p.a., w związku z art. 17, art. 18, art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) dalej: u.p.e.a., oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. W terminie prawem przewidzianym, na postanowienie organu pierwszej instancji strona wniosła zażalenie. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji powołując się na art. 54, art. 79 u.p.e.a. ocenił, że analizowana czynność egzekucyjna została dokonana z zachowaniem dyspozycji powołanych w przepisie art. 79 u.p.e.a. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego, a zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 października 2024 r. spełnia wymogi, które zostały określone dla tego rodzaju dokumentów w przepisach u.p.e.a. Ponadto organ egzekucyjny sporządził przedmiotowe zawiadomienie zgodnie ze wzorem tego rodzaju dokumentów, określonym na podstawie przepisów u.p.e.a. Organ zwrócił uwagę, że zarówno w skardze z dnia 31 października 2024 r., jak i w zażaleniu z dnia 11 grudnia 2024 r. strona podniosła argumentację, która odnosi się do niezgodnych z prawem - w ocenie strony – działań Burmistrza Miasta i Gminy Wolbórz A. J. oraz zakwestionowała istnienie należności objętej tytułem wykonawczym wystawionym dnia 26 sierpnia 2024 r. Wyjaśnił, że powyższa argumentacja wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynność egzekucyjną, z tego powodu nie może podlegać ocenie w ramach tego środka zaskarżenia. Wskazując, że w zażaleniu strona wyceniła wysokość poniesionej straty (900 bilionów CHF) i dodatkowo zażądała "drugie tyle zadośćuczynienia" organ wyjaśnił, że powyższa kwestia nie tylko wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne, ale również poza kompetencje organów administracji skarbowej, które nie są w ogóle właściwe do rozpatrzenia wniosku dotyczącego odszkodowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. N. zażądała bezzwłocznego zaprzestania kradzieży i bezzwłocznego zwrotu wszystkich skradzionych pieniędzy wraz z odsetkami karnymi. Zdaniem strony skarżącej m.in. "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi do niczego się nie odniósł, co czyni zażalenie zasadnym. Stwierdzenie organu, że argumentacja strony wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynność egzekucyjną dowodzi, że urząd kradnie. Urząd miał obowiązek odnieść się do naszej sprawy a tego nie zrobił. Żaden urząd nie jest uprawniony by orzekać w przedmiocie własnych przestępstw. Od bezprawnych działań zawsze przysługuje środek odwoławczy, tym bardziej od kradzieży, która cały czas ma miejsce. Urzędasy ukradli nam ziemię I udają, że jest ich. Urzędasy cały czas użytkują naszą ziemię jak własną I twierdzą, że to my jesteśmy samoistnymi użytkownikami niewielkiego fragmentu naszego majątku, co za farsa. Nasze zażalenie winno być merytorycznie rozpatrzone przez uprawniony organ a tak nie jest. Sprawą zajmują się złodzieje udają organ państwowy. Bezprawne czynności tak jak jest to w tym przypadku winny być uchylone z urzędu bez konieczności pisania jakiegokolwiek odwołania". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przestawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Z kolei, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi skarżąca B. N. uczyniła postanowienie z dnia 17 lutego 2025 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 listopada 2024 r., którym oddalono jako nieuzasadnioną skargę strony na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. W myśl jego § 1 zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (art. 54 § 2 u.p.e.a.). Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 u.p.e.a.). Skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie - zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej - art. 79 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Przepis art. 79 u.p.e.a. w § 1 wskazuje, że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu, zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń. Zgodnie z kolei z § 3 - w stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po ich zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. W myśl art. 79 § 4 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1. zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób; 2. wzywa organ rentowy, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli, 3. poucza organ rentowy o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niezastosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. § 5 Przy egzekucji ze świadczeń stosuje się odpowiednio przepis art. 75. Z kolei wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa art. 67 u.p.e.a. - podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu. Stosownie do § 1a tego artykułu, zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzorów określonych w przepisach wydanych na podstawie § 6. Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c) wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Mając na uwadze przywołane regulacje prawne podkreślić trzeba, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną - stanowiącą w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 69/08 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992 r. s. 84.; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13). Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uznania za zasadną skargi na czynność egzekucyjną stanowiącą zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zajęcie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa. Niewątpliwie wystawienie przez Burmistrza Wolborza tytułu wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2024 r. i jego skierowanie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim celem realizacji, generowało dla organu egzekucyjnego konieczność wypełnienia obowiązków wynikających z ww. art. 79 u.p.e.a. Czyniąc zadość wskazanym regulacjom organ, zawiadomieniem z dnia 23 października 2024 r., zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanej, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Opisane zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 23 października 2024 r., zaś stronie wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 31 października 2024 r. Pismem z dnia 24 października 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. poinformował, że od listopada 2024 roku będzie dokonywać potrąceń ze świadczenia strony. Lektura przedmiotowego zawiadomienia uzasadnia ocenę, że spełnia ono wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, o jakich mowa w art. 67 u.p.e.a. Zawiadomienie jest również zgodne ze wzorem tego rodzaju dokumentów, określonym na podstawie przepisów 67 § 6 u.p.e.a. i § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2020 roku w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie uchybień formalnych w dokonanej przez organ egzekucyjny czynności zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Na uchybienia takie nie wskazała również strona, tak w zażaleniu jak i skardze. Końcowo, mając na uwadze wielowątkowość argumentów i wniosków przedstawionych w skardze uwypuklić należy, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 749/13). Ponadto, zauważyć wypada z całą mocą, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do stosowania jakichkolwiek środków dyscyplinarnych ani tym bardziej karnych w stosunku do osób uczestniczących w wydawaniu rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym. Nie jest również uprawniony do rozpatrywania wniosków o "odszkodowania i zadośćuczynienia od każdej osoby biorącej udział w przestępstwie wspólnie i solidarnie w tym od skarbu państwa" o co wnosi strona w skardze. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ds