I SA/Łd 291/22

Dnia 6 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant st. asystent sędziego Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2022 roku sprawy ze skargi W spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 3 lutego 2022 r. nr SKO.4140.10.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę. Decyzją z 19 listopada 2021 roku nr DFP-Fn-I.3120.6.0000108.2021 Prezydent Miasta Łodzi (dalej: "Prezydent Miasta", "organ I instancji") ustalił W. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej – "spółka" lub "skarżąca") zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 1.229.457,39 zł, opodatkowując następujące przedmioty: 1. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 50.428,00 m2 x stawka 0,89 zł za 1 m2 = 44.880,92 zł, 2. budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 50.840,79 m2 x stawka 22.86 zł za 1 m2 = 1.162.220,46 zł, 3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 1.117.800,52 zł x stawka 2% = 22.356,01 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: "SKO", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z 3 lutego 2022 r., nr SKO.4140.10.2022, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta i określiło spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 1.211.017,00 zł, opodatkowując następujące przedmioty: 1. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 50.428,00 m2 x stawka 0,89 zł za 1 m2 = 44.880,92 zł, 2. budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 50.333,29 m2 x stawka 22.86 zł za 1 m2 = 1.150.619,01 zł, 3. budynki lub ich części związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń o powierzchni 507,50 m2 = 2.359,88 zł, 3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 657.843,59 zł x stawka 2% = 13.156,87 zł. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżąca jest przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców. Z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (dalej – KRS) wynika, że głównym przedmiotem działalności spółki jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (68.20.Z.). Ponadto przedmiotem działalności spółki są: - realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków (41.10.Z.), - roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych (41.20.Z.), - pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane (43.99.Z), - kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (68.10.Z.), - pośrednictwo w obrocie nieruchomościami (68.31.Z.), - zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie (68.32.Z.), - działalność firm centralnych (head offices) i holdingów, z wyłączeniem holdingów finansowych (70.10.Z.), - działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach (81.10.Z.), - pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (70.22.Z.). Organ odwoławczy uznał, że z powyższych informacji wynika, że skarżąca nie posiada niegospodarczego przedmiotu działalności. Wobec tego, dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma znaczenia, czy dana nieruchomość, będąca w posiadaniu spółki, jest wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy przychylił się w tym zakresie do stanowiska Prezydenta Miasta, że jest to warunek wystarczający do przyjęcia opodatkowania nieruchomości spółki według stawek dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy przyznał również rację Prezydentowi Miasta, że zły stan techniczny nieruchomości nie mógł być w rozpatrywanym okresie podstawą zwolnienia od opodatkowania. Przytoczył przy tym treść art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849) – dalej "u.p.o.l.", z którego wynika, że do budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie zalicza się tych, w odniesieniu do których została wydana ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego,(wynikająca z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - tekst jedn. Dz. U . z 2016 r., poz. 290 ze zm.), tj. nakazująca właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę obiektu budowlanego. Zdaniem SKO okoliczność, że spółka nie mogła dokonać rozbiórki budynku z uwagi na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi nr XXIII/566/16 z 21 stycznia 2016 r., wprowadzającą zakaz rozbiórki budynków wpisanych do gminnej ewidencji zabytków, nie może skutkować odstąpieniem od opodatkowania lub zastosowania niższej stawki podatkowej wobec skarżącej. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że skarżąca posiadała wiedzę o wpisie nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków miasta Ł. oraz obowiązkach ciążących na właścicielach takich obiektów na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ wskazał również, iż z ewidencji środków trwałych wynika, że skarżąca dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wszystkich posiadanych na terenie Ł. gruntów, budynków i budowli, w tym od budynku produkcyjno-magazynowo-administracyjnego A (dalej - "budynek A"), co wskazuje na związek nieruchomości z prowadzoną działalnością. O takiej relacji świadczy również to, że spółka koszty związane z utrzymaniem nieruchomości (w tym ochroną przed zniszczeniem) zaliczała do kosztów uzyskania przychodów, a wpływy z niej były kwalifikowane jako przychody podatkowe. Powołując się na poglądy orzecznictwa i doktryny, SKO przychyliło się do stanowiska organu I instancji, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej budynek A jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Niewłaściwie uszczelnione otwory po zdemontowanych kanałach wentylacyjnych w dachu nie świadczą o tym, że budynek nie posiada dachu, a tym samym, że nie spełnia definicji budynku. Wobec tego budynek, w którym stwierdzono braki w poszyciu dachu, podlega opodatkowaniu. Organ odwoławczy ustalił, że brak było po stronie skarżącej przesłanek do zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., czy też opodatkowania stawką preferencyjną dla budynków pozostałych, zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (dalej również – "OPP"). Organ odwoławczy wskazał, że brak jest możliwości zwolniona spółki z opodatkowania podatkiem nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wobec tego, że: - podmioty, którym strona wynajmowała powierzchnię na terenie swojej nieruchomości, tj. Spółdzielnia Socjalna "P." KRS nr [...], Spółdzielnia Socjalna "F." KRS nr [...], Spółdzielnia Socjalna "S." KRS nr [...] oraz fundacje: Pracownia E, F1., M i Fundacja Bibliotek B. nie posiadały statusu stowarzyszenia, - grunt użyczony Ł. Stowarzyszeniu Inicjatyw Miejskich T., zgodnie z umową i statutem, nie był zajęty wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Z kolei za brakiem podstaw do zwolnienia części nieruchomości spółki z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. przemawiało to, że skarżąca, wbrew kierowanym do niej wezwaniom, nie wykazała faktycznego zajęcia tych nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, tj. Stowarzyszenie Żeglarzy Niepełnosprawnych "K." (dalej – "Stowarzyszenie K.") oraz Fundację Bank Żywności w Ł. im. M. (dalej – "Fundacja Bank Żywności"). Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew zapewnieniom zawartym w pismach spółki, nie zostały złożone do akt postępowania podatkowego umowy najmu powierzchni, zawarte z ww. organizacjami pożytku publicznego, na podstawie których byłaby możliwa ocena wystąpienia przesłanek zwolnienia od opodatkowania zgodnie z ww. przepisem. Jednocześnie organ II instancji, dokonując analizy zapisów umów najmu zawieranych przez skarżącą w innych okresach rozliczeniowych z rozmaitymi fundacjami, stowarzyszeniami i spółdzielniami socjalnymi, stwierdził, że miały one charakter odpłatny i były zawierane na potrzeby prowadzonych przez te podmioty działalności gospodarczych, w ramach działalności gospodarczej skarżącej. Organ odwoławczy ustalił, że w odniesieniu do Stowarzyszenia K. oraz Fundacji Bank Żywności spółka nie wykazała konkretnych dowodów i argumentów wskazujących na rzeczywiste wykorzystywanie i zajęcie nieruchomości na cele statutowe przez organizację pożytku publicznego. Na podstawie ewidencji gruntów i budynków, prowadzonych przez Ł. Ośrodek Geodezji, organ odwoławczy ustalił, że całkowita powierzchnia gruntu spółki podlegająca opodatkowaniu wynosiła 50.428,00 m2, co pokrywa się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta Ł. wyrażonym w decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy przyjął również za prawidłowe, co do zasady, wykazane przez organ I instancji przedmioty i podstawy opodatkowania w zakresie budynków skarżącej i ustalił, że łączna powierzchnia budynków podlegających opodatkowaniu wynosi 50.840,79 m2. Jednakże, w związku ze stwierdzeniem, że część budynku biurowego L. była zajęta przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych, organ odwoławczy uznał, że dla powierzchni użytkowej 507,50 m2 tego budynku (w ramach 50.840,79 m2 powierzchni budynków podlegających co do zasady opodatkowaniu) należy zastosować preferencyjną stawkę opodatkowania, właściwą dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (art. 5 ust. 2 lit. d u.p.o.l.). W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, odmiennie od organu I instancji przyjęło, że podstawa opodatkowania budynków spółki związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powinna wynosić 50.333,29 m2, nie zaś jak przyjął organ I instancji 50.840,79 m2. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przychylił się do argumentacji skarżącej podniesionej w odwołaniu, z której wynika, że rozdzielnia gorącej wody (węzeł) o wartości 459.956,93 zł, zlokalizowana wewnątrz budynku B (budynku przewijalni), nie stanowi budowli i wyłączył jej wartość z podstawy opodatkowania budynków określonej w decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Ł.. Wobec tego SKO, jako podstawę opodatkowania budynków skarżącej wskazało kwotę 657.843,59 zł, w miejsce kwoty 1.117.800,52 zł. W skardze na wymienioną decyzję pełnomocnik skarżącej, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 123 § 1 oraz § 2 w zw. z art. 200 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540) – dalej "o.p.", poprzez niewyznaczenie spółce przed wydaniem zaskarżonej decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i tym samym pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przedstawienia dowodów kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym; • art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 o.p. poprzez brak podjęcia niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak właściwego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Przejawem powyższych naruszeń jest przede wszystkim; - nieuwzględnienie, że w 2016 r. spółka wynajmowała powierzchnię użytkową budynków organizacjom pożytku publicznego, tj. Stowarzyszeniu K. oraz Fundacji Bank Żywności; - nieprawidłowe przyjęcie, że spółka dokonywała amortyzacji środka trwałego w postaci budynku produkcyjno - magazynowo - administracyjnego A dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, w następstwie czego został on uznany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej; - bazowanie na nieprawdziwej okoliczności, jakoby od działki nr [...] (na której części znajduje się teren zielony zabytkowego parku) spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych i zaliczała je do kosztów uzyskania przychodów na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych; - przyjęcie, że spółka wynajmowała powierzchnię użytkową 70,40 m2 w budynku L. NZOZ R. J. R. do udzielania ww. świadczeń zdrowotnych przez cały 2016 r. (podczas gdy była ona wynajmowana do 31 sierpnia 2016 r.) oraz brak weryfikacji czy cała wynajmowana powierzchnia była związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych; • art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego w sposób naruszający zasadę legalizmu oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; • art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 21 § 3 o.p. poprzez uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, przez określenie spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w nieprawidłowej (tj. zawyżonej) wysokości, w następstwie nieuwzględnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość tego zobowiązania. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 1) lit. a) oraz lit. c) w zw. z § 1 pkt 2) lit. b) oraz lit. e) uchwały nr XX/446/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez uznanie, że grunt o powierzchni 7.299,44 m2 (część działki nr 1/43), stanowiący teren zielony zabytkowego parku, oraz budynek A powinny być traktowane odpowiednio jako grunt i budynek związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym opodatkowane według najwyższych stawek podatku od nieruchomości, zamiast opodatkowania ich według stawki właściwej dla gruntów / budynków pozostałych; • art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2) lit. b) oraz lit. e) uchwały nr XX/446/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. poprzez opodatkowanie według najwyższej stawki (przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) powierzchni użytkowej budynków wynajmowanej przez spółkę organizacjom pożytku publicznego, podczas gdy taka powierzchnia powinna korzystać ze zwolnienia z opodatkowania (w przypadku zajęcia na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez takie organizacje) lub być opodatkowana podatkiem według preferencyjnej (niższej) stawki podatku, przewidzianej dla tzw. budynków pozostałych (w przypadku zajęcia na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez takie organizacje). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w sprawie jest prawidłowość dokonanej kwalifikacji nieruchomości skarżącej spółki dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości i tym samym określona w decyzji wysokość opodatkowania, z którą skarżąca się nie zgadza. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 § 1 oraz § 2 w zw. z art. 200 § 1 oraz § 2 o.p., poprzez niewyznaczenie spółce przed wydaniem zaskarżonej decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej pozbawiono ją możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przedstawienia dowodów kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji skarżąca uważa, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Sąd dostrzegając uchybienie organu odwoławczego, polegające na niewyznaczeniu stronie przed wydaniem zaskarżonej decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zobligowany był na początku rozważań do dokonania oceny wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W tym zakresie w orzecznictwie dostrzegalna jest rozbieżność poglądów dotycząca skutków jakie pociąga za sobą niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 o.p. Według pierwszego z nich niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 o.p., nawet w przypadku nieprzeprowadzenia przez organ II instancji nowych dowodów, jest przesłanką do uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania, czy też uchylenia takiej decyzji (patrz: Wyrok NSA z 4 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 156/04, LEX nr 134087, Wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 września 2004 r., sygn. FSK 467/04, LEX nr 142058, Uchwała NSA(5n) w Warszawie z 24.11.2003 r., FPK 5/03, ONSA 2004, nr 2, poz. 46; Uchwała NSA(7n) w Warszawie z 27.05.2002 r., FPS 3/02, ONSA 2003, nr 1, poz. 6). Według drugiego poglądu uchybienie art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jedynie jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (patrz: Wyrok WSA w Lublinie z 4.03.2016 r., I SA/Lu 961/15, LEX nr 2104202; Wyrok NSA z 3.02.2016 r., II FSK 3471/13, LEX nr 2036581; Wyrok WSA w Warszawie z 27.11.2015 r., III SA/Wa 3753/14, LEX nr 1932087; Wyrok NSA z 24.05.2013 r., II FSK 1747/11, LEX nr 1603456; Wyrok NSA z 9.10.2012 r., I FSK 1638/11, LEX nr 1232974; Wyrok NSA z 9.10.2012 r., I FSK 1638/11, LEX nr 1232974; Wyrok NSA z 31.05.2011 r., II FSK 4/10, LEX nr 1081389; Uchwała NSA(7w) z 25.04.2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66; Wyrok NSA z 31.05.2004 r., FSK 111/04, LEX nr 129841; Wyrok NSA w Szczecinie z 5.05.1999 r., SA/Sz 1046/98, LEX nr 36850). Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę przychyla się do drugiego z wyrażonych poglądów. Wynika z niego, że w każdej sprawie należy indywidualnie zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 o.p. mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Zdaniem sądu nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 o.p. wywiera istotny wpływ na przebieg postępowania. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu można wręcz wykluczyć. Tak będzie na przykład wówczas, gdy organ II instancji utrzyma w mocy decyzję odmawiającą uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego ze względu na wyłączenie zawarte w art. 253b pkt 1 Ordynacji podatkowej, a podatnik w skardze do sądu administracyjnego powoła się wyłącznie na naruszenie art. 200 § 1 tej ustawy. Podobnie będzie w wypadku decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji (art. 249 § 1 pkt 1), a strona nie kwestionuje daty doręczenia. W tych wypadkach, cokolwiek strona powiedziałaby w "ostatnim słowie", decyzja nie mogłaby być inna (patrz Uchwała NSA(7w) z 25.04.2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66, LEX nr 150133). Podobnie trzeba ocenić sytuację zaistniałą w rozpatrywanej sprawie. Strona skarżąca, choć aktywnie uczestnicząca w postępowaniach prowadzonych przed organami obu instancji, przede wszystkim polemizowała z ustaleniami organów, nie przedstawiając na poparcie swoich tez żadnych nowych i wiarygodnych dowodów, które mogłyby zmienić zasadnicze ustalenia decyzji. Zdaniem sądu, wbrew temu w jaki sposób strona formułuje zarzut, nie można w rozpatrywanej sprawie stawiać znaku równości pomiędzy stanem faktycznym, w którym skarżąca nie brała udziału w całym postępowaniu albo w jego istotnych czynnościach, a sytuacją, w której strona uczestniczyła w postępowaniu od początku do końca, ale w sprawie nie doszło do czynności przewidzianych w art. 200 § 1 o.p. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tą drugą sytuacją. Ponadto sąd zwraca uwagę, że skoro to strona podniosła zarzut naruszenia art. 200 § 1 o.p., w jej interesie było wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Tak się jednak nie stało. Skarżąca wskazała jedynie, że w dniu 30 grudnia 2021 r. dokonała korekty zeznań CIT-8 za lata 2016-2020, w których wyłączyła z kosztów uzyskania przychodów uprzednio dokonane odpisy amortyzacyjne od części nieruchomości. Tymczasem okoliczność ta jest irrelewantna z punktu widzenia określenia spółce, prowadzącej wyłącznie działalność gospodarczą, wymiaru podatku od nieruchomości. Nadmienić należy, że pomimo wagi podnoszonego przez skarżącą uchybienia art. 200 § 1 o.p., do dnia otrzymania ostatecznej decyzji nie poinformowała ona organu odwoławczego o dokonanych korektach, czyniąc to dopiero na etapie składania skargi. Spółka wskazała również, iż została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w zakresie wynajmu części powierzchni organizacjom pożytku publicznego, tj. Stowarzyszeniu Żeglarzy Niepełnosprawnych "K." (dalej – Stowarzyszenie K.) oraz Fundacji Żywności w Ł. im. M.(dalej – Fundacja Bank Żywności). Zdaniem sądu, biorąc pod uwagę, że przedmiotem prowadzonego postępowania prowadzonego wobec skarżącej było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości za 2016 r., a spółka, do dnia wydania decyzji ostatecznej w dniu 3 lutego 2022 r. nie przedstawiła stosownej dokumentacji potwierdzającej prawo do zwolnienia z opodatkowania części nieruchomości, z tytułu zajęcia ich na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (dalej – "OPP"), to argumentacja podniesiona w skardze o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 123 § 1, 2 w zw. z art. 200 § 2 o.p., nie może odnieść oczekiwanego skutku. Nadmienić jedynie należy, że jeżeli spółka znajdowała się w posiadaniu dokumentacji, która mogła rzutować na wydane rozstrzygnięcie, nie powinna była z tym zwlekać do czasu ostatecznego zaznajomienia z materiałami postępowania, lecz w ramach prowadzonych czynności przedstawić organowi korzystne dla niej dowody. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 o.p., należy zauważyć, co zasadnie podnosi organ odwoławczy, że ani skarżąca, ani reprezentujący ją pełnomocnik, w trakcie prowadzonych czynności sprawdzających oraz postępowania podatkowego w I instancji, nie podnosili argumentu o zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust 1 pkt 14 u.p.o.l., lecz o zwolnieniu na podstawie art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l., do czego organ pierwszej instancji ustosunkował się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie od powyższego, zdaniem sądu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił organom obu instancji dowieść, że brak jest podstaw do zastosowania przez skarżącą zwolnień z obu tych tytułów. Skarżąca nie przedstawiła stosownej dokumentacji, z której wynikałoby, że wskazane w skardze podmioty, tj. Stowarzyszenie K. oraz Fundacja Bank Żywności spełniają łącznie następujące przesłanki: posiadają status organizacji pożytku publicznego, nieruchomość lub jej części jest zajęta na prowadzenie wynikającej ze statutu działalności pożytku publicznego i działalność prowadzona na tych nieruchomościach lub ich częściach ma charakter nieodpłatny. Pomimo wielokrotnie kierowanych wezwań do strony o wskazanie dokumentacji będącej podstawą zastosowania zwolnienia lub preferencyjnego opodatkowania, skarżąca nie wykazała prawa do skorzystania z nich. W odniesieniu do badanego okresu spółka załączyła do akt jedynie statut Ł. Stowarzyszenia Inicjatyw Miejskich T. (k. 24/11, t. I). Z kolei statut Stowarzyszenia na rzecz D., na który strona się powołuje, dotyczy innego okresu rozliczeniowego. Strona wbrew informacjom zawartym w pismach kierowanych do organów podatkowych nie załączyła umów najmu z żadnymi OPP ani stowarzyszeniami, na podstawie których można by ustalić charakter i sposób wykorzystywania wynajmowanych lub użyczanych w 2016 r. nieruchomości. W związku z powyższym sąd uznał również za nieuzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2) lit. b) oraz lit. e) uchwały nr XX/446/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. Odnosząc się do zarzutu, że organ odwoławczy nieprawidłowo ustalił, iż spółka dokonywała amortyzacji środka trwałego w postaci budynku produkcyjno-magazynowo-administracyjnego A dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, w następstwie czego nieruchomości te zostały uznane jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, sąd uznaje go za chybiony. Okoliczność dokonywania amortyzacji nie miała wpływu na zastosowanie podstawowej stawki opodatkowania dla tych obiektów, choć należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom strony, z akt postępowania wynika wprost, że spółka dokonywała w 2016 r. odpisów amortyzacyjnych od wszystkich posiadanych na terenie Ł. budynków i budowli, w tym również od budynku produkcyjno-magazynowo-administracyjnego A (str. 2 na k. 23 akt administracyjnych). Kluczowe w sprawie jest natomiast to, że skarżąca jest przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców, nieposiadającym niegospodarczego przedmiotu działalności, w przypadku którego nie zachodzi "podwójna identyfikacja". Jak przyjął w jedynym z wyroków NSA (III FSK 4061/21 z 15.12.2021 r., LEX nr 3285503), to ostatnie pojęcie należy rozumieć jako sytuację, gdy podatnik będący przedsiębiorcą dysponuje jednocześnie składnikami majątkowymi (nieruchomościami), które nie są w żaden sposób powiązane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem ani działalnością gospodarczą, a są wykorzystywane w pozagospodarczej sferze aktywności podatnika, a nadto nie znajdują się w posiadaniu innego przedsiębiorcy (np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy bądź bez tytułu prawnego), który zajmuje je na prowadzenie działalności gospodarczej). Wobec zachodzącego braku podstaw do zakwalifikowania aktywności prowadzonej przez spółkę w powyższy sposób, nie ma znaczenia czy dokonywała ona odpisów amortyzacyjnych, czy też zaliczała wydatki bezpośrednio związane z nieruchomością w poczet kosztów uzyskania przychodów. Tym samym, zdaniem sądu, w sprawie został spełniony warunek wystarczający do przyjęcia opodatkowania nieruchomości skarżącej według stawek dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższa argumentacja wskazuje, że niezasadny jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 1) lit. a) oraz lit. c) w zw. z § 1 pkt 2) lit. b) oraz lit. e) uchwały nr XX/446/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu wskazującego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi błędnie przyjęło, że skarżąca wynajmowała powierzchnię użytkową 70,40 m2 w budynku L. dla NZOZ R. J. R. do udzielania świadczeń zdrowotnych przez cały 2016 r., podczas gdy była ona wynajmowana do 31 sierpnia 2016 r. i organ odwoławczy nie dokonał weryfikacji, czy cała wynajmowana NZOZ powierzchnia była związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, sąd uznał, że i ta argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że w związku ze złożonym przez spółkę odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 19 listopada 2021 r., organ odwoławczy w całości uwzględnił argumentację spółki i przyjął, że budynki spółki zajęte przez podmioty związane z prowadzeniem działalności leczniczej, tj. Usługi Medyczne A. sp. z o.o. oraz "NZOZ R" J. R., jako związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, powinny być opodatkowane preferencyjną (niższą) stawką podatku od nieruchomości (na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l.). Skarżąca w żadnym ze złożonych dokumentów, w toku całego postępowania I i II instancji, jak również w zarzutach odwołania i jego uzasadnieniu nie podnosiła, że preferencyjne opodatkowanie części powierzchni budynków (70,40 m2), wynajmowanych dla drugiego ze wskazanych podmiotów leczniczych, powinno dotyczyć ośmiu z dwunastu miesięcy, a nie całego 2016 roku. Sąd przychyla się w tym zakresie do argumentacji SKO wyrażonej w odpowiedzi na skargę, że zasada oficjalności postępowania podatkowego (art. 122 o.p. i art. 187 § 1 oraz 180) nie ma charakteru bezwzględnego i nieograniczonego, a podatnik nie może biernie oczekiwać na gromadzenie materiału dowodowego wyłącznie przez organy podatkowe, kiedy w jego ocenie istnieją dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd aprobuje stanowisko, że podatnik jest obowiązany przyczyniać się do zebrania materiału dowodowego. Nie może przy tym czuć się zwolniony od współdziałania z organami w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Sąd jednocześnie musi podkreślić, że powyższe nie oznacza, iż wolno ignorować oczywiste obowiązki organów w sferze poszukiwania i gromadzenia dowodów, jak też w pełni opowiadać się za pełnym przerzucaniem tych ciężarów na stronę postępowania. Jednocześnie pamiętać trzeba o tych sytuacjach, gdy we własnym, dobrze pojętym interesie, inicjatywę dowodową powinna przejąć sama strona. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, skarżąca powinna je przedłożyć. Skoro zatem strona podnosiła, że część powierzchni posiadanych w 2016 roku nieruchomości powinna być objęta niższą stawką opodatkowania, nie wskazując, że takie preferencyjne opodatkowanie powinno dotyczyć jedynie części okresu rozliczeniowego - a organ do tej argumentacji się przychylił - to nie można mówić, że doszło do naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i 180 § 1 o.p. Zdaniem sądu, podniesiony przez stronę zarzut jawi się jako próba przenoszenia przez nią na organ negatywnych skutków własnej bierności procesowej (podobnie Wyrok NSA z 28.06.2011 r., II GSK 631/10, LEX nr 1083327). Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, 121 § 1 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 21 § 3 o.p. sąd wskazuje, że nie mogły one odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku. Sąd stwierdza, że w tym zakresie zasadnicza część argumentacji skarżącej stanowi powielenie podniesionego w początkowej części skargi zarzutu naruszenia art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 200 § 1 o.p., w odniesieniu do którego sąd już się wypowiedział. Dodać jedynie należy, że sprawne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, nie w każdej sprawie musi się wiązać z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 121 § 1 o.p. - zwłaszcza, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia. Należy pamiętać, że organy postępowania podatkowego wiążą nie tylko dyrektywy wskazane przez stronę w zarzutach skargi, ale również zasada szybkości i prostoty postępowania podatkowego wyrażona w art. 125 § 1 i 2 o.p. Przepis ten w § 1 wskazuje, że organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z kolei § 2 stanowi, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Biorąc pod uwagę okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że wydanie ostatecznej decyzji po upływie miesiąca od złożenia odwołania, gdy zgodnie z art. 125 § 2 o.p. brak było konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego, wobec biernej postawy strony skarżącej, nie stanowi naruszenia podniesionych przez stronę zasad postępowania. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), oddalił skargę. ak