I SA/Łd 328/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie strony uiszczenie opłaty spowoduje utratę zdolności finansowej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności: art. 245 § 1, art. 246 § 1 i 247. Zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a.: "Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi." W postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 109/12 (orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09, z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 561/08). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest więc dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05). W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573)., z czym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. wydane w trybie art. 204 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa odmawiające uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. Należy wskazać, że nie budzi wątpliwości, iż rozstrzygnięcie to nie może być zaliczone do postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., bowiem po pierwsze nie rozstrzyga istocie sprawy administracyjnej, nie kończy postępowania w sprawie, nie przysługuje też na nie zażalenie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. AKE.