I SA/Łd 338/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Aleksandra Milczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 marca 2024 r. nr SKO. 4140.45.2024 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2023 r. oddala skargę. I SA/Łd 338/24 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 13 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej także: SKO), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej także: Strona lub Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 9 stycznia 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2023 r. Jak wynika z zaskarżonej decyzji wnioskiem z dnia 17 maja 2023 r. Skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta Zgierza o umorzenie podatku od nieruchomości. Skarżący wniosek swój uzasadnił, w szczególności trudną sytuacją finansową rodziny oraz chorobą dziecka. Decyzją z dnia 3 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Zgierza odmówił Stronie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2023 r. Organ I instancji zwrócił uwagę na okoliczność dwukrotnego umorzenia zaległości podatkowych na wniosek strony a ponadto na brak wystarczających dowodów świadczących o wystąpieniu przesłanek ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego, które umożliwiałyby ewentualne zastosowanie wnioskowanej ulgi. Od ww. decyzji Strona złożyła, z zachowaniem terminu, odwołanie. SKO decyzją z dnia 26 października 2023 r. uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 3 lipca 2023 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności na konieczność odniesienia się przez organ I instancji do dowodów i wniosków Strony przedłożonych na etapie postępowania odwoławczego oraz poczynienia ustaleń odnoście treści żądania zawartego w złożonym przez Stronę wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Zgierza decyzją z dnia 9 stycznia 2024 r. odmówił Stronie umorzenia zaległej I i II raty podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 319,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia. Od ww. decyzja Strona, z zachowaniem terminu, złożyła odwołanie. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 13 marca 2024 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 9 stycznia 2024r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2023 r. Organ odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania, gdyż materiał dowodowy sprawy zgromadzono w sposób rzetelny i wzięto pod rozwagę wszystkie okoliczności ważne do jej rozpatrzenia. Zdaniem SKO organ I instancji po przeanalizowaniu ustalonego stanu faktycznego zasadnie stwierdził, że spełniona została przesłanka ważnego interesu strony (podatnika). Jednakże organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kwestionowane rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia zaległości podatkowych, było wynikiem dokonanego przez organ I instancji wyboru, do którego upoważnia art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej także: o.p.) Przepis ten bowiem wskazuje, że organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, "może" umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jednocześnie SKO podkreśliło, że uprzednie udzielenie przez organ I instancji wnioskowanych ulg nie powoduje, iż każdy kolejny wniosek strony o ich zastosowanie zostanie niejako "automatycznie" uwzględniony. Przewidziana w art 67a § 1 pkt 3 o.p. instytucja umorzenia zaległości podatkowych stanowi wyjątek od ogólnego obowiązku ponoszenia przez podatników ciężarów podatkowych i nie może być traktowana jako reguła stosowana w każdym roku podatkowym względem Strony. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję SKO z dnia 13 marca 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 32, art. 71, art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej także: "Konstytucja") oraz art. 2a, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 124 o.p. Skarżący wskazał, że organ nie działał w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej dlatego, że nie udzielił mu informacji oraz nie stosował się do wniosków dowodowych, mających na celu podanie jasnych i bezsprzecznych zasad dotyczących tak zwanej "zasady UZNANIOWOŚCI". Zdaniem Strony sama ta zasada narusza wskazane wyżej przepisy Konstytucji oraz ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Skarżący uznał, że zarówno decyzja organu I instancji jak i SKO zostały wydane z znacznym naruszeniem prawa. Skarżący na poparcie swego stanowiska powołał się na wyroki sądów administracyjnych, tj. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 maja 2022 r. o sygn. akt I SA/Sz 68/22, wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r. o sygn. akt II FSK 2474/15, wyrok NSA z dnia 25 marca 2021 r. o sygn. akt III FSK 2827/21 oraz wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3324/15. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu podkreślić należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 o.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 o.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 marca 2024 r. SKO podzielił ocenę wywiedzioną przez Prezydenta Miasta Zgierza w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2023 r. Stosownie do wspomnianego przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67a § 2 o.p., umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 230/21). Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Rozstrzygnięcie przez organ podatkowy czy w określonym stanie faktycznym istnieje przesłanka interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości. Drugą zaś wyjątek od tej zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Tak więc organ podatkowy w każdej konkretnej sprawie powinien (w rozumieniu obowiązku) ustalić co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi. Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego kondycji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując ważenia obu tych wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy wspólne dla całego społeczeństwa jak przede wszystkim: sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa. Nie można więc pojęcia interesu publicznego ograniczać wyłącznie do konieczności respektowania zasad równości i powszechności opodatkowania (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 125/21). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie wyjaśniona została sytuacja Skarżącej oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Sąd w pełni podziela ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, zgodnie którymi w sytuacja życiowa Skarżącego wpisuje się w pojęcie "ważnego interesu podatnika". Strona tego ustalenie również nie kwestionuje, natomiast nie może zgodzić się z argumentacją, iż pomimo zaistnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" organ może odmówić jej umorzenia zaległości podatkowej. Zdaniem Strony postępowanie SKO narusza szereg przepisów wskazanych w skardze, tj. art. 7, art. 8, art. 32, art. 71, art. 75 Konstytucji oraz art. 2a, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 124 o.p. Analizując treść skargi Sąd doszedł do wniosku, że Strona tak naprawdę kwestionuje legalność instytucji uznania administracyjnego, która w sprawie ma zasadnicze znaczenie. Sąd z taką oceną zgodzić się nie może i wskazuje, że charakter uznaniowy decyzji powoduje, że nawet stwierdzenie istnienia przesłanek do umorzenia nie powoduje konieczności umorzenia takich należności. Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, podzielany również przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że decyzja o umorzeniu należności opiera się na uznaniu administracyjnym. Zgodnie z uzasadnieniem przywołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3324/15: "organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (por. m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13). W przypadku natomiast uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Artykuł 67a § 1 o.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Organu podatkowego nie może w tym zakresie zastąpić sąd administracyjny". Również w kolejnym przywołanym w skardze orzeczeniu, tj. wyroku z dnia 25 marca 2021 r. o sygn. akt III FSK 2827/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję, czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie". Sąd powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela i przyjmuje je za swoje. Jednocześnie wyjaśnia, że uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że ustawodawca określając w hipotezie normy prawnej przesłanki (okoliczności) podjęcia przez organ administracji publicznej działania, jednocześnie formułuje dyspozycję tego przepisu w sposób, który pozwala organowi na swobodę wyboru w zakresie tego, czy organ podejmie w ogóle określone działanie, lub w zakresie tego, który spośród dopuszczonych przez ustawodawcę sposobów zachowania (rozstrzygnięcia sprawy) wybierze. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście dowolności organu. Innymi słowy organ ma wybór dokonanego rozstrzygnięcia. Trzeba zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiocie umorzenia ma charakter dwuetapowy. W pierwszym etapie organ bada, czy w sprawie występują przesłanki warunkujące umorzenie. W wypadku, gdy stwierdzi, że przesłanki nie występują to organ nie ma wyboru rozstrzygnięcia i ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie odmawiające umorzenia należności. Natomiast w wypadku stwierdzenia istnienia przesłanek do umorzenia organ przystępuje do drugiego etapu, a więc w tym etapie ma uprawnienie, a nie obowiązek podjąć swobodnie wybrane przez siebie rozstrzygnięcie. Wybór tego rozstrzygnięcia jest wyłączną prerogatywą organu i Sąd nie może w żaden sposób w to rozstrzygnięcie ingerować. Oczywiście decyzje administracyjne oparte na uznaniu administracyjnym nie są wyłączone spod kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, jednakże kontrola ta jest pod pewnymi względami ograniczona. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny opiera się wyłącznie na kryterium legalności, czyli zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola decyzji uznaniowych obejmuje przede wszystkim to, czy organ nie wykroczył poza zakres przyznanej mu przez ustawodawcę swobody orzekania oraz to, czy organ zachował określone prawem wymogi proceduralne. Jeżeli jednak sąd stwierdzi, że działanie organu mieści się w granicach określonych konstrukcją uznania oraz że organ dochował wymogów proceduralnych, nie może objąć kontrolą prawidłowości wyboru przez organ jednej z możliwych opcji rozstrzygnięcia sprawy, jakie daje mu uznanie administracyjne. Wybór rozstrzygnięcia wymyka się bowiem kryteriom prawnym, opierając się na przesłankach odnoszących się do celowości, rzetelności, gospodarności i innych tego typu determinantach pozaprawnych. Pozaprawne kryteria wyboru rozstrzygnięcia zastosowane w sprawie administracyjnej przez organ nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, sprawowanej - jak wyżej wskazano - wyłącznie pod kątem zgodności z prawem. Działając w oparciu o uznanie organ zobligowany jest przede wszystkim do zachowania wszystkich standardów proceduralnych. Ponadto swobodę wyboru rozstrzygnięcia organu ogranicza wyrażona w art. 120 o.p. zasada legalizmu w postępowaniu podatkowym W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu administracyjnego, wbrew twierdzeniom Strony, opiera się na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Organ w sposób wyczerpujący zgromadził i rozważył cały materiał dowodowy, ustalając stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą. Całość tych rozważań została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem organ spełnił stawiany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wymóg szczególnej dbałości o prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej opartej na uznaniu administracyjnym. Nadto wnioski, jakie organ wyprowadził z treści materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie są zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym, nie wykraczają zatem poza swobodną ocenę dowodów jaką dysponuje organ w postępowaniu administracyjnym. Tym samym Sąd nie zgadza się z twierdzeniami, że w sprawie naruszono przepisy postępowania wskazane w skardze, gdyż w sprawie zebrano w sposób właściwy materiał dowodowy i organ działając na podstawie przepisów wybrał jedno z dwóch możliwych rozstrzygnięć. Sąd stwierdza, że organy administracji publicznej odmawiając w części umorzenia należności, nie wykroczyły poza zakres uznania administracyjnego przyznanego im przepisem art. 67a § 1 pkt 3 o.p., nie uchybiły też przepisom postępowania administracyjnego. Tym samym wskazanie przez organ w zaskarżonej decyzji przyczyny odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2023 r. trzeba uznać za zasadne. Zasadnie bowiem organ odwoławczy podkreślił, że uprzednie udzielenie wnioskowanych ulg nie powoduje, iż każdy kolejny wniosek strony o ich zastosowanie zostanie niejako "automatycznie" uwzględniony. Sąd podziela również argumentację organu odwoławczego, że przewidziana w art 67a § 1 pkt 3 o.p. instytucja umorzenia zaległości podatkowych stanowi wyjątek od ogólnego obowiązku ponoszenia przez podatników ciężarów podatkowych i nie może być traktowana jako reguła stosowana w każdym roku podatkowym względem Strony. Powszechny obowiązek podatkowy służy bowiem zapewnieniu stałych wpływów do budżetu, które przeznaczane są następnie na zaspokojenie różnych potrzeb ogólnospołecznych. Fakt stwierdzenia w rozpoznawanej sprawie ważnego interesu podatnika wynikające w głównej mierze ze stanu zdrowia dziecka podatnika (orzeczenie o niepełnosprawności wydane do 31 marca 2025 r.) jest niesporny. Jednakże konieczność spłaty przez Stronę zobowiązań cywilnoprawnych nie może uzasadniać udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2023 r. Strona, w takiej sytuacji zostałaby potraktowana w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych podatników. Tym samym - mając na uwadze zarzuty skargi - Sąd uznał, że SKO wydając zaskarżoną decyzję odniósł się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony. Spowodowało to – zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych ordynacji podatkowej, w tym przede wszystkim akcentowanej w skardze zasady legalności działania (art. 120 o.p.), zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 o.p.), zasadę udzielania informacji (art. 121 § 2 o.p.), zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym (art. 124 o.p.), zasady rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika (art. 2a o.p.), jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów, które winny prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a. P.C.