I SA/Łd 389/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Gminy U. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] r. pozostawiające wniosek Gminy U. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku VAT w zakresie braku obowiązku uwzględnienia w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, równowartości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do zakładu oraz stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Gmina U. (dalej: Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje zadania własne (określone w art. 7 u.s.g.), samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne. W strukturze organizacyjnej Gminy występuje Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w N., funkcjonujący w formie samorządowego zakładu budżetowego. Zakład działa w szczególności na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.), a także na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Gminy w U. z dnia 27 października 1995 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej" w N.. Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. 2017r., poz. 827), Gmina poprzez Zakład wykonuje zadania własne o charakterze użyteczności publicznej, polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zakład odpłatnie wykonuje zlecone mu zadania własne Gminy, pokrywając koszty swojej działalności z przychodów własnych, uzyskiwanych z tytułu realizacji tych zadań, w tym w szczególności z pobieranych opłat za dostarczoną wodę i odprowadzone ścieki. Zakładowi przypisano odrębny rachunek bankowy oraz obowiązek prowadzenia własnej księgowości w określonym zakresie. Podstawą gospodarki finansowej Zakładu jest roczny plan finansowy, obejmujący przychody i wydatki stanowiące koszty działalności oraz stan środków obrotowych i rozliczeń z budżetem Gminy. Plan ten jednakże podlega zatwierdzeniu przez Gminę. Z uwagi na dotychczasową jednolitą praktykę organów podatkowych, do końca grudnia 2016 r. Zakład był odrębnie od Gminy zarejestrowany na potrzeby VAT. Zakład do tego momentu odrębnie od Gminy wystawiał i otrzymywał faktury VAT, widniał jako strona na umowach i rozliczał VAT należny składając deklaracje VAT-7. Mając jednakże na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE, Trybunał) z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, uchwałę w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2015 r., sygn. I FPS 4/15 oraz postanowienia ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. 2016 r. poz. 1454; dalej: ustawa o centralizacji), Gmina dokonała tzw. centralizacji rozliczeń VAT, tj. rozpoczęła wspólne rozliczanie VAT m.in. z Zakładem "na bieżąco" począwszy od 1 stycznia 2017 r.. Obecnie Gmina, za pośrednictwem Zakładu, świadczy usługi dostawy wody odprowadzania ścieków na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji z terenu Gminy (dalej: podmioty zewnętrzne) oraz jednostek budżetowych Gminy, a także na potrzeby własne Urzędu Gminy. Do realizacji powyższych zadań służy posiadana przez Gminę, a zarządzana przez Zakład infrastruktura wodno-kanalizacyjna. Gmina ponosi wydatki inwestycyjne związane z budową/modernizacją infrastruktury wodno-kanalizacyjnej znajdującej się na terenie Gminy. Inwestycje te są finansowane zarówno ze środków własnych Gminy, jak i ze środków pozyskanych ze źródeł zewnętrznych, aczkolwiek VAT nie jest wydatkiem kwalifikowanym. Gmina samodzielnie lub za pośrednictwem Zakładu, ponosi również bieżące wydatki związane z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną. Budowa/modernizacja przedmiotowej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g., należy do zadań własnych Gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, obejmujących sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę oraz kanalizacji. Zarówno wydatki inwestycyjne związane z budową/modernizacją Infrastruktury, jak i wydatki bieżące związane z jej utrzymaniem, są dokumentowane wystawianymi przez dostawców/wykonawców na Gminę fakturami VAT, na których to Gmina oznaczona jest jako nabywca przedmiotowych towarów i usług. Przy pomocy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, Gmina za pośrednictwem Zakładu świadczy odpłatne usługi dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Również infrastruktura wodno-kanalizacyjna, której budowę Gmina planuje w przyszłości, wykorzystywana będzie w celu świadczenia odpłatnych usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Przedmiotowa Infrastruktura, co do zasady, jest/będzie wykorzystywana do świadczenia odpłatnych usług w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków i zaopatrzenia w wodę na rzecz podmiotów zewnętrznych, tj. do czynności, które zdaniem Gminy, podlegają opodatkowaniu VAT (i nie korzystają ze zwolnienia). Od dnia 1 stycznia 2017 r., tj. od momentu dokonania tzw. centralizacji rozliczeń VAT "na bieżąco", rozliczenie podatku należnego z tytułu pobieranych opłat, dokonywane jest przez Gminę w składanych przez Gminę deklaracjach VAT-7. Przedmiotowa Infrastruktura wykorzystywana jest/będzie przez Gminę także na własne potrzeby, tj. na potrzeby funkcjonowania siedzib jednostek budżetowych Gminy oraz budynku Urzędu Gminy (czynności niepodlegające VAT). Gmina wskazała, iż w przypadku wydatków związanych z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną, Gmina nie potrafi dokonać jednoznacznego przyporządkowania do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności, tj. do czynności opodatkowanych VAT (świadczenie usług wodno-kanalizacyjnych na rzecz podmiotów zewnętrznych) lub pozostających poza zakresem regulacji ustawy o VAT (wykorzystanie na własne potrzeby). W przypadku realizacji zadania związanego z Infrastrukturą przez Gminę po jej zakończeniu, inwestycje te są nieodpłatnie przekazywane do wykorzystywania przez Zakład. W takich sytuacjach w przychodach wykonanych Zakładu na koncie "pozostałe przychody operacyjne" wykazywana jest równowartość odpisów amortyzacyjnych środków trwałych/wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę. Jednocześnie wartość tych odpisów ujmowana/prezentowana jest także w kosztach zakładu budżetowego. Ponadto, w sprawozdaniu z wykonania planu finansowego Zakładu wykazywany jest również stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, który kalkulowany jest na podstawie danych za poprzedni rok finansowy i stanowi różnicę między sumą stanu środków obrotowych na początek roku i przychodów należnych związanych z prowadzoną działalnością a sumą opłaconych kosztów, zobowiązań i nieponiesionych wydatków na inwestycje finansowane ze środków własnych. Gmina nadmieniła, iż wykazywana po stronie przychodów Zakładu równowartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, nie stanowią przychodów uzyskiwanych przez Zakład z tytułu wykonywanej działalności. W związku z powyższym, Gmina ma wątpliwości odnośnie tego, jak w przypadku Zakładu dokonać kalkulacji proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, należy uwzględniać równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego? Zdaniem Wnioskodawcy, dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, nie należy uwzględniać równowartości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej we wskazanym na wstępie postanowieniu stwierdził, że stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, które miało być przedmiotem interpretacji w zakresie braku obowiązku uwzględnienia w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, równowartości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu oraz stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego - mimo podjęcia przez organ próby jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 o.p. - pozostał niedoprecyzowany. Nadto organ wskazał, że Gmina oczekuje rozstrzygnięcia zagadnienia, które bazuje między innymi na danych wynikających z ustawy o finansach publicznych, w tym ze sprawozdań budżetowych. Organ podatkowy w takiej sytuacji nie ma kompetencji do oceny czy stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe, ponieważ nie dotyczy ono przepisów prawa podatkowego W analizowanej sprawie kluczową informacją dla ustalenia czy Strona ma obowiązek uwzględniania w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia było wskazanie przez stronę, czy wartość odpisów amortyzacyjnych stanowi przychód Zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Natomiast, twierdzenie, iż omawiane kwestie rozstrzygnięte zostać powinny w ramach procedury wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, a nie powinny stanowić elementu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, jest nieuzasadnione, bowiem organ wydający interpretację nie może orzekać o prawidłowości, bądź nieprawidłowości, stanowiska wnioskodawcy, nie mając kompetencji do oceny czy dane, które ewentualnie wynikają ze sprawozdawczości budżetowej danej jednostki są prawidłowe w kontekście przepisów ustawy o finansach publicznych, a organ w ramach postępowania interpretacyjnego nie ma kompetencji do dokonywania oceny na gruncie przepisów ustawy o finansach publicznych. Zdaniem organu Wnioskodawca nie przedstawił we wniosku wyczerpująco stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tak aby zawierał wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów z zakresu podatku VAT do którego miałby się odnieść organ wydając interpretację. Opisany przez stronę stan faktyczny/zdarzenie przyszłe nie zawierało wszystkich informacji niezbędnych z punktu widzenia przepisów, których interpretacji wnioskodawca oczekiwał. Wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia, zgodnie z art. 169 § 1 i 4 w związku z art. 14h o.p., zostało poprzedzone wezwaniem wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, a mimo to Wnioskodawca nie usunął wszystkich braków wniosku, wskazanych przez organ w wezwaniu. Dalej organ zauważył należy, że pytanie strony, co do zasady, dotyczyło kwestii technicznych związanych z ustaleniem kwot, które powinny znaleźć się we ww. wzorze, odnosząc się przy tym m.in. do danych wykazanych w sprawozdaniach z wykonywania dochodów budżetowych. Żadna z norm prawnych zawartych w rozporządzeniu nie odnosi się do typowo rachunkowych i księgowych kwestii związanych z przypisaniem odpowiednich pozycji wykazanych w sprawozdaniach finansowych celem ustalenia wartości danych zawartych w składowych elementach poszczególnych wzorów. Sposoby sporządzania sprawozdań budżetowych i rodzaje środków, które są w nich ujmowane, uregulowane są w innych przepisach niż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, i rozporządzeń wydanych na mocy delegacji ustawowych zawartych w ustawie. Organ zgodził się ze stroną, że ma ona prawo do uzyskania interpretacji prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie, która może kształtować jej prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej, jednakże, odpowiedź na postawione pytanie sprowadzałaby się do tego, że organ musiałby dokonać analizy przepisów dotyczących sprawozdawczości budżetowej, czyli przepisów, które nie dotyczą praw i obowiązków podatkowych strony, lecz określają rodzaje, formy, terminy i sposoby sporządzania sprawozdań wykonywania planów finansowych m.in. jednostek budżetowych. Analiza tych przepisów wykraczałaby poza art. 3 pkt 1 o.p.. Za bezprzedmiotowe organ uznał twierdzenie strony, że w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku przerzucił na Gminę zajęcie stanowiska, czy odpisy i stan środków obrotowych stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a tym samym czy powinny być uwzględniane przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji i w konsekwencji wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 ustawy o VAT. Bowiem do wydania interpretacji w powyższym zakresie niezbędne było, m.in. jednoznaczne i precyzyjne wskazanie przez Stronę, jako element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Tymczasem, strona odnosząc się do przedmiotowej kwestii w uzupełnieniu wniosku nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi. Jakkolwiek strona wskazała, że "równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego wynikają ze sprawozdania z wykonania planu finansowego", to jednak opis sprawy w zakresie części pytania dotyczącej wskazania "Czy wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego (...) stanowią przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (...)? "pozostał nadal niewyjaśniony. Przedstawiona przez stronę odpowiedź na powyższą część pytania poprzez zacytowanie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, w tej sytuacji, gdy organ nie ma kompetencji do dokonywania oceny na gruncie przepisów ww. ustawy, nie spełnia wymogu uzupełnienia opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, o istotne dla rozstrzygnięcia wniosku elementy. Dodano, że organ wystąpił do strony o wskazanie informacji: czy wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, stanowią przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, wynikający ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład budżetowy pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego? Informacje te jako niebudzący wątpliwości element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego były bowiem niezbędne dla prawidłowej oceny prawnej przedstawionego we wniosku zagadnienia. Zdaniem organu dla dokonania oceny stanowiska w kwestii będącej przedmiotem zapytania, odpowiedź na ww. pytanie była niezbędna dla ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, należy uwzględniać równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Natomiast, Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi. Gmina U. zarzuciła w skardze naruszenie: - art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. art. 14g § 1 w zw. z art. 14h o.p., poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska sprowadzającego się do uznania, iż w przedmiotowej sprawie Wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekomo niejednoznaczne określenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego - w sytuacji, w której już w ramach samego Wniosku Gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi określone w art. 14b § 3 o.p.; - art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h w zw. z 14b § 1 o.p. i art. 86 ust. 2a i 22 ustawy o VAT i § 2 pkt 11 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. 2015 poz. 2193) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku Gminy bez rozpatrzenia w wyniku uznania, iż wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekome nieuzupełnienie w sposób wyczerpujący i jednoznaczny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co nie pozwoliło Organowi na merytoryczne rozpatrzenie wniosku - w sytuacji, w której Gmina już w ramach samego wniosku wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 o.p.; - art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawieniu wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia, w sytuacji w której Gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 o.p.; - art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h o.p., poprzez uznanie, iż wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia - w sytuacji, w której Gmina przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący, a także przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 o.p.; - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 221 o.p., poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do bezpodstawnego uznania, że stan faktyczny i zdarzenie przyszłe przedstawione przez Gminę we wniosku oraz odpowiedzi na wezwanie Dyrektora KIS nie zostało uzupełnione przez co nie mogą zostać uznane za wyczerpująco i jednoznacznie przedstawione, które to działanie doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonego przez skarżącą postanowienia o pozostawieniu wniosku Gminy bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Spór między stronami dotyczy zasadności wydania przez organ interpretacyjny postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej obowiązku uwzględniania przez gminę przy obliczaniu wartości prewspółczynnika równowartości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Organ argumentował, że mimo wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku, którego treść powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 14b § 3 o.p., braków określonych w żądaniu organu nie uzupełnił, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Natomiast, zdaniem skarżącego, jego wniosek spełniał wszelkie warunki konieczne do merytorycznego rozpatrzenia, zaś treść wezwania miała charakter contra legem . Odnosząc się do tak zarysowanej kwestii przypomnieć należy, że interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca wskazując przepisy, które budzą jego wątpliwości. Przedmiotem interpretacji indywidualnej nie jest sam stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, lecz ocena prawna dokonanej przez wnioskodawcę oceny prawnej podanego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wynika to wprost z przepisów art. 14c § 1 i § 2 o.p. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, drugi zaś, iż w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Sąd pierwszej instancji podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1386/16, iż specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę zagadnienia prawnego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Przez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego należy bowiem postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie powinny znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca, wskazując przepisy, które budzą jego wątpliwości. Samo zaś udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych przez wnioskodawcę interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. także wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018r. sygn. akt II FSK 40/16). W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie wyjaśnił, czy wartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych stanowi przychód zakładu budżetowego. Organ prawidłowo zatem wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego wniosku argumentując, że od wyjaśnienia tej kwestii zależy uznanie czy wniosek spełnia warunki art. 14b § 3 o.p. to jest czy wyczerpująco został przedstawiony stan faktyczny. Wobec nieuzupełnienia wniosku w żądanym zakresie, pozostawił go bez rozpoznania. Konsekwencją określonych ustawowo wymogów wniosku o udzielenie interpretacji jest bowiem uznanie przez ustawodawcę w art. 14g § 1 p.p., że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednocześnie zgodnie z art. 14h o.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV Ordynacji podatkowej. Nie znajduje przy tym uzasadnienia argumentacja skarżącego, iż pytanie zadane w przytoczonym wezwaniu jest działaniem "contra legem, z uwagi na fakt, iż rzeczone zagadnienie stanowi przedmiot pytania (...)". Zauważyć należy, że przedmiotem pytania były wątpliwości skarżącego co do obowiązku uwzględniania odpisów amortyzacyjnych oraz stanu środków obrotowych w mianowniku wzoru definiującego sposób określania proporcji z § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015r., poz. 2193) a nie wątpliwości co do tego czy przedmiotowe odpisy amortyzacyjne i stan środków obrotowych stanowi przychód zakładu budżetowego. Jeśli celem skarżącego było uzyskanie odpowiedzi w tym zakresie winien zadać pytanie adekwatne do swych intencji. Skoro zaś zadane zostało pytanie o obowiązek uwzględnienia wartości odpisów amortyzacyjnych i stanu środków obrotowych w cytowanym wzorze to skarżący wezwany do sprecyzowania wniosku nie był uprawniony do kontestowania wezwania. Nie jest również zasadne stanowisko wnioskodawcy, że organ byłby związany wskazaniem strony czy odpisy amortyzacyjne i stan środków obrotowych stanowi przychód. Gdyby takie było pytanie zadane we wniosku interpretacyjnym organ nie byłby nim związany a wręcz zobligowany do wydania interpretacji indywidualnej ze wskazaniem swojego stanowiska w tym zakresie. Nie ma racji strona skarżąca zarzucając w skardze naruszenie przez organ art. 14g § 1, w związku z art. 14h o.p.. W świetle treści cytowanych wyżej przepisów wobec braku uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie braku organ prawidłowo zastosował art. 14g § 1, w związku z art. 169 § 1 i 4 o.p. skutkiem czego było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia art. 120, 121 § 1 art. 169 § 1 i 4, w związku z art. 14h i art. 14b § 1 o.p., w związku z powołanymi przepisami ustawy o podatku VAT oraz przepisami wykonawczymi. Rozstrzygnięcie sprawy przez organ miało swoją przyczynę w nieuzupełnieniu braków wniosku mimo stosowanego wezwania wystosowanego przez organ, a nie na skutek błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wymienionych przepisów. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) należało orzec jak w sentencji. dc