I SA/Łd 46/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 1001-IEW-1.4123.24.2025.14.U18.KW w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu – prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postepowania egzekucyjnego oddala skargę. H. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 grudnia 2025 roku utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej H. L., jako członka zarządu – prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 31.12.2024 r. (doręczonym stronie 8 stycznia 2025 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Poddębicach wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony, jako członka zarządu A. Sp. z o.o., za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. Następnie organ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, m.in. wskazania mienia Spółki, z którego możliwa jest skuteczna egzekucja oraz przedłożenia dokumentów, potwierdzających okoliczności, które mogą wyłączyć odpowiedzialność Strony jako członka zarządu A. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi, pełnomocnik strony wskazał, że organ podatkowy może przeprowadzić skuteczną egzekucję z majątku spółki, poprzez zajęcie jej poprzez zajęcie jej środków finansowych, zabezpieczonych w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Krajową [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w Ł. Pełnomocnik Strony wskazał, że na rachunkach bankowych Spółki od maja 2019 r. zabezpieczone są kwoty 1.495,86 zł, 1.035,47 USD oraz 205.562,21 EUR (karta 26). Postanowieniem z 28.04.2025 r. (karta 314) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Poddębicach włączył do akt sprawy materiał dowodowy, dotyczący postępowań prowadzonych m.in. przez Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego w Łodzi oraz Łódzki Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Ł.. Następnie po zgromadzeniu obszernego i kompletnego materiału dowodowego we własnym zakresie organ pierwszej instancji wydał postanowienie z 26.05.2025 r., którym zawiadomił Stronę o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w trybie art. 200 O.p. Korespondencję doręczono pełnomocnikowi 8.06.2025 r. (karty 343-344). Decyzją z 30 lipca 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Poddębicach działając na podstawie art. 207, art. 210, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i pkt 4, art. 108 § 1 i § 2 pkt 1-3 i § 3, art. 109 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 202 r., poz. 111 ze zm., dalej "O.p.") orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony, jako członka zarządu – prezesa A. Sp. z o.o., za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. w wysokości 29.148,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 18.160,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 100,00 zł. Decyzję doręczono pełnomocnikowi Strony 30.07.2025 r. We wniesionym z zachowaniem terminu odwołaniu pełnomocnik Strony zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p., art. art. 188 § 1, 121 § 1, 122 O.p. oraz art. 78 § 1 i art. 10 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - dalej Kpa), poprzez: - dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, - brak skierowania do Prokuratury Krajowej w Ł. Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji zajęcia wierzytelności obejmujących środki finansowe zabezpieczone przez Prokuraturę postanowieniem o zajęciu majątkowym z 14.05.2019 r., którym zabezpieczono na rachunkach bankowych Spółki kwoty 1.495,86 PLN, 1.035,47 USD oraz 205.562,21 EUR, - niewyznaczenie Podatnikowi 7-dniowego terminu przed wydaniem decyzji na zapoznanie się z aktami sprawy, celem umożliwienia czynnego udziału w postępowaniu, - naruszenie art. 116 § 1 ust. 2 O.p. poprzez przyjęcie, że istnieje stan niewypłacalności Spółki, w sytuacji gdy posiada ona majątek w postaci środków finansowych na rachunku bankowym zabezpieczonych przez Prokuraturę, który to majątek Strona wskazała organowi podatkowemu. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Strony podniósł, że organ egzekucyjny może przeprowadzić skuteczną egzekucję z majątku Spółki poprzez zajęcie środków na jej rachunku bankowym, zabezpieczonych w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Krajową [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w Ł.. W ocenie pełnomocnika Strony odmowa przekazania środków przez Prokuraturę nie może być skuteczna z uwagi na fakt, że to nie Prokuratura decyduje o pierwszeństwie zaspokojenia ewentualnych zobowiązań podatkowych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie winno zostać poddane pod rozwagę sądu. Ponadto dokonane przez Prokuraturę zabezpieczenie dotyczy zdarzeń przyszłych i niepewnych, bowiem nie zapadł jeszcze żaden wyrok skazujący członków zarządu, czy wspólników Spółki. Zdaniem pełnomocnika Strony dywagacje Prokuratury są bezpodstawne, tym bardziej, że od 7 lat nie przygotowano w sprawie aktu oskarżenia. Końcowo zarzucono Organowi pierwszej instancji, że nie umożliwił Stronie zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania do zgromadzonego materiału dowodowego, ponieważ nie wyznaczył, zgodnie z art. 200 O.p., siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie. W konsekwencji pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 11 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności odniósł się do wysokości należności objętych kwestionowaną decyzją i wskazał, że w złożonej w Urzędzie Skarbowym w Poddębicach 28.12.2020 r. korekcie deklaracji dla podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. ww. Spółka zadeklarowała kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 29.148,00 zł. Niezapłacony w terminie płatności podatek, przekształcił się w zaległość podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę (art. 51 O.p. i art. 53 § 1 i § 4 O.p.). Zgodnie zaś z art. 109 O.p., w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy odnoszące się do naliczania odsetek stosuje się odpowiednio. Stąd, w sprawie powstały również odsetki za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. w kwocie 18.160,00 zł, które Naczelnik Urzędu Skarbowego w Poddębicach, działając na podstawie art. 107 § 2 pkt 2 O.p., objął zaskarżoną decyzją. Natomiast orzeczeniem o odpowiedzialności podatkowej Strony, organ pierwszej instancji objął również, w myśl uregulowań zawartych w art. 107 § 2 pkt 4 O.p., koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 100,00 zł. Oceniając z kolei kwestię dopuszczalności wszczęcia wobec strony postępowania oraz wydania decyzji z punktu widzenia przepisów odnoszących się do przedawnienia prawa do jej wydania Dyrektor wyjaśnił, że termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień upływał 29 września 2020 r., a zatem ustawowy termin na wydanie decyzji liczony od końca 2020 r. mijał 31 grudnia 2025 r., a zatem organ I instancji wydając decyzję 30 lipca 2025 r. dokonał tego przed upływem terminu przedawnienia. Ponadto organ wyjaśnił, że na zaległość w podatku Vat za sierpień 2020 r. wystawiono spółce tytuł wykonawczy 4 marca 2021 r., na podstawie które wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Zatem, postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej Strony rozpoczęło się po wszczęciu postępowania egzekucyjnego dotyczącego ww. zaległości podatkowej, czym spełniono przesłankę art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 O.p. Podkreślono, że organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny - zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. z 4.03.2021 r. (karta 144). Zobowiązana Spółka nie podjęła korespondencji, która została uznana za doręczoną, natomiast dłużnik zajętej wierzytelności – [...] Bank S. A. poinformował organ o przeszkodzie z realizacji zajęcia, tj. zbiegu egzekucji z egzekucją sądową, prowadzoną przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w Ł.. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia zaległości podatkowej A. Sp. z o.o. z tytułu podatku VAT za sierpień 2020 r. został przerwany 4.03.2021 r. Tym samym pięcioletni bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo od 5.03.2021 r. i upływał 5.03.2026 r. Reasumując, decyzje organów obu instancji w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. wydano przed upływem terminu jego przedawnienia. Dokonując analizy przesłanek ustawowych w zakresie stwierdzenia, czy zaległości podatkowe Spółki powstały w czasie pełnienia przez H. L. funkcji członka zarządu Spółki z o.o. organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że A. Sp. z o.o., z siedzibą O w K. (gmina D.), za której zaległość podatkową Strona odpowiada, powstała na mocy aktu założycielskiego - umowy Spółki z 14.03.2016 r. - akt notarialny Repertorium A Nr [...] (karty 61-66), podpisanej przez T. L. oraz H. L.. Spółkę zarejestrowano w Krajowym Rejestrze Sądowym 6.04.2016 r. pod nr [...]. W skład pierwszego zarządu, jako prezesa powołano H. L., która nadal sprawuje tę funkcję. Z wpisów dokonanych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że od początku istnienia Spółki w skład zarządu wchodziła jedynie podatniczka, co potwierdza analiza materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe. W konsekwencji w ocenie DIAS w Łodzi nie budzi wątpliwości, że ww. zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia przez Stronę funkcji prezesa zarządu Spółki. Oceniając kolejną z pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby za zaległości podatkowe Spółki, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., tj. bezskuteczności egzekucji zaległości z majątku podatnika w części lub w całości organ wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z 4.03.2021 r. zostało zakończone postanowieniem z 8.11.2024 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania egzekucyjnego organ ustalił, że Spółka pod adresem wskazanym w ww. tytule wykonawczym jako jej siedziba – K. 17B, [...] D. - nie prowadzi działalności gospodarczej, ani nie posiada tam żadnego majątku, posiada wierzytelności na zajętym rachunku bankowym w [...] Bank S.A. w wysokości ok. 1.000.000,00 zł, które na skutek prowadzonego postępowania karnego zostały zabezpieczone przez [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Ł. (ustalenia z 29.12.2022 r.). Ponadto, według ustaleń z 4.11.2024 r.: Spółka nie posiada żadnych innych rachunków bankowych poza tym zajętym w [...] Bank S.A., w centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie widnieje jako właściciel jakichkolwiek pojazdów, nie posiada majątku nieruchomego ujawnionego w Rejestrze Ksiąg Wieczystych, jako podmiot osiągający dochody zagraniczne ostatni raz wystąpiła w 2019 r., nie widnieje w systemach informatycznych (zapytanie w aplikacji WRO-SYSTEM) jako podmiot przeprowadzający transakcje. W toku prowadzonej egzekucji nie wyegzekwowano żadnych kwot. Organ podkreślił, że w organ pierwszej instancji dążył do umożliwienia egzekucji ze środków na rachunku bankowym Spółki wnosząc 25.01.2023 r. do Prokuratury o uchylenie zabezpieczenia i zgodę na przekazanie przez Bank środków pieniężnych na konto organu egzekucyjnego, jednak Prokuratura poinformowała, iż brak jest podstaw do zmiany zakresu zabezpieczenia majątkowego stosowanego wobec Spółki. Ponadto wartość dokonanego zabezpieczenia znacznie przekracza wartość wskazaną przez organ podatkowy dochodzoną w toku egzekucji administracyjnej, a ewentualne przyszłe roszczenia na rzecz Skarbu Państwa, wynikające z zarzutów w śledztwie, mogą przekroczyć wartość dotychczas dokonanego zabezpieczenia. W tej sytuacji ww. postanowieniem z 8.11.2024 r. organ egzekucyjny umorzył prowadzone w sprawie postępowanie egzekucyjne. Organ wyjaśnił ponadto, że umorzono także postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie pięciu innych tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych Spółki na łączną kwotę 3.280.576 zł dotyczących podatku VAT za 12/2018 r., 6-11/2018 r., 1-12/2017 r., 9-12/2016 r. oraz 1-5/2018 r., a także CIT za 2017 r. Podkreślono również, że wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Poddębicach postanowienia o umorzeniu egzekucji wobec stwierdzenia braku majątku Spółki umożliwiającego prowadzenie efektywnej egzekucji nie zostały przez Spółkę zaskarżone. Z kolei analizując przesłankę uwalniającą członka zarządu spółki od odpowiedzialności za jej zobowiązania podatkowe, wynikającą z treści art. 116 § 1 O.p., organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, że Strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Organ podkreślił, że wykładnia art. 11 ustawy Prawo upadłościowe wskazuje, że dla stwierdzenia niewypłacalności dłużnika wystarczające jest ziszczenie się tylko jednej z dwóch enumeratywnie wymienionych w nich podstaw (zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań lub gdy zobowiązania przekroczą wartości majątku). W toku postępowania organy stwierdziły, że w sprawie pierwszą nieuregulowaną zaległością spółki było zobowiązanie w podatku od towarów i usług w podatku VAT za 9/2016 r., którego termin płatności upłynął 25.10.2016 r. (karta 141). Kolejna zaległość dotyczyła podatku od towarów i usług za 10/2016 r., którego termin płatności przypadał na 25.11.2016 r. (karta 141). Licząc zatem 3-miesięczny termin od drugiego z rzędu, niespłaconego w terminie wymagalnego zobowiązania organ ustalił, że 26.02.2017 r. nastąpiła niewypłacalność Spółki wskazana w art. 11 ust. 1 P.u., a zatem wniosek o upadłość Spółki winien być złożony 28.03.2017 r., tj. nie później, niż w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Strona takiego wniosku nie złożyła, a mając na uwadze, że H. L. pełni nieprzerwanie funkcję członka zarządu A. Sp. z o.o. nieprzerwanie od 14.03.2016 r. za bezsporne organ uznał, że okoliczności zaistniałe w 2017 r., świadczące o niewypłacalności Spółki w sensie płynnościowym nastąpiły w okresie, kiedy strona pełniła funkcję członka zarządu ww. Spółki. Organ podkreślił, że strona nie podjęła również działań, mających na celu otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. W ocenie organu brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie nie tylko o swoje interesy, lecz także o interesy właściciela spółki, jak i jej wierzyciela, w tym także z tytułu należności publicznoprawnych. Tymczasem ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by w marcu 2017 r. istniały okoliczności, które wskazywałyby na istnienie obiektywnych powodów uniemożliwiających Stronie złożenie do sądu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, czyli w marcu 2017 r. Co istotne strona nie udzielił żadnych wyjaśnień, ani nie przedstawiła dowodów, które pozwoliłyby wystąpienie ww. przesłanki egzoneracyjnej. Oran przyjął jednocześnie, że ewentualne formalne problemy ze złożeniem takiego wniosku mogły wystąpić dopiero w listopadzie 2018 r., kiedy to Prokuratura Krajowa w Ł., w ramach prowadzonego śledztwa, zajęła wszystkie dokumenty, urządzenia elektroniczne i pieczątki należące do Spółki. Następnie, w ramach prowadzonego śledztwa Prokuratura Krajowa w Ł. postawiła H. L.15.11.2018 r. zarzuty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było prowadzenie działalności gospodarczej, bez wymaganej koncesji, związanej z obrotem środkami wybuchowymi w kilku sklepach internetowych oraz popełnianie w związku z tą działalnością przestępstw skarbowych. W tym kontekście organ ocenił, że w sprawie trudno zakładać, iż Strona jako prezes zarządu Spółki, należycie dbała o jej interesy, nie była świadoma ciążących na niej zobowiązań i prowadziła takie działania, które nie doprowadzą do naruszenia obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych oraz do sytuacji zadłużenia Spółki czy stanu jej niewypłacalności. Organ ocenił również, że Strona nie wskazała mienia A. Sp. z o.o., z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. DIAS podkreślił, że możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki istnieje wówczas, gdy wskaże on istnienie takiego majątku spółki, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, tymczasem wskazane przez stronę mienie nie spełnia tych cech, ponieważ nie nadaje się do egzekucji ze względu za zabezpieczenie przez Prokuraturę na poczet innych zobowiązań ww. Spółki, znacznie przewyższających kwotę tego zabezpieczenia. Podsumowując organ uznał, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 116 O.p., a zatem brak jest podstaw do uwolnienia strony od orzeczonej solidarnej odpowiedzialności wraz ww. Spółką za jej zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. W skardze do sądu administracyjnego H. L. wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 grudnia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. tj. 188 § 1 O.p., art. 121§ 1 O.p. art. 122 O.p., art. 78 § 1 k.p.a oraz art. 10§ 1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz brak skierowania do Prokuratury Krajowej [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej ul. [...] [...] Ł. sygn. Akt [...] zajęcia wierzytelności obejmujących środki finansowe Spółki A. z o.o. z siedzibą w K. zabezpieczone przez Prokuraturę Ł. postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym z dnia 14 maja 2019 r., którym zabezpieczono na rachunkach bankowych spółki następujące kwoty 1.495,86 PLN, 1.035,47 USD oraz 205.562,21 EUR oraz brak wyznaczenia podatnikowi 7 dniowego terminu przed wydaniem decyzji na zapoznanie się aktami prowadzonego postępowania celem umożliwienia czynnego udziału w sprawie. 2. art. 116 § 1 ust. 2 O.p. poprzez przyjęcie, że istnieje stan niewypłacalności Spółki A. z o.o. z siedzibą w K. w sytuacji, gdy Spółka ta posiada majątek zabezpieczony przez Prokuraturę, a nadto podatnik członek zarządu wskazała tą wierzytelność organowi podatkowemu w postaci kwot w wysokości 1.495,86 PLN, 1.035,47 USD oraz 205.562,21 EUR zabezpieczonych na rachunkach bankowych Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. Przechodząc do istoty sprawy, w pierwszej kolejności poddać trzeba ocenie kwestię dopuszczalności wszczęcia postępowania wobec skarżącej oraz wydania decyzji z punktu widzenia przepisów odnoszących się do przedawnienia prawa do jej wydania. Z art. 118 § 1 O.p. wynika, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Analizując, czy zobowiązania spółki będące przedmiotem postępowania nie uległy przedawnieniu, podnieść trzeba, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym termin przedawnienia rozpoczyna bieg od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat, z zastrzeżeniem jednak instytucji zawieszenia i przerwania biegu terminu przedawnienia (mających wpływ na końcowy termin przedawnienia). W badanej sprawie, zobowiązanie dotyczy podatku VAT sierpień 2020 r. a zatem termin płatności tego zobowiązania przypadał w 2020 r. i ekspirował wraz upływem wskazanego w ww. art. 70 § 1 O.p., pięcioletniego okresu, tj. z 31.12.2025 r. Jednak, jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny zastosował 4.03.2021 r. skuteczny środek egzekucyjny, w postaci zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia zaległości podatkowej A. Spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. został przerwany, zgodnie z treścią art. 70 § 4 O.p. i biegnie na nowo od 5.03.2021 r., co oznacza, że ciążące na Spółce zobowiązanie w podatku VAT za sierpień 2020 r. na dzień wydawania zarówno zaskarżonej decyzji o odpowiedzialności H. L. za zaległości podatkowe Spółki, jak i decyzji pierwszo-instancyjnej, nie przedawniło się i nadal jest wymagalne. Przechodząc do przesłanek odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki A. Spółki z o.o. przypomnieć należy w pierwszej kolejności, iż w myśl art. 107 § 1 O.p. za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie, solidarnie z podatnikiem. Z kolei, stosownie do przepisu art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z kolei w myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu można podzielić na pozytywne i negatywne, przy czym zaistnienie tych ostatnich winien wykazać członek zarządu, aby uchronić się od orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W ocenie Sądu, poprzedzonej analizą okoliczności faktycznych i prawnych, w rozpoznawanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne, a jednocześnie strona skarżąca nie wykazała przesłanek negatywnych, co obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż w przypadku wystąpienia wszystkich przesłanek pozytywnych, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, organ nie ma możliwości odstąpienia od rozstrzygnięcia, co do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności ze spółką byłego członka zarządu. W orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, gdyż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. W orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, gdyż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. W rozpoznawanej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika jasno, że A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. powstała na mocy umowy spółki zawartej 14.03.2026 r. podpisanej przez T. L. i H. L. Spółkę zarejestrowano w Krajowym Rejestrze Sądowym 6.04 2016 r. W skład pierwszego zarządu Spółki powołano H. L. - jako prezesa zarządu. Z wpisów zawartych w rejestrze wynika również, że od początku istnienia Spółki w skład jej zarządu wchodziła jedynie skarżąca i stan cały czas trwa. W tej sytuacji nie budzi najmniejszych wątpliwości ustalona przez organy okoliczność, że zaległość podatkowa w podatku VAT za sierpień 2020 r. powstała w czasie pełnienia przez stronę funkcji prezesa zarządu ww. Spółki. Co więcej strona tych ustaleń nie kwestionuje zarówno we wniesionym odwołaniu, jak też skardze do sądu administracyjnego. Kolejną z przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., jest bezskuteczność w części lub w całości egzekucji zaległości z majątku podatnika. O bezskuteczności egzekucji możemy mówić w przypadku gdy, m.in.: w toku postępowania egzekucyjnego nie uzyskano żadnych kwot, w toku postępowania egzekucyjnego uzyskano jedynie część kwot objętych tytułem wykonawczym (częściowa bezskuteczność), egzekucja została zakończona postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezskuteczność, egzekucja nie została zakończona, ale w efekcie analizy zastosowanych środków, można twierdzić, że egzekucja jest w całości lub w części bezskuteczna, bezskuteczność egzekucji dotyczy innych zaległości niż te, za które przenoszona jest odpowiedzialność, również dochodzonych przez sądowe organy egzekucyjne. Jednocześnie podkreślić trzeba, że pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w przepisach prawa podatkowego, ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (administracyjnym czy kodeksie postępowania cywilnego). Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 O.p. do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela. Z akt sprawy wynika, że zaległość Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. została objęta wystawionym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Poddębicach tytułem wykonawczym z 4.03.2021 r. nr [...] (karta 145 akt administracyjnych). Na jego podstawie wszczęto egzekucję i podjęto próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w [...] Bank S.A., ze względu na informację o przeszkodzie w realizacji zajęcia nie uzyskano żadnych środków. W toku prowadzonej egzekucji organ ustalił, ze Spółka nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym, jak jej siedziba i nie posiada tam żadnego majątku. Ponadto posiada wierzytelności na zajętym rachunku bankowym w [...] Bank S.A. w wysokości ok. 1.000.000,00 zł, które na skutek prowadzonego postępowania karnego zostały zabezpieczone przez [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Ł.. Według ustaleń z 4.11.2024 r. Spółka nie posiada innych rachunków bankowych, poza ww. w [...] Bank S.A.. Nie widnieje również w CEPiK jako właściciel jakichkolwiek pojazdów, nie posiada majątku ujawnionego w rejestrze Ksiąg Wieczystych, nie widnieje także w systemach informatycznych (zapytanie w aplikacji WRO-SYSTEM) jako podmiot przeprowadzający transakcje. Ponadto ustalono, że Spółka ostatni raz wystąpiła jako podmiot osiągający dochody zagraniczne w 2019 r. W toku przeprowadzonej egzekucji nie wyegzekwowano żadnych kwot. Wobec powyższego postanowieniem z 8 listopada 2024 r. organ umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie zostało zaskarżone. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi prawidłowo stwierdził, że spełniła się przesłanka bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. Okolicznością uwalniającą członka zarządu spółki od odpowiedzialności za jej zobowiązania podatkowe w myśl art. 116 § 1 O.p. jest wykazanie przez niego, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ww. ustawie, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że będąc członkiem zarządu Spółki Skarżąca winna była podjąć działania zmierzające do ogłoszenia jej upadłości, bowiem Spółka w tym czasie wykazywała przesłanki świadczące o jej niewypłacalności. Podstawy prawne do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki zawiera ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1520 ze zm, dalej P.u.). W art. 11 P.u. ustawodawca określił, kiedy istnieje niewypłacalność będąca podstawą ogłoszenia upadłości. Wskazał, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust. 1). Przyjmuje się domniemanie, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące. Natomiast, dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, któremu odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące (ust. 2). Przy czym przyjmuje się, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają wartość jego majątku, jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania, z wyłączeniem rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, przekraczają wartość jego aktywów, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne pozostają powody zaprzestania wykonywania zobowiązań podatkowych (tj. np. brak środków pieniężnych, czy też inne). Nieistotny też jest rozmiar nieregulowanych przez dłużnika zobowiązań oraz to, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy tylko niektórych z nich. Nawet brak realizowania zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ustawy. W kontekście ww. przesłanki ogłoszenia upadłości, wskazanej w art. 11 ust. 1 i 1a P.u., z niewypłacalnością dłużnika mamy do czynienia w sytuacji, w której niespłacone zostało w terminie drugie z rzędu wymagalne zobowiązanie, a opóźnienie w jego spłacie wynosi przynajmniej 3 miesiące. Wymienione wyżej przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość mają charakter alternatywny i równorzędny. W związku z tym zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy, a jego reprezentantów obliguje do złożenia stosownego wniosku, jeżeli chcą uniknąć ponoszenia odpowiedzialności za powstałe zobowiązania. Istotne jest zatem ustalenie kiedy Spółka zaprzestała płacenia długów albo, kiedy jej zobowiązania przekroczyły wartość majątku, nawet gdy na bieżąco te zobowiązania wykonywała. Przepis art. 116 § 1 O.p. regulujący możliwość wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki wskazuje pojęcie "właściwego czasu" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Art. 21 ust. 1 P.u. określa, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek ten spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami. Czasem właściwym do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest czas, w jakim zarząd spółki, nie będąc w stanie realizować zobowiązań względem jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Moment zgłoszenia wniosku ma charakter obiektywny, a punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego. W toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że w Spółce wystąpiła niewypłacalność w oparciu o art. 11 ust. 1 P.u.. Sąd podziela w całości ustalenia organów obu instancji, które wskazały, że pierwszą nieuregulowaną zaległością Spółki było zobowiązanie w podatku VAT za 9/2016 r., którego termin upłynął 25.10.2016 r. (karta 141). Kolejna zaległość dotyczyła zaś podatku VAT za 10/2016 r., z terminem płatności przypadającym za 25.11.2016 (karta 141). A zatem licząc 3-miesięczny termin od drugiego z rzędu niezapłaconego zobowiązania organ prawidłowo przyjął, że z 26.02.2017 r. nastąpiła niewypłacalność Spółki wskazana w art. 11 .ust. 1 P.u., a zatem wniosek o upadłość Spółki winien zostać złożony 28.03.2017 r., czyli nie później niż 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Wniosek taki jednak nie został złożony. Słuszna zatem okazała się konstatacja organu, że w sytuacji nieprzerwanego pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu A. Sp. z o.o. od 13.03 2016 r., co pozostaje poza sporem rozpoznawanej sprawy, okoliczności powstałej w 2017 r. niewypłacalności Spółki w sensie płynnościowym wystąpiły w okresie, gdy strona pełniła funkcję członka zarządu i mimo tego, że Spółka przestała regulować swoje zobowiązania stosownego wniosku o ogłoszeniu upadłości tego podmiotu Strona nie złożyła, nie otwarto też postępowania restrukturyzacyjnego, ani nie zatwierdzono układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Co do zaistnienia przesłanki bilansowej niewypłacalności organ drugiej instancji, dokonując na podstawie art. 11 ust. 2 P.u. oceny jej wystąpienia wskazał, że Spółka złożyła sprawozdania finansowe jedynie za lata 2016-2017 i w żadnym z tych okresów wysokość zobowiązań Spółki z wyłączeniem rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, nie przekroczyła wartości jej aktywów. Organ podkreślił, że uwagi na brak złożenia dokumentów finansowych za 2018 r. Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. wezwał Spółkę do ich złożenia (sygn. akt [...] Ns - Rej. KRS [...]), w trybie postępowania przymuszającego. Postanowieniem z 4.02.2021 r. sygn. akt [...] Ns-Rej. KRS [...] Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. Sąd Gospodarczy w trybie postępowania przymuszającego ponownie wezwał Spółkę do złożenia sprawozdań finansowych za lata 2018-2019. Pełnomocnik Spółki w obu przypadkach wyjaśnił, że Prokuratura nie zgodziła się na wydanie kopii zabezpieczonej dokumentacji finansowo-księgowej w związku z prowadzonym śledztwem. Wskutek niezłożenia przez Spółkę dokumentów finansowych Sąd 13.04.2021 r. Sąd wszczął z urzędu postępowanie o rozwiązanie A. Sp. z o.o. bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i wykreślenie Spółki z KRS, lecz wobec sprzeciwu zgłoszonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Poddębicach Sąd umorzył postępowanie 19.08.2021 r. oraz analogicznie w 2024 r. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy Sąd podziela stanowisko organu, iż można było dokonać oceny kondycji finansowej i ekonomicznej Spółki w tym okresie. Tym samym, nie da się ustalić, czy stan niewypłacalności Spółki wystąpił przez okres 24 miesięcy w kolejnych latach podatkowych, ani czy w sprawie wystąpiła bilansowa przesłanka niewypłacalności, w rozumieniu art. 11 ust. 2 P.u. Sąd wskazuje jednak, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo upadłościowe, obie przesłanki - płynnościowa i bilansowa mają charakter alternatywny i równorzędny, dlatego do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wystarczające jest już pojawienie się jednej z nich. W rozpoznawanej sprawie, jak to zostało wyżej opisane wystąpiła przesłanka płynnościowa, którą organ drugiej instancji omówił na str. 12-14 zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, brak podjęcia działań zmierzających do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, czy też otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, albo zatwierdzenia układu w postępowaniu układowym, świadczy o niezachowaniu przez skarżącą należytej staranności, której miernik, niewątpliwie w przypadku członków zarządu spółki, jest podwyższony z uwagi na wymagany od nich profesjonalizm w prowadzeniu działalności. W toku postępowania skarżąca nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez Jej winy. Podkreślić przy tym należy, że od daty powołania do zarządu Spółki skarżąca była odpowiedzialna za całokształt jej działalności, w tym aspekty finansowe jej funkcjonowania oraz prawidłowość rozliczeń podatkowych. Zobowiązana była także posiadać wiedzę na temat finansów Spółki, charakteru podejmowanych przez nią działań, kontrahentów oraz zawieranych transakcji. Dla odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie ma znaczenia ani kwestia podziału zadań między członkami zarządu, ani też niezajmowanie się przez jednego członka zarządu sprawami spółki. Tego typu okoliczności nie stanowią przesłanek do wyłączenia odpowiedzialności. Ponadto wskazać trzeba, że pełnienie funkcji członka zarządu jest dobrowolne i wymaga zgody osoby powoływanej na to stanowisko, a członek zarządu może zrezygnować ze swojej funkcji w każdym czasie. W świetle zgromadzonych dowodów brak jest okoliczności świadczących o pozbawieniu skarżącej możliwości prowadzenia spraw Spółki, czy jej reprezentacji, nie istniały żadne obiektywne powody, które uniemożliwiały skarżącej złożenie do sądu powszechnego takiego wniosku. Nie wystąpiły okoliczności określone w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b O.p., które świadczyłyby o braku odpowiedzialności skarżącej za wskazane zaległości. Zdaniem Sądu, odpowiedzialność skarżącej na gruncie regulacji art. 116 O.p. nie budzi wątpliwości. Ponadto, analizując kwestie winy należy z całą mocą podkreślić, na co zresztą słusznie zwracał uwagę organ w zaskarżonej decyzji, że w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Krajową w Ł. skarżącej postawione zostały zarzuty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez T. L., prowadzonej pod firmą A. Sp. z o.o.. W tym kontekście w ogóle trudno jest postawić tezę, by strona należycie dbała o interesy spółki i działa na jej korzyść. Kolejną przesłanką mogącą uwolnić skarżącą od odpowiedzialności solidarnej za zaległości Spółki i jednocześnie najbardziej sporną kwestią w rozpoznawanej sprawie jest zagadnienie dotyczące wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p.. Argumentacja strony wskazująca na to, że wskazane przez skarżącą środki finansowe znajdujące się na rachunku bankowym w [...] Banku S.A., są wystarczające do przeprowadzenia przez organ skutecznej egzekucji jest całkowicie chybiona. Sąd zgadza się z prezentowanym jednolicie w orzecznictwie poglądem, że wskazane mienie musi być nie tylko realne (faktycznie istnieć w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu), ale i nadawać się do efektywnej egzekucji, musi nadto przedstawiać identyfikowalną wartość finansową. Okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest bowiem jedynie wskazanie jakiegokolwiek mienia, ale takiego które faktycznie, realnie umożliwia zaspokojenie istniejących zaległości podatkowych i to w znacznej części, i które istnieje w czasie prowadzenia postępowania o przeniesienie odpowiedzialności (vide np. wyroki NSA: z dnia 17 listopada 2021 r., III FSK 2666/21; z dnia 9 grudnia 2021 r., III FSK 4634/21; z dnia 16 grudnia 2021 r., III FSK 452/21; z dnia 9 marca 2023 r., III FSK 1868/21; z dnia 23 marca 2023 r., III FSK 1795/21; z dnia 13 kwietnia 2023 r., III FSK 2024/21 - publ. CBOSA). W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznie Skarżąca nie wskazała mienia spełniającego takie kryteria. Jak trafnie wyjaśnił organ w sprawie od 2021 r. nie uzyskano z zajętej na rachunku bankowym wierzytelności żadnych środków, egzekucję umorzono w 2024 r., natomiast perspektywa zaspokojenia wierzyciela i uwolnienia środków zabezpieczonych w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę jest oddalona w czasie i niepewna. Wbrew stanowisku strony skarżącej organ podatkowy kilkukrotnie występował do Prokuratury z wnioskiem o uchylenie zabezpieczenia majątkowego na rachunku bankowym Spółki, lecz z uzyskanych wyjaśnień wynikało, że mienie to jest zabezpieczone na poczet innych zobowiązań A.p Sp. z o.o., znacznie przewyższających kwotę tego zabezpieczenia. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania podnoszonych przez skarżącą zarzutów za uzasadnione. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała spełnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., wyłączającej odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki. Podnoszone zaś zarzuty naruszenia przepisów prawa oraz wskazane przez nią argumenty, nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonych aktach sprawy i nie zasługują na uwzględnienie. Z powyższych względów oddalono również wniosek dowodowy złożony w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dotyczący przeprowadzenia dowodu z decyzji DIAS w Łodzi z 23.03.2026 r. uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej temu organowi do ponownego rozpatrzenia określającą Spółce A. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2017 r., jako pozostający bez wpływu na rozpoznawaną sprawę. Za całkowicie nieuzasadnioną należy też uznać argumentację skargi, dotyczącą braku wyznaczenia stronie 7-dniowego terminu do zapoznania się i wypowiedzenia w kwestii zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajduje się zarówno postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 listopada 2025 r. (k. 415), wydane w trybie art. 200 O.p., doręczone pełnomocnikowi skarżącej tego samego dnia (k. 416), jak również odpowiedź pełnomocnika nadana 26.11.2025 r. zatytułowana: "stanowisko w przedmiocie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego" Reasumując, analiza zgromadzonego materiału dowodowego i wywiedzione z niego argumenty organów zasługują na podzielenie. Organy wykazały, iż wszystkie przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania Spółki zostały spełnione, przy jednoczesnym braku okoliczności egzoneracyjnych. Organy podjęły również niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prawidłowo zebrały cały materiał dowodowy, który następnie poddały wnikliwej i poprawnej ocenie oraz wnikliwie oceniły wszystkie dowody w kontekście prawidłowo przywołanego stanu faktycznego, a wysnutym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Zgromadzony materiał dowodowy jest bowiem spójny i kompletny, a uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie dowodów, które organy wzięły pod uwagę, oraz okoliczności, którym nie dały wiary. Nie są zasadne zgłoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1 O.p. i art. 122 O.p., 187 § 1 O.p. Z powyższych przepisów nie wynika, że organ podatkowy obowiązany jest interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla strony. Skarżąca ma oczywiście prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności zarzutów, jednakże jej przekonania nie muszą mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych. Stosownie do treści art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 § 1 O.p., który nakazuje organowi podatkowemu zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, w badanej sprawie materiał dowodowy jest zupełny i rozpatrzono wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Tym samym nie można uwzględnić zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie zaskarżonych decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p. Okoliczność, że strona nie zgodziła się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem nie oznacza, że doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego. Odnosząc zaś się do zarzutów naruszenia art. 78 § 1 i 10 § 1 K.p.a Sąd wskazuje, iż nie miały one zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawach podatkowych, stosuje się bowiem przepisy Ordynacji podatkowej. Odpowiednikami ww. przepisów k.p.a., na gruncie Ordynacji podatkowej są art. 123 i art. 188 lecz naruszenia powyższych przepisów w sprawie Sąd również nie stwierdził z przyczyn wskazanych powyżej. Z uwagi na powyższe, sformułowane przez pełnomocnika strony zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego, należy ocenić jako nieuzasadnione. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji. AKE.