I SA/Łd 464/16

Dnia 5 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2016 roku sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok. oddala skargę. I SA/Łd 464/16 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] roku utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] roku, ustalającą Cz. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. A 76, za 2016 rok w kwocie 71,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu 27 czerwca 2003 roku Cz. K. złożył informację na podatek od nieruchomości IN-1, w której zadeklarował do opodatkowania 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych. W oparciu o dane z ewidencji gruntów oraz złożoną informację Burmistrz K. ustalił Cz. K. wysokość zobowiązania podatkowego, opodatkowując 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych, w tym decyzją z dnia [...] roku, ustalił Cz. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie 71,00 zł. Od decyzji tej Cz. K. złożył odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 roku organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia Cz. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. A 76, dz. o nr ewid. 1010 w obrębie [...], za 2014 rok. Pismem z dnia 20 maja 2014 roku organ pierwszej instancji wystąpił do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o wydanie aktualnego wypisu z ewidencji gruntów. W dniu 10 lipca 2014 roku do organu pierwszej instancji wpłynął wypis z ewidencji gruntów. Na żądanie organu pierwszej instancji w dniu 16 lipca 2014 roku Cz. K. złożył informację IN-1, w której zadeklarował do opodatkowania 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych, żądając jednocześnie zaliczenia ich do gospodarstwa zgodnie ze złożonymi dokumentami. Burmistrz K. decyzją z dnia [...] roku ustalił Cz. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. Aj 76, za 2014 rok, w kwocie 71,00 zł, opodatkowując 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych. Przesyłka listowa polecona z tą decyzją była awizowana w dniu 22 sierpnia 2014 roku, a powtórna awizacja w dniu 1 września 2014 roku, zwrot przesyłki nastąpił 10 września 2014 roku, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy adnotacje na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Listem poleconym nadanym 2 lutego 2015 roku Cz. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji kwestionując jej doręczenie. W dniu 23 lutego 2015 roku organ pierwszej instancji przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy oraz pismem z dnia 17 lutego 2015 roku. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego odnośnie sposobu doręczenia decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia 24 marca 2015 roku stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie to Cz. K. złożył skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym postanowieniem z dnia 23 września 2015 roku, o sygn. akt I SA/Łd 601/15, odrzucił skargę. Burmistrz K. decyzją z dnia [...] roku, doręczoną 16 lutego 2015 roku, ustalił Cz. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. A 76, dz. o nr ewid. 1010 w obrębie [...], za 2015 rok, w kwocie 71,00 zł, opodatkowując 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych. Listem poleconym nadanym 2 marca 2015 roku Cz. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wskazując że sprawa powinna być przekazana zgodnie z właściwością do Urzędu Gminy w B., a grunt położony w K. powinien być zaliczony do jego gospodarstwa rolnego znajdującego się w B.. Organ pierwszej instancji w dniu 24 marca 2015 roku przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy oraz pismem z dnia 18 marca 2015 roku, ustosunkowującym się do zarzutów odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, utrzymało w mocy tę decyzję. Na decyzję tę Cz. K. złożył skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym postanowieniem z dnia 23 września 2015 roku, o sygn. akt I SA/Łd 599/15, odrzucił skargę. Burmistrz K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku ustalił Cz. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. A 76, dz. o nr ewid. 1010 w obrębie [...], za 2016 rok, w kwocie 71,00 zł, opodatkowując 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji i powołując się na uregulowania ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 roku Nr 95, poz. 613 z późn. zm. oraz tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 849 z późn. zm.), zwaną dalej "u.p.o.l." oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), podkreśliło, że obejmuje swoją właściwością powiaty: [...],[...],[...],[...] i [...] oraz miasto na prawach powiatu — Ł.. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. jest właściwe rzeczowo, miejscowo i instancyjnie do rozpatrzenia odwołania od decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wydanej przez właściwego w tym zakresie Burmistrza K.. Następnie, powołując się art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7 zd. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 u.p.o.l. oraz § 1 pkt 11 lit. b uchwały Nr XXV/115/2012 Rady Miejskiej w Koluszkach z dnia 26 listopada 2012 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2012 roku, poz. 4104) oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, póz. 520 z późn. zm. - p.g.k.), podkreślono, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu II instancji użyty w art. 21 ust. 1 p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślono, że właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 z późn. zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Wyjaśniono następnie, że Cz. K. jest użytkownikiem wieczystym niezabudowanej nieruchomości położonej w K., dz. o nr ewid. 1010 w obrębie [...], KW nr [...] o powierzchni 0,0309 ha (309,00 m2), oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem B - tereny mieszkaniowe, przeznaczonej do zabudowania budynkiem mieszkalnym. Tym samym uznano, że nieruchomość podlega podatkowi od nieruchomości, nie zaś podatkowi rolnemu. Natomiast organy podatkowe są w sposób bezwzględny związane m.in. funkcją użytkową wskazaną w ewidencji gruntów (art. 21 art. 20 ust. 1 p.g.k.) i nie mogą przeprowadzać przeciwdowodu przeciwko funkcji budynku wskazanej w ewidencji budynków. Taki przeciwdowód może przeprowadzić wyłącznie starosta, będący organem ewidencyjnym, na wniosek właściciela gruntu. Zdaniem SKO, organy podatkowe nie są kompetentne do występowania do organu ewidencyjnego o dokonanie zmiany w zakresie ewidencji gruntów. Kolegium zauważyło także, iż w przedmiotowej sprawie ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego nastąpiło zgodnie ze złożonymi w dniu 27 czerwca 2003 roku oraz w dniu 16 lipca 2014 roku informacjami na podatek od nieruchomości, w których podatnik zadeklarował 309,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych, a decyzje opodatkowujące taką podstawę opodatkowania są wydawane od szeregu lat. W takiej sytuacji, zgodnie z przepisami art. 123 § 2, art. 165 § 5 pkt 1, art. 200 § 2 pkt 1 i art. 210 § 5 Ordynacji podatkowej, następuje uproszczenie postępowania, polegające na braku obowiązku doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 165 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej), braku obowiązku wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz braku obowiązku uzasadnienia decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, w oparciu o dane wynikające z wiążącej ewidencji gruntów i jak wyżej wskazano ma oparcie w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisach prawa miejscowego. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Cz. K. wniósł skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniósł, że podatek został ustalony niezasadnie na podstawie błędnych ustaleń co do charakteru opodatkowanych gruntów. Wskazał, że grunty w K. winny zostać zaliczone do jego gospodarstwa położonego w innej gminie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Następnie podkreślić trzeba, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W myśl sformułowanej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), zwanej dalej O.p., zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd pragnie przy tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zgromadziły i oceniły zgodnie z art. 187 O.p. materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Istota problemu prawnego, jaki zarysował się w sprawie, dotyczy możliwości zakwestionowania w postępowaniu podatkowym danych wynikających z ewidencji gruntów. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. obciąża podatkiem od nieruchomości użytkowników wieczystych gruntów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. daje właściwej radzie gminy kompetencje do ustalania stawek podatku od nieruchomości, wskazując przy tym stawki maksymalne. W oparciu o złożone informacje oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków zaskarżoną decyzją organ ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, stosując stawkę wynikającą z § 1 pkt 11 lit. b uchwały Nr XXV/115/2012 Rady Miejskiej w Koluszkach z dnia 26 listopada 2012 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2012 roku, poz. 4104), mieszczącą się kwocie maksymalnej wskazanych przez przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2016 roku, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 roku, poz. 735), tj. stawkę 0,23 zł/m2. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 520 z późn. zm.), zwanej dalej "p.g.k", podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak słusznie wskazało SKO w zaskarżonej decyzji, w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 roku, o sygn. akt II FPS 1/09, wszystkie powołane w decyzji wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Podobnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 roku, o sygn. akt II FSK 986/11 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) akcentując, że w świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów. Zasadnie również Kolegium wskazuje, iż przy wykładni przepisu art. 21 p.g.k. należy się kierować istotnymi wskazówkami co do znaczenia ewidencji gruntów i budynków, zawartymi w uchwale z dnia 18 listopada 2013 roku, o sygn. akt II FPS 2/13 (ONSAiWSA 2014 nr 2, poz. 21, Lex nr 1388356 z aprobującą glosą K. Radzikowskiego, Lex), w której Naczelny Sąd Administracyjny, powtarzając tezę uchwały z dnia 27 kwietnia 2009 roku, o sygn. akt II FPS 1/09, potwierdził, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie podkreślić należy, że stosownie do art. 22 ust. 1 i 2 p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie, a właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, póz. 454 z późn. zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Należy także wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 986/11, (Lex nr 1415193), w którym wskazano, że z przytoczonych wyżej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy. Ponadto, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2014 roku, sygn. akt II FSK 950/12, (Lex nr 1488020), nawet jeśli ujawnianie zmian w ewidencji gruntów i budynków wiąże się z opóźnieniem, czy opieszałością organu prowadzącego dany rejestr, nie może to stanowić podstawy do kwestionowania danych, na które wskazuje art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym niezabudowanej nieruchomości położonej w K., stanowiącej działkę o nr ewid. 1010 w obrębie [...], o powierzchni 0,0309 ha (309,00 m2), oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem B - tereny mieszkaniowe, przeznaczonej do zabudowania budynkiem mieszkalnym. Zgodnie bowiem z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, póz. 454 z późn. zm.) symbol "B" oznacza tereny mieszkaniowe. Tym samym należy stwierdzić, że nieruchomość podlega podatkowi od nieruchomości, nie zaś podatkowi rolnemu, bowiem na podstawie art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 roku, poz. 1381 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, a takiej klasyfikacji nie posiada sporna nieruchomość. W konsekwencji powyższego uznać należy, że nieruchomość podlega podatkowi od nieruchomości, nie zaś podatkowi rolnemu i w takim przypadku brak jest możliwości zaliczenia przedmiotowych gruntów do gospodarstwa rolnego znajdującego się w B.. Przedmiotowy grunt, znajdujący się K., został oznaczony w ewidencji gruntów symbolem B - tereny mieszkaniowe, co powoduje, iż nie stanowi części gospodarstwa rolnego położonego w B., jak chciałby skarżący. Na koniec wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1291/09). Reasumując Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo wywiązały się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wyczerpano bowiem wszystkie możliwości dowodowe zmierzające do ustalenia charakteru spornej nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony z zachowaniem reguł określonych w art. 191 O.p. Organy podatkowe wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym i dokonały właściwej subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, o jej oddaleniu. Brak orzeczenia o kosztach spowodowany jest tym, że do zamknięcia rozprawy pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu wniosku o przyznanie kosztów nie zgłosił. DB