I SA/Łd 50/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi F. spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 grudnia 2024 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.700.2024.2.JM w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 50/25 UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 3 grudnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko F Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Łodzi, dalej: "Wnioskodawcy", zawarte we wniosku z dnia 28 sierpnia 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług. Zdarzenie przyszłe opisane we wniosku i jego uzupełnieniu z 24 października 2024 r. dotyczyło sposobu ewidencjowania sprzedaży na wystawionych paragonach fiskalnych i momentu powstania obowiązku podatkowego, a także sposobu ewidencjonowania sprzedaży na wystawionych fakturach. Wnioskodawca podał, że jest przedsiębiorcą, którego głównym przedmiotem działalności jest przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering) - PKD 56.21.Z. Działalność spółki opiera się na produkcji i dystrybucji gotowych produktów spożywczych (m.in. kanapek, tortilli, sałatek, lunchy, zup, sushi, deserów, jogurtów, smoothie, soków). Produkty są dystrybuowane w oparciu o model mobilnego cateringu z dostawą do firm. Spółka zatrudnia pracowników (dalej: "Sprzedawcy"), którzy regularnie odwiedzają biura kontrahentów, dysponują zapasem produktów spożywczych i odwiedzają biura kontrahentów, oferując produkty bezpośrednim nabywcom (głównie ich pracownikom). Transakcje są rejestrowane na przenośnych kasach fiskalnych, które sprzedawcy mają ze sobą. Każdy zakup jest dokumentowany paragonem fiskalnym. Pracownicy mogą dokonywać płatności na miejscu, korzystając z karty płatniczej lub gotówki. Nabywcy uiszczają cenę sprzedaży jaka wynika z aktualnego cennika stosowanego przez spółkę. W ramach rozważanego modelu spółka będzie zawierać z kontrahentami umowę o współpracę w zakresie świadczenia usługi cateringowej, w ramach której spółka zobowiązywać się będzie do umożliwienia pracownikom kontrahenta zakupu produktów spółki (np. kanapek, tortilli, zestawów lunchowych) po obniżonej cenie, tj. cenie niższej niż standardowa cena zakupu wynikająca z aplikacji mobilnej (np. za 50% ceny), a kontrahent spółki zobowiązywać się będzie do pokrycia pozostałej ceny zakupu produktów spółki w danym okresie rozliczeniowym (miesięcznym). Mechanizm działania modelu kształtować będzie się następująco: 1. Zawarcie umowy z kontrahentem, w której określone zostaną warunki współpracy, w tym mechanizm i określenie kwotowe lub procentowe finansowania przez kontrahenta części ceny produktu. 2. Pracownik kontrahenta dokonywać będzie zakupu produktów Spółki bezpośrednio u sprzedawcy w biurze kontrahenta podczas dostawy produktu, korzystając z opcji płatności kartą płatniczą lub gotówką. Transakcje będą rejestrowane na kasie fiskalnej, a pracownik Spółki będzie wydawać kupującemu paragon fiskalny potwierdzający zakup. Spółka będzie ewidencjonować na kasie fiskalnej sprzedaż produktu w wysokości kwoty jaką pokrywa pracownik ze swoich własnych środków, będącej ceną za jaką pracownik może dany produkt kupić, tj. bez uwzględnienia części obciążającej, zgodnie z umową, kontrahenta. 3. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego Spółka będzie generować raport rozliczeniowy, który zawierać będzie informacje o wszystkich zakupach dokonanych przez pracowników kontrahenta. Raport będzie udostępniany kontrahentowi i pozwoli na ustalenie jakie produkty zostały zakupione przez poszczególnych pracowników, jaką kwotę zapłacił każdy pracownik za swoje zakupy (zgodnie z paragonem) oraz jaką kwotę zobowiązany jest zapłacić kontrahent jako rekompensatę różnicy między ceną standardową a ceną zapłaconą przez pracownika. 4. Po sporządzeniu raportu Spółka wystawiać będzie na kontrahenta fakturę VAT na kwotę odpowiadającą różnicy między standardową ceną produktu a ceną zapłaconą przez pracownika. Faktura będzie oparta na danych zawartych w raporcie, a kontrahent zobowiązany będzie do jej opłacenia zgodnie z warunkami umowy. Zobowiązanie do wystawienia faktury wynikać będzie z zawartej z kontrahentem umowy o świadczenie usługi cateringowej na rzecz kontrahenta. Opisany model współpracy umożliwiać będzie pracownikom zakup produktów Spółki po obniżonej cenie, przy wsparciu finansowym ze strony kontrahenta Spółki, tj. pracodawcy. W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy wystawiane przez Sprzedawców paragony powinny wykazywać jako wartość sprzedaży kwotę jaka obciąża pracownika i będzie zapłacona przez pracownika kontrahenta, tj. bez uwzględnienia części jaka obciążać będzie kontrahenta? A w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1: 2. Kiedy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w związku z otrzymaniem pozostałej ceny sprzedaży produktu? 3. Czy prawidłowym jest obciążanie kontrahenta z tytułu pozostałej ceny sprzedaży produktów w oparciu o wystawioną przez Spółkę fakturę VAT? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1. Spółka powinna ewidencjonować z wykorzystaniem kas fiskalnych sprzedaż jedynie w części w jakiej cena sprzedaży obciąża pracownika kontrahenta. Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z art. 111 ust. 1 u.p.t.u., zgodnie z którym podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy zatem wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Oznacza to, że nie podlega obowiązkowi prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej świadczenie usług w części, w jakiej te czynności są opłacane przez inne podmioty niż osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Ad. 2. Obowiązek podatkowy w związku z otrzymaniem rekompensaty od kontrahenta powstanie z chwilą jej otrzymania w całości lub w części, w myśl art. 19a ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 19a ust. 6 u.p.t.u. Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 19a ust. 1 u.p.t.u. obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. Natomiast w myśl art. 19a ust. 5 pkt 2 u.p.t.u. obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1. Stosownie do art. 19a ust. 6 u.p.t.u., w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, obowiązek podatkowy powstaje w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Otrzymana od kontrahenta rekompensata będzie stanowić wynagrodzenie za świadczone usługi, podstawę opodatkowania w myśl art. 29a ust. 1 u.p.t.u., i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W związku z tym, obowiązek podatkowy z tytułu otrzymanej rekompensaty powstanie zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 19a ust. 6 u.p.t.u., tj. z chwilą otrzymania jej w całości lub w części. W konsekwencji, spółka będzie zobowiązana do naliczenia i odprowadzenia podatku VAT z chwilą otrzymania rekompensaty – w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Ad. 3. Spółka będzie miała obowiązek wystawienia faktury w związku ze świadczeniem usługi cateringowej na rzecz kontrahenta. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Jak stanowi art. 2 pkt 22 u.p.t.u., przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zdaniem Spółki, z przepisów u.p.t.u. wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest zobowiązany do wystawienia faktury. Podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi a faktura VAT jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego. Pismem z 18 października 2024 r. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez odpowiedź na pytania: 1) Czy z umowy współpracy będzie wynikać, na czyją rzecz będą Państwo świadczyć usługę cateringową, o której mowa w opisie sprawy? Jeśli tak, to prosimy wskazać kto będzie nabywcą usługi cateringowej. 2) Czy umowa współpracy będzie zawierać warunki sprzedaży, z której będzie wynikać Państwa odpowiedzialność wobec nabywcy za wykonaną usługę cateringową? Jeśli tak, to wobec kogo będą Państwo ponosić taką odpowiedzialność. W odpowiedziach udzielonych w piśmie z dnia 24 października 21024 r. Wnioskodawca w zakresie poszczególnych pytań wskazał, że: 1) Stroną umowy o współpracy będzie kontrahent Wnioskodawcy. W ramach umowy Wnioskodawca zobowiąże się względem kontrahenta do prowadzenia działalności cateringowej polegającej na sprzedaży produktów żywnościowych w lokalach zajmowanych przez kontrahenta. W efekcie nabywcą usługi w tym zakresie będzie kontrahent Wnioskodawcy. Nabywcą produktów żywnościowych w ramach prowadzonej działalności cateringowej będą natomiast pracownicy kontrahenta, którzy będą mogli zakupić produkty żywnościowe za cenę, na którą wpływ będzie miała zawarta umowa między kontrahentem a Wnioskodawcą. 2) Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność za wykonaną usługę wynikającą z umowy wobec kontrahenta. W treści opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko skarżącej w zakresie pytania pierwszego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że w opisywanym modelu stroną zawieranej z Wnioskodawcą umowy o współpracy będzie jego kontrahent, względem którego Wnioskodawca w ramach zawieranej umowy zobowiąże się do prowadzenia działalności cateringowej, polegającej na sprzedaży produktów żywnościowych w lokalach zajmowanych przez kontrahenta. Wnioskodawca będzie zatem ponosił odpowiedzialność za wykonaną usługę wynikającą z umowy wobec kontrahenta. W efekcie nabywcą usługi w tym zakresie będzie wyłącznie kontrahent Wnioskodawcy. Zdaniem organu, w takiej sytuacji, stroną umowy sprzedaży, która będzie realizowana i nabywcą usługi będzie wyłącznie kontrahent. Organ podkreślił, że z opisu przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że pracownik kontrahenta nie jest stroną umowy o współpracę oraz że Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności wobec pracownika kontrahenta z tytułu realizowanej sprzedaży. Wnioskodawca nie będzie zatem wykonywać na rzecz pracownika kontrahenta żadnych dostaw towarów ani świadczenia usług. Jeśli zaś, w opisanym modelu, Wnioskodawca nie będzie realizować sprzedaży na rzecz pracownika kontrahenta, to nie będzie wykonywać na rzecz pracownika kontrahenta czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ wskazał jednocześnie, że w opisanym modelu, dla sprzedaży, którą będzie realizować Wnioskodawca, nabywcą usługi będzie wyłącznie kontrahent, ale Wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie zarówno od kontrahenta, jak i od pracownika kontrahenta. W konsekwencji, podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a u.p.t.u., będzie stanowić cała kwota należna otrzymana za świadczenie usługi cateringowej tj. wynagrodzenie otrzymane zarówno od kontrahenta, jak i od pracownika kontrahenta. Co do zasady bowiem, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi zapłatę za świadczone usługi lub dostawę towarów z wyjątkiem podatku VAT. Podsumowując, organ stwierdził, że skoro w opisanym modelu nabywcą usługi cateringowej będzie wyłącznie kontrahent, odpowiedzialność za usługę cateringową Wnioskodawca będzie ponosił wyłącznie wobec kontrahenta, Wnioskodawca nie będzie świadczyć żadnej sprzedaży na rzecz pracownika kontrahenta, a podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a u.p.t.u. będzie stanowić cała kwota należna otrzymana za świadczenie usługi cateringowej tj. wynagrodzenie otrzymane zarówno od kontrahenta, jak i od pracownika kontrahenta, to Wnioskodawca nie powinien ewidencjonować otrzymanych kwot od pracowników kontrahenta wystawiając paragony fiskalne na ich rzecz. Zaprezentowane we wniosku stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ewidencjonowania sprzedaży na wystawionych paragonach fiskalnych jest zatem nieprawidłowe. Wobec powyższego, zgodnie z zastrzeżeniem zawartym we wniosku, organ nie udzielił odpowiedzi na pytania nr 2 i 3. Na powyższą interpretację indywidualną Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 14b § 1, § 2 oraz § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926 ze zm.), dalej: "O.p.", poprzez wyjście przez organ poza granice zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku oraz oparcie interpretacji na elementach zdarzenia przyszłego, które nie zostały zawarte we wniosku, tj.: a) przyjęcie wbrew treści wniosku, że Skarżąca nie będzie wykonywać na rzecz pracowników kontrahenta żadnych dostaw towarów, podczas gdy z opisu zdarzenia przyszłego wynika wprost, że pracownicy kontrahenta będą dokonywać zakupu produktów Wnioskodawcy, które to zakupy będą transakcjami zawieranymi niezależnie od zobowiązania do świadczenia usługi cateringowej, a wobec tego stanowić będą odrębne dostawy towarów; b) przyjęcie, że Wnioskodawca nie będzie ponosić odpowiedzialności wobec pracowników kontrahenta z tytułu realizowanej sprzedaży, podczas gdy okoliczność taka nie została przez Wnioskodawcę zawarta w opisie zdarzenia przyszłego, a jego odpowiedzialność wobec pracowników kontrahentów wynikać będzie z zasad ogólnych właściwych dla zawieranych umów sprzedaży produktów spożywczych; c) przyjęcie wbrew treści wniosku, że nabycie przez pracowników kontrahenta produktów Wnioskodawcy następuje w ramach umowy cateringowej, podczas gdy z opisu zdarzenia przyszłego wynika wprost, że w ramach umowy cateringowej Wnioskodawca zobowiązywać się będzie w ramach umowy jedynie do umożliwienia pracownikom zakupu swoich produktów po obniżonej cenie i prowadzenia sprzedaży w określonym przez kontrahenta miejscu, w efekcie czego pracownicy kontrahenta zawierać będą niezależne od umowy cateringowej transakcje sprzedaży, na których cenę sprzedaży wpływać będzie jedynie umowa cateringowa; - art. 14c § 1 w zw. z art. 14k § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez wyjście przez organ poza granicę przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego i oparcie interpretacji na elementach zdarzenia przyszłego, które nie zostały zawarte we wniosku, co doprowadziło do wydania interpretacji, która w istocie dotyczy innego zdarzenia przyszłego niż to opisane we wniosku, co uniemożliwia Wnioskodawcy skorzystanie z zasady nieszkodzenia opisanej w art. 14k § 1 O.p. oraz stanowi naruszenie zasady, zgodnie z którą organy podatkowe powinny działać w sposób wzmacniający zaufanie do tychże organów. Mając na uwadze zaprezentowane zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Sąd zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, bowiem w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, a konkretnie przepisów u.p.t.u., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wykroczył poza granice zdarzenia przyszłego opisanego przez Wnioskodawcę we wniosku o interpretację, czym naruszył art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 1, 2 i 3 O.p. Zgodnie z art. 14b § 1, 2 i 3 O.p.: - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). - Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. - Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast zgodnie z art. 14c § 1 i 2 O.p.: - Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. - W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z powyższych przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że cyt. "istnieje silne powiązanie interpretacji indywidualnej z wnioskiem zainteresowanego. Wymóg zaprezentowania w niej wyczerpującego opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest niezbędny i nie jest podyktowany względami czysto technicznymi związanymi z publikacją interpretacji czy udostępnianiem właściwym organom podatkowym. Istota tkwi bowiem w tym, że organ interpretujący jest związany treścią wniosku. Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza, że w jednoinstancyjnym postępowaniu interpretacyjnym bazuje on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Często może on być wielowątkowy i skomplikowany, co – jak już podnoszono wcześniej – może dotyczyć zdarzeń dopiero planowanych. Nie daje to jednak organowi interpretacyjnemu uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go czy jakiejkolwiek innej ingerencji" (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany. Opub. Lex/el. 2024). Powyższe oznacza, że organ wydający interpretację nie jest uprawniony do przyjęcia ustaleń odmiennych od podanych we wniosku. Nie może też ich uzupełniać, zmieniać bądź pomijać okoliczności stanu faktycznego, zamiennie stosować różne pojęcia czy też domniemywać, jakie inne zdarzenia będą towarzyszyć przedstawionemu we wniosku zdarzeniu przyszłemu (wyrok NSA z 9.11.2023 r., II FSK 674/21, LEX nr 3633974; wyrok NSA z 16.03.2023 r., III FSK 1372/22, LEX nr 3587899; wyrok WSA w Olsztynie z 18.10.2023 r., I SA/Ol 137/23, LEX nr 3623504). Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia więc możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa. W ocenianej obecnie sprawie Wnioskodawca przedstawił opis zdarzenia przyszłego, zadał trzy pytania i przedstawił własne stanowisko w sprawie zaznaczając jednocześnie, że udzielenie odpowiedzi na pytania nr 2 i 3 będzie istotne jedynie w razie podzielenia przez organ interpretujący stanowiska Wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 1. Organ negatywnie ocenił stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zagadnienia pierwszego, tym samym nie udzielił odpowiedzi na pytania nr 2 i 3 wniosku. Należy wyraźnie podkreślić, że w opisie zdarzenia przyszłego i jego uzupełnieniu Wnioskodawca jasno wskazał, że Stroną umowy o współpracy będzie kontrahent Wnioskodawcy i w ramach tej umowy Wnioskodawca zobowiąże się względem kontrahenta do prowadzenia działalności cateringowej polegającej na sprzedaży produktów żywnościowych w lokalach zajmowanych przez kontrahenta. W efekcie nabywcą usługi w tym zakresie będzie kontrahent Wnioskodawcy. Natomiast nabywcą produktów żywnościowych w ramach prowadzonej działalności cateringowej będą pracownicy kontrahenta, którzy będą mogli zakupić produkty żywnościowe za cenę, na którą wpływ będzie miała zawarta umowa między kontrahentem a Wnioskodawcą. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że będzie ponosił odpowiedzialność wobec kontrahenta za wykonaną usługę wynikającą z umowy z nim zawartej. Jednakże chodzi tu o odpowiedzialność za wykonanie usługi wynikającej z umowy zawartej z kontrahentem, a nie o odpowiedzialność z innych umów, w szczególności z umów sprzedaży produktów żywnościowych poszczególnym nabywcom (pracownikom kontrahenta). A zatem wbrew twierdzeniom organu Wnioskodawca w opisanym przez siebie zdarzeniu przyszłym nie stwierdził, że stroną umowy sprzedaży, która będzie realizowana i nabywcą usługi będzie wyłącznie kontrahent, i że Wnioskodawca nie będzie ponosił odpowiedzialności wobec pracowników kontrahenta z tytułu realizowanej sprzedaży oraz że Wnioskodawca nie będzie zatem wykonywać na rzecz pracownika kontrahenta żadnych dostaw towarów ani świadczenia usług. Po pierwsze Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że z kontrahentem będzie zawierał umowę o współpracy i z tytułu tej właśnie umowy będzie usługodawcą oraz zobowiązanym wobec kontrahenta do jej prawidłowej realizacji, jednakże z pracownikami kontrahenta będzie zawierał odrębne umowy sprzedaży poszczególnych produktów żywnościowych. A zatem z wniosku wynika jasno, że Wnioskodawca będzie sprzedawał produkty żywnościowe pracownikom kontrahenta, którzy będą sami decydować, czy i ewentualnie który produkt kupić. W tym zatem zakresie organ uzupełnił wniosek samodzielnie, do czego nie był uprawniony. Ponadto Wnioskodawca wyraźnie zaznaczył, że będzie ponosił wobec kontrahenta odpowiedzialność za wykonaną usługę wynikającą z umowy zawartej z kontrahentem, ale przecież nie stwierdził, że nie będzie ponosił żadnej odpowiedzialności z tytułu dostawy produktów żywnościowych na rzecz poszczególnych pracowników. Wobec powyższego zasadne są zarzuty dokonania interpretacji indywidualnej na podstawie treści zdarzenia przyszłego, która nie wynika z opisu Wnioskodawcy. Ponownie wydając interpretację indywidualną organ powinien uwzględnić dokładną treść zdarzenie przyszłego wynikającą z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarga jest zatem uzasadniona i dlatego na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach Sąd orzekła na podstawie art. 200, 205 § 2 tej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). P.C.