I SA/Łd 501/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...], którą określono A. Spółka Akcyjna z/s w S. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 582.892,00 zł. W toku postępowania ustalono, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., określił A. Spółka Akcyjna z/s w S. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 533.250,00 zł. Organ I instancji uznał, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów roku 2006 o kwotę 575.584,09 zł., z tytułu zawyżenia odpisów amortyzacyjnych dla obiektu inwentarzowego "budynek S." ul. [...], dokonanych za okres od III - XII/2"006 r. wg indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 % zamiast stawki w wysokości 2,5 % oraz błędnie przyjętej stawki amortyzacyjnej w wysokości 4 % dla obiektów zakwalifikowanych przez spółkę do grupy 02 - budowle, o kwotę 301.237,50 zł., zawyżenia odpisów amortyzacyjnych traku wahadłowego [...] - grupa 05 klasyfikacji środków trwałych rodzaj 520 Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego póz. 5 tabeli, ze względu na zastosowanie nieprawidłowej stawki amortyzacyjnej w wysokości 30 % zamiast 10 %, o kwotę 261.765,00 zł., zaliczenia bezpośrednio do kosztów zakupu, urządzenia - zagęszczarki oraz silnika i osprzętu, zakupionych na podstawie faktury VAT Nr 769/2006 z dnia 19.12.2006 r. o wartości 12.581,59 zł. netto. Pismem z dnia 18.03.2011 r., Spółka wniosła od ww. decyzji odwołanie. Spornej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 14 § 1a w związku z art. 14b § 1 i 2 oraz art. 14c ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 120, art. 121, art. 122, art. 210 § 1 i 4 ww. ustawy Ordynacja podatkowa. Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości lub w części i merytoryczne orzeczenie w sprawie poprzez uwzględnienie wydanych prawomocnych postanowień interpretacyjnych, a tym samym uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w wysokości zgodnej w tymi postanowieniami, uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zastosowanie przepisu art. 226 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa i uwzględnienie odwołania w całości poprzez zastosowanie się do wydanych prawomocnych postanowień interpretacyjnych i zmianę w. tym zakresie spornej decyzji poprzez wydanie nowej decyzji z uwzględnieniem stanowiska Spółki. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], którą określono A. Spółka Akcyjna, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 533.250,00 zł. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Jak bowiem stwierdzono w ww. decyzji, w roku 2006 Spółka poniosła wydatki na podstawie faktur VAT wystawionych przez Grupę Finansowo Inwestycyjną C. k 91-375 Ł., ul, [...] NIP [...] Nr: [...] z dnia 15,02.2006 r., za doradztwo finansowe, w kwocie 150.000,00 zł. netto, 8 z dnia 14.09.2006 r., za doradztwo inwestycyjne, w kwocie 32.900,00 zł. netto. Pismem z dnia 6.06.2007 r., stanowiącym odpowiedź Spółki na zapytanie organu I instancji w kwestii przedmiotu ww. usług doradztwa finansowego oraz inwestycyjnego, a także dokumentów mających potwierdzać wykonanie tych usług (pismo z dnia 31.05.2007 r. Nr [...]), wyjaśniono, iż usługa doradztwa finansowego świadczona przez firmę Grupa Finansowo Inwestycyjna C. [...], ul. [...], dotyczyła zawarcia umowy leasingu finansowego Nr [...] oraz umowy dzierżawy gruntu Nr [...], zawartej w dniu 10.02.2006 r., pomiędzy Spółką a B. (Polska) Spółka z o.o. z/s w W. przy placu [...]. Usługa doradztwa inwestycyjnego dotyczyła sprzedaży nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]. Do ww. wyjaśnienia Spółka dołączyła kserokopie umowy leasingu oraz aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia 31.05.2006 r. Wobec powyższego, w ponownym postępowaniu, organ I instancji winien ponownie wezwać Spółkę do przekazania dowodów potwierdzających wykonanie ww. usług przez C., a następnie dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z uwzględnieniem pisma Spółki z dnia 6.06.2007 r., w kontekście art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ odwoławczy stwierdził także, iż akta sprawy (str. 97 - 659 ) zawierają także materiał dowodowy dotyczący podróży służbowych pracowników Spółki w roku 2006. Zapisy na poleceniach wyjazdów służbowych, rachunkach kosztów podróży służbowych przedstawionych przez pracowników na drukach poleceń wyjazdów służbowych, ewidencji przebiegu pojazdów, ewidencji obecności pracowników Spółki pokazują szereg nieprawidłowości i niezgodności. W tej sytuacji, w związku z licznymi wątpliwościami wskazanymi przez organ odwoławczy, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji winien poddać ponownej analizie zgromadzony materiał dowodowy. Jednocześnie, w opinii organu odwoławczego organ l instancji winien rozważyć możliwość przeprowadzenia dowodów z przesłuchań świadków, tj. osób, dla których wystawione zostały polecenia wyjazdów służbowych, celem uzupełnienia uzyskanych zeznań w dotychczasowych protokołach przesłuchań, bądź uzyskania takich wyjaśnień od osób, które nie były przesłuchiwane w dotychczasowym postępowaniu. Wyjaśnić więc należy według organu odwoławczego kwestie wiążące się z błędnym wypełnieniem rachunków kosztów podróży, skutkujące zwrotem kosztów podróży w zbyt niskiej kwocie. Zauważyć w tym miejscu należy, iż okoliczność ta jest rzeczą powszechną wśród osób wypełniających druki poleceń wyjazdów służbowych w Spółce. Rozważyć także należy, czy wydatki Spółki poniesione w związku z wystawionymi poleceniami służbowymi stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki roku 2006. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. określił A. Spółka Akcyjna z/s w S. przy ul. [...], zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 582.892,00 zł. Organ I instancji stwierdził bowiem, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów roku 2006 o kwotę 836.859,17 zł., tj.: o kwotę 301.237,50 zł., stanowiącą zawyżenie odpisów amortyzacyjnych dla obiektu inwentarzowego "budynek S" ul. [...] , dokonanych za okres od III - XII/2006 r. wg indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 % zamiast stawki w wysokości 2,5 % oraz błędnie przyjętej stawki amortyzacyjnej w wysokości 4 % dla obiektów zakwalifikowanych przez spółkę do grupy 02 budowle, o kwotę 261.765,00 zł., będącą zawyżeniem odpisów amortyzacyjnych traku wahadłowego [...] - grupa 05 klasyfikacji środków trwałych rodzaj 520 Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego póz. 5 tabeli, ze względu na zastosowanie nieprawidłowej stawki amortyzacyjnej w wysokości 30 % zamiast 10 %, zaliczenie bezpośrednio do kosztów zakupu, urządzenia - zagęszczarki oraz silnika i osprzętu, zakupionych na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 19.12.2006 r. o wartości 12.581,59 zł. netto., o kwotę 182.900,00 zł., stanowiącą wydatki na zakup usług doradztwa finansowego i usług doradztwa inwestycyjnego, udokumentowanych fakturami Grupy Finansowo Inwestycyjnej C. [...], ul. [...] NIP [...] Nr: [...] z dnia 15.02.2006 r., za doradztwo finansowe, w kwocie 150.000,00 zł. netto, 8 z dnia 14.09.2006 r., za doradztwo inwestycyjne, w kwocie 32.900,00 zł. netto, o kwotę 78.375,08 zł., stanowiącą koszty podróży służbowych pracowników. Pismem z dnia 2.12.2011 r. Spółka wniosła od ww. decyzji odwołanie. Spółka zarzuciła spornej decyzji naruszenie przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa i wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania Spółka stwierdza, iż organ I instancji naruszył przepisy art. 14 § la w związku z art. 14 b 8,1 i 2 oraz art. 14c ustawy Ordynacja podatkowa bowiem w wydanej decyzji nie zastosował się do postanowień interpretacyjnych Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...], którym uznano za prawidłowe stanowisko Spółki A., przedstawione we wniosku z dnia 23.11.2005 r.,: Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] oraz Nr [...], którymi uznano stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 8.09.2005 r., za prawidłowe, Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], uznano za prawidłowe stanowisko przedstawione przez Spółkę A. we wniosku z dnia 29.08.2006 r. Strona podkreśla, iż zgodnie z przepisem art. 14c ustawy Ordynacja podatkowa, zastosowanie się podatnika do interpretacji, o której mowa w art. 14a ww. ustawy, nie może mu szkodzić. W zakresie wynikającym z zastosowania się do interpretacji podatnikowi nie określa się albo nie ustala się zobowiązania podatkowego za okres do wywarcia skutku, o którym mowa w art. 14b § 5 zdanie drugie, a także nie ustala się dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się, nie stosuje się innych sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów karnych skarbowych. Spółka wyjaśnia, iż pismem z dnia 8.09.2005 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w sprawie udzielenia interpretacji, co do zakresu stosowania prawa podatkowego. Postanowieniami z dnia [...] r. Nr [...] oraz Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uznał stanowisko Spółki za prawidłowe. Urząd stwierdził bowiem, iż możliwe jest zastosowanie odpisów amortyzacyjnych w wysokości 30 % od środka trwałego zaliczanego do 05 grupy klasyfikacji środków trwałych rodzaj Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego - trak wahadłowy do granitu w kopalni położonej w gminie Strzegom, które według tabeli amortyzacji środków trwałych wynoszą 10 %, przy spełnieniu ustawowych warunków, bowiem zgodnie z przepisem art. 16 k ust. 4 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej fabrycznie nowych środków trwałych, zaliczanych do grup 3-6 Klasyfikacji, w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, w wysokości 30 % wartości początkowej, w myśl art. 16 k ust. 2 ww. ustawy z dnia 15.02.1992 r., w przypadku używania środków trwałych - maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych, o których mowa w art. 16 ust. 3a, w zakładzie położonym na terenie gminy o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym albo w gminie zagrożonej recesją i degradacją społeczną, których wykaz na podstawie odrębnych przepisów' ustala Rada Ministrów, stawki podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych można podwyższyć przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 3,0, dokonując obliczenia odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadą określoną w art. 16 ust. 1. Spółka kwestionuje poczynione przez organ I instancji decyzji ustalenia w kwestii nieuznania w roku 2006, stosowanej przez Spółkę podwyższonej stawki amortyzacji w wysokości 30 %, także ze względu na brak przytoczenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, z uwagi na brak zastosowania się organu do postanowienia interpretacyjnego w tym zakresie. Dalej Spółka wyjaśnia, iż pismem z dnia 29.08.2006 r. wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], uznano stanowisko Spółki na podstawie przedstawionego stanu faktycznego za prawidłowe. Urząd stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym, zgodnie z art. 16 j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w odniesieniu do budynku, który Spółka będzie użytkować przez okres 10 lat, prawidłowym jest zastosowanie podwyższonej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 %. Jednocześnie Spółka powołuje się na postanowienie interpretacyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...], którym uznano za prawidłowe stanowisko Spółki A., przedstawione we wniosku z dnia 23.11.2005 r., uzupełnionym pismem z dnia 15.12.2005 r., które Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. otrzymał do wiadomości, a z którego wynika, iż Spółka posiadała już w ewidencji środek trwały w postaci budynku położonego w S. przy ul. [...]. Według Spółki, wskazane interpretacje chronią ją i czynią ustalenia spornej decyzji w tym zakresie za nieuprawnione. Strona kwestionuje także ustalenia spornej decyzji w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 182.900,00 zł., stanowiącej wartość zakupionych usług doradztwa finansowego i inwestycyjnego. Według Spółki efektem działań wystawcy faktur było podpisanie aktów notarialnych sprzedaży nieruchomości położonych w S. i C. oraz zawarcie umowy leasingu finansowego z B. spółka z o.o. Według Spółki nieprawidłowym jest także fakt nieuznania w spornej decyzji za koszty uzyskania przychodów wydatków kwocie 78.375,08 zł., poniesionych przez pracowników podczas podróży służbowych. Spółka wyjaśnia, iż podróże służbowe odbywały się na zasadach określonych w ustawie z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19.12.2002 r., rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.03.2002 r. Do ustaleń decyzji w kwestii nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty - 12.581,59 zł netto, a stanowiącej koszty zakupu urządzenia - zagęszczarki oraz silnika i osprzętu, zakupionych na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 19.12.2006 r., Spółka nie wniosła zastrzeżeń. W wyniku postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], którą określono A. Spółka Akcyjna, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 582.892,00 zł. Pismem z dnia 22.03.2012 r. Strona zaskarżyła ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasad ogólnych Ordynacji podatkowej tj. art. 120 - zasady legalizmu, art. 121 § 1 - zasady zaufania do organów, art. 122 - zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 180 § 1 - przez niedopuszczenie wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy danych i informacji przedstawionych do interpretacji udzielonej stronie przez organ podatkowy, art. 187 § 1 - nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 191 brak oceny materiału dowodowego, a ponadto przepisów prawa materialnego, tj. art. 14k ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi stwierdzono w odniesieniu do ustaleń decyzji w zakresie kwoty 301.237,50 zł stanowiącej zawyżenie odpisów amortyzacyjnych dla obiektu inwentarzowego "budynek S." ul. [...], dokonanych za okres od III - XII/2006 r. wg indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 % zamiast stawki w wysokości 2,5 % oraz błędnie przyjętej stawki amortyzacyjnej w wysokości 4 % dla obiektów zakwalifikowanych przez Spółkę do grupy 02 - budowle. Stwierdzono, iż problem nie dotyczy przepisów regulujących zasady i stawki amortyzacji lecz zastosowania się podatnika do treści udzielonej w tym zakresie interpretacji. Zarzuty w tym zakresie zostały przedstawione w niezmienionej postaci w odwołaniach z dnia 18.03.2011 r. oraz z dnia 2.12.2012 r. Odnośnie kwoty 261.765,00 zł., będącej zawyżeniem odpisów amortyzacyjnych traku wahadłowego [...] - grupa 05 klasyfikacji środków trwałych rodzaj 520 Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego poz. 5 tabeli, ze względu na zastosowanie nieprawidłowej stawki amortyzacyjnej w wysokości 30 % zamiast 10 %. W niniejszej kwestii Spółka wywodzi, iż gdyby znana była jej okoliczność, iż z dniem 31.12.2005 r. mocą art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U, z 2004 r. Nr 99 póz. 1001 wraz z późn. zm. ) nastąpiło ograniczenie czasowe możliwości zastosowania przepisu art. 16k ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zadawałaby w tym zakresie pytania i nie korzystała z postanowienia interpretacyjnego. Organ podatkowy wydał mylną interpretację, a podatnik który się do niej zastosował, nie może ponosić negatywnych konsekwencji swojego zachowania. Odnośnie kwoty 182.900,00 zł., stanowiącej wydatki na zakup usług doradztwa finansowego i usług doradztwa inwestycyjnego, udokumentowane fakturami Grupy Finansowo Inwestycyjnej C. [...] Ł., ul. [...] NIP [...] Nr : [...] z dnia 15.02.2006 r., za doradztwo finansowe, w kwocie 150.000,00 zł. netto, 8 z dnia 14.09.2006 r., za doradztwo inwestycyjne, w kwocie 32.900,00 zł. netto. Spółka kwestionuje ustalenia decyzji w powyższym zakresie ze względu na fakt, iż Zarząd Spółki wiedział, że J. M. jest osobą polecaną przez znajomego głównego akcjonariusza P. B. zaś J. M. podejmował kilkakrotnie Zarząd Spółki i głównego akcjonariusza w znakomitym lokalu biurowym stanowiącym siedzibę Spółki C. znajdującym się w Ł. przy ul. [...]. W ocenie Spółki, gdyby nie fakt, że organy podatkowe ustaliły, iż firma C. nie płaciła podatków, to wydatek ten nie byłby kwestionowany ponieważ spełnia kryteria określone w art. 15. ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zlecenie zostało bardzo dobrze wykonane przez M., a uzyskany efekt finansowy przekraczał oczekiwania Spółki. W sytuacji uzyskanego więc efektu, zdaniem Spółki dowody w postaci istnienia firmy C. i J. M. - faktury, twierdzenia Zarządu, oświadczenia P. B. i J. P., powierzenie firmie C. sprawy umowy z B. i umowy z J. P. - faktury, twierdzenia Zarządu, oświadczenia P. B. i J. P., faktyczne podejmowanie czynności w obydwu sprawach - faktur, twierdzenia Zarządu, oświadczenia P. B. i J. P. są dowodami, o których mowa w zaskarżonej decyzji, jako dowodach mających służyć potwierdzeniu wykonania usługi. Odnosząc się do kwoty 78.375,08 zł., stanowiącej koszty podróży służbowych pracowników. Spółka podkreśla, iż zasadniczym problemem jaki dostrzegł organ I instancji w przedmiotowej kwestii to fakt, iż podpis pracownika figuruje w tym samym dniu na dokumencie delegacji i w karcie pracy zaś organ II instancji rozszerzył tę argumentację o zarzut ogólnikowości składanych wyjaśnień i brak wskazania na konkretnych kontrahentów. Organ odwoławczy pominął w swoich ustaleniach wyjaśnienia Spółki składane w uzupełnienia odwołania z dnia 7.02.2012 r. Organ oparł się na zeznaniach H. B., E. M., A. K., stojących w sprzeczności z tezami Zarządu Spółki. W ocenie Spółki taka ocena materiału dowodowego, zwłaszcza w oparciu o ustalenia ww. osób, których stopień orientacji nie jest zbyt duży, jest pretekstem, a nie powodem do jej wydania. Materiał dowodowy zebrany z pominięciem zeznań osób, które nie wykazują się specjalną orientacją, potwierdza wyjaśnienia Zarządu Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż skarżący w zasadniczej mierze oparł swoje zarzuty na naruszeniu przepisów o charakterze proceduralnym, a podniesione zarzuty o charakterze materialnoprawnym - choć istotne - wyrażone zostały z mniejszą mocą. Z tego też względu Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Wobec obszerności skargi, obejmującej całokształt zagadnień zaprezentowanych w decyzjach organów obu instancji, niniejsze rozważania stanowią ocenę trafności zarzutów sformułowanych w tejże skardze. Po pierwsze, konieczne jest zwrócenie uwagi na okoliczność, iż w odniesieniu do rozważanej w skarżonej decyzji kwestii odpisów amortyzacyjnych dla obiektu inwentarzowego "budynek S." w dniu [...] roku została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. wydana - w trybie art. 14b § 2 O. p. (w brzmieniu sprzed 1 lipca 2007 roku) - interpretacja, zgodnie z którą organ uznał za prawidłowe stanowisko skarżącej. W przedstawionym stanie faktycznym organ stwierdził, uwzględniając treść art. 16j ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, iż prawidłowe jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% dla budynku, z którego Spółka na podstawie umowy leasingu będzie korzystać przez okres 10 lat. W stanie faktycznym wskazanym we wniosku o wydanie interpretacji Spółka nie wskazała jednak, iż budynek ten do 2006 roku stanowił jej własność (już od 2000 r.), która to okoliczność czyni niemożliwym stosownie do treści art.16j ust. 1 cytowanej ustawy skorzystanie ze spornej stawki amortyzacyjnej. Zgodnie z wymienionym przepisem podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, które po raz pierwszy zostają wprowadzone do ewidencji danego podatnika. W tym kontekście trafnie podnosi się w literaturze, że "rzetelne przedstawienie stanu faktycznego leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o interpretację prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie" (J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 74). W przeciwnym razie, gdy w toku postępowania podatkowego organy ustalą stan faktyczny odmienny od tego, który stanowił stan faktyczny udzielonej uprzednio interpretacji to ta z powodu i w zakresie różnicy wymienionych stanów faktycznych nie będzie uzasadniała ochrony prawnej jej adresata (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r., II FSK 391/08). Tym samym słusznie skonstatowały organy, że "w przypadku przedmiotowego środka trwałego, niespełniony został jeden z warunków określonych w art. 16j ust. 1 ustawy, tj. przedmiotowy środek trwały nie został po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych podatnika". Bez znaczenia jest przy tym fakt, że informacja o tym, że skarżąca kupiła przedmiotową nieruchomość już 15 maja 2000 roku, została przekazana Urzędowi Skarbowemu wraz z innym wnioskiem (z dnia 22 listopada 2005 r.) oraz że wiedzę taką organ podatkowy winien powziąć z załączonej do wniosku z dnia 29 sierpnia 2006 roku umowy leasingowej z dnia 10 lutego 2006 r. Rozstrzygająca w tym zakresie jest treść przepisu art. 14b § 3 O. p., ponieważ to podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym to on wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać skutki określone w ustawie (A. Kabat, [w:] S, Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2011, s. 114; wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r., II FSK 1557/08). W drugiej kolejności należy odnieść się do interpretacji wydanej na rzecz skarżącej w dniu [...] r. nr [...], zgodnie z którą organ podatkowy stwierdził, iż zgodnie z art. 16k ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz. U. z 1999 r., nr 110, poz. 1264 ze zmianami) do gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym została zaliczona gmina Strzegom położona w województwie dolnośląskim, powiat świdnicki, a w związku z tym skarżąca spółka jest uprawniona do skorzystania z podwyższonej stawki amortyzacji. Chodzi tu mianowicie o zastosowanie odpisów amortyzacyjnych traku wahadłowego [...] – grupa 05 klasyfikacji środków trwałych rodzaj 520 Maszyny i urządzenia przemysłu kamieniarskiego poz. 5 tabeli w wysokości 30% zamiast 10%. W odniesieniu do niniejszego zagadnienia decydująca jest treść art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.), stosownie do którego z dniem 31 grudnia 2005 roku nastąpiło ograniczenie czasowe możliwości zastosowania powołanego przepisu art. 16k ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ podatkowy, wydając interpretację, zastosował prawidłowo przepisy prawa. Nie było zatem podstaw do zmiany z urzędu przedmiotowego postanowienia (art. 14b § 5 O. p. w brzmieniu uprzednio obowiązującym, dzisiaj w oparciu o art. 14e O. p.). Natomiast zarówno w poprzednim, jak i obecnym stanie prawnym brak jest regulacji uprawniających do uchylenia interpretacji, co byłoby niewątpliwie użyteczne w razie takiej zmiany stanu prawnego, która spowoduje, że wydana interpretacja stanie się zbędna lub bezprzedmiotowa (por. A. Kabat, op. cit., s. 124). W konsekwencji w odniesieniu do przedmiotowego stanu faktycznego należy uznać, że interpretacja została wydana prawidłowo, ale miała ograniczony zasięg czasowy, co spowodowało, że skarżąca nie może się na nią skutecznie powoływać wobec zmiany przepisów prawa. Pamiętać bowiem należy, że interpretacja stanowi tylko pewien rodzaj wykładni i jeżeli ma charakter interpretacji indywidualnej jest odmianą - substytutem normy indywidualnej (inaczej jednostkowo – konkretnej), a więc w razie zmiany przepisów prawnych (normy generalnej) i kolizji pomiędzy ich nowym brzmieniem a interpretacją, pierwszeństwo przyznaje się tym ostatnim. Nie ma tu bowiem mowy o błędnej interpretacji a o zmianie kontekstu normatywnego. Wydaje się, że konstatacja taka jest szczególnie uzasadniona w systemie prawa stanowionego (civil law), a także daje się ją – posiłkowo - wyprowadzić z hierarchicznej (lex superior derogat legi inferiori) i chronologicznej (lex posteriori derogat legi priori) reguły kolizyjnej. Interpretacja pozostaje tylko bowiem aktem stosowania prawa i mimo swojej funkcji ochronnej nie może ona obejmować stanów faktycznych, które zaistniały w zmienionym stanie prawnym, co czyni przeprowadzoną wykładnię prawa podatkowego nieadekwatną. Wobec powyższego należy za w pełni uzasadnione ocenić stanowisko organów w tym zakresie. Z kolei w odniesieniu do pozostałych zarzutów, a w szczególności przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2005 r., poz.535 ze zm., zwana dalej O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Według art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w toku postępowania materiał dowody jest kompletny i został przez organy podatkowe szczegółowo rozpatrzony. Oceny dowodów organy podatkowe dokonały na tle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania. Należy przypomnieć, iż w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w wersji obowiązującej w 2006 r. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z wykładnią gramatyczną omawianego przepisu podatnik ma możliwość odliczenia wszelkich wydatków, pod warunkiem wykazania, że: 1) są one bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, 2) poniesienie kosztów ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, 3) podatnik faktycznie został obarczony ciężarem ekonomicznym kosztów, podatnik udowodnił ich poniesienie. Z przytoczonego przepisu wynika, że to podatnik ma udowodnić poniesienie określonych wydatków. Tymczasem z ustaleń organów podatkowych, które Sąd w pełni akceptuje, wynika, że nie został udowodniony wydatek na zakup usług doradztwa finansowego i usług doradztwa inwestycyjnego w wysokości 182900 złotych poniesionymi na rzecz Grupy Finansowo Inwestycyjnej C., udokumentowanych. Organy ustaliły bowiem, że w 2006 roku J. M. nie rozliczał się z zakwestionowanych faktur ani jako podatnik podatku od towarów i usług, ani jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych. Dodatkowo organ podkreślił w zaskarżonej decyzji, że przez J. M. została zarejestrowana wyłącznie działalność w sferze gastronomicznej oraz że brak jest innych dokumentów (poza zakwestionowanymi fakturami) potwierdzających udział firmy C. w świadczeniu wskazanych usług na rzecz skarżącej. W konsekwencji organ podniósł, że to właśnie "ten brak dokumentów jest podstawą odmowy zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów". W tym miejscu należy zauważyć, że ocena, iż zakwestionowane faktury nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują i nie może zostać uznana za dowolną, a wnioski, które wyciągnął stąd organ nie naruszają wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów. Warto podkreślić, iż odmienna od zaprezentowanej przez stronę postępowania ocena dowodów również nie może oznaczać przekroczenia przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny dowodów. Zgodzić się również należy z ustaleniami i oceną prawną dokonanymi przez organy podatkowe w zakresie nie uznania za koszty uzyskania przychodów kosztów delegacji w wysokości 78375,08 złotych. W szczególności trafna jest konkluzja, że zebranego materiału wynika, że wskazani przez skarżącą pracownicy nie mogli uczestniczyć w wyjazdach służbowych, ponieważ nie potrafili oni wskazać żadnych, istotnych okoliczności związanych z tymi wyjazdami, to jest nie potrafili w większości przypadków wskazać miejsca delegacji, kontrahenta czy czynności, która wiązała się z delegacją. Sama skarżąca spółka przyznała, że stopień orientacji nie jest zbyt duży. Słusznie zwraca organ uwagę na fakt, iż dokumenty wiążące się z delegacjami służbowymi nie zawierają dat wystawienia, a obok podpisu osoby wystawiającej delegację również nie są podane daty. Podobnie rachunki kosztów podróży nie zawierają dat, nie zostały sprawdzone pod względem formalnym i rachunkowym. W rezultacie organy poprawnie stwierdziły, że "trudno dopatrzeć się związku przedmiotowych delegacji z przychodami Spółki". Tym samym Sąd uznaje ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny za prawidłowy. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżący w kontrolowanym okresie nie udowodnił zakwestionowanych wydatków i wobec powyższego nie mogły one stanowić kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W konsekwencji, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje, wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszały prawa. Decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Rozstrzygnięcie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu organu działania na niekorzyść skarżącego. Zdaniem sądu organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i 187 §1 Op. ). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność , która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 Op. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało orzec jak w sentencji. t.n.