I SA/Łd 552/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. B.– G. kwotę 2400,- (dwa tysiące czterysta) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. I SA/Łd 552/15 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej D. D. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 22.269,00 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 29.692,00 zł. Z ustaleń kontroli podatkowej wszczętej wobec podatnika w zakresie prawidłowości i rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok oraz kontroli przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 rok wynikało, że Państwo D., pozostający ze sobą w ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej, w badanym roku osiągnęli przychody ogółem w kwocie nie przekraczającej 98.003,70 zł. Ponieśli natomiast wydatki w wysokości około 241.665,00 zł, związane z prowadzoną na Pana D. D. działalnością gospodarczą, spłatą kredytu bankowego oraz utrzymaniem rodziny. W związku z powyższym wszczęto wobec strony postępowanie podatkowe zmierzające do opodatkowania dochodów pochodzących z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w 2007 roku zgodnie z art. 20 ust. l i ust. 3 oraz art. 30 ust. l pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000, Nr 14, póz. 176 ze zm.). W złożonych oświadczeniach, jako źródło finansowania poniesionych w 2007 roku wydatków, Strona wskazała: oszczędności z lat ubiegłych pochodzące z działalności gospodarczej w kwocie 68.000,00 zł, sprzedaż szklarni w styczniu 2007 roku, zwrot pożyczek od dłużników, wynajem kortu tenisowego oraz naukę gry w tenisa. Na udokumentowanie posiadanych środków Strona przedłożyła: -umowę kupna- sprzedaży samochodu z dnia 6.05.2006r., na mocy której dokonała zbycia pojazdu marki Peugeot, rok produkcji 1999, za kwotę 15.000,00 zł, umowę kupna- sprzedaży samochodu z dnia 28.07.2006r, na mocy której dokonała zbycia pojazdu marki Fiat Uno, rok produkcji 1996, za kwotę 4.500,00 zł, akt notarialny Repertorium A Nr 1653/1999 z dnia 27.12.1999r., stanowiący umowę darowizny na rzecz Strony nieruchomości położonej w S. przy zbiegu ulic A i B. W piśmie z dnia 21.02.2013r. Strona wskazała, że na ww. oszczędności w wysokości 68.000,00 zł składa się też zwrócona w grudniu 2006 roku pożyczka w kwocie 50.000,00 zł udzielona Panu W. J.. Podatnik wskazał także, jako źródło finansowania wydatków w 2007 roku, zwrot w lutym 2007 roku pożyczki udzielonej, w 2005 roku, Panu W. W.. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego: - uznał, że na dzień 1.01.2007r. Strona posiadała, wskazane w ww. oświadczeniach, oszczędności w kwocie 68.000,00 zł oraz zaliczył do przychodów 2007 roku zwróconą, w lutym , przez Pana W. W. pożyczkę w wysokości 35.000,00 zł, - za niecelowe uznał dokonywanie analizy sytuacji majątkowej Państwa D. i D. D. za lata poprzedzające badany 2007 rok. Lata te uległy bowiem przedawnieniu w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem nie mogą wywierać negatywnych dla Strony skutków w przedmiotowym postępowaniu -wydatki na utrzymanie rodziny przyjął, z korzyścią dla Państwa D., w wysokości wskazanej przez Stronę w oświadczeniu z dnia 18.01.2013r. Dokonując analizy wydatków i dochodów organ I instancji ustalił, że począwszy od 1.01.2007 r. do 7.08.2007 r. występowała nadwyżka przychodów nad wydatkami. Od 8.08.2007 r. miała miejsce nadwyżka wydatków nad przychodami, która w poszczególnych dniach ulegała zmianom zaś 10.12.2007 r. osiągnęła najwyższą wartość to jest 59.383,98 zł. Łączna wartość wydatków poniesionych do tego dnia wynosiła 244.330,68 zł, zaś dochody na ich pokrycie wyniosły 116.946,70 zł plus 68.000 zł oszczędności gotówkowych pochodzących z lat ubiegłych. Organ wskazał, że na mocy art.6 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Jednak w analizowanym roku podatkowym małżonkowie pozostawali w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej i udziały obojga małżonków w majątku wspólnym były równe. Stąd nadwyżka wydatków nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów także przypadała na obojga małżonków w równych kwotach po 29.692 zł (po 50% kwoty 59.383,98 zł). Dyrektor Izby Skarbowej podzielił powyższe stanowisko organu I instancji. Podzielił także stanowisko organu co do braku podstaw do zaliczenia do przychodów badanego 2007 roku, wskazanych przez Stronę dochodów: ze sprzedaży złomu z rozbiórki szklarni oraz z wynajmu kortu tenisowego i lekcji (nauki) gry w tenisa. W konsekwencji organy nie uznały za źródło finansowania poniesionych w 2007 roku wydatków, przychodów podatnika ze sprzedaży szklarni oraz przychodów z wynajmu kortów tenisowych i nauki gry w tenisa. Podatnik zeznał, że szklarnię o pow. 180 m kw. otrzymał jako darowiznę od matki. Była skonstruowana ze stalowych tregier i teowników. Sprzedanej stali, do skupów złomu przy ulicy M. i l M. oraz na Z., było około 20 ton. Większe elementy stalowe podatnik ciął, przed wywozem, na mniejsze. Z tego tytułu uzyskał w 2007 roku minimum 20.000,00 zł. Podatnik zeznał, że nie posiada żadnych pokwitowań na sprzedaż złomu. Zeznał, że szklarnia rozbierana była stopniowo od jesieni 2006r. do końca 2007r. Z uwagi na brak wskazania przez Stronę konkretnych skupów złomu, do których dostarczano elementy konstrukcji szklarni, kierując się jednak wskazanymi przez Nią ich lokalizacjami przy ulicach M. i l M. oraz na osiedlu Z., organ I instancji zidentyfikował wskazane przez Stronę punkty skupu ustalając dokładne dane adresowe. Następnie wystąpił do właścicieli zidentyfikowanych skupów złomu z zapytaniem czy w 2007 roku przyjęto odpady metali od podatnika. W przypadku pozytywnej odpowiedzi poproszono o przekazanie kserokopii dokumentów źródłowych, z których wynikać będzie data skupu, rodzaj i ilość surowca, a także wypłacona kwota . Żaden z właścicieli skupów złomu, do którego wystosowano ww. pisma, nie potwierdził transakcji z podatnikiem. Organ I instancji uwzględniając powyższe, w spornej decyzji, stwierdził, że o ile jest w stanie dać wiarę , iż podatnik dokonał faktycznie rozbiórki szklarni i sprzedawał elementy jej konstrukcji w punktach skupu złomu, to wobec braku jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, uznał, że nie miało to miejsca na przełomie 2006-2007 roku. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ załączył dowód w postaci zdjęcia satelitarnego posesji podatnika, pozyskanego z programu G. E. datowane na wrzesień 2008 roku, zrobione z wysokości 317 m, na którym w ocenie organu widać, że na posesji podatnika znajduje się szklarnia. W złożonym w dniu 9.12.2013r. odwołaniu Strona wskazuje nowe okoliczności sprawy twierdząc, że na przedmiotowej działce znajdowały się trzy szklarnie, z których jedna o powierzchni 612 m kw. była rozebrana w 2010 roku, szklarnia o powierzchni 120 m kw., która była rozebrana w 2007 roku i ze sprzedaży złomu z tej rozbiórki Strona uzyskała przychody, obok tej znajdowała się natomiast trzecia mała szklarnia przydomowa. Na potwierdzenie posiadania trzech szklarni Strona przedłożyła kserokopię z planu realizacyjnego zagospodarowania przy ul. B, kserokopię wycinka mapy zasadniczej. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w trakcie toczącego się postępowania Strona wielokrotnie zmieniała swoje wyjaśnienia dotyczące sprzedaży elementów szklarni twierdząc na początku, że elementy szklarni sprzedawano osobom fizycznym, które płaciły gotówką i miało to miejsce w styczniu 2007 roku i otrzymano z tego tytułu 22 tys. zł. Następnie wskazano, iż rozbiórka szklarni miała miejsce od jesieni 2006r. do końca 2007r., a pocięte elementy odwożone były przez Stronę do skupu złomu i z tego tytułu Strona uzyskała minimum 20 tys. zł. Jedynym nie zmienianym wyjaśnieniem było to, że przedmiotowa (jedna) szklarnia została przepisana na Pana D. D. aktem notarialnym przez matkę oraz , że miała ona 180 metrów kwadratowych. Dopiero na etapie odwołania, kiedy organ I instancji, załączył do akt sprawy dowód w postaci zdjęcia satelitarnego posesji, Strona wskazała nowe okoliczności sprawy twierdząc, że na przedmiotowej działce znajdowały się trzy szklarnie. Uwzględniając powyższe, a w szczególności brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających sprzedaż elementów stalowych, zmienność oświadczeń Strony w przedmiotowym zakresie, fakt, iż podatnik nie jest w stanie określić konkretnej kwoty uzyskanego przychodu z tytułu sprzedaży elementów szklarni, brak potwierdzenia dokonywania transakcji ze Stroną przez właścicieli skupów złomu, oraz wydruk zdjęcia satelitarnego wykonanego we wrześniu 2008 roku potwierdzającego, iż w 2007 roku na posesji Państwa D. nadal znajduje się szklarnia Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał, za źródło finansowania wydatków 2007 roku, przychodów uzyskanych ze sprzedaży elementów stalowych szklarni. Organy nie uznały także za źródło finansowania wydatków 2007 roku, przychodów uzyskanych z wynajmu kortu tenisowego i nauki gry w tenisa. Podatnik zeznał, że za udostępnienie kortu na jedną godzinę brał 15 zł, a za jedną godzinę nauki brał 50 zł, co łącznie uczyniło kwotę około 19 tyś. zł. Organy ustaliły, że dochody te nie zostały przez Stronę wykazane, ani w zeznaniu za 2007 rok, ani w latach wcześniejszych. Strona nie ujawniła faktu prowadzenia działalności usługowej oraz wynajmu. Zeznający w dniu 29.05.2013r. w charakterze świadków koledzy podatnika stwierdzili, że na korcie podatnika grali na zasadzie koleżeńskich kontaktów i nic im nie wiadomo, czy podatnik uzyskiwał jakieś pieniądze z wynajmu kortu czy nauki gry w tenisa. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie dopatrzył się zarzucanego w odwołaniu naruszenia postanowień art. 122, art.187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślił, że nałożony na organy szczególny obowiązek poszukiwania dowodów oraz ciężaru dowodowego, doznają znacznej modyfikacji. Rzeczą organów jest, co wynika z art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, przeprowadzenie, odwołującej się do zasad doświadczenia życiowego wszechstronnej i odpowiednio wnikliwej, oceny przedstawionych przez podatnika wyjaśnień oraz zebranych dowodów. W ocenie Dyrektora organ podatkowy nie jest jednak zobowiązany do prowadzenia w sposób nieskończony postępowania dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy środki dowodowe zostały wyczerpane, a strona współdziałając z organem nie jest w stanie wyjaśnić istotnych, w szczególności korzystnych dla niej okoliczności sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił także, iż w wyroku z dnia 29.07.2014r., sygn. akt P 49/13 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2007r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. W pkt II wyroku orzekł natomiast, iż przepis ten traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu ma taki skutek, że w okresie osiemnastu miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału w Dzienniku Ustaw przepis ten (o ile wcześniej nie zostanie uchylony bądź zmieniony przez ustawodawcę), mimo że obalone zostało w stosunku do niego domniemanie konstytucyjności, powinien być przestrzegany i stosowany przez wszystkich adresatów. Przepis ten pozostaje bowiem nadal elementem systemu prawa. W skardze na powyższą decyzję Strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7,77 § 1 i art. 80 KPA, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym nie wyjaśnienie w sposób niewystarczający sprzedaży szklarni w styczniu 2007 roku/k.81/, 2. art. 7,76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 KPA, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności Planu Realizacyjnego Zagospodarowania Działki przy ul. B 1 w S., pomimo iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności za nieudowodnioną a przyznaniu mocy dowodowej zdjęciu satelitarnemu zrobiony przy użyciu przeglądarki Google, 3. art. 7,77 § 1 i art. 107 § 3 KPA polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 KPA obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 KPA, 4. art. 8 i 107 § 3 KPA przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienia dlaczego organ stwierdza, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że na posesji znajdowały się trzy szklarnie, a twierdzenie skarżących w tym zakresie uznaje za nieprawdziwe. W oparciu o tak sformułowany zarzut Strona wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 PrPostSądAdm, o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości, a na wypadek uznania przez sąd, iż nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, wnoszę o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważania w przedmiotowej sprawie należy rozpocząć od zarzutu naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U.2012.361 ze zm.), dalej "u.p.d.o.f." Zdaniem skarżącej po uznaniu przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r. jego niezgodności z ustawą zasadniczą, organy administracyjne i sądy powinny kierować się także wskazówkami dotyczącymi tego przepisu wynikającymi z wcześniejszego wyroku o sygn. SK 18/09 i nadawać im znaczenie zgodne z Konstytucją. Wskazać zatem należy, że wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r., w sprawie P 49/13 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Jednocześnie też orzekł, że przepis ten traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenie wyroku w Dzienniku Ustaw. Wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 6 sierpnia 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1052), a zatem w dacie orzekania przez organy podatkowe jak też przez Sąd Wojewódzki w Łodzi, przepis ten nie był derogowany i stanowił element obowiązującego systemu prawnego. Zauważyć należy, że uzasadniając odroczenie utraty mocy obowiązującej Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że natychmiastowe wyeliminowanie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. z systemu prawa wykluczałoby kontynuowanie dotychczasowych lub wszczynanie nowych postępowań przez organy administracji podatkowej. Inna sytuacja występowała w przywołanej przez skarżącą, sprawie o sygn. SK 18/09, w której wyrok dotyczył stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2006 r., tj. okresu zamkniętego w czasie, wobec czego orzeczenie o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niekonstytucyjny było niemożliwe. Przystępując zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że podatnik nie wykazał, aby poniesione przez niego i jego żonę w 2007 r. wydatki pochodziły w całości ze źródeł ujawnionych, uprzednio opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania. Podkreślić tu należy, że opodatkowanie na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., następuje na podstawie znamion zewnętrznych, tj. wydatków świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Organ podatkowy ma prawo porównać wielkość wydatków poniesionych przez podatnika w ciągu danego roku podatkowego i odnieść ją do mienia zgromadzonego przed ich poniesieniem, pochodzącego z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Jeżeli w wyniku takiego porównania zostanie ustalone, że poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organ podatkowy ma prawo przyjąć, że podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił. Organy podatkowe w sposób wnikliwy i wyczerpujący przeprowadziły analizę przychodów uzyskanych przez Stronę i poniesionych przez Nią wydatków. Uwzględniły podnoszone przez Stronę fakty: posiadania oszczędności z lat poprzedzających analizowany rok podatkowy, uzyskania zwrotu udzielonej przez Stronę pożyczki, wysokości wydatków na utrzymanie rodziny. Strona nie kwestionowała przeprowadzonych analiz. Sporne jest nieuznanie przez organ podnoszonego przez Stronę faktu uzyskania przychodów ze sprzedaży złomu z rozebranej szklarni, oraz uzyskania przychodów z tytułu wynajmu kortu tenisowego i nauki gry w tenisa. Przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe uzasadnia brak podstaw do przyjęcia, że Strona uzyskała dochód ze sprzedaży złomu, mogący stanowić źródło finansowania wydatków poniesionych w 2007 r. Brak jest uprawdopodobnienia faktu sprzedaży złomu, gdyż właściciele skupów złomu nie potwierdzili transakcji z podatnikiem. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego Strona podniosła, że na działce znajdowały się trzy szklarnie, z których jedna rozebrana została w 2010 r., a jedna o powierzchni 120 m kw. została rozebrana właśnie w 2007 r. i ze sprzedaży złomu z tej rozbiórki Strona uzyskała przychody w 2007 r. Na potwierdzenie posiadania trzech szklarni Strona przedstawiła kserokopię planu realizacyjnego zagospodarowania działki i kserokopię wycinka mapy zasadniczej. Organ wyjaśnił, że plan realizacyjny zgodny jest ze stanem faktycznym na dzień 6.10.1993 r. i wynika z niego, ze przewidywano postawienie dwóch szklarni, przy budynku mieszkalnym i przy kotłowni. Mapa zasadnicza przedstawia natomiast stan zgodny ze stanem faktycznym na dzień 22.08.2001 r. Wynika z niej, że przy budynku kotłowni oznaczono "szklarnia – istniejące fundamenty pod projektowaną rozbudowę". Natomiast szklarnia widoczna w części mapy nieaktualizowanej to szklarnia postawiona przy kotłowni, która jest widoczna na zdjęciach satelitarnych datowanych na wrzesień 2008 r. Uzasadnione jest także stanowisko organów co do braku podstaw do przyjęcia, że strona uzyskała przychód z tytułu wynajmu kortu tenisowego i udzielania lekcji tenisa. Strona nie uprawdopodobniła uzyskania tych przychodów. Nie wskazała osób, którym wynajmowała kort czy udzielała lekcji tenisa. Organy nie miały możliwości zweryfikowania tych twierdzeń. Sposób przeprowadzenia postępowania podatkowego nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Strona błędnie wskazała w skardze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące sposób zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, w sytuacji gdy w tej sprawie postępowanie dowodowe w powyższym zakresie należy oceniać na podstawie art.122, art.187§ 1 i art.191 ustawy Ordynacja podatkowa. Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia skargi kasacyjnej tak co do braku podjęcia starań przez organy podatkowe w zakresie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jak i oceny materiału dowodowego. Postępowanie w zakresie ustalenia podatku od dochodów z nieujawnionych źródeł wymaga współdziałania podatnika. Ustalenie kwoty wydatków danego roku podatkowego obciąża zawsze organ podatkowy, zaś na podatnika nałożony został obowiązek wykazywania ich pokrycia mieniem zgromadzonym przez niego w analizowanym roku lub latach poprzedzających (np. wyrok NSA z 9.12.2014 r. II FSK 2597/14, LEX nr 1622194). Organy ustaliły kwotę wydatków, której Strona nie kwestionowała. Podejmowały także działania zmierzające do ustalenia źródeł przychodów, z których strona mogła pokryć wydatki analizowanego roku podatkowego. Ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wskazane w art.210 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest wyczerpujące wbrew zarzutom skargi. Zasadnie również organy ustaliły zobowiązanie w podatku dochodowym za 2007 r. w odniesieniu do podatnika i jego żony w częściach równych (po 50%). Zdolności podatkowej małżonka nie można rozpatrywać w oderwaniu od przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej: k.r.o.) regulujących stosunki m.in. majątkowe między małżonkami, w świetle których podkreślić należy ekonomiczny wymiar wspólnoty, jaką jest rodzina. Zgodnie z art. 27 k.r.o. oboje małżonkowie są obowiązani, każdy według swoich sił oraz możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. W niniejszej sprawie małżonkowie pozostają we wspólności majątkowej małżeńskiej. Przyjąć zatem należy, że dochody w małżeństwie uzyskują obydwoje małżonkowie, także w sytuacji gdy jedno z nich nie osiąga żadnego dochodu. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę stosownie do art.151 p.p.s.a. E.J.