I SA/Łd 610/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2013 rok oddala skargę. I SA/Łd 610/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w sprawie ustalenia D. A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4 na 2013 rok w kwocie 4.632,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny. Umową sprzedaży z dnia 3 lipca 2000 roku D. A. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą prowadzoną pod firmą A Biuro Rachunkowe kupiła nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 4 o powierzchni 818,00 m2, na której znajdował się budynek o powierzchni 68,70 m2. W dniu 10 sierpnia 2000 roku D. A. złożyła informację w podatku od nieruchomości, w której zadeklarowała 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wskazała na pozostałe budynki o powierzchni 68,70 m2 - przygotowanie do remontu, rozbudowy i nadbudowy. W dniu 11 września 2000 roku organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę przedmiotowej nieruchomości, stwierdzając na nieruchomości budynek o powierzchni 68,70 m2 - dach zarwany, budynek przeznaczony do rozbudowy i generalnego remontu. W dniu 11 września 2000 roku D. A. złożyła informację w podatku od nieruchomości, w której zadeklarowała 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W oparciu o informację oraz ustalenia z kontroli podatkowej organ podatkowy pierwszej instancji ustalał D. A. za miesiące sierpień-grudzień 2000 roku oraz lata 2001-2004 wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, opodatkowując 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielił D. A., prowadzącej Biuro Doradcy Podatkowego "A", pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń I piętra budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. A 4 w Ł.. W dniu [...] roku D. A. złożyła korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2005 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 128,30 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków gospodarczych oraz budowle o wartości 20.467,00 zł. W toku postępowania za 2005 rok po wezwaniu organu pierwszej instancji D. A. złożyła w dniu 10 marca 2005 roku korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2005 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 159,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych, a także budowle o wartości 20.467.00 zł. D. A. złożyła także pisemne uzasadnienie przyczyn korekty, w którym wskazała że w deklaracji wprowadzono nowy budynek posiadający powierzchnię użytkową 286,50 m2, z czego użytkuje na działalność gospodarczą 159,00 m2, a z uwagi na stan surowy nie zgłosiła do podatku powierzchni 127,50 m2. Wskazała także, że rozpoczęto w grudniu 2004 roku użytkowanie budynku wyremontowanego, który wcześniej nie posiadał dachu, o powierzchni 65,50 m2 na potrzeby własne właściciela - pomieszczenie gospodarcze; także w 2004 roku powstało nowe ogrodzenie - wartość budowli 20.467,00 zł. W toku postępowania za 2006 rok w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji D. A. złożyła w dniu 16 listopada 2006 roku kopię decyzji w sprawie warunkowego użytkowania pierwszego piętra budynku, kopię dziennika budowy. W dniu 5 grudnia 2006 roku organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, ustalając powierzchnię przedmiotowego budynku handlowo-usługowego, która wynosi 270,90 m2, z czego parter posiada 139,40 m2, zaś pierwsze piętro 131,50 m2. Parter, jak ustalono w trakcie oględzin, jest w stanie surowym zamkniętym. Na piętrze znajdowały się dwa pokoje o powierzchni 44,10 m2 według oględzin zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę; dwa pokoje o powierzchni 54,00 m2 użytkowane w celach magazynowych (dokumentacja klientów biura rachunkowego, meble po eksmisji z biura przy ul. B 6/8), nie wykończone, posiadające wylewkę posadzkową cementową, brak podłogi (tzn. np. wykładziny bądź kafli); pomieszczenie o powierzchni 3,20 m2 zajęta na archiwum (nie wykończone - posadzka), pomieszczenie socjalne o powierzchni 9.70 m2, pomieszczenie WC o powierzchni 4,40 m2 (nie wykończone) oraz korytarz o powierzchni 16,10 m2. Łącznie powierzchnia użytkowa pomieszczeń na I piętrze ustalona w wyniku oględzin wyniosła 131,50 m2. Organ podkreślił, że sprawa opodatkowania przedmiotowej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4 była już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania przez organy podatkowe, jak i sądy administracyjne. Wyjaśniono, że postanowieniem z dnia [...] roku organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia stronie zobowiązania podatkowego za 2013 rok. Pismem z dnia 21 marca 2013 roku organ pierwszej instancji wezwał stronę do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 rok. W dniu 22 kwietnia 2013 roku D. A. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2013 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 20.467,00 zł. Na wezwanie organu pierwszej instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał, że decyzją nr [...] zmieniona została decyzja z dnia [...] roku nr 37/04, udzielająca D. A., prowadzącej Biuro Doradcy Podatkowego "A" pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń I piętra budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. A 4 w Ł., zmieniona decyzjami nr [...] z dnia [...] roku, nr 119/07 z dnia 30 stycznia 2007 roku i decyzją nr [...] z dnia [...] roku, w ten sposób, że określono nowy termin zakończenia wszystkich robót do dnia 31 grudnia 2012 roku. Jak wynika z tego pisma, D. A. w dniu 31 grudnia 2012 roku złożyła pismo, w którym wnosiła m.in. o przedłużenie zakończenia wszystkich robót do dnia 31 grudnia 2014 roku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał stronę do sprecyzowania żądania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. D. A. nie uzupełniła braków podania, stąd też zostało ono pozostawione bez rozpatrzenia. Kolejnym podaniem, które wpłynęło do PINB w dniu 7 maja 2013 roku, D. A. zwróciła się do organu nadzoru budowlanego z żądaniem nie dokonywania żadnych zmian w ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego, a także zezwolić na legalne prowadzenie działalności gospodarczej na piętrze budynku do dnia 31 grudnia 2014 roku. Wobec sprzeczności w żądaniach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał stronę do sprecyzowania żądania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. D. A. nie uzupełniła braków podania, stąd też zostało ono pozostawione bez rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4 na 2013 rok w kwocie 4.632,00 zł, opodatkowując 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 131,50 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych, a także budowle o wartości 20.467,00 zł. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności wskazało, że rozpatrując przedmiotową sprawę nie jest związane na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wydanymi wyrokami, jednak kieruje się wyrokami wydanymi względem tej nieruchomości dotyczącymi opodatkowania za inne lata, tzn. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 roku, o sygn. akt II FSK 2080/08, z dnia 14 sierpnia 2012 roku, o sygn. akt II FSK 2444/10 i II FSK 2445/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 maja 2008 roku, o sygn. akt I SA/Łd 975/06; z dnia 28 sierpnia 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 779/09; z dnia 4 października 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 1542/11; z dnia 4 grudnia 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 1042/12; z dnia 4 grudnia 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 1313/12. Wyjaśniono następnie, że organ pierwszej informacji zaskarżoną decyzją ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, stosując stawki wynikające z § 1 pkt 1 lit a), pkt 2 lit b) i e) oraz pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia 7 listopada 2012 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 roku, poz. 4174), mieszczącą się kwotach maksymalnych wskazanych przez przepis art. 5 ust. 1 lit c) i pkt 2 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przez pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P. z 2012 roku, poz. 587), tzn. 0,88 zł od 1 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków; 22,82 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, 7,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych oraz od budowli - 2% ich wartości, określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołując się na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) wskazano, że organy podatkowe są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Ponownie zauważono, że strona jest przedsiębiorcą - doradcą podatkowym, prowadzącym działalność gospodarczą Biuro Doradcy Podatkowego A wpisanym do ewidencji działalności gospodarczej, w której to ewidencji przedmiotowa nieruchomość przy ul. A 4 została wskazana jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślił, że sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast niewykorzystywanie przedmiotu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy będzie miało wpływ na zastosowaną stawkę podatku wyłącznie, gdy przyczyną tego niewykorzystywania będą względy techniczne powodujące niemożliwość wykorzystywania do działalności gospodarczej przedmiotów opodatkowania. Jeżeli niewykorzystywanie faktyczne nastąpi z innych przyczyn, niż "względy techniczne", to takie niewykorzystywanie nie powoduje zmiany stawki podatku. Tym samym, co do zasady, każda nieruchomość w posiadaniu przedsiębiorcy winna być opodatkowana według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z trzema wyjątkami wskazanymi w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj.: 1) z wyjątkiem "budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami", 2) z wyjątkiem "gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych" (w oparciu o odesłanie w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) tej ustawy), 3) kiedy "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie mamy niewątpliwie do czynienia z gruntem "pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych", a budynek, którego część była wynajmowana, stanowi budynek gospodarczy, nie zaś mieszkalny. Strona w toku postępowania natomiast podnosiła, iż wobec budynku występują "względy techniczne", z powodu których budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a także kwestionowała opodatkowanie całego budynku. D. A. złożyła w dniu 10 marca 2005 roku informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2005 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 159,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych, a także budowle o wartości 20.467,00 zł. D. A. złożyła także pisemne uzasadnienie przyczyn korekty, w którym wskazała, że w deklaracji wprowadzono nowy budynek posiadający powierzchnię użytkową 286,50 m2, z czego użytkuje na działalność gospodarczą 159,00 m2, a z uwagi na stan surowy nie zgłosiła do podatku powierzchni 127,50 m2. Wskazała także, że rozpoczęto w grudniu 2004 roku użytkowanie budynku wyremontowanego, który wcześniej nie posiadał dachu o powierzchni 65,50 m2 na potrzeby własne właściciela - pomieszczenie gospodarcze. Wskazano, że w toku postępowań organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, ustalając powierzchnię przedmiotowego budynku handlowo-usługowego, która wynosi 270,90 m2, z czego parter posiada 139,40 m2, zaś pierwsze piętro 131,50 m2. Parter, jak ustalono w trakcie oględzin, jest w stanie surowym zamkniętym. Na piętrze znajdowały się dwa pokoje o powierzchni 44.10 m2, według oględzin zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę; dwa pokoje o powierzchni 54,00 m2 użytkowane w celach magazynowych (dokumentacja klientów biura rachunkowego, meble po eksmisji z biura przy ul. B 6/8), nie wykończone, posiadające wylewkę posadzkową cementową, brak podłogi (tzn. np. wykładziny bądź kafli); pomieszczenie o powierzchni 3,20 m zajęta na archiwum (nie wykończone - posadzka), pomieszczenie socjalne o powierzchni 9,70 m2, pomieszczenie WC o powierzchni 4,40 m2 (nie wykończone) oraz korytarz o powierzchni 16,10 m2. Łącznie powierzchnia użytkowa pomieszczeń na I piętrze ustalona w wyniku oględzin wyniosła 131,50 m2. W dniu 30 kwietnia 2007 roku D. A. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2007 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 74,30 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków gospodarczych oraz budowle o wartości 20.467,00 zł. W informacji tej wskazała, że ogólna powierzchnia dopuszczonego do użytkowania pierwszego piętra wynosi 131,50 m2, z czego na działalność gospodarczą wykorzystywane jest 74,30 m2, natomiast powierzchnia 57,20 m2 zajmuje dokumentacja oraz meble po egzekucji komornika. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa wraz ze znajdującym się na gruncie budynkiem handlowo - usługowym, jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej D. A. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatnik ten jest przedsiębiorcą. Przeważająca działalność gospodarcza podatnika to działalność rachunkowo-księgowa, doradztwo podatkowe, a nieruchomość przy ul. A 4 została wskazana jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Uznano, iż cała nieruchomość gruntowa wraz z budynkiem handlowo-usługowym wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa podatnika D. A. w rozumieniu art. 55¹ kodeksu cywilnego, a zatem przedmioty opodatkowania tzn. grunt, budynki i budowle są opodatkowane stawkami dla takich przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem D. A. posiada grunt i budynek handlowo - usługowy jako przedsiębiorca, nie zaś jako "osoba prywatna". Na przedmiotowym gruncie nie znajdują się budynki mieszkalne, tylko budynek handlowo - usługowy wraz z budynkiem gospodarczym, stąd też cały grunt potencjalnie może służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Natomiast co do budynku gospodarczego o wskazywanej przez stronę w ubiegłych latach podatkowych powierzchni 65,50 m2 nie można uznać, iż wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa podatnika D. A. w rozumieniu art. 55¹ kodeksu cywilnego. Wskazano, że stawce najwyższej podlega cały grunt o powierzchni 818,00 m2, wynikającej z wiążącej organy ewidencji gruntów, opodatkowany zatem prawidłowo przez organ pierwszej instancji według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Posadowienie na przedmiotowym gruncie budynku o pozostałym charakterze o powierzchni użytkowej 65,50 m2 nie powoduje także wyłączenia części z gruntu spod stawek dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem na podstawie powołanego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych takiemu wyłączeniu podlega jedynie grunt pod budynkami mieszkalnymi, a takie nie zostały posadowione na przedmiotowej nieruchomości. Grunt ten został zakupiony na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, co wynika z aktu notarialnego umowy sprzedaży. Dalej podniesiono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się dwukondygnacyjny budynek handlowo-usługowy. Strona kwestionowała jego opodatkowanie, w jej ocenie bowiem nie powstał obowiązek podatkowy wobec całości budynku, a w złożonej informacji podatkowej nie wskazała powierzchni użytkowej tego budynku. Strona także wskazywała na względy techniczne, ze względu na które, w jej ocenie, obiekt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnośnie pierwszej z podnoszonych przez stronę okoliczności wskazano, powołując się na art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że wobec faktu, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż strona wykończyła przedmiotowy budynek tylko w części (2. kondygnacja - I piętro) i rozpoczęła użytkowanie tylko tej części (2. kondygnacja - I piętro), to tylko w odniesieniu do tej kondygnacji powstał obowiązek podatkowy. Z akt spraw postępowań wynika, iż przedmiotowy budynek legitymował się pozwoleniem na częściowe jego użytkowanie, tj. w zakresie pierwszego piętra Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 37/03 z dnia 10 stycznia 2004 roku orzekł o pozwoleniu na użytkowanie jego pomieszczeń pod warunkiem wykonania nie zakończonych robót budowlanych zgodnie z warunkami udzielonego decyzją nr [...] z dnia [...] roku o pozwoleniu na budowę do dnia 31 grudnia 2005 roku. Decyzja ta została następnie zmieniona na wniosek strony decyzjami: nr [...]z dnia [...] roku przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2006 roku, nr [...] przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2008 roku, decyzją nr [...] z dnia [...] roku przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2010 roku oraz decyzją nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 roku przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2012 roku. W odniesieniu do pozostałej części (1. kondygnacja - parter), której strona nie wykończyła, wobec której nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie i której w sposób faktyczny nie rozpoczęła użytkowania, zdaniem organu, nie powstał jeszcze obowiązek podatkowy. W związku z tym opodatkowaniu w przedmiotowym budynku podlega wyłącznie 2. kondygnacja - I piętro o ustalonej w toku oględzin powierzchni 131,50 m2, natomiast w świetle wiążącej oceny prawnej sądów administracyjnych opodatkowaniu nie podlega 1. kondygnacja — parter o powierzchni 139,40 m2, wobec której nie zostało dopuszczone użytkowanie, strona nie wykończyła tej części budynku, który znajduje się w tej części w stanie surowym zamkniętym, jak również nie wykorzystuje tej części w sposób faktyczny do prowadzenia działalności gospodarczej. Zauważono przy tym, że wobec całej kondygnacji powstał od 2005 roku obowiązek podatkowy, bowiem pozwolenie na użytkowanie udzielone decyzją nr [...] z dnia [...] roku dotyczy całego tego piętra, a ponadto strona rozpoczęła jego użytkowanie w grudniu 2004 roku. Stąd też podstawa opodatkowania w zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej obejmuje całą powierzchnię 2. kondygnacji tj. 131,50 m2. Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie strona powoływała się na względy techniczne powodujące, iż przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazano, że w tej sprawie organy podatkowe kierowały się wykładnią i wskazaniami co do dalszego toku postępowania wynikającymi ze wskazanych w decyzji wyroków, wydanych co prawda nie w odniesieniu do przedmiotowego roku podatkowego, ale w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśniono, że w sprawach dotyczących przedmiotowego budynku za inne lata podatkowe, zostało przeprowadzone postępowanie na okoliczność względów technicznych. Podkreślono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w pismach: z dnia 20 sierpnia 2008 roku i z dnia 14 października 2010 roku poinformował, że w wyniku oględzin budynku przy ul. A 4 dokonanych w dniu 28 października 2009 roku nie stwierdzono żadnych usterek mogących mieć wpływ na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W piśmie z dnia 17 maja 2011 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że nieprawidłowości występujące w budynku handlowo-usługowym, stwierdzone w dniu oględzin 31.03.2011 r., nie uniemożliwiają prowadzenia działalności gospodarczej - biuro rachunkowe. Zdaniem Kolegium przesądza to, że "względy techniczne", wyłączające opodatkowanie piętra budynku stawkami najwyższymi, w przedmiotowej sprawie nie zaszły. Ponadto, co w przedmiotowej sprawie jest istotniejsze, strona wykorzystywała w przedmiotowym roku podatkowym w sposób faktyczny budynek na prowadzenie działalności gospodarczej. W treści art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany. Z informacji uzyskanych w postępowaniach dotyczących innych lat wynika jednoznacznie, że strona wykorzystywała przedmiotowy budynek do prowadzenia działalności gospodarczej. W czasie oględzin bowiem wskazano, iż pokojach na piętrze znajdują się szafy z segregatorami z dokumentami wg oświadczenia strony klientów i dokumentacja własna oraz wyposażenie takie, jak biurka, szafy i regały, komputer, drukarka, kartony z dokumentacją przeniesione z innej siedziby, magazyn zużytych tonerów. Świadczy to jednoznacznie, iż budynek jest wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie tylko np. przyjmowanie klientów biura, czy wykonywanie dla takich klientów prac, ale także przechowywanie dokumentacji. Oznacza to, że wobec opodatkowanego piętra budynku nie zachodzi sytuacja z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do przedłożonego przez stronę w dniu 28 września 2011 r. protokołu z przeglądu pięcioletniego sporządzonego przez inż. J. K. podniesiono, że wskazane w nim okoliczności nie wskazują na względy techniczne, ze względu na które przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem jak wyżej wskazano, cechą względów technicznych jest ich trwały charakter, zaś z przedstawionego protokołu oceny technicznej wynika, iż jedynie nie przeprowadzenie stosownych działań może spowodować katastrofę budowlaną, a obiekt nadaje się do przeprowadzenia zmian technicznych i napraw. Ponadto, jak wyżej wskazano, budynek był w przedmiotowym roku podatkowym wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym organy podatkowe są władne do stwierdzenia, że w sprawie nie występują względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem posiadają z przeprowadzonego postępowania dowodowego m.in. z informacji uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz przedłożonego przez stronę protokołu, stosowne informacje pozwalające na taką ocenę. Kolegium przy tym wskazuje, iż podstawa opodatkowania w zakresie opodatkowanego I piętra budynku wynosi 131,50 m2. Wbrew twierdzeniom strony, dwa pokoje o powierzchni 54,00 m2 użytkowane w celach magazynowych (dokumentacja klientów biura rachunkowego, meble po eksmisji z biura przy ul. B 6/8) oraz pomieszczenie o powierzchni 3,20 m zajęte na archiwum (nie wykończone — posadzka), tzn. łącznie 57,20 m2, które strona nie wpisała do deklaracji, służą prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem strona prowadząca działalność gospodarczą przechowywała w nich dokumentację związaną z tą działalnością gospodarczą, co oznacza, że są one związane z działalnością gospodarczą strony. Wskazano, że nawet faktycznie niewykorzystywanie, jeżeli by występowało, tych pomieszczeń, nie spowodowałoby wyłączenia z opodatkowania stawką najwyższą, bowiem warunkiem uznania że przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest posiadanie tego przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę, nie zaś jego faktyczne wykorzystywanie. Odnośnie budynku gospodarczego o powierzchni 65,50 m2, Kolegium wskazało, iż ta powierzchnia budynku gospodarczego była wskazywana przez stronę w szeregu informacji za ubiegłe lata podatkowe. Podniesiono, że wskazywana przez stronę okoliczność, iż budynek jest w budowie, nie została wykazana w żaden sposób przez stronę. Prawidłowość opodatkowania budowli nie budzi zastrzeżeń Kolegium. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości strona zgłosiła ponadto do opodatkowania budowlę ogrodzenia o wartości 20.467,00 zł. Zobowiązanie podatkowe w tym zakresie, zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, zostało ustalone zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji. Reasumując Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego obliczenia podatku od przedmiotowej nieruchomości, w sposób znajdujący oparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego. Kolegium, w oparciu o analizę akt sprawy stwierdziło, iż postępowanie organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o dane wynikające z przeprowadzonych oględzin, dowodów uzyskanych od organów nadzoru budowlanego oraz dane wynikające z wiążącej organy podatkowe ewidencji gruntów. W postępowaniu zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zobligowane było zastosować przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku D. A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania podatkowego tj : 1. art. 121, 122, art. 180, 187, 191 i 272 ordynacji podatkowej, a tym samym podstawowych zasad postępowania podatkowego, 2. art. 191 oraz art. 197 par 1 Ordynacji podatkowej wobec nie dopuszczenia przez organy obu instancji dowodu z opinii rzeczoznawcy budowanego na okoliczność "istnienia względów technicznych", zwłaszcza w sytuacji wątpliwych pod względem zgodności ze stanem faktycznym opinii o stanie budynku wydawanych przez Powiatowych Inspektorów Nadzoru Budowlanego w świetle wiarygodnych opinii rzeczoznawców budowlanych przedkładanych przez skarżącą do akt sprawy, przy błędnym ustaleniu stanu faktycznego pomimo zawartych wytycznych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również błędną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie uzupełnienie postępowania dowodowego w przedmiocie istnienia lub nie istnienia w budynku będącym w budowie "względów technicznych" przed wydaniem zaskarżonej decyzji, 3. art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, gdyż w okolicznościach budynku w budowie występuje skomplikowany stan faktyczny, co wymaga wprost z urzędu powołania biegłego, a nie oparcie się wyłącznie na wątpliwych stwierdzeniach Inspektorów Nadzoru budowlanego, 4. art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że sam fakt nabycia przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą nieruchomości, bez wszechstronnego zbadania związku poszczególnych składników rzeczowych tej nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą obciąża tę osobę obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości według najwyższej stawki podatkowej, 5. art. 9 ustawy o swobodzie gospodarczej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji naruszył w rażący sposób przepisy postępowania podatkowego wskazane zarówno przez skarżącą jak i Naczelny Sąd Administracyjny, 2. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy istnieją względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie budynku na cele działalności gospodarczej, 3. art. 1 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust 2. u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że każdy grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podlega opodatkowaniu według stawek najwyższych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, 4. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w przedmiocie pojęcia "względów technicznych". Mając na uwadze powyższe wniesiono o uwzględnienie przedmiotowej skargi: 1. w trybie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku z uwagi, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, narusza prawo w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, 2. bądź też ewentualnie w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c tejże ustawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł., 3. zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania jak i utraconych korzyści w związku z koniecznością redagowania skargi, 4. nie rozpoznawanie zaskarżonej decyzji do momentu zakończenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wszczętego na wniosek skarżącej w związku z dopuszczeniem do użytkowania piętra budynku na podstawie nie zatwierdzonego projektu konstrukcji dachu, rażąco wadliwej zarówno w sferze projektowania jak i wykonawstwie, przez Inspektora Nadzoru Budowlanego, który przed wydaniem decyzji o dopuszczeniu do użytkowaniu zapoznał się z dokumentacją budynku jak i dokonał oględzin, 5. dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do akt niniejszej sprawy na okoliczność ewidentnego istnienia względów technicznych na całym budynku ,który w ogóle nie powinien być dopuszczony do użytkowania już w roku 2002 r., 6. dopuszczenie dowodu z pisma Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł., do którego skarżąca zwróci się z zapytaniem, czy działka przy ul. A 4 figuruje w ewidencji gruntów jako działka na Biuro Doradcy Podatkowego D. A., czy też wyłącznie na osobę fizyczną D. A., 7. dopuszczenie dowodu ze zdjęć budynku bezpośrednio przekazanych z kamery na rozprawie na okoliczność występowania względów technicznych, 8. w związku z bezpodstawnymi stwierdzeniami SKO w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie złożyła skargi od decyzji SKO z dnia 25 marca 2013 roku, po wyroku WSA w Ł. Wydziału l, ustalającej nową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. na kwotę zł 3.550,00 zł oraz decyzji SKO również z dnia [...] r., po wyroku WSA w Łodzi Wydziału l, ustalającej nową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. na kwotę zł 3.607,00 zł, skarżąca wnosi o zobowiązanie SKO do przedstawienia wiarygodnych dowodów otrzymania wskazanych decyzji od SKO, 9. nie rozpoznawanie przedmiotowej sprawy do momentu, kiedy Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podejmie decyzji w sprawie zapewnienia skarżącej rzeczywistego prawa do sądu, a nie iluzorycznego prawa z uwzględnieniem stanu zdrowia skarżącej, jak i faktu, że skarżąca samodzielnie prowadzi sprawy cywilne przed sądami powszechnymi oraz uwzględniania jej prawa do urlopu wypoczynkowego, którego skarżąca nie miała od 14 lat jak i zapewnienia leczenia, gdzie stan zdrowia skarżącej wymaga przeprowadzenia kompleksowych badań, gdzie takim samym pismem skarżąca wystąpi do Ministra Sprawiedliwości, gdyż taka sama sytuacja jak w sądach administracyjnych ma miejsce przed sądami powszechnymi. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 2.10.2014 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 2.10.2014 r. z powodu choroby, załączając zwolnienie lekarskie i wnosząc o umożliwienie jej zajęcia stanowiska na rozprawie, bowiem nie zgadza się z odpowiedzią organu na skargę. Wniosek został uwzględniony i rozprawa została odroczona do dnia 18.11.2014 r., a skarżącą pouczono, że w sytuacji gdy nie będzie mogła osobiście stawić się na wyznaczonym terminie rozprawy może umocować pełnomocnika do reprezentowania jej przed sądem, ewentualnie może złożyć dodatkowe wyjaśnienia na piśmie. W dniu 18.11.2014 r., czyli w dniu kolejnej rozprawy, D. A. złożyła pismo z wnioskiem o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi. Rozprawa w dniu 18.11.2014 r. z powodu złożenia ww. wniosku została odroczona, a wniosek o wyłączenie sędziów postanowieniem Sądu z dnia 13.01.2015 r. został oddalony. Zażalenie D. A. na postanowienie Sądu z dnia 13.01.2013 r. zostało prawomocnie odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 30.09.2015 r. Pismem z dnia 8.02.2016 r. D. A. złożyła kolejny wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 9.02.2016 r. z powodu traumy po śmierci matki oraz choroby, na okoliczność której przedłożyła zwolnienie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Następnie podkreślić trzeba, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W myśl sformułowanej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), zwanej dalej O.p., zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd pragnie przy tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 O.p. materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe wyczerpały swoje możliwości dowodowe i nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Podniesione przez skarżącą w uzasadnieniu skargi zarzuty, stanowią jedynie gołosłowną polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ. Istota problemu prawnego, jaki zarysował się w sprawie, dotyczy kwestii, czy budynek handlowo-usługowy usytuowany na nieruchomości skarżącej jest wyłączony z opodatkowania ze względu na wydaną z naruszeniem prawa decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie pomieszczeń I piętra budynku oraz czy jest on wyłączony z opodatkowania według stawki jak dla przedsiębiorców z powodu występowania względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 punkt 3 upol. Zgodnie z tym przepisem za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jeśli chodzi o wspomniane względy techniczne, to o tożsamym zagadnieniu wypowiadał się tutejszy Sąd w wyroku wydanym w dniu 21 maja 2015 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 141/14, dotyczącej podatku od spornej nieruchomości za 2009 r. Wywiedziony w tym wyroku pogląd skład orzekający popiera w całej rozciągłości z tej też przyczyny odwoła się do jego treści w pełnym zakresie. Podobnie jak w ww. wyroku, wskazać należy, że w myśl powołanego wyżej art. 1a ust.1 punkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dalej upol, zaistnienie względów technicznych powoduje, że dany obiekt (w rozpoznawanej sprawie budynek handlowo-usługowy) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji istnienie tych względów powoduje, że wyłączone jest opodatkowanie najwyższymi stawkami właściwymi dla podatników prowadzących działalność gospodarczą. W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły w tym zakresie ustalenia faktyczne uwzględniające istniejący stan rzeczy. Po pierwsze ustaliły, że działalność gospodarcza jest prowadzona (w roku 2013) tylko w części budynku, to jest na jego drugiej kondygnacji (I piętro) o powierzchni 131,50 m2. Powierzchnia tej części budynku została ustalona ponad wszelką wątpliwość w toku oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji. Powyższej okoliczności skarżąca co do zasady nie kwestionowała poza stwierdzeniem, że tylko część z tak określonej powierzchni kondygnacji była rzeczywiście użytkowana, zaś pozostała służyła jako magazyn lub archiwum, albo w ogóle nie była wykorzystywana. Zastrzeżenia powyższe, dotyczące sposobu wykorzystania powierzchni I piętra przedmiotowego budynku, są o tyle nieistotne, że zgodnie z powołanym wyżej art. 1a ust.1 punkt 3 upol wystarczającą przesłanką uznania danego budynku lub jego części za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej jest pozostawanie danego budynku w posiadaniu przedsiębiorcy. Poza faktycznym wykorzystaniem na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą istotne jest to, że skarżąca dysponowała ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2004r. o pozwoleniu na częściowe użytkowanie przedmiotowego budynku tj. w zakresie I piętra, a zarzuty skarżącej do tej decyzji i kolejnych zmieniających tę z 2004 r. nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za rok 2013 powstał na podstawie art. 6 ust. 2 upol w związku z art. 2 ust.1 punkt 2 upol w stosunku do części budynku, tj. I piętra przedmiotowego budynku. Dotyczył on opodatkowania I piętra stawkami właściwymi dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i powstając z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym skarżąca rozpoczęła jego użytkowanie, istniał także w roku 2013. W omawianej części budynku przy ul. A 4 względy techniczne, na które powołuje się skarżąca pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż obowiązek ich rozpoznania organy podatkowe mają jedynie wówczas, gdy dany budynek (lub jego część) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1a ust.1 punkt 3 in fine). Jeśli zaś, tak jak w rozpoznawanej sprawie, ta część budynku była w roku 2013 wykorzystywana w tym celu, badanie istnienia względów technicznych staje się bezprzedmiotowe. Jednocześnie zaś organy te przyjęły, że obowiązek taki nie powstał co do pozostałej części tego budynku, to jest parteru (pierwsza kondygnacja). W tej części budynek nie był wykorzystywany na cele prowadzonej działalności ani w 2013 r., ani wcześniej, nie dotyczyła go również cytowana wyżej decyzja organu nadzoru budowlanego, wobec czego nie ma podstaw do zastosowania wobec niego regulacji przewidzianej w art. 6 ust. 2 upol. Skoro więc w toku prowadzonego postępowania organy przyjęły, że obowiązek podatkowy w zakresie parteru budynku nie powstał, to bezprzedmiotowe było badanie występowania w tej części względów technicznych. Warto zauważyć, że przedstawione wyżej stanowisko organów co do opodatkowania najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości jedynie części budynku to jest tej, w której faktycznie prowadzona była działalność gospodarcza oraz braku powstania obowiązku podatkowego w pozostałej części tego budynku, znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA dotyczących opodatkowania przedmiotowej nieruchomości za inne okresy, np. w wyroku NSA z dnia 14 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 2444/10 dotyczącym zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006. Organy odniosły się również do sugerowanych przez skarżącą wad konstrukcyjnych budynku i przedłożonego przez nią protokołu z przeglądu pięcioletniego wykonanego przez inż. J. K. W zaskarżonej decyzji SKO podniosło, że podniesione w tym protokole okoliczności nie wskazują na względy techniczne, ze względu na które przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem cechą względów technicznych jest ich trwały charakter (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l czerwca 2011 roku, o sygn. akt II FSK 151/10; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2006 roku, o sygn. akt I SA/Gd 231/04 oraz z dnia 10 września 2009 roku. sygn. akt I SA/Gd 137/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 roku, o sygn. akt I SA/G1 760/04 z glosą K. Radzikowskiego [w:] Finanse Komunalne 2008 nr 6; a także B. Pahl, Problematyka interpretacji pojęcia "względy techniczne" na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, Finanse Komunalne 2009 nr 11), zaś z przedstawionego protokołu oceny technicznej wynika, iż jedynie nie przeprowadzenie stosownych działań może spowodować katastrofę budowlaną, a obiekt nadaje się do przeprowadzenia zmian technicznych i napraw. Ponadto wskazano, że budynek był w 2013 roku wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym organy podatkowe były władne do stwierdzenia, że w sprawie nie występują względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. danych uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz przedłożonego przez stronę protokołu, wynikają stosowne informacje pozwalające na taką ocenę. Zdaniem Sądu, SKO zasadnie stwierdziło w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie istotne jest to, iż strona wykorzystywała w przedmiotowym roku podatkowym w sposób faktyczny budynek na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak podniesiono powyżej, w treści art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazano, że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany. Zastosowanie w tym przepisie koniunkcji oznacza, że do zastosowania stawek niższych jednocześnie muszą zachodzić względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, jak i obiekt nie może być de facto wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, jeżeli obiekt jest w bardzo złym stanie technicznym, uniemożliwiającym prowadzenie działalności, a podatnik pomimo tego wykorzystuje ten obiekt, to podlega on opodatkowaniu według stawek dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z informacji uzyskanych zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniach dotyczących innych lat, wynika jednoznacznie, że strona wykorzystywała przedmiotowy budynek do prowadzenia działalności gospodarczej. W czasie oględzin wskazano, iż pokojach na piętrze znajdują się szafy z segregatorami z dokumentami klientów (wg oświadczenia strony) i dokumentacja własna oraz wyposażenie takie jak biurka, szafy i regały, komputer, drukarka, kartony z dokumentacją przeniesione z innej siedziby, magazyn zużytych tonerów. W tym stanie rzeczy zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że świadczy to jednoznacznie, iż budynek jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie tylko przyjmowanie klientów biura, czy wykonywanie dla takich klientów prac, ale także przechowywanie dokumentacji. Oznacza to, że wobec opodatkowanego piętra budynku nie zachodzi sytuacja z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem po pierwsze organ nadzoru budowlanego nie potwierdził podnoszonej przez stronę okoliczności, iż obiekt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a po drugie, co istotniejsze, strona wykorzystuje piętro budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami "ze względów technicznych", powodujących, iż przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany, w przedmiotowej sprawie wobec pierwszego piętra nie zachodzi. Zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłączający z opodatkowania parter budynku handlowo-usługowego usytuowanego na nieruchomości skarżącej i skupiający uwagę organów podatkowych na jej I piętrze, gdzie faktycznie prowadzona była przez skarżącą działalność gospodarcza, eliminuje potrzebę badania zasadności żądania skargi dotyczącego dopuszczenia biegłego na okoliczność istnienia względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust.1 punkt 3 upol. Z przyczyn wskazanych wyżej brak jest też podstaw do uwzględnienia żądania powołania biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wad konstrukcyjnych budynku. W tej mierze za wystarczające należało uznać oparcie się przez organy na opiniach wyrażonych w urzędowych pismach organu nadzoru budowlanego. Sąd I instancji w całości podziela stanowisko organów podatkowych odnośnie opodatkowania gruntów nieruchomości przy ul. A 4 stawkami dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunty stanowią odrębny od budynków przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust.1 punkt 1 upol) i ma do nich zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 1a ust. 1 punkt 3 upol, zgodnie z którą grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są uznawane za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że grunty te są opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nawet, jeśli (co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie) budynek na nich posadowiony ze względów technicznych nie podlega opodatkowaniu tą stawką. Nie ma przy tym racji skarżąca akcentując w skardze różnice między "gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej". W powoływanym przez skarżącą art. 2 ust.2 upol ustawodawca uczynił zasadą niepodleganie podatkowi od nieruchomości użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, zaś wyjątkiem od tej zasady opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku skarżącej, że reguła ta dotyczy gruntów pozostałych to jest niepodlegających podatkowi rolnemu lub leśnemu. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości owych pozostałych gruntów niepodlegających podatkowi leśnemu i rolnemu, i pozostających w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej jest uregulowane na podstawie art. 2 ust. 1 punkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 punkt 3 upol. Do ich opodatkowania nie jest niezbędne "zajęcie" tych gruntów dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Do wystąpienia podatku od nieruchomości wystarczy "związanie" takich gruntów z działalnością gospodarczą. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że skarżąca przypisuje nadmierne, i jak się wydaje nieuzasadnione, znaczenie charakterowi posiadania przez nią nieruchomości położonej przy ul. A 4. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotne jest bowiem to, że jest ona jej właścicielem i prowadzi na niej działalność gospodarczą. To są okoliczności determinujące powstanie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości po stronie skarżącej, a charakter posiadania przez nią tej nieruchomości pozostaje bez znaczenia w tym zakresie. Z powyższych względów zasadnie organy podatkowe opodatkowały stawką, o której mowa wyżej całość gruntów o powierzchni 818 m2. Powyższe rozróżnienie wynika wprost z treści powoływanych przepisów ustawy podatkowej i nie powinno budzić problemów interpretacyjnych. Za prawidłowe należy uznać również rozstrzygnięcie organów w przedmiocie opodatkowania znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości: budynku gospodarczego o powierzchni 65,50 m2 oraz budowli ogrodzenia. Reasumując, sąd I instancji nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji i w postępowaniu organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych, o których mowa w skardze. Sąd nie uwzględnił kolejnego wniosku skarżącej o odroczenie terminu rozprawy. Skarżąca ten kolejny wniosek złożyła z uwagi na swój stan zdrowia. Stosownie do art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Co do zasady nieobecność strony lub jej pełnomocnika wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, obliguje sąd do odroczenia rozprawy, bez względu na prawidłowość zawiadomienia. Przez nadzwyczajne wydarzenie należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie, np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę. Ocena tych okoliczności należy jednak wyłącznie do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 239-241). Z załączonego do wniosku z dnia 8 lutego 2016 r. o odroczenie rozprawy w dniu 9 lutego 2016 r. zaświadczenia lekarskiego wynika, że chory może chodzić. Już we wcześniejszym wniosku o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 2 października 2014 r. skarżąca wskazywała, że leczy się od dłuższego czasu. Trudno więc uznać to za nagłe zdarzenie, które uniemożliwia stronie udział w rozprawie. Z adnotacji biura podawczego na wniosku z dnia 8 lutego 2016 r. wynika też, że wniosek ten został złożony przez stronę osobiście w dniu poprzedzającym rozprawę o godz. 14.45. Należy też podkreślić, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów, o czym skarżąca była pouczona w toku postępowania sądowego. Żaden z przepisów ustawy p.p.s.a. normującej postępowanie sądowoadministracyjne nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw. Skoro bowiem obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną, a w niniejszej sprawie przed każdym wyznaczonym terminem rozprawy skarżąca składała wniosek o jej odroczenie lub inny, ale skutkujący w istocie odroczeniem i w dwóch przypadkach został on uwzględniony (2.10.2014 r., 18.11.2014 r.). Należy też zauważyć, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, nie przeprowadza żadnego postępowania dowodowego, a strona od chwili złożenia skargi (maj 2014 r.) miała wiele możliwości do zajęcia i przedstawienia swojego stanowiska na piśmie. Podkreślić też należy, że we wniosku z dnia 8 lutego 2016 r. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 9 lutego 2016 r. skarżąca nie wskazywała, że chciałaby się wypowiedzieć, a nawet gdyby skarżąca to podniosła, to mogła swoje obszerne stanowisko zawarte w skardze uzupełnić na piśmie i miała na to dużo czasu od maja 2014 r. Z tych względów, wobec braku podstaw z art. 109 p.p.s.a., Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o odroczenie rozprawy. Nie mógł zostać uwzględniony również wniosek skarżącej (zawarty w skardze) o dopuszczenie dowodu z dokumentów i zdjęć, bowiem nie zostały one dołączone do wniosku. Nie jest też rzeczą Sądu wykonywanie zaleceń skarżącej dotyczących zobowiązania SKO do przedłożenia wiarygodnych dowodów otrzymania przez skarżącą decyzji dotyczących innych okresów podatkowych, bowiem nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę. P.C.