I SA/Łd 616/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.P. i T. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 p o s t a n a w i a: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 616/17, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 28 kwietnia 2017 r. E. P. i T. P., reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011, w wysokości 18.753 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis przedmiotowego postanowienia pełnomocnik skarżących odebrał w dniu 17 lipca 2017 r. W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżących wniósł o jak najszybsze rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne należności określonej w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 27 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zmianę postanowienia z dnia 11 lipca 2017 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik zwrócił uwagę, iż jak wynika z argumentacji uzasadnienia przedmiotowego postanowienia Sąd uznał, iż kwota zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji jest obiektywnie znacząca, lecz z niejasnych powodów stwierdzenie to nie pociągnęło za sobą wniosku o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Zdaniem zaś skarżących takie twierdzenie Sądu o znacznej wysokości zobowiązania podatkowego uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, kwota podatku wraz z odsetkami w sposób znaczny przekracza połowę dochodu netto skarżących. Pełnomocnik wskazał, iż do skargi załączone zostały dokumenty, które potwierdzają, iż skarżący utrzymują się wyłącznie ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 3174zł netto, nie posiadają żadnych wartościowych ruchomości, oszczędności, a ich łączne co miesięczne wydatki na utrzymanie i wyżywienie zamykają się w kwocie 3090zł. Podkreślił, iż jedynym wartościowym składnikiem majątkowym jest lokal mieszkalny o wartości około 120000zł oraz udział w prawie własności działki rekreacyjnej. Zdaniem pełnomocnika w tych okolicznościach zachodzi w sposób oczywisty ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. W ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącym zajęto rachunek bankowy, lecz z uwagi na niskie dochody egzekucja z rachunku bankowego jest bezskuteczna. Istnieje zatem obawa, że organ egzekucyjny dokona zajęcia wierzytelności z tytułu przysługujących im emerytur, wówczas kwotą wolną od potraceń będzie kwota odpowiadająca 75% minimalnej emerytury brutto, w obecnym stanie prawnym jest to kwota 750zł. Oznacza to, iż skarżącym pozostanie do dyspozycji łącznie kwota 1257,59zł netto, która to kwota, jak wynika z formularza PPF, nie wystarczy nawet na wyżywienie i utrzymanie. Pełnomocnik strony załączył do przedmiotowego pisma kopię tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 14 czerwca 2017 r. oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - zwanej dalej p.p.s.a.), postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OSS 2005/3/72). Z przywołanej normy wywieść należy, iż sąd może w każdym czasie w razie zmiany okoliczności zmienić lub uchylić postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu. Podstawą do takiego uchylenia lub zmiany rozstrzygnięcia może być zmiana okoliczności, które uzasadniały podjęcie postanowienia w tej kwestii, jak również pojawienie się po wydaniu tego postanowienia nowych okoliczności, które w ocenie sądu odpowiadają przesłankom z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie dostarczyły dostatecznych przesłanek do uznania, iż skarżący zasługują na szczególną ochronę prawną przed negatywnymi konsekwencjami, które może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących wniosek o zmianę postanowienia opiera przede wszystkim na okoliczności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którą to trudno uznać za nową okoliczność. Pełnomocnik strony poinformował o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2017 r., co oznacza, iż okoliczność ta była przedmiotem oceny w ramach rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast obecnie wskazywana i udokumentowana okoliczność zajęcia rachunku bankowego zaistniała w dniu 21 czerwca 2017 r., zatem przed datą posiedzenia niejawnego kiedy rozpatrywany był wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest to zatem nowa okoliczność, a w gestii pełnomocnika było poinformowanie Sądu o niej, celem wykazania, iż zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącym tymczasowej ochrony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei argumentacja dotycząca zajęcia świadczeń emerytalnych i konsekwencji takiego zajęcia pozostaje jedynie w sferze domysłów pełnomocnika. Sąd podziela przy tym pogląd, iż sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2069/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Bowiem, co do zasady każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11). Tym samym nawet wysoka kwota nałożonego zobowiązania podatkowego, nie może uzasadniać, w świetle właściwej wykładni przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, udzielenia tej ochrony tymczasowej. Nadto jak podkreśla się w orzecznictwie, nawet możliwość dokonania w przyszłości egzekucji nie uzasadnia jeszcze uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienia NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FZ 85/16 i z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09). W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z obowiązkiem o charakterze pieniężnym ten skutek jest co do zasady odwracalny. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 4 w zw. z § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Ake.