I SA/Łd 632/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. określił J. Z., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A.", zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005, w wysokości 217.838 zł. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż powyższe zobowiązanie podatkowe zostało określone w wysokości niższej niż to wynika z przepisów prawa podatkowego i działając na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.") postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. zwrócił sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji w celu zmiany wydanej decyzji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. decyzją z dnia [...] r. zmienił wydaną uprzednio decyzję w taki sposób, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok określił w wysokości 264.811 zł, tj. w wysokości wyższej od wynikającej z dotychczasowej decyzji, o kwotę 46.973 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w wyniku analizy akt sprawy, argumentów przedstawionych w złożonych odwołaniach oraz przepisów prawa mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie decyzją z dnia 31 sierpnia 2010 r. uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i obniżył wysokość zobowiązania z 264.811 zł do 263.177 zł. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wykazane przez skarżącą wydatki związane m.in. z wyjazdami zagranicznymi nie mogły zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów, bowiem brak było związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem. Organ podatkowy zakwestionował też wydatki związane z modernizacją i robotami inwestycyjnymi w nieruchomości położonej w N. B. oraz odpisy amortyzacyjne od tej nieruchomości. W skardze podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1) art. 230 § 1 O.p. przez błędne zastosowanie przepisu do sprawy, w sytuacji gdy różnica w ocenie sprawy przez organ podatkowe obu instancji nie dotyczy aspektu zastosowanego prawa materialnego, ale odmiennej oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ odwoławczy. W ocenie skarżącej wymieniony przepis ten nie powinien był być zastosowany w niniejszej sprawie. 2) art. 234 O.p. przez jego niezastosowanie do sprawy przez obejście tego przepisu przez użycie przepisu art. 230 Ordynacji podatkowej, który nie mógł być zastosowany w tej sprawie; 3) art. 3 ust 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości oraz art. 22a ust. 1 pkt 1 i art. 23 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako "p.d.o.f."), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wymienione przepisy wykluczają wykorzystanie budynku do działalności gospodarczej w ograniczonym zakresie, w sytuacji gdy przepisy nie dają do tego podstawy i budynek mógł być wykorzystywany w części i mógł być środkiem trwałym od 4 maja 2005 r.; 4) art. 22 p.d.o.f., polegającym na jego błędnej wykładni i nie uznaniu za koszt uzyskania przychodu wydatków na: kupno i utrzymanie kucyków, holowania samochodu służbowego Mercedes, remont budynku położonego w S. - w sytuacji gdy wszystkie te wydatki poniesione zostały w celu uzyskania przychodu, a przywołany przepis nie wymaga aby wydatki te przynosiły przychód; 5) art. 187 i art. 188, art. 122 oraz art. 191 O.p., poprzez nieprawidłową ocenę dowodów w zakresie: wizyt w przedsiębiorstwie "B." w M. w lipcu 2005 r., treści pisma M. B., opracowań przewodników przygotowanych w 2005 r. przez p. T. G., także w zakresie terminu ich doręczenia organowi podatkowemu, zeznań skarżącej oraz T. G., faktur remontowych, faktu, że rozbudowa dotyczyła małej dobudówki i nie mogłaby pochłonąć tak dużych kosztów oraz nie umożliwiła korzystania z pozostałej części budynku, zeznań wykonawców, braku ustalenia odnośnie sposobu użytkowania budynku w roku 2005; 6) art. 180 O.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą tj. z zeznań świadka E. H.- P. oraz p. M. B.; 7) art. 210 § 1 pkt 4 O.p. przez brak wskazania podstaw prawnych decyzji w tym przepisu prawa podatkowego, który został naruszony przez organ pierwszej instancji przy określeniu zobowiązania podatkowego skarżącej za rok 2005, co spowodowało określenie zobowiązania w błędnej wysokości, wskazanie tej podstawy tylko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, na skutek czego skarżąca nie znała podstawy prawnej decyzji, a znała jedynie jej uzasadnienie. W toku postępowania sądowego podatniczka ustanowiła kolejnego pełnomocnika, który w uzupełnieniu skargi zarzucił: 1) naruszenie art.121 par.1, art.122, art.124, art.180, art.187, art.188, art.191 i 230 O.p. poprzez: - naruszenie przepisu dotyczącego przekazania sprawy celem dokonania wymiaru uzupełniającego w sytuacji, gdy potrzeba dokonania wymiaru uzupełniającego wynikała z odmiennej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, czym naruszono art.230 O.p. - uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności kwestii związanej z zakresem prac podjętych w 2003 roku, 2004 i 2005 i przyjęciem, iż dopiero w 2005 r. dokonano kluczowych prac, a więc niemożliwym było amortyzowanie budynku jako niespełniającego warunków, o których mowa w przepisach, - naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w sytuacji, gdy organ odwoławczy sam dokonuje odmiennej kwalifikacji zdarzeń, które były przedmiotem oceny dowodów, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, - brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, która ma charakter wyłącznie sprawozdawczy, poprzez fakt, że organy nie odnoszą się do zarzutów skierowanych pod adresem ustaleń czynionych w ramach postępowania, w szczególności odmiennej kwalifikacji wydatków oraz potrzeby ich poniesienia w związku z działaniem siły wyższej, - naruszenie zasady przekonywania poprzez niewyjaśnienie kluczowych w sprawie okoliczności, w tym dlaczego dopuszczalnym w ocenie organu odwoławczego było przekazanie sprawy celem dokonania wymiaru uzupełniającego; 2) naruszenie art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie budynek nie mógł być amortyzowany, albowiem nie był kompletny i zdatny do użytkowania albowiem nie wydano decyzji o dopuszczeniu do użytkowania. Podnosząc te zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie decyzji organu podatkowego i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. uwzględnił skargę podzielając zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 230 O.p. Sąd wskazał też na zasadę niepogarszania sytuacji strony na skutek wniesienia przez nią środka zaskarżenia, wynikającą z art. 234 O.p. Stwierdził, że zastosowanie instytucji wymiaru uzupełniającego może nastąpić w sytuacji, gdy chodzi o niebudzącą wątpliwości sprzeczność z przepisami prawa, tak ustalenia podstawy opodatkowania, jak i samego zobowiązania. Nie można zastosować przepisu art. 230 § 1 O.p. w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie zgadza się z oceną dowodów (faktów) dokonaną przez organ pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonał odmiennej od organu pierwszej instancji oceny materiału dowodowego, która doprowadziła ten organ do odmiennych ustaleń faktycznych w zakresie kompletności i zdatności do użytkowania budynku położonego w miejscowości N. B., S.. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ma ona usprawiedliwione podstawy i wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r. (sygn. akt II FSK 1772/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że tutejszy sąd administracyjny zajął błędne stanowisko, przyjmując że organ podatkowy drugiej instancji nie był uprawniony, w badanym stanie faktycznym, do przekazania sprawy w ramach wymiaru uzupełniającego organowi podatkowemu pierwszej instancji. Sąd kasacyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji obowiązany był przede wszystkim zbadać, czy zaszły przesłanki do zwrotu sprawy organowi podatkowemu pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego wskazując, że są one wyraźnie wymienione art. 230 § 1 O.p. W niniejszej sprawie przesłanką zastosowania wymiaru uzupełniającego jest stwierdzenie w toku postępowania odwoławczego, iż zobowiązanie podatkowe zostało określone w wysokości niższej niż wynika to z przepisów prawa podatkowego. Na przesłankę taką wskazał organ podatkowy drugiej instancji. Uznał on bowiem, że w chwili wpisania budynku do ewidencji środków trwałych nie był on kompletny oraz zdatny do użytkowania i nie nadawał się do eksploatacji w chwili dokonania wpisu w 2005 r. Dlatego uznanie przez organ pierwszej instancji, iż budynek niekompletny i niezdatny do eksploatacji może być przedmiotem amortyzacji na podstawie art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. narusza prawo podatkowe w sposób, który przyczynił się do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w niższej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że istota wymiaru uzupełniającego polega bowiem na tym, że organ odwoławczy przerywa prowadzenie postępowania odwoławczego i zwraca sprawę organowi pierwszej instancji. Celem tego jest ponowne orzekanie w danej sprawie podatkowej przez organ pierwszej instancji. Jednak postępowanie odwoławcze nie zostaje w ten sposób zakończone. Po doręczeniu bowiem stronie nowej decyzji przez organ pierwszej instancji, bez względu na to czy od tej decyzji wniesione zostanie odwołanie, organ odwoławczy obowiązany jest nadal to postępowanie prowadzić (uzasadnienie wyroku NSA – str. 5). Mając na uwadze stanowisko i wykładnię art. 230 § 1 O.p. dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, jako niezasadne należy ocenić zarzuty naruszenia wymienionego przepisu, wskazane w punkcie pierwszym skargi oraz uzupełnienia skargi. Stosownie do art. 230 § 1 O.p. w przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Postanowienie o przekazaniu sprawy organ odwoławczy doręcza stronie. Z cytowanego przepisu wynika, że jedną z przesłanek zastosowania wymiaru uzupełniającego jest określenie zobowiązania podatkowego w wysokości niższej niż to wynika z przepisów prawa podatkowego. Zwracając sprawę organowi pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 23 lutego 2010 r. wskazał, że w jego ocenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż budynek położony w miejscowości N. B., S., nie spełniał przesłanek z art. 22a ust. 1 pkt 1 p.d.o.f. Nie mógł być zatem zaliczony do środków trwałych i amortyzowany. Stosownie do wymienionego przepisu amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Z przywołanego przepisu wynika, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, że można dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej budynku jeżeli łącznie zostaną spełnione przesłanki wymienione w cytowanym przepisie, w tym warunek kompletności i zdatności środka trwałego do użytku. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego stwierdzając, że budynek należący do podatniczki nie spełniał wymienionych przesłanek. Wskazał, że przez przekazanie środka trwałego do używania należy rozumieć rozpoczęcie wykorzystania go zgodnie z jego przeznaczeniem. Warunki kompletności i zdatności do użytku środka trwałego, o którym mowa w art. 22a ust.1 pkt 1 u.p.d.o.f. są spełnione dopiero wówczas, gdy obiekt budowlany może na mocy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, być legalnie przyjęty do użytkowania. Do czasu wydania takiej decyzji, obiekt budowlany nie może być zaliczony do środków trwałych, a tym samym nie może być amortyzowany (wyrok WSA w Lublinie z dnia 16.10.2009 r., sygn. akt I SA/Lu 379/09). Przedmiot "zdatny do użytku", to taki, który zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym może być użytkowany. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym przy ustalaniu daty od której podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych konieczne jest ustalenie od kiedy nastąpiło oddanie środka trwałego do użytkowania, a także czy w tej dacie był on kompletny i zdatny do użytku, zarówno faktycznie jak i w świetle przepisów prawa regulujących możliwość dopuszczenia poszczególnych urządzeń do użytkowania. Z ustaleń faktycznych wynika, że podatniczka nabyła budynek mieszkalny w stanie surowym w dniu 17 lutego 2003 r., za cenę 300.000 zł. W oparciu o stosowną decyzję Starostwa Powiatowego w Z., pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego zostało przeniesione z poprzednich właścicieli na rzecz skarżącej. Wymieniony organ budowlany kolejną decyzją zatwierdził projekt budowlany i pozwolił skarżącej na rozbudowę budynku. Po uzyskaniu stosownych pozwoleń podatniczka przystąpiła do prac budowlanych, których celem była rozbudowa budynku mieszkalnego mającego w przyszłości pełnić rolę pensjonatu z szerokim wachlarzem usług hotelarskich oraz rehabilitacyjno – rewalidacyjnych. W dniu 4 maja 2005 r. Skarżąca wprowadziła powyższy budynek do ewidencji środków trwałych, w wartości początkowej 750.000 zł, od którego naliczała odpisy amortyzacyjne, w wysokości 10.937 zł. Począwszy od września 2005 r., podatniczka prowadziła prace remontowe w przedmiotowym budynku, w związku z którymi zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki w łącznej wysokości 429.073,60 zł. W ramach tych prac m.in. wymieniono dach, elewację, podłogi, okna oraz wymieniono i naprawiono instalację wodno – kanalizacyjną i c.o. oraz kotłowni olejowej. Powyższe wskazuje, że budynek nie był pod względem technicznym kompletny i zdatny do używania. Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył prawa przyjmując, że przedmiotowy budynek nie spełniał również powyższych przesłanek pod względem prawnym bowiem w maju 2005 r. podatniczka nie posiadała pozwolenia na użytkowanie budynku. Organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie informacji uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. ustalił, że podatniczka nie występowała z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków w N. B.. Sąd nie podzielił argumentacji, przedstawionej w skardze, w myśl której budynek mógł być wykorzystywany w części, a zatem jego wprowadzenie do ewidencji środków trwałych z dniem 4 maja 2005 r. było uprawnione. Pozostawiając na boku kwestię, czy działanie takie jest zgodne z art. 22a ust.1 pkt 1 u.p.d.o.f. zauważyć należy, że postępowanie skarżącej przeczy tezie, że wykorzystywała (lub mogła wykorzystywać) do działalności gospodarczej część budynku. Skoro w dniu 4 maja 2005 r. Skarżąca wprowadziła do ewidencji środków trwałych budynek jako całość, a następnie dokonywała odpisów amortyzacyjnych od całej wartości budynku. Gdyby skarżąca faktycznie użytkowała część budynku jako pensjonat, to konsekwentnie powinna przyjąć proporcjonalnie niższą wartość początkową. Postępowanie skarżącej wskazuje, że wprowadziła budynek do ewidencji środków trwałych, pomimo że budynek pod względem technicznym nie był zdatny do używania. Ponadto nie posiadała pozwolenia na użytkowanie budynku. Pod względem prawny budynek nie był zatem zdatny do używania również w części. W tej sytuacji kierowany pod adresem organów podatkowych zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na tym, iż organy te, nie ustalił w jakiej części budynek mógł być potencjalnie użytkowany i traktowany jako środek trwały, jest niezasadny. Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej był uprawniony do zastosowania art. 230 § 1 O.p. i przekazania sprawy do wymiaru uzupełniającego. Podatniczka z naruszeniem art. 22a ust.1 pkt 1 u.p.d.o.f. ujęła przedmiotowy budynek w ewidencji środków trwałych i rozpoczęła jego amortyzację, pomimo że nie był kompletny i zdatny do używania, a ponadto zawyżyła koszty uzyskania przychodów o wartość wydatków na remont tego budynku. Organ pierwszej instancji wydając pierwotną decyzję nie dostrzegł powyższych nieprawidłowości, co spowodowało, że kwota zobowiązania podatkowego została określona w wysokości niższej niż to wynika z przepisów prawa podatkowego. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia zakazu reformationis in peius (art. 234 O.p.). W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że organ odwoławczy nie wydał decyzji na niekorzyść strony. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania, tj. art. 187 i art. 188, art. 122 oraz art. 191 O.p., kwestionując zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących pobytu we Włoszech w okresie od 23 lipca do 6 sierpnia 2005 r. Organy podatkowe wykazały, że był to wyjazd o charakterze urlopowym, który nie miał związku z działalnością gospodarczą skarżącej. Świadczą o tym informacje uzyskane, w wyniku czynności sprawdzających, w biurze podróży, które było sprzedawcą tej usługi. Uczestnikami tego wyjazdu byli oprócz skarżącej: T. G., N. G., J. G. (córki skarżącej i T. G.) oraz K. Z. i B. Z. (rodzice skarżącej). Z umowy o świadczenie usługi turystycznej wynika, że skarżąca wraz z rodziną przebywała w miejscowości R.. Skarżąca nie wskazała przekonujących argumentów, które świadczyłyby, że pobyt w tej miejscowości miał charakter biznesowy. Nie znalazły potwierdzenia wyjaśnienia, zgodnie z którymi sporny wydatek dotyczył szkolenia pracowników skarżącej: T. G. i J. P. w przedsiębiorstwie B. w M. Organy podatkowe miały również podstawy by odmówić wiarygodności wyjaśnieniom skarżącej, która twierdziła, że podczas pobytu we Włoszech uczestniczyła wraz z T. G. w rozmowach dotyczących nabycia maszyny poligraficznej w przedsiębiorstwie B. pod M. Nawet jeśli przyjąć, że rozmowy takie miały istotnie miejsce, to biorąc pod uwagę, że w wyjeździe uczestniczyły dzieci skarżącej oraz jej rodzice oraz że wszyscy uczestnicy wyjazdu mieszkali w miejscowości oddalonej o kilkaset kilometrów od M. (położonej w Abruzji nad Morzem Adriatyckim), to należy przyjąć, że sporny wydatek miał w przeważającym zakresie charakter prywatny – był to urlop wypoczynkowy skarżącej. Nie sposób dać wiarę, że przez dwa tygodnie skarżąca codziennie pokonywała kilkaset kilometrów do M. by negocjować zakup maszyn. Z podobnych względów niewiarygodne są wyjaśnienia, iż celem wyjazdu T. G. (prócz negocjacji w M.) było zbieranie materiałów do przewodnika po W.. Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, które konsekwentnie przyjęły, że skoro wyjazd do Włoch nie miał związku z działalnością gospodarczą skarżącej, to z kosztów uzyskania przychodów należy wyłączyć wydatek za usługę holowania samochodu skarżącej z miejscowości T. (Włochy) do Z. w dniach 12 – 14 sierpnia 2005 r. Organy podatkowe przekonująco wykazały, że z działalnością gospodarczą skarżącej i uzyskiwanym z tego tytułu przychodem, nie miał związku wydatek za pobyt w Egipcie. Z adnotacji sporządzonej przez skarżącą na fakturze dokumentującej ów wydatek, wynika że jej uczestnikami byli: skarżąca, T. G., K. S. oraz J. P., natomiast celem wyjazdu było zebranie materiałów reklamowych do kalendarza i katalogu. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że uczestnikami tego wyjazdu byli: skarżąca, T. G. oraz córka J. G.. Uczestnicy wyjazdu byli zakwaterowani w H.. Na podstawie odrębnej umowy zawartej z biurem podróży, w tym samym czasie w H. przebywała druga córka skarżącej oraz jej rodzice. Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, które wskazywałyby, że istotnie celem wyjazdu było zgromadzenie zdjęć i innych materiałów do krótkiego przewodnika po Egipcie. Wyjaśniła, że biuro podróży, które zleciło opracowanie takiego przewodnika wycofało zamówienie. Zebrany materiał nie został również wykorzystany do innych opracowań. Sąd podzielił ocenę Dyrektora Izby Skarbowej, iż materiały załączone do akt sprawy nie stanowią wiarygodnego dowodu, wskazującego, że celem wyjazdu skarżącej do Egiptu było osiągnięcie przychodu. Wyjazd skarżącej miał charakter wyjazdu wypoczynkowego, której uczestnikami była najbliższa rodzina skarżącej. Organy podatkowe nie naruszyły obowiązujących przepisów, wyłączając z kosztów uzyskania przychodów, wydatki związane z utrzymaniem kuców, które według wyjaśnień skarżącej miały służyć do prowadzenia zajęć terapeutycznych z dziećmi głuchymi i niedowidzącymi w pensjonacie w S.. Dyrektor Izby Skarbowej trafnie wskazał, że w świetle ustaleń dotyczących budynku (mającego pełnić funkcję pensjonatu) w wymienionej miejscowości, nie zaistniał związek między wydatkami a przychodem. W 2005 r. skarżąca nie uzyskiwała przychodu ze świadczenia usług wynajmu lokali w przedmiotowym pensjonacie. Nie prowadziła również usług terapeutycznych, w związku z tym wydatki na utrzymanie koni nie miały na celu uzyskania przychodu. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły obowiązujących przepisów podważając zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów innych wydatków, w tym: kosmetyków, przewodników parkowych, lalki i piasku dla ptaków oraz podręczników do nauki angielskiego. Sąd nie podzielił również licznych a jednocześnie ogólnikowo sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie podatkowe podniesionych w szczególności w uzupełnieniu skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę. t.n.