I SA/Łd 635/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr 1001-IEW-2.4253.3.2025.17.UCSŁ.DP w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę a także orzeczenia o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania w tym podatku za ten okres wraz z odsetkami oddala skargę. I SA/Łd 635/25 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 27 sierpnia 2025 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 25 listopada 2024 r., określającą E. S. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: I-XII 2020 r., a także orzeczono o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ten okres w łącznej wysokości 119.521 zł oraz odsetki za zwłokę od zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe obliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w łącznej kwocie 39.838 zł, a także orzeczono o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: l-XII 2020 r. w łącznej wysokości 74.375 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 39.838 zł. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w toku wszczętej kontroli podatkowej organ uznał, iż w sprawie zachodzą okoliczności wskazujące na konieczność dokonania zabezpieczenia wykonania przewidywanych zobowiązań podatkowych. W efekcie powyższego, decyzją z dnia 25 listopada 2024 r. organ I instancji określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: I-XII 2020 r. w łącznej wysokości 119.521 zł oraz odsetki za zwłokę od zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za te okresy rozliczeniowe obliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w łącznej kwocie 39.838 zł, a także orzekł o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: I-XII 2020 r. w łącznej wysokości 74.375 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 39.838 zł. Ponieważ strona nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła od niego odwołanie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej jako: "O.p.") poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że Podatnik dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które w przyszłości mogłyby utrudnić lub udaremnić egzekucję administracyjną, podczas gdy organ nie wskazuje o jakie czynności miałoby chodzić, a z obiektywnych okoliczności nie wynika, aby do takich działań dochodziło; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na formułowaniu wniosków w rozstrzygnięciu nakierowanych na wykazanie, że okoliczności sprawy świadczą o dokonywaniu czynności polegających na zbywaniu majątku, podczas gdy takie okoliczności nie mają miejsca; b. art. 122 O.p. poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, polegający na uznaniu tylko okoliczności przemawiających za z góry powziętą tezą organu. Strona wniosła o uchylenia decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 27 sierpnia 2025 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ strona nadal nie zgadzała się z ustaleniami organu, tym razem drugiej instancji, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 33 § 1 i § 2 O.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, mimo iż organ nie wykazał, że zbycie majątku miało na celu utrudnienie lub udaremnienie egzekucji; b. art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako: "ustawa o VAT"), poprzez błędną ich wykładnię uznanie, że faktury od kontrahenta C. Z.H.U. [...] nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co doprowadziło do bezzasadnej odmowy prawa do obniżenia podatku należnego; c. art. 70 § 1 O.p., poprzez jego pominiecie, podczas gdy zobowiązanie podatkowe za rok 2020 ulega przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli z dniem 31 grudnia 2026 r.; 2. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 121 §1 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na: • formułowaniu wniosków ukierunkowanych na niekorzystne dla Podatnika rozstrzygnięcie, bez wykazania, dlaczego odmówiono wiarygodności dowodom i argumentom przemawiającym na jego korzyść, • wewnętrznie sprzecznej ocenie sytuacji finansowej skarżącego; b. art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p., poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym, selektywnie wybranym materiale dowodowym, w tym na zeznaniach świadków, które zostały wybiórczo zinterpretowane na niekorzyść skarżącego; c. art. 127 O.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, co skutkowało powieleniem stanowiska organu pierwszej instancji bez przeprowadzenia niezależnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jed.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organ odwoławczy nie naruszył bowiem przepisów prawa w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do trzech grup zarzutów. Zarzut najdalej idący - naruszenie art. 70 § 1 O.p. Kolejna grupa zarzutów koncentruje się wokół wadliwych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ i w efekcie błędne przyjęcie, że zakwestionowane faktury dokumentują nierzeczywiste transakcje gospodarcze a w konsekwencji bezpodstawne pozbawienie skarżącego prawa do obniżenia podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego. I wreszcie, błędne przyjęcie przez organy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą uzasadnione obawy niewykonania określonego zaskarżoną decyzja zobowiązania podatkowego. Odnosząc się, w pierwszej kolejności, do najdalej idącego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 70 § 1 O.p., sąd podziela stanowisko organu, iż jest on niezasadny. Strona wskazała, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli 31 grudnia 2026 r. Prawdą jest, że pięcioletni ustawowy okres wymagalności zobowiązań E. S. w podatku VAT za miesiące l-XI 2020 r. liczony jest od końca roku 2020, gdyż to w nim upływały ustawowe terminy płatności przedmiotowych zobowiązań. Zgodnie zatem ze wskazanym przepisem opisane należności ulegną przedawnieniu po dniu 31 grudnia 2025 r., chyba że zaistnieją okoliczności zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia. W przypadku zobowiązania za XII 2020 r., którego ustawowy termin płatności upłynął 25 stycznia 2021 r., podstawowy pięcioletni okres wymagalności zakończy się 31 grudnia 2026 r. Organ słusznie zauważył, że z uwagi na fakt, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie upłynął jeszcze ustawowy termin wymagalności żadnego z wymienionych zobowiązań, brak było przesłanek do dowodzenia w jej treści ich nieprzedawnienia, tj. wykazywania okoliczności zawieszających lub przerywających bieg terminu przedawnienia. Działanie takie uznać należy za zbędne i niecelowe, niepotrzebnie wydłużające postępowanie oraz rozbudowujące nadmiernie uzasadnienie decyzji bez wyraźnej potrzeby. W ocenie sądu wszczęcie przez prokuratora postępowania karnoskarbowego w realiach niniejszej sprawy nie miało przy tym charakteru instrumentalnego, a więc ukierunkowanego jedynie na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie można tracić z pola widzenia faktu, że prokurator to organ, który zgodnie z treścią art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze, realizuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności i do którego zadań, inaczej niż w przypadku finansowych organów postępowania przygotowawczego, nie należy realizacja dochodów z podatków. Istniejąca w tym zakresie linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi, że sam fakt wszczęcia postępowania karnego skarbowego przez prokuratora świadczy, że nie doszło do instrumentalnego wykorzystania instytucji wszczęcia postępowania karnego skarbowego (por. wyrok NSA z 15 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 338/22). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 319/23, w którym stwierdził, że "uchwała NSA z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21 odnosi się tylko do instrumentalnego wszczęcia przez organy administracyjne, gdyż sądy administracyjne nie są władne oceniać pracy Prokuratury, a Prokuratura nie ma obowiązku informowania organów podatkowych o podejmowanych czynnościach (nie jest instytucjonalnie powiązana z organem prowadzącym postępowanie). Ze względu na pozycję i kompetencje prokuratora, jako organu pełniącego szczególną rolę w postępowaniu karnym, w tym karnoskarbowym, nie sposób przyjąć, że miałby on uczestniczyć czy przyczyniać się do "pozorowanego" czy "instrumentalnego" prowadzenia sprawy karnoskarbowej dla potrzeb wstrzymania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych". Pogląd ten jest uzasadniony tym bardziej, że organ podatkowy nie jest wyposażony w żadne uprawnienia dające mu skuteczne narzędzie do oceny pracy prokuratora w zakresie prawidłowości wszczynania i prowadzenia przez niego postępowania przygotowawczego. Przechodząc do grupy zarzutów oscylujących wokół okoliczności wymiaru zobowiązania podatkowego w punkcie wyjścia rozważań – sąd zauważa, że zgodnie z art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zwrotu podatku. Z mocy art. 33 § 4 pkt.2 O.p w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określi w drodze decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt. 2 (decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego). Organ, który zamierza zabezpieczyć zobowiązanie w tym trybie, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 O.p. Pierwszą z takich przesłanek jest stwierdzenie w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, że w świetle zebranych w tym postępowaniu dowodów prawdopodobnym jest określenie (lub ustalenie) zobowiązania podatkowego. Wydanie decyzji zabezpieczającej jest niedopuszczalne wówczas, gdy z zebranych dowodów wynika, że podatnik deklarował swe zobowiązania podatkowe w prawidłowej wysokości, albo wtedy kiedy np. z uwagi na przedawnienia zobowiązania podatkowego wydanie decyzji wymiarowej będzie niedopuszczalne. Wydanie decyzji o której mowa w art. 33 § 1 O.p. nie wymaga zbadania sprawy zobowiązania podatkowego w takim zakresie, jak dzieje się to w toku postępowania podatkowego, czyli we wszelkich jej aspektach, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, że wydana zostanie decyzja określająca (lub ustalająca) zobowiązanie podatkowe i możliwe jest określenie "przybliżonej" kwoty tego zobowiązania. Oprócz tej przesłanki organ musi zbadać istnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. To, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono ocenie właściwego w sprawie organu. Ocena ta nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinna być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., I FSK 594/11). Omawiana "uzasadniona obawa" określona w art. 33 O.p. musi być udowodniona, ale przedmiotem owego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy aby żywić taką uzasadnioną obawę (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., I FSK 251/15). Przepis art. 33 § 1 O.p. reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. "w szczególności". Zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Zważywszy na tę regulacje prawną - sąd stwierdza, że przepis art. 33 § 1 O.p. zakreśla granice postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie określenia przybliżonej kwoty przyszłego zobowiązania podatkowego i jego zabezpieczenia. Istotnymi prawnie okolicznościami na gruncie tego przepisu dla rozstrzygnięcia tej sprawy są okoliczności faktyczne mieszczące się w przesłance "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane", co do którego istnieją podstawy, że zostanie ono określone. Większość zarzutów skargi wykracza poza tę relewantną prawnie okoliczność określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i jego zabezpieczenia. Skarżący, wbrew tej regulacji, oczekuje od organów pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego dotyczącego podatku VAT – a więc oczekuje przeprowadzenia postępowania w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego. Z tego względu nie mogły zostać uwzględnione zarzuty skargi i dotykająca ich argumentacja uzasadnienia tej skargi - w większości sprowadzające się do zbyt wąsko przeprowadzonego postępowania dowodowego i wyjaśniającego oraz niezasadnego zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia podatku VAT. W istotnym na gruncie art. 33 § 1 O.p. zakresie skarżący nie zdołał podważyć ustaleń i oceny organów podatkowych, a argumentacja ma charakter polemiczny i stanowi wyraz własnego subiektywnego podejścia podatnika do tych ustaleń i oceny. W tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, który w niewątpliwy sposób wskazywał na spełnienie przesłanki uzasadnionej obawy, że objęte kontrolą zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Zgromadzony już w toku tej kontroli materiał dowodowy uprawdopodabnia spełnienie tej przesłanki i w świetle art. 33 § 1 O.p. nie jest wymagane udowodnienie tej okoliczności, jak i definitywnego określenia wysokości zobowiązania. Materiał ten uprawniał organy do przyjęcia, że faktury, na których jako wystawca widnieje C. nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. Po pierwsze prawidłowo wskazują organy, że bierność osób reprezentujących kontrahenta (brak odpowiedzi na wezwania lub odpowiedzi ogólnikowe, nie poparte stosowną dokumentacją) mogły budzić uzasadnione wątpliwości odnośnie rzeczywistego charakteru usług fakturowanych na rzecz E. S.. Po drugie ustalono, że C. nie posiada w swojej ewidencji zakupu faktur nabycia części samochodowych niezbędnych do dokonania napraw samochodów ciężarowych IVECO oraz MAN, wykorzystywanych przez skarżącego. Po trzecie trafnie oceniono jako wątpliwe zlecenia napraw silników w C. w skali wskazywanej w kwestionowanych fakturach. Zebrany materiał dowodowy wskazywał, że stan techniczny pojazdów, określony przez ich użytkowników jako dobry, co wynika także z ich wieku oraz bieżącej obsługi eksploatacyjnej prowadzonej przez profesjonalnych mechaników, w tym E. S.. Niewątpliwie trafne są również wywody organu dotyczące argumentacji związanej z umowami leasingowymi. Gdyby skarżący dochował warunków zawartych umów leasingowych, to dysponowałby obecnie wiarygodnymi dowodami, takimi jak korespondencja z leasingodawcami, ewidencje napraw, rachunki i dowody płatności od autoryzowanych serwisów. Wykorzystanie w prowadzonych ewidencjach faktur wystawionych przez serwis nie posiadający autoryzacji producentów i nie posiadający dowodów na zakup części zamiennych pasujących do samochodów Iveco oraz MAN, pozostawia niedające się usunąć wątpliwości odnośnie wiarygodności tego kontrahenta oraz tego czy faktycznie wykonywał on usługi wskazane na wystawianych fakturach. W konsekwencji rację mają organy, że uzasadnione wątpliwości budzi przede wszystkim strona przedmiotowa, gdyż z ustaleń kontrolujących wynika, że usługi warsztatowe naprawy silników i skrzyń biegów na rzecz E. S. prawdopodobnie nie miały miejsca i służyły jedynie zwiększeniu skali kosztów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej celem zmniejszenia obciążeń podatkowych, w tym podatku naliczonego do odliczenia. Jawi się to szczególnie jaskrawo nie tylko na tle regulowania płatności gotówką, ale również na tle ustaleń, zgodnie z którymi podatnik nie dbał o rzetelne udokumentowanie zawieranych transakcji nie przywiązywał wagi do dat i opisów usług wskazanych na fakturach, czego efektem jest brak możliwości wskazania, jaka faktycznie naprawa, czy też inna usługa się pod takim opisem kryje. Na prawidłowość zaskarżonej decyzji wskazują również inne okoliczności, które razem uwzględnione wzmacniają przesłankę uzasadnionej obawy niewykonania przez skarżącego zobowiązania podatkowego. Sąd w pierwszej kolejności zwraca uwagę na procedowanie organów odnośnie sytuacji finansowo-majątkowej Podatnika. W toku postępowania odwoławczego dokonano uzupełnienia i aktualizacji akt sprawy o informacje, które pozwoliły na dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej i majątkowej na dzień wydania decyzji. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji bazując m.in. na poniesieniu straty za 2023 r., która wynikała z ostatniego złożonego zeznania podatkowego w podatku dochodowym przed wydaniem decyzji o zabezpieczeniu miał podstawy do stwierdzania, że sytuacja finansowa nie dawała wówczas perspektyw posiadania przez posiadania możliwości wykonania przewidywanych zobowiązań podatkowych, co dawało podstawy do zastosowania zabezpieczenia. Strona na dzień 9 sierpnia 2024 r. nie posiadała żadnych nieruchomości, a w skład majątku ruchomego wchodziły wówczas: samochód osobowy FSO POLONEZ CARO 1,4KAT, rocznik 1996, posiadany we współwłasności z R. G., samochód ciężarowy IVECO 50-C 13, rocznik 2001 oraz samochód ciężarowy MAN TGL rocznik 2007. Natomiast w toku postępowania odwoławczego stan faktyczny sprawy uległ zasadniczej zmianie z uwagi na złożenie przez podatnika 30 kwietnia 2025 r. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2024 gdzie wykazał uzyskanie dochodu w znacznej kwocie, jednakże ustalenie to, zostało prawidłowo ocenione przez organ II instancji w świetle faktu, że skarżący nie reguluje swoich bieżących zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W ocenie sądu, brak regulowania swoich bieżących/wymagalnych zobowiązań podatkowych ma kluczowe znaczenie przy umotywowaniu obawy niewykonania przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Po wtóre, w sprawie została stwierdzona przez organy okoliczności wyzbywania się składników majątkowych. Zdaniem sądu, zbycie nieruchomości (na którą składają się: zabudowana murowanym, parterowym z poddaszem nieużytkowym, niepodpiwniczonym budynkiem mieszkalnym wraz z garażem, krytym dachówką betonową o powierzchni 102,41 m2 działka o obszarze 0,0732 ha oraz udział w wymiarze działki gruntu o obszarze 0.1799 ha za cenę 540.000 zł.) na rzecz A. F., niezależnie od wyjaśnień i motywacji podatnika (z pobudek osobistych i rodzinnych skarżącego, tj. celem wypracowania kompromisu, mającego pomóc w ponownym stworzeniu wraz z A. F. rodziny dla ich wspólnego dziecka) spowodowało znaczące zmniejszenie się posiadanego przez majątku, z którego w przyszłości można by wykonać/egzekwować przewidywane zobowiązanie podatkowe. Skarżący dokonał również sprzedaży na rzecz nowopowołanego podmiotu S. sp. z o.o. (spółki, w której Podatnik jest prezesem i w której posiada 100 udziałów o wartości 10.000 zł.) najbardziej wartościowego z posiadanych środków trwałych, tj. ww. samochodu ciężarowego MAN (którego wartość szacowana jest na 27.150 zł netto). W konsekwencji w posiadaniu podatnika, na dzień wydania zaskarżonej decyzji pozostawał jedynie samochód ciężarowy lveco oraz posiadany we współwłasności Polonez Caro z 1996 r., których łączna wartość kształtuje się w przedziale pomiędzy 13.500 zł a 63.900 zł. Prawidłowo zatem oceniono, że w zestawieniu z przewidywanymi oraz już wymagalnymi zobowiązaniami podatkowymi, wartość majątku Podatnika nie daje możliwości wykonania tych zobowiązań. Charakter stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości w rozliczeniach podatku VAT, sytuacja finansowo-majątkowa Podatnika, wyzbywanie się majątku oraz nierzetelne regulowanie zobowiązań podatkowych uprawdopodabnia przesłankę obawy niewykonania przez niego określonego w przybliżeniu zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. ds