I SA/Łd 640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. oraz wysokości odsetek od zaliczek miesięcznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] r. określającą A. Spółce z o.o. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. oraz wysokość odsetek od zaliczek miesięcznych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w A. Sp. z o.o. czynności kontrolnych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. wydał w dniu [...] r. decyzję, którą określono dla tej spółki wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie 8.067,00zł; określono wysokość odsetek od zaliczek miesięcznych w podatku dochodowym od osób prawnych za okres I-XII/2010 w wysokości 2.102,00zł oraz wysokość nadpłaty w tym podatku w kwocie 2.071,00zł (wobec wykazanego w korekcie zeznania CIT-8 podatku w kwocie 10.138,00zł i sumie wpłaconych zaliczek w kwocie 0,00zł). Wniesione od powyższej decyzji odwołanie zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku zaleceń zawartych w ww. decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. dokonał ponownej analizy materiału dowodowego w zakresie przychodów uzyskanych przez A. Sp. z o.o. w związku z faktycznymi wpłatami dokonanymi przez trzech kontrahentów na podstawie "fikcyjnych faktur" wystawionych przez Spółkę i uznał, że na zaniżenie zadeklarowanej podstawy opodatkowania miały wpływ nieprawidłowości w ustaleniach zarówno wysokości przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów. Ustalono, iż przychody zaniżone zostały o kwotę 55.198,00zł w związku z: 1. zawyżeniem przychodów o łączną kwotę 250.900,00zł wynikającą z transakcji dotyczących sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT, wystawionymi na rzecz: - B. Sp. z o.o w P. - faktura nr [...] z dnia 15 lipca 2010r. na wartość netto 1.000,00zł, podatek VAT 220,00zł; - B. Sp. z o.o. w P.- faktura nr [...] z dnia 10 września 2010 r. na wartość netto 4.000,00zł, podatek VAT 880,00zł; - C. S. Ś. Sp. z o.o. w S. oddział w W. - faktura z dnia 10 marca 2010 r. nr [...] na wartość netto 900,00zł, podatek VAT 198,00zł, zaewidencjonowana w m-cu marcu 2010 r. jako uznanie konta 710-01; - D. Sp. z o.o. w Z. W. - faktura nr [...] z dnia 15 czerwca 2010 r. na wartość netto 245.000zł, podatek VAT 53.900,00zł, zaewidencjonowana jako uznanie konta 730-01. W ocenie organu I instancji powyższe faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji handlowych, wobec powyższego nie stanowią przychodów Spółki. 2. zaniżeniem przychodów o łączną kwotę 306.098,00zł wynikającą z otrzymanych wpłat tytułem transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na rzecz: - B. Sp. z o.o. - faktura z dnia 15 lipca 2010r. Nr [...] na wartość netto 1.000,00zł, podatek VAT 220,00zł; - B. Sp. z o.o. - faktura z dnia 10.09.20lOr. nr [...] na wartość netto 4.000,00zł, podatek VAT 880.00zł; - C. S. Ś. Sp. z o.o. oddział w W. - faktura z dnia 10 marca 2010 r. nr [...] na wartość netto 900,00zł, podatek VAT 198,00zł; - D. Sp. z o.o. - faktura z dnia 15 czerwca 2010r. Nr [...] na wartość netto 245.000zł, podatek VAT 53.900,00zł. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że przeprowadzone w 2010r. "transakcje" z powyższymi kontrahentami nie miały w rzeczywistości miejsca, wobec powyższego otrzymane pieniądze - wpłaty na rachunek bankowy i do kasy Spółki w łącznej wysokości 306.098,00zł (w kwotach brutto wynikających z zakwestionowanych faktur) z uwagi na definitywny charakter przysporzenia zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 74 poz. 397 ze zm.), dalej: u.p.d.o.p., stanowią przychód w momencie ich otrzymania. 3. zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów o kwotę 240.000,00zł wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia 9 lutego 2010r. wystawionej przez firmę E. C. P. z siedzibą w W. za zakup stali, zaewidencjonowaną w m-cu marcu 2010r. na koncie 731-01. Mając na uwadze fakt, że zakwestionowana faktura nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż jak wykazało prowadzone postępowanie C.P. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie wystawiał fikcyjne faktury, a Strona nie udowodniła, że była w posiadaniu towarów wymienionych w treści wystawionej faktury VAT i nie dokonała ich faktycznego nabycia, zatem i zbycia, organ I instancji uznał, że powyższe wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednocześnie ustalono, że A. Sp. z o.o. nie dokonywała wpłaty należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2010 r. Wobec powyższego organ I instancji zgodnie z art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. określił wysokość odsetek za zwłokę od należnych zaliczek miesięcznych w tym podatku za kolejne miesiące 2010r. w łącznej wysokości 6.457.00zł. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. wydał w dniu [...]r.. decyzję, którą określono dla A. Sp. z o.o. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. w kwocie 66.226,00zł oraz wysokość odsetek od zaliczek miesięcznych w podatku dochodowym od osób prawnych za okres I-XII/2010 w wysokości 6.457,00zł. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z [...] r. odnosząc się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 240.000 zł wynikającą z faktury VAT wystawionej przez firmę E. C. P. stwierdził, że na podstawie obszernego materiału dowodowego ustalono, że sporna faktura VAT nr [...] z dnia 09.02.2010r. wystawiona przez firmę E. C.P. nie dokumentuje faktycznie dokonanych czynności oraz nie potwierdza rzeczywistej sprzedaży. Dowody włączone w postępowaniu zawierają informacje dotyczące schematu działania poszczególnych podmiotów wystawiających faktury nieodzwierciedlające stanu faktycznego, z którymi powiązana jest firma E. C.P. oraz A. Sp. z o.o. i wyjaśniają mechanizm, na podstawie którego odbywało się wystawianie faktur VAT przez wskazane podmioty. Przedstawione okoliczności faktyczne znajdują potwierdzenie w wiarygodnych w tym zakresie dowodach i tworzą spójną i logiczną całość, która została przedstawiona m.in. w protokole z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego W. M. u C. P. w ramach prowadzonego postępowania oraz w decyzji z dnia [...] r. wydanej na C. P. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w której określono obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2010 r. W toku prowadzonego postępowania ustalono niezbicie, że dostawy profili stalowych do A. Sp. z o.o. nie mogły mieć miejsca, bowiem firma E. C. P. nie dokonywała faktycznych zakupów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, działalność firmy polegała na przyjmowaniu faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skoro faktury wystawione przez C. P. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych na poprzednich etapach obrotu, A. Sp. z o.o. nie mogła faktycznie nabyć towaru udokumentowanego taką fakturą. Organ podkreślił, że C. P. uczestniczył w procederze wyłudzania podatku VAT poprzez wystawianie faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca i z tego powodu ma postawiony przez Prokuraturę Okręgową w S. zarzut brania udziału w grupie przestępczej z udziałem A. S.-N. oraz A. N.. Organ stwierdził, że skoro firma E. C. P. co stwierdzono w decyzji z dnia [...] r. nie dokonywała faktycznych zakupów elementów stalowych, a jedynie przyjmowała faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tym samym firma ta nie mogła dokonywać żadnej odsprzedaży rzekomo nabytych profili stalowych i prętów stalowych A. Sp. z o.o. Jednocześnie Strona nie udowodniła, że była w posiadaniu towarów wymienionych w treści wystawionej faktury VAT, że dokonała ich faktycznego nabycia. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie zasadnie organ I instancji zakwestionował źródło pochodzenia nabytego towaru i uznał, że wydatki poniesione na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 09.02.2010 r. wystawionej przez firmę E. C. P. na kwotę 240.000.00zł nie dokumentują czynności sprzedaży profili stalowych, które zostały dokonane przez podmiot na niej wskazany, bowiem jak wykazało prowadzone postępowanie ww. kontrahent nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, a wystawiał tylko fikcyjne faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wobec powyższego wydatki poniesione na podstawie kwestionowanej faktury za zakup profili stalowych od firmy E. C. P. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Rozważając kwestię zawyżenia przychodów stanowiących podstawę opodatkowania o łączną kwotę 5.000,00zł wynikającą z dwóch transakcji dotyczących sprzedaży u dokumentowanej fakturami VAT wystawionymi na rzecz B. Sp. z o.o. organ odwoławczy zauważył, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego B. Sp. z o.o. powiązana jest osobami A. N. oraz A. S.-N. z innymi podmiotami gospodarczymi działającymi w zorganizowanej grupie przestępczej, które pozorując prowadzenie działalności gospodarczej wystawiały między sobą fikcyjne faktury VAT (postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 30 października 2014r. wydane przez Prokuraturę Okręgową w S. Wydział VI do spraw Przestępczości Gospodarczej sygn. [...], w którym przedstawiono zarzuty również K.G. pełniącemu funkcję Prezesa Zarządu D.Sp. z o.o., jak również będącego prokurentem w A. Sp. z o.o.). Są to podmioty: - F. Polska Sp. z o.o., - G. – S. 2011 Sp. z o.o., - H. Poland Sp. z o.o., - I. Sp. z o.o. (poprzednio J. Sp. z o.o.). - K. Sp. z o.o. Organ odwoławczy wskazał też na protokół kontroli z dnia 27 lutego 2013r. przeprowadzonej u C. P. w zakresie podatku VAT za okres 01.01.2009r. - 31.12.2010r. dokonano ustalenia w zakresie nierzeczywistych transakcji dokonywanych pomiędzy I. Sp. z o.o, a firmą E. C. P. oraz B. Sp. z o.o. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że skoro C. Sp. z o.o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie produkcji łodzi i oprzyrządowania do nich, jak również nie nabywała w latach 2009-2010 towarów: elementów łodzi i jachtów na podstawie rzetelnie wystawionych faktur VAT. to nie mogła dokonać ich dalszej odsprzedaży na rzecz B. Sp. z o.o., a podmiot ten nie mógł wykazać, że towary będące przedmiotem usług świadczonych przez A. Sp. z o.o. faktycznie istniały lub też nabyte zostały z legalnego źródła. Jednocześnie jak wykazało prowadzone postępowanie wobec C. S.Ś. Sp. z o.o. i podmiotów z nią powiązanych (kapitałowo i osobowo-zarządczo), w tym B. Sp. z o.o. wszelkie nabywane usługi miały stworzyć pozorność prowadzonej działalności gospodarczej przez te podmioty. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że faktury VAT: faktura nr [...] z dnia 15.07.201 Or. za usługę przeładunku oraz faktura nr [...] z dnia 10.09.2010r. za usługę magazynowania i składowania nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie dotyczyły świadczenia usług związanych z faktycznie nabytym przez B. Sp. z o.o. towarem -skorupy łodzi, lecz miały uwiarygodnić prowadzenie działalności gospodarczej przez C. S. Ś. Sp. z o.o. i powiązany z nią podmiot B. Sp. z o.o. Zatem kwota 1.000,00zł wynikająca z faktury nr [...] oraz kwota 4.000,00zł wynikająca z faktury nr [...] zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. nie stanowią przychodów związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się z kolei do zawyżenia przychodów o kwotę 900,00zł na podstawie faktury z dnia 10 marca 2010r. nr [...] wystawionej na rzecz C. S.Ś.Sp. z o.o. organ drugiej instancji nadmienił, że Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług na A. Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług wydanej za okres IV kwartał 2009r. i I-II kwartał 2010 r. zakwestionował prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego bowiem uznał, że faktura z dnia 10.03.2010 r. nr [...] wystawiona przez A. Sp. z o.o. na rzecz C. S. Ś. Sp. z o.o. została wystawiona w celu uwiarygodnienia transakcji nabycia linii do produkcji estrów. Skarga złożona przez Spółkę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14.01.2016r. sygn. akt I SA/Łd 1060/15, gdyż Sąd zgodził się z organem podatkowym, że faktura VAT nr [...] mając dokumentować usługę rozładunku linii do produkcji estrów została wystawiona w celu uwiarygodnienia transakcji nabycia linii. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że cały "obrót linią technologiczną" pomiędzy podmiotami: E. C. P., F. Polska Sp. z o.o., L., C. S. Ś. Sp. z o.o. był w rzeczywistości fikcją, a wydatki pośrednio związane z jej nabyciem np. usługa transportowa, usługa składowania ww. linii w magazynie w Z. W. oraz usługa jej rozładunku na podstawie faktury VAT z dnia 10.03.2010r. nr [...] wartość netto 900,00zł, podatek VAT 198,00zł wystawionej przez A. Sp. z o.o. na rzecz C. S.Ś. Sp. z o.o. miały jedynie uwiarygodnić transakcję nabycia tej linii i jej faktyczne istnienie, poprzez jej rzekomy transport i składowanie. Analizując problem zawyżenia przychodów o kwotę 245.000,00zł na podstawie faktury z dnia 15 czerwca 2010r. nr [...] wystawionej na rzecz D. Sp. z o.o. organ drugiej instancji stwierdził, że prowadzone postępowanie wykazało, iż Spółka dokonała sprzedaży profili stalowych, towarów, co do których ustalono, że pochodziły od podmiotu, który nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, a jedynie wystawiał fikcyjne faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skoro faktury wystawione przez C. P. nie dokumentują rzeczywistych transakcji na poprzednich etapach obrotu, to A. Sp. z o.o. nie mogła faktycznie nabyć żadnego towaru z legalnego źródła. Jak wykazało prowadzone postępowanie C. P. uczestniczył w procederze wyłudzania podatku VAT poprzez wystawianie faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca. Z tego powodu ma postawiony przez Prokuraturę Okręgową w S. zarzut brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej z udziałem A. S. N., A. N.. Jednocześnie A. Sp. z o.o. nie udowodniła, że była w posiadaniu towarów wymienionych w treści wystawionej faktury VAT tj. nie udowodniła, że dokonała ich faktycznego nabycia, zatem i zbycia legalnie nabytego towaru. Wobec powyższego kwota 245.000,00zł wynikająca z faktury z dnia 15.06.2010 r. nr [...] wystawionej na rzecz D. Sp. z o.o. z tytułu sprzedaży profili stalowych zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. nie stanowi przychodów z działalności gospodarczej. W zakresie wniosku strony zawartego w piśmie z dnia 14.03.2016r. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków w celu ustalenia dalszego losu przedmiotowych profili stalowych, w szczególności po ich odsprzedaży firmie D.Sp. z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skoro na wcześniejszym etapie sprzedaży profili stalowych prowadzone postępowanie wykazało, że sprzedawcy profili stalowych podmioty: E. C. P.. G. S. 2001 Sp. z o.o. nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, a wystawiały pomiędzy sobą "fikcyjne faktury" nie dokumentujące sprzedaży towarów, to w sytuacji, gdy podmiot figurujący na fakturze jako wykonawca czynności/dostawca towaru faktycznie jej nie wykonał, nie może być mowy o rzeczywistym zdarzeniu gospodarczym. Zatem zbadanie kolejnych podmiotów uczestniczących w łańcuchu podmiotów dokonujących kolejnych transakcji w tym przypadku D. Sp. z o.o. i ewentualnych możliwości zlecenia przez ten podmiot wykonania usługi wyprodukowania stopu z profili stalowych przez Odlewni Ł. Sp. z o.o. pozostaje bez znaczenia dla ustaleń prowadzonego postępowania, (ustalenie w zakresie usługi zlecenia przez D. Sp. z o.o. wykonania przetopu stali z elementów stalowych wynika z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wydanej dla D. Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za I kwartał 2010r. oraz kwiecień-czerwiec 2010r.). Oceniając kwestię zaniżenia przychodów o łączną kwotę 306.098,00zł Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że przeprowadzone w 2010 r. transakcje dokumentowane kwestionowanymi przez organ I instancji fakturami VAT z kontrahentami: B. Sp. z o.o., C. S. Ś. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. nie miały w rzeczywistości miejsca. Przedmiotowe faktury VAT nie dokumentują faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych oraz nie potwierdzają rzeczywistej sprzedaży towarów i usług. W toku prowadzonego postępowania włączone dowody dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez kontrahentów A. Sp. z o.o.. przedstawiły schemat działania tych podmiotów w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było pozorowanie legalnej działalności gospodarczej oraz wystawianie nierzetelnych faktur VAT i ich przekazywanie kolejnym podmiotom w celu uszczuplenia należności publicznoprawnych poprzez uzyskiwanie nienależnego zwrotu podatku VAT. Zaś wystawienie faktur za usługi magazynowania towarów i jego przeładunek miały uwiarygodnić prowadzenie działalności przez takie podmioty jak B. Sp. z o.o. (usługi rozładunku i składowania skorup łodzi i jachtów) oraz C. S.Ś.Sp. z o.o. (usługa rozładunku linii technologicznej do produkcji estru metylowego, która miała zostać nabyta od niemieckiej firmy L. z siedzibą w S. za kwotę netto 24.600.000,00zł, podatek VAT 5.412.000.00zł). W przypadku natomiast sprzedaży profili stalowych na rzecz D. Sp. z o.o., które miały zostać wcześniej nabyte od firmy E. C. P. Strona nie udowodniła, że była w posiadaniu towarów pochodzących z legalnego źródła, a prowadzone postępowanie wykazało, że kontrahent - firma E. nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, a wystawiał jedynie fikcyjne faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ stwierdził przy tym, że jeżeli faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji dokonanej między wymienionymi na fakturze sprzedawcą i nabywcą, albo wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, to takie faktury nie mogą stanowić podstawy zapisów w księgach rachunkowych spółki. Należy stwierdzić, że dokumenty typu: faktury, przelewy bankowe dotyczące zapłaty w świetle przepisu art. 12 oraz art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie mogą być jedynym uzasadnieniem na prawidłowości deklarowanych przychodów lub kosztów uzyskania przychodów, jeżeli z pozostałych dowodów wynika, że kwestionowane kwoty dotyczą transakcji, które w rzeczywistości w ogóle nie miały miejsca. Wobec czego dokonywane operacje finansowe tj. przelewy na rachunek bankowy Spółki nie dowodzą rzeczywistego charakteru zdarzeń gospodarczych, gdyż w procederze wystawiania fikcyjnych dokumentów księgowych te operacje finansowe pełnią jedynie rolę środka uprawdopodabniającego autentyczność zdarzenia gospodarczego. Jednakże za udowodnione organ przyjął że cztery faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawione przez A.Sp. z o.o. na rzecz kontrahentów: B. Sp. z o.o., C. S.Ś. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. zostały zapłacone. Potwierdzeniem otrzymania środków finansowych przez Stronę są kopie wyciągów bankowych, a w przypadku faktury nr [...] z dnia 15.07.2010r. potwierdzeniem zapłaty jest dokument kasowy KP nr 9. Mając na uwadze okoliczność, że kwoty wynikające z zakwestionowanych faktur wystawionych na rzecz: B. Sp. z o.o.. C. S. Ś. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. jak wykazało prowadzone postępowanie zostały zapłacone, wobec czego zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. otrzymane środki finansowe w wysokości 306.098,00zł (w kwotach brutto wynikających z zakwestionowanych faktur) stanowią przychód Spółki w momencie ich otrzymania. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A. Spółkę z o.o., która wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych podnosząc: - naruszenie art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, m.in.: - niewyjaśnienie przez organ podatkowy kwestii związanych z transportem profili stalowych, która to okoliczność ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a opieranie przez organ swoich twierdzeń jedynie na wynikach innego, w żaden sposób niezwiązanego z niniejszą sprawą postępowania podatkowego prowadzonego wobec dostawcy ww. profili – C. P.; - niewyjaśnienie dalszego losu profili stalowych po ich nabyciu przez Stronę, a następnie odsprzedaży firmieD. Sp. z o.o. oraz nieuwzględnienie zgłaszanych przez Stronę dowodów na okoliczność dokonania ich przetopienia w zakładach odlewniczych; - niedopuszczenie zgłaszanego przez Stronę wniosku dowodowego o konfrontacyjne przesłuchanie świadków przy obecności Strony co do zasadniczych kwestii oraz szeregu niewyjaśnionych okoliczności m.in. kwestii transportu towaru od C. P. do A. Sp. z o.o. czy dalszego losu towaru, w szczególności po jego odsprzedaży przez Stronę firmie D. Sp. z o.o.; - przerzucanie przez organ odwoławczy ciężaru dowodu na Stronę, w sytuacji gdy zgodnie z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej to na organie podatkowym spoczywa ciężar dowodu, natomiast Skarżący w niniejszej sprawie złożył wyczerpujące wyjaśnienia oraz złożył wniosek dowodowy o konfrontacyjne przesłuchanie świadków przy obecności Strony w warunkach rozprawy; - naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez tendencyjną ocenę wyjaśnień/zeznań złożonych przez K. G. oraz C. P. przez pryzmat faktów, że obu osobom zostały postawione przez Prokuraturę Okręgową w S. zarzuty dotyczące wyłudzania podatku VAT, mimo iż nie zapadły jeszcze wyroki skazujące. - naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, w szczególności oparcie ustaleń faktycznych sprawy głównie na ustaleniach dokonanych przez organy podatkowe: - w stosunku do A. Sp. z o.o. w oparciu o ustalenia poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] r. wydanej w zakresie obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, mimo iż postępowanie w ww. sprawie pozostaje bez związku z niniejszą sprawą; - w stosunku do D.Sp. z o.o., w oparciu o decyzję wydaną dla tego podmiotu przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w zakresie podatku od towarów i usług za I kwartał i miesiąc kwiecień 201 Or. oraz za maj i czerwiec 2010r., mimo iż postępowanie w ww. sprawie pozostaje całkowicie bez związku z niniejszą sprawą; - w stosunku do C. P. w oparciu o wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-M. decyzję z dnia [...] r., pomimo że postępowanie w ww. sprawie pozostaje całkowicie bez związku z niniejszą sprawą. - bezpodstawne przyjęcie za udowodnione, iż faktura nr [...] z dnia 9.02.2010r. dotycząca sprzedaży profili stalowych przez E. C. P. na rzecz A. Sp. z o.o. nie dokumentuje rzeczywistych transakcji, w sytuacji gdy ocenę taką oparto na stwierdzeniu, że skoro firma C. P. w innym ) postępowaniu nie dokonała faktycznych zakupów w ramach prowadzonej działalności, to również w niniejszej sprawie przedmiotowa transakcja miała charakter pozorny. - bezpodstawne przyjęcie za udowodnione, że transakcje z B. Sp. z o.o. tytułem usługa magazynowania towarów i jego przeładunek (faktury VAT nr [...] i nr [...]) miały charakter pozorny oraz nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, to nie mogą być uznane za przychód Spółki. - bezpodstawne przyjęcie za udowodnione iż faktura VAT nr [...] wystawiona na rzecz C. S. Ś. Sp. z o.o. za usługę rozładunku i magazynowania linii technologicznej nie dokumentuje rzeczywistych transakcji, a zatem nie może być uznana za przychód Spółki, w sytuacji gdy organ odwoławczy nie wyjaśnił czy i kiedy ww. faktura została uregulowana i czy wpłata miała charakter definitywny. - naruszenie art. 193 § 1-4 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż księgi podatkowe prowadzone przez Spółkę nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu prawnego oraz są prowadzone w sposób nierzetelny i wadliwie, a zatem nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie. - naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu, poprzez czynienie przez organ odwoławczy wiążących ustaleń faktycznych na podstawie ustaleń poczynionych przez ten organ w innych sprawach, dotyczących co prawda tych samych podmiotów, jednakże w żaden sposób nie związanych przedmiotowo. - naruszenie art. 7 ust. 2 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, iż zapłaty dokonane przez D. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o. z tytułu wystawionych przez Stronę na ich rzecz faktur VAT nie stanowiły przychodu Spółki i w konsekwencji nieuzasadnione odmówienie Stronie prawa do obniżenia podatku o poniesione koszty uzyskania przychodu. - naruszenie art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez nałożenie na Stronę obowiązku zapłaty odsetek od zaliczek miesięcznych w tym podatku za okres I-XII/2010., w sytuacji gdy przysługiwało Stronie za ww. miesiące prawo do obniżenia kwoty podatku o poniesione koszty uzyskania przychodu, a zatem obowiązek zapłaty zaliczek za ww. miesiące nie powstał. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. W omawianej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości zakwestionowania przez organy podatkowe, jako kosztu uzyskania przychodów w działalności gospodarczej skarżącej spółki wydatków na zakup stali, oraz zawyżenia przychodów tytułem wyświadczonych usług przeładunku, magazynowania i załadunku a także dostawy profili stalowych różnych, na rzecz wskazanych w zaskarżonej decyzji podmiotów . Co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej. "Op.") spoczywa na organie podatkowym. Nie jest to jednak obowiązek nieograniczony, w szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe. W sytuacji, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawidłowe lub niekompletne. Zwrócić tu należy uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów - zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik - pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępny w bazie CBOSA: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i wbrew wywodom skarżącej, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy nie naruszyły przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 , art. 191 , art. 193 oraz art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa. Przechodząc do szczegółowej kontroli zaskarżonego aktu , zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji przekonywująco wyjaśniły, dlaczego nie mogły uznać jako kosztu uzyskania przychodów wydatków na zakup stali według faktury [...] z 9.02.2010 r. wystawionej przez firmę E. C. P.. Na wstępie rozważań traktujących o tej transakcji , przede wszystkim podnieść należy ,że w ramach postępowania dowodowego organ nie ma obowiązku koncentrowania się wyłączenie na dowodach przeprowadzonych we własnym zakresie na co już prima facie wskazuje brzmienie art. 180 § 1 OP. , podczas gdy autor skargi kontestuje oparcie twierdzeń organów na wynikach innych postępowań, m.in. prowadzonych wobec C. P., D. Sp z o.o. także skarżącej spółki w zakresie podatku VAT za okres III kwartału 2009 do II kwartału 2010 jak również C. S. Ś. sp. z o.o. Cytowany przepis art. 180 § 1 Op. odwołuje się do wszelkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , zastrzegając jedynie , że dowód nie może być sprzeczny z prawem. Wyrazem statuowania zasady otwartego katalogu dowodów jest z kolei przepis art. 181 Op. posługujący się określeniem " w szczególności" . Oznacza to , że w postępowaniu podatkowym dopuszczalne są także inne nie wymienione w tym przepisie dowody . Ordynacja podatkowa przyjmuje zatem zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym polegająca na tym , że ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu. Istotne jest przy tym to ażeby pozyskane w taki sposób dowody zostały poddane własnej ocenie przez organ w prowadzonym postępowaniu. W ocenie sądu nie są zatem zasadne te zarzuty , które odmawiają organom prawa prowadzenie postępowania z użyciem dowodów pozyskanych szeroko także poza zgromadzonymi w wyniku przeprowadzonych bezpośrednio czynności dowodowych. Wracając do ustaleń w przedmiocie zakupu złomu od C. P. aprobowanych przez sąd , są one usprawiedliwione , takimi dowodami jak : Po pierwsze , informacjami wynikającymi z prowadzonego postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Okręgową w S. za nr [...], w którym to postępowaniu m.in. K. G.– Prokurent A. w niniejszej sprawie – i C. P. , są podejrzani o popełnienie przestępstw polegających na uzyskaniu nienależnego zwrotu podatku VAT dużej wartości . Nie jest to oczywiście jedyny i podstawowy dowód. Po wtóre, z materiałów dowodowych pozyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego W. M. – wyciągu z protokołu kontroli prowadzonej wobec C. P. w zakresie ustaleń stanu faktycznego mających za przedmiot prawidłowość i rzetelność rozliczeń w podatku VAT za okres od 1.01.2009 r. do 31.12.2010 r. dotyczących podejmowanych transakcji oraz decyzji tegoż organu podatkowego z [...] r. wydanej dla C. P. na podstawie art. 108 ust 1 VAT – wynika , że jego firma E. nie dokonywała faktycznych zakupów w ramach działalności gospodarczej, a jedynie przyjmowała faktury , które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Według treści faktur wymieniony nabywał hurtowe ilości materiałów budowlanych, w tym: 526 ton prętów ożebrowanych, 13,48 ton profili stalowych, 323 ton prętów okrągłych zbrojeniowych, 5190 m3 płyty z wełny mineralnej, 16.000 rurek z PCV, 10.000 m bieżących profili ściennych ocynkowanych (str. 21 protokołu z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego W. M.. ). W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, że aby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu tego rodzaju materiałami, przedsiębiorca winien dysponować odpowiednim zapleczem technicznym. Tymczasem organy podatkowe ustaliły, że C. P. nie posiadał magazynów umożliwiających przechowywanie w/w towarów, nie dokonywał zakupu usług transportowych, nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewiezienie takiej ilości materiałów budowlanych. Kontrolowany nie posiadał dokumentacji (faktur) potwierdzającej magazynowanie, przewożenie i odbiór zakupionych towarów. Profit nie zatrudniał pracowników (za wyjątkiem księgowej). Zastanawiająca jest także niewiedza Prezesa spółki skarżącej Pani A. G. na temat transakcji objętej sporną fakturą , w tym także transportu owych profili . Po trzecie , istotna jest również i ta okoliczność , że w toku postępowań jakie prowadzą inne organy podatkowe na terenie kraju ustalono, że dostawcy materiałów budowlanych dla E. a mianowicie C. i G. S.2011, trudniły się wystawianiem "pustych" faktur . Według oświadczenia C. P. firma C. była prawdopodobnie dostawcą spornych profili ( protokół przesłuchania z 7.07.2014 r. ) . Należy przypomnieć , że współpraca pomiędzy C. P. , a wskazanymi podmiotami jest przedmiotem śledztwa, jakie prowadzi Prokuratura Okręgowa w S., o czym wcześniej. Po czwarte, nie bez znaczenia do podjętej oceny braku rzetelności transakcji skarżącej z Profit pozostaje decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. wydana na podstawie art. 108 ust. 1 VAT wobec A. , mocą której zakwestionowano transakcję dokonaną z tym podmiotem na zakup stali. Jakkolwiek strona powołuje się na nieprawomocność tej decyzji , wskazując , że złożono skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z 14.01.2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1060/15 oddalającego skargę od ww. decyzji , to nie sposób nie dostrzec regulacji art. 194 § 1 Op., iż jest ona dokumentem urzędowym , stanowiąc dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oznacza to , że organ nie mógł pominąć jej treści (wskazanej decyzji) albowiem wynikają z niej dwa domniemania – prawdziwości i zgodności z prawdą. Zatem za udowodnione należy przyjąć to co wynika wprost z ww. decyzji. Zgodzić należy się zatem z administracją podatkową w tej sprawie, że skoro działalność Profit ograniczała się do wystawiania nierzetelnych faktur VAT , to brak było podstaw do odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności w postępowaniu prowadzonym w kontrolowanej sprawie. Wobec powyższego organ odwoławczy jest związany normatywną oceną dokumentu urzędowego i nie może swobodnie ocenić jego treści. Konsekwencją tego jest przyjęcie wyłączenia zasady swobodnej oceny tego dokumentu , określonej w art. 191 Op. Po piąte, nie można również pominąć , na co słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w skarżonej decyzji , rozbieżności pomiędzy oświadczeniami kontrahentów (E. i A. ), co do okoliczności związanych ze składowaniem profili, ich transportem oraz zapłatą za dostarczony towar. W ocenie sądu wszystkie przytoczone okoliczności (wraz z opisanymi wyżej, dotyczącymi charakteru współpracy pomiędzy E. a A. ) pozwalały na przyjęcie, iż sporna faktura nie dokumentowała rzeczywistych transakcji gospodarczych. W świetle tych ustaleń i dokonanej oceny nie potwierdzenia rzeczywistej sprzedaży stali w oparciu o sporną fakturą bez znaczenia pozostają zarzuty skargi traktujące o nie wyjaśnieniu kwestii związanych z transportem profili stalowych czy też nie wyjaśnienia ich dalszego losu po sprzedaży do D. sp. z o.o. i przetopieniu w zakładach odlewniczych , poprzez nieuwzględnienie zgłaszanych na te okoliczności dowodów . Sąd uznaje za zasadną odmowę uwzględnienia tych wniosków , nie pozostającą w sprzeczności z brzmieniem art. 188 Op. albowiem skoro wykazano ponad wszelką wątpliwość , że strona nie nabyła stali od E. C. P. tym samym odtworzenie przebiegu dalszych czynności związanych z rzekomym obrotem tym towarem do D. Sp. z o.o. oraz zlecenia wykonania przetopienia stali w Odlewni Ł. pozostaję bez znaczenia dla ustaleń prowadzonego postępowania. Na tle art. 188 Op. przyjmuje się , że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 Op. nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (np. wyrok NSA z 21 listopada 2011 r., w sprawie o sygn. akt II FSK1535/10, LEX nr 1151309). Podsumowując tę część rozważań, mając na względzie zgromadzone dowody usprawiedliwiona jest ocena administracji podatkowej zakorzeniona w zasadach doświadczenia, wiedzy oraz logicznego rozumowania ,że skarżąca nie mogła nabyć stali od E. C. P. według faktury VAT nr [...] z 9.02.2010 r. , co oznaczało ,że wydatek w wysokości 240.000,- zł nie był poniesiony w wykonaniu rzeczywistej transakcji tym samym nie mógł stanowić kosztu podatkowego po myśli art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. . Nie ma przy tym wątpliwości , że na gruncie cytowanego przepisu faktura służąca przyjęciu za podstawę zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych powinna odtwarzać rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych dokonanych między podmiotami w niej wymienionymi , której przedmiotem jest towar lub usługa opisana tamże pod względem podanych parametrów , takich jak ilość , jakość czy wreszcie wartość. Sąd podziela przy tym poglądy prawne utrwalone w judykaturze o rzeczywistym charakterze sprzedaży znajdującym odzwierciedlenie w wystawionej na tę okoliczność fakturze w zakresie pełnej zgodności pod względem podmiotowym jak i przedmiotowy, jako warunku uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów ( vide : wyroki sądów administracyjnych przytoczone na str. 6 uzasadnienia spornej decyzji). Przechodząc do dalszych rozważań dotyczących zakwestionowanych przez organy zawyżeń przychodów , sąd rozpozna je w granicach zarzutów skargi ( pkt 3 str.6 do 8 ) w sposób chronologiczny do wyspecyfikowanych w zaskarżonym akcie. Zawyżenie związane z dwiema fakturami wystawionymi przez skarżącą Spółkę na rzecz B. sp. z o.o. . Pozyskanego przez organy materiału dowodowego nie sposób zakwestionować z punktu widzenia postawionych zarzutów skargi , i podjętej oceny , iż wskazane 2 faktury na usługi logistyczne wyświadczone przez stronę miały miejsce w rzeczywistości. Spektakularnego znaczenia nabierają dwie decyzje wydane wobec C. sp. z o.o. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w zakresie podatku VAT za lata 2009 i 2010 r. oraz ustalenia kontroli przeprowadzonej u C. P. w tej daninie za ten sam okres. Wynika z nich bezspornie , że usługi polegające na rozładunku, składowaniu a następnie załadunku skorup jachtów nie mogły mieść miejsca gdyż nie było ich przedmiotu albowiem B. nie dysponowała takowymi gdyż nie mogła ich zakupić od C. ponieważ ta ostania także ich nie nabyła ani wyprodukowała we własnym zakresie. Jak wynika z ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., uzewnętrznionych w wydanych decyzjach z [...] r. oraz [...] r. , wystawione przez C. faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym B. nie dysponował przedmiotami , które mogłyby być objęte wyświadczonymi usługami opisanymi w zakwestionowanych fakturach nr [...] oraz nr [...], a zatem nie wystąpi z tego tytułu przychód po stronie skarżącej jako wynikający z transakcji mającej miejsce w rzeczywistości, jakkolwiek nie jest sporne , że ww. faktury zostały uregulowane. Przypomnieć należy , że z mocy art. 194 Op. organ podatkowy miał prawo i obowiązek dowodzić w oparciu o dokumenty urzędowe, ww. decyzje. Znamienne jest także i to ,że strona wobec zakwestionowania spełnienia wskazanych usług poza powoływaniem się na rzeczywisty ich przebieg według wystawionych faktur nie wykazała ,że je wykonała twierdząc w skardze , że organ "nie przedstawił w tym zakresie dowodu z przeciwieństwa". Twierdzenia spółki pozostają jedynie w sferze werbalizacji. W ocenie sądu jest wręcz przeciwnie gdyż organ pozyskał jednoznaczny materiał pozwalający na postawienie tezy , że nie mogło dojść do wykonania przedmiotowych usług. Podobnie zdaniem sądu zasadnie organy zakwestionowały przychód pochodzący z FV nr [...] wystawionej na rzecz C. S. Ś. tytułem - rozładunek urządzeń. Za tą oceną przemawia wydana decyzja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wobec C. wskazujące ,że nie odnaleziono faktury zakupu linii technologicznej do produkcji estrów od kontrahenta niemieckiego L. z siedziba w S. A., która zaginęła a która to linia technologiczna , jak wynika z faktury wystawionej przez spółkę A.na rzecz C. miała być przedmiotem przeprowadzonej czynności rozładunku. Wskazany niemiecki sprzedawca linii nie został odnaleziony . Nie udało się również organom podatkowym nawiązać kontaktu z rzekomym nabywcą owej linii do produkcji estrów tj. A.C M. sp. z o.o. Decyzją tą organ podatkowy zakwestionował prawo do odliczenia podatku VAT z faktury A.nr [...] uznając ,że brak jest dowodów potwierdzających faktyczne istnienie tej linii. Również Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w wydanej w dniu [...] r. decyzji dla skarżącej w zakresie podatku VAT powołując się na regulację art. 108 ust.1 VAT orzekł o obowiązku zapłaty podatku ze spornej faktury a zatem z oderwaniem od wykonania określonej czynności, a WSA w Łodzi w wyroku z 16 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1060/15 podzielił to stanowisko oddalając wniesiona skargę A. na tę decyzję. Znamienne jest także i to ,że Prezes Spółki skarżącej Pani A. G. zeznała ,że nie widziała przechowywania urządzeń należących do C. Sp. z o.o. Powyższe uprawniało organy do postawienie słusznej tezy , że kwota przychodu z ww. faktury nie jest pozyskana wynikiem przebiegu rzeczywistych zdarzeń gospodarczych , tym samym nie może być kwalifikowana jako przychód związany z działalnością A. , o czym stanowi art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p.. Także i w odniesieniu do tej transakcji organy uprawnione były do oparcia się na dokumentach urzędowych ww. decyzjach przyjmując jako prawdziwe to co wynika z ich treści. Podnieść przy tym należy ,że nie były to jedyne dowody w oparciu o które czyniły ustalenia w zakresie kwestionowanych przez siebie faktur VAT. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuprawnionego kwestionowania przychodu spółki A. z FV nr [...] wystawionej na rzecz D. mającej dokumentować sprzedaż profili stalowych przy uwzględnieniu argumentacji ,że faktura ta został uregulowana a co za tym idzie stanowiła przychód w rozumieniu art. 12 u.p.d.o.p. zauważyć należy , że jej zakwestionowanie jest konsekwencją przyjęcia wcześniejszych ustaleń aprobowanych przez sąd, że A.nie mogła dysponować tym towarem gdyż nie nabyła go od C. P. podmiotu , który faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej a wystawiał jedynie faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych ( decyzja z dnia [...] r. NUS W. M. opisana powyżej). Zgodzić należy się z organami ,że podzielając stanowisko strony o rzeczywistym przekazaniu – sprzedaży profili stalowych na rzecz d. Sp. z o.o. , transakcja ta nie mogła obejmować towarów z legalnego źródła. Podsumowują tę część rozważań w ocenie sądu materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe zgodnie z prawem, jego ocena była prawidłowa, a tym samym nie sposób jest kwestionować ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji zgromadziły obszerny materiał dowodowy, na podstawie którego szczegółowo wyjaśniły dlaczego w ich ocenie zakwestionowane faktury obrazują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. Przechodząc do kontroli zarzutów skargi kierowanych wobec regulacji prawa materialnego – ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych także i one nie mają usprawiedliwienia . Wskazać przede wszystkim należy na fakt otrzymania przez skarżącą wpłat tytułem transakcji udokumentowanych nierzetelnymi fakturami wystawionymi na rzecz kontrahentów , które nie dokumentują faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych oraz nie potwierdzają rzeczywistej sprzedaży towarów i usług . Ich wpływ został potwierdzony zgromadzonymi dowodami – wyciągami z rachunków bankowych oraz w jednym przypadku dokumentem kasowym KP . Usprawiedliwione zatem było uznanie otrzymanych w ten sposób środków pieniężnych w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej za przychody podatkowe na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W ramach tej regulacji prawnej przyjęto jako zasadę , iż przychodem są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne i inne świadczenia wymienione w ustawie . Termin "otrzymane" użyty w art. 12 ust. 1 należy rozumieć w ten sposób, iż pieniądze, wartości pieniężne i inne świadczenia muszą wpłynąć na rachunek bankowy podatnika bądź zostać mu dostarczone w inny sposób (np. zapłata gotówką). Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przy czym dla rozpoznania czy mamy do czynienia z przychodem uznaje się tylko te wartości, które charakteryzują się definitywnym przyrostem majątku podatnika. Ustawodawca w cytowanej regulacji ust. 1 pkt 1 art. 2 u.p.d.o.p. nie wiąże otrzymanych środków pieniężnych za przychody podatkowe z dodatkowym kryterium kwalifikowanym poprzez legalność czy rzetelność transakcji , z której środki te pochodzą. Tym samym nie sposób zarzucić organom przyjęcia ich in extenso z naruszeniem wskazanej normy prawnej za przychody podlegające opodatkowania , związane z działalnością skarżącej w roku kontrolowanym. Konsekwencją odnotowanych nieprawidłowości zasadne było zakwestionowanie ksiąg rachunkowych spółki tak po stronie przychodów jak i wydatków jako nierzetelnych w części dotyczącej zapisów nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, po myśli art. 193 § 1 i § 4 OP , i nie uznania ich za dowód w tej części. Zważyć przy tym należy, że dochód wynikający z księgi podatkowej ( także księga rachunkowa) jest podstawą opodatkowania wtedy, gdy księga jest prowadzona prawidłowo. Zasady prawidłowego prowadzenia ksiąg rachunkowych zawarte są w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 tej ustawy, księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco. Księgi rachunkowe uznaje się za rzetelne, jeżeli dokonane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Stosownie zaś do art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 22 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy, podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Dowód księgowy powinien zawierać, m.in. określenie stron dokonujących operacji oraz opis operacji. Dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej. Wobec dokonanych ustaleń , iż doszło do stwierdzenie nierzetelności ksiąg , powyższe upoważniało organy do zastosowania regulacji art. 23 § 2 Op. tj. odstąpienia od szacowania podstawy podatkowania i prawidłowe jej określenie w oparciu dane wynikające z ksiąg podatkowych skorygowane o zakwestionowane faktury. Skoro jak dowiodły organy strona nie dokonywała zgodnie z art. 25 ust. 1 u.d.p.o.p. wpłat należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące roku kontrolowanego , skutkowało to określeniem na podstawie art. 53 a Op. wysokości odsetek od przedmiotowych zaliczek przyjętych jako prawidłowe do odprowadzenia za wskazane miesiące. Odnosząc się do zarzutów pominięcia wniosków dowodowych strony Sąd przychyla się do panującego w orzecznictwie poglądu, że z przepisów dotyczących postępowania dowodowego wynika, między innymi, że organ podatkowy jest obowiązany dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), w szczególności uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej); oraz na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Należy mieć jednak na uwadze, że bezwzględne stosowanie zasady przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania podatkowego, w każdym stanie faktycznym, prowadziłoby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej, nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Tym samym sąd aprobuje stanowisko organów w kwestii nie uwzględnienia zgłoszonych wniosków jako nie mających istotnego wpływu na wynik sprawy . Podsumowując , sąd nie dopatrzył się wskazanych przez autora skargi naruszeń przepisów prawa materialnego , które właściwie organy zastosowały i zinterpretowały, przyjmując ,że mają zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej podanych w petitum skargi. Organy zebrały bowiem cały potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Sąd uznaje tym samym ustalony stan faktyczny za prawidłowy To zaś, że organy oceniły niektóre z dowodów odmiennie od skarżącej spółki nie świadczy o naruszaniu zasad postępowania dowodowego. Organ ma bowiem możliwość dokonywania swobodnej oceny zgromadzonych w postępowaniu dowodów i w związku z tym nie musi wszystkich uznawać za wiarygodne. Ocena ta , zdaniem sądu nie nosiła cech dowolności , jest zakorzeniona w zasadach wiedzy , doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania ( art. 191 Op. ) . Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki wynikające z art. 210 § 4 Op. , tłumaczy się z wydanego rozstrzygnięcia . Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. Ake.