I SA/Łd 711/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wydaną po rozpoznania odwołania W. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia W. G. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 od zabudowanej działki o numerze ewidencyjnym 82, położonej w obrębie geodezyjnym wsi Z. - w kwocie 959,00 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odwołując się uprzednio do treści art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1, ust. 6, ust. 10 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), wskazał, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że W. G. jest właścicielem zabudowanej działki nr 82, położonej w obrębie geodezyjnym wsi Z. o pow. 0,26 ha. Oznacza to, że zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami podatnik zobowiązany jest do płacenia podatków z tytułu posiadania nieruchomości. Natomiast kwestią sporną jest dokonana zmiana w ewidencji gruntów, a tym samym zmiana klasyfikacji części nieruchomości W. G.. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium wyjaśniło, że podstawą do określenia łącznego zobowiązania pieniężnego było nadesłane przez Starostwo Powiatowe w S. zawiadomienie o zmianie z dnia 29 sierpnia 2012 r. i korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 r. złożona przez W. G. pismem z dnia 3 lipca 2013 r., w którym wskazano, że prawidłowa powierzchnia budynku to 85,51 m2. Wspominaną ewidencją doszło do zmiany klasyfikacji gruntów w ten sposób, iż zmieniono użytki gruntowe na działce o nr ewidencyjnym 82, położonej we wsi Z. z terenów mieszkaniowych "B-RV" o pow. 0,06 ha, z gruntów ornych "RV" o pow. 0,19 ha i z rowów "W" o pow. 0,01 ha na grunty orne "RV" o pow. 0,13 ha, na rowy "W-RV" o pow. 0,01 ha i inne tereny zabudowane o pow. 0,12 ha. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), wskazał, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji tej podane są m.in. informacje dotyczące właścicieli (posiadaczy, władających) gruntami oraz dane dotyczące użytków gruntowych i klas gleboznawczych klasyfikacja). Ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ustanawia domniemanie prawdziwości (autentyczności) dokumentu oraz zgodność z prawdą wynikających z jego treści okoliczności. Organ podkreślił, że sklasyfikowanie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego oraz oznaczenie jego powierzchni ma moc bezwzględnie wiążącą. Do grupy bezwzględnie wiążących danych zawartych w ewidencji zaliczyć należy bowiem dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze (art. 20 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Bezwzględne związanie tymi danymi oznacza, że dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, organ podatkowy nie może ich samodzielnie korygować. Kierując się powyższymi ustaleniami Kolegium, w odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu, wyjaśniło, że w przypadku gdy strona kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów i budynków, powinna najpierw wystąpić o ich korektę w trybie określonym w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji powinna wnieść o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Organy podatkowe bowiem w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie są zobowiązane do podejmowania z urzędu działań mających na celu ustalenie, czy zapis w ewidencji gruntów odpowiada rzeczywistemu stanowi i są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Nie są natomiast uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że z akt sprawy, jak i wyjaśnień udzielonych w odwołaniu nie wynika, aby W. G. wystąpił o korektę zapisów w ewidencji. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy naliczył należny podatek. Zastosował m.in. stawki określone uchwałą Rady Gminy B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 4477), mocą której stawkę od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ustalono w wysokości 7,00 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; z kolei od gruntów pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł od 1 m2 powierzchni. Ponadto organ odwoławczy za uzasadnione uznał odstąpienie przez organ I instancji, w oparciu o art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej, od wszczęcia postępowania, podkreślając, że księga wieczysta [...] dowodzi, że W. G. jest nadal właścicielem przedmiotowej nieruchomości. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze W. G. wniósł o uchylenie powyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., zarzucając organowi odwoławczemu brak prawidłowego rozpatrzenia odwołania i ciągłe naruszanie art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 120, 121, 122, 124, 125 Ordynacji podatkowej przy jednoczesnym braku wykazania, że zakres spraw określonych art. 6, 7, 8 k.p.a. został uregulowany przepisami Ordynacji podatkowej. Skarżący podkreślił, że postępowanie w sprawie decyzji podatkowych za rok 2013 i za 2014 toczy się przed sądami administracyjnymi. Od trzech lat przepisy w sprawie są łamane, a jego zaufanie do organów jest niszczone. Wyjaśnił także, iż w drodze odwołania kwestionuje praworządność zmian w ewidencji gruntów i bezprawne ich dokonanie, nie ogranicza się do kwestionowania błędnych zapisów w ewidencji. Ponadto skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że organy są zwolnione ze stosowania przepisów k.p.a., gdy postępowanie podatkowe jest prowadzone w oparciu o Ordynację podatkową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie naruszyło ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie należy stwierdzić, że nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 6, 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło tych przepisów naruszyć, bo w rozpatrywanej sprawie dotyczącej ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2015, przepisy k.p.a. nie znajdowały zastosowania i dlatego słusznie organy podatkowe ich nie stosowały. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. przepisów tego kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII (niemających zastosowania w tej sprawie), natomiast z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika, że przepisy tej ustawy stosuje się m.in. do podatków, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Z art. 6a ust. 4a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1381) i z art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) wynika, że organem podatkowym właściwym w sprawie podatku rolnego i w sprawie podatku od nieruchomości jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) działający jako organ pierwszej instancji, natomiast organem odwoławczym, zgodnie z art. 13 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jest samorządowe kolegium odwoławcze. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy B. w decyzji z dnia [...] r. ustalił W. G. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2015 w kwocie 959,00 zł (podatek rolny od gruntów o pow. 0,1400 ha fiz. w kwocie 0 zł, podatek od nieruchomości od budynków o pow. 85,51 m2 w kwocie 598,57 zł i od gruntów pozostałych o pow. 1200,00 m2 w kwocie 360,00 zł). Wydanie takiej decyzji jest zgodne z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1381), który w ust. 1 stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2; a zgodnie z ust. 2 tego artykułu łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Z kolei podatkiem od nieruchomości objęte są m.in. grunty oraz budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – Dz.U. z 2014 r., poz. 849). Przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 ww. ustawy). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 520). Zgodnie z nią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przede wszystkim należy odpowiedzieć na pytanie, jakie jest znaczenie tego przepisu w procesie wymierzania podatków, a więc jakie jest znaczenie urzędowej ewidencji gruntów i budynków. Niewątpliwie z woli ustawodawcy dane stanowiące treść urzędowej ewidencji gruntów i budynków (w tej sprawie spór dotyczy właściwej klasyfikacji gruntów) mają podstawowe znaczenie przy ustalaniu charakteru gruntu dla potrzeb wymiaru podatku, a organy podatkowe mają obowiązek uwzględniania tych danych, czyli nie mogą ich pomijać. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych o istotnych cechach gruntów i budynków będących m.in. przedmiotem opodatkowania. W każdym wypadku, gdy dane dotyczące gruntu zawarte w deklaracji (art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 849), dalej w skrócie: "ustawy o pol"), lub informacji (art. 6 ust. 6 ustawy o pol) składanej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają dane wynikające z ewidencji. Konieczność ustalania charakteru gruntu na podstawie danych zawartych w urzędowej ewidencji na potrzeby opodatkowania wynika wprost z przepisów podatkowych. W art. 1a ust. 3 ustawy o pol wskazano, że rozróżnienie poszczególnych rodzajów gruntów, mające wpływ na wysokość stawki podatku lub na zwolnienie od podatku, szczegółowo w tym przepisie wymienionych, jest dokonywane na podstawie ich sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków. Również do ewidencji gruntów i budynków ustawodawca odwołał się w art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1381), stwierdzając, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, a także w art. 4 tej ustawy, z którego wynika, że podstawa opodatkowania podatkiem rolnym, którą stanowi liczba hektarów lub hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klasy użytków rolnych, uwzględnia te właśnie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowe jest zatem stwierdzenie, że przy wymiarze podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, co do zasady, dla organu podatkowego wiążąca jest klasyfikacja z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany (zob. też Leonard Etel Komentarz do art. 2 ustawy o podatku od nieruchomości, LEX, 2012). Stanowisko podkreślające decydujące znaczenie i wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla ustalenia lub określenia właściwej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości prezentowane jest powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki NSA z 13 stycznia 2015 r.: II FSK 3108/12, II FSK 3227/12, II FSK 3226/12, wyrok WSA w Gdańsku z 9 czerwca 2015 r. I SA/Gd 174/15, wyrok WSA w Szczecinie z 8 stycznia 2015 r. I SA/Sz 1018/14, dostępne w bazie CBOSA). Sądy administracyjne podkreślały, że klasyfikacja gruntów ujawniona w urzędowej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości, zaś podatnik kwestionujący prawidłowość danych ujawnionych w ewidencji powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję i dopiero po wprowadzeniu stosownych zmian do ewidencji otwiera się droga do wznowienia postępowania podatkowego. Organ podatkowy nie jest władny do samodzielnego korygowania zapisów w ewidencji gruntów, a postępowanie podatkowe nie jest odpowiednim trybem postępowania dla dokonywania takich korekt. W niektórych wyrokach prezentowany jest też stanowisko, że jedynie w wyjątkowych wypadkach dopuszcza się, aby dane z ewidencji gruntów były zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego zawierającego aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania lub podatnika (zob. wyrok WSA w Lublinie z 9 stycznia 2015 r. I SA/Lu 781/14, dostępny w bazie CBOSA), ale także stanowisko dalej idące, a mianowicie stwierdzające, że w sytuacji wykazania przez podatnika, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak by była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe powinny taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną, a więc przeprowadzenie dowodu przeciw zapisom w ewidencji gruntów może być przeprowadzone także w postępowaniu podatkowym (zob. wyrok WSA w Opolu z 11 czerwca 2014 r. I SA/Op 324/14, wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/ 12, dostępne w bazie CBOSA). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznaje za prawidłowe stanowisko, z którego wynika, że skoro ewidencja gruntów i budynków ma charakter dowodu z dokumentu urzędowego, stosownie do art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, to co do zasady istnieje możliwość przeprowadzenia dowodu, także wyjątkowo w postępowaniu podatkowym, przeciwko temu dokumentowi, zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Należy jednak przyjąć, że nie jest to możliwe w każdej sytuacji. Należy bowiem uwzględnić szczególną rolę art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i to, że do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów powołani są starostowie, a nie organy podatkowe. Wobec tego organ prowadzący postępowanie podatkowe może np. nie uwzględnić danych z ewidencji gruntów dotyczących wpisu właściciela gruntu, jeżeli dysponuje aktem notarialnym, z którego wynika zmiana prawa własności. W sprawie niniejszej nie zaistniała taka szczególna sytuacja, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które skutecznie podważałyby istniejące zapisy w ewidencji gruntów, na których organy oparły decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. W związku z tym należy przyjąć, że ewidencja gruntów i budynków jest w tej sprawie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i dane zawarte w tej ewidencji mają decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów. Organy podatkowe nie miały możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, niż te wykazane w ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajduje się kopia zawiadomienia Starostwa Powiatowego w S. Wydział Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami z dnia 29 sierpnia 2012 r. o zmianach ewidencji gruntów w Obrębie Z. dla działki należącej do W. J. G.. Wobec tego organy podatkowe zasadnie uznały, że w zakresie ustalenia podatku rolnego i podatku od nieruchomości należało uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S.. Z ewidencji tej jednoznacznie wynika, iż w skład działki pod adresem 101501_2.0017.82 wchodzą grunty orne (RV o pow. uż. 0,1300), rowy (W-RW o pow. uż. 0,0100), inne tereny zabudowane (Bi o pow. uż. 0,1200) oraz budynek. Tym samym Sąd w tym składzie orzekającym w pełni podziela pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., że jeżeli strona kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów, to najpierw musi wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie, w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji może wystąpić o wzruszenie decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym skarżący kwestionuje dane wynikające z ewidencji oraz naruszenia prawa, które jakoby zostały popełnione w postępowaniu prowadzącym do zmian w ewidencji, nie mogą odnieść skutku w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku. Skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09). W niniejszej sprawie wymiar podatku został dokonany na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków w obrębie Z. gm. B., aktualnych na dzień wydania decyzji, co należy uznać za prawidłowe. Dodatkowo można podkreślić, że przyjęta do podstawy opodatkowania powierzchnia budynku nie jest przedmiotem sporu, co wynika także z pisma podatnika z dnia 3 lipca 2013 r. skierowanego do Wójta Gminy B. (k. 9 akt podatkowych). Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. E.B.