I SA/Łd 727/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A S.A. z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. określającą spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 16 stycznia 2009 r. podatnik złożył deklarację na rok 2009 wykazując do opodatkowania: DN-1 na 2009 r. na kwotę 4.645.816 zł, w której zadeklarował do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 86.956,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.093,57 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 171.563.330 zł. Pismem z 3 lutego 2009 r. podatnik przesłał korektę powyższej deklaracji i wskazał, że przyczyną korekty jest sprzedaż przez B budowli podlegających podatkowi od nieruchomości. Sprzedaż ta nastąpiła 31 stycznia 2009 r., a nabywcą budowli była B Sp. z o. o. W korekcie deklaracji podatnik zadeklarował do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 86.956,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.093,57 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 r. o wartości 171.563.330 zł, zaś za okres od lutego do grudnia 2009 r. – o wartości 5.462.139 zł. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wykazu budowli stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w styczniu 2009 r. podatnik przesłał korekty deklaracji obowiązujące do lipca 2008 r. Spółka wskazała, że przyczyną korekty był podpisana z Miastem Ł. umowa najmu lokalu o pow. 14 m2 mieszczącego się przy ul. A 21/23. Kolejnym pismem z 4 czerwca 2009 r. C złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007–2009 obowiązujące od 1 lipca 2007 r. Jako przyczynę korekt wskazano zakończenie operacji księgowych dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z lat 2006–2008. W korekcie deklaracji spółka zadeklarowała do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 86.956,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.107,57 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 r. o wartości 171.905.682 zł, zaś za okres od lutego do grudnia 2009 r. o wartości 5.804.491 zł. Następnie pismem z 6 lipca 2009 r. spółka złożyła kolejne korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007–2009 obowiązujące od 1 stycznia 2007 r. Przyczyną korekt było ponownie zakończenie operacji księgowych dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z lat 2006–2008. W tej korekcie zmianie uległa wartość budowli, to jest: za styczeń 2009 r. zadeklarowano budowle o wartości 172.388.729 zł, zaś za pozostałą część tego roku – o wartości 6.287.539 zł. W ostatniej już korekcie z 10 stycznia 2011 r. dotyczącej lat 2006–2010, jako przyczynę wskazano nieuwzględnienie w złożonych dotychczas deklaracjach jako przedmiotu opodatkowania szeregu nieruchomości i ostatecznie zadeklarowano do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 90.306,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.266,87 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 r. o wartości 172.469.214 zł i za pozostałą część tego roku – o wartości 6.368.024 zł. Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, a następnie wezwał Spółkę do podania wartości posiadanych na terenie Ł. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej (teletechnicznej), w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. W odpowiedzi na to wezwanie, pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że nie posiada ona odrębnego zestawienia linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, gdyż są to obiekty, które nie wypełniają definicji budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co w konsekwencji oznacza, że spółka nie zna ich wartości. Przed sporządzeniem deklaracji za 2009 r., spółka dokonała analizy, w wyniku której zostały wyodrębnione tylko te obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania. W załączeniu do ww. pisma przesłano jednak opinię biegłego, która została przygotowana dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości na terenie Ł. na dzień 1 stycznia 2007 r. Biegły sporządzając tę opinię badał wówczas ewidencję środków trwałych, pod kątem zmian, jakie nastąpiły w latach 2007–2008, mających wpływ na podstawę opodatkowania za 2009 r. Kolejnym pismem z 16 września 2014 r. przesłano wyniki analizy zawartych w opinii biegłego środków trwałych, pod kątem zmian, jakie nastąpiły w trakcie 2007 i 2008 roku, mających wpływ na podstawę opodatkowania za 2009 r. Ponadto w załączeniu przesłano wykaz nowych budowli. Wyjaśniono ponadto, że wielkość podstawy do opodatkowania wykazana w złożonej pierwotnie deklaracji za 2009 r. to wyłącznie wartość budowli, w tym – w przeważającej mierze – kanalizacji kablowej. Budowle sieciowe, których wartość została uwzględniona w deklaracji pierwotnej za 2009 r., zostały 31 stycznia 2009 r. sprzedane do B Sp. z o.o. Od lutego 2009 r. nie ma zatem budowli sieciowych, które można by uwzględnić w podstawie opodatkowania. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, c, pkt 2 lit. a, b, pkt 3 oraz art. 6 ust. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 3.876.938 zł, opodatkowując między innymi: za styczeń 2009 r. budowle o wartości 194.316.168 zł, zaś za okres od lutego do grudnia 2009 r. – o wartości 127.291.119 zł. Organ I instancji wskazał, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W tym kontekście nie ma znaczenia również dokonywanie ustaleń, które składniki sieci są jej niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Ponieważ opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli, oznacza to, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega również linia kablowa. Linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią łącznie funkcjonalną całość techniczno - użytkową, co jest bezspornie przeznaczeniem i funkcją linii i kanalizacji kablowej, która to stanowi osłonę dla przesyłu (transferu) przebiegającego tymi liniami. Z uwagi na fakt, że linie telekomunikacyjne podziemne nie mogą funkcjonować bez kanalizacji kablowej wynika jednoznacznie, że kanalizacja kablowa służy wyłącznie liniom kablowym i jest ich częścią składową. Następnie, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony SKO decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do kwestii zmiany właściciela kanalizacji kablowej, SKO wskazało przede wszystkim na orzecznictwo, z którego wysnuło wniosek, że o ile kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. W niniejszej sprawie linie kablowe pozostały nadal własnością Spółki, natomiast kanalizacja kablowa stałą się przedmiotem leasingu. Zdaniem Kolegium nie przestała zatem istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy wspomnianymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) zasadnie została opodatkowana podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W zakresie podstawy opodatkowania organ odwoławczy zauważył, że w piśmie z 16 września 2014 r. sama spółka wyjaśniła, że w wartości budowli zgłoszonej w pierwotnej deklaracji podatkowej za 2009 r., nie wykazała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, ponieważ zmieniła wówczas swoje stanowisko odnośnie ich opodatkowania. SKO zwróciło dalej uwagę, że przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, natomiast transakcja ta nie obejmowała kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej. Kolegium zakwestionowało zatem wartość budowli wynikającą z deklaracji i korekt złożonych przez skarżącą spółkę, w której nie uwzględniono wartości kabli w kanalizacji kablowej. Ustalając podstawę opodatkowania organ odwoławczy powołał się na przedstawione przez samego podatnika dane wynikające z opinii rzeczoznawcy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącej wartości budowli skarżącej spółki na 1 stycznia 2007 r. (uwzględniających wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej), a także dane dotyczące wartości budowli spółki zaktualizowane w 2008 r. oraz na 1 stycznia 2009 r. i na tej podstawie ustalił, że zaktualizowana wartość dotychczasowych budowli spółki na 1 stycznia 2009 r., uwzględniająca wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej, wyniosła 193.982.128 zł. Na podstawie danych z wykazów nowych środków trwałych aktualnych na 1 stycznia 2008 r. i na 1 stycznia 2009 r. organ odwoławczy ustalił, że dodatkowa wartość nowych budowli na 1 stycznia 2009r. wyniosła w zaokrągleniu 334.040 zł. Zatem w styczniu 2009 r. prawidłowa wartość budowli spółki związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyniosła łącznie 194.316.168 zł, a od lutego 2009 r. – 127.291.119 zł. Te ostatnią wartość organ podatkowy wyliczył jako różnicę pomiędzy wartością budowli ze stycznia 2009 r. (194.316.168 zł), a wartością budowli wykazaną przez spółkę B Sp. z o.o. w deklaracji podatkowej na 2009 r. (67.025.049 zł). Na zakończenie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przed wydaniem decyzji nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.). Finansowy organ postępowania przygotowawczego z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął bowiem postępowanie karnoskarbowe w sprawie podania nieprawdy w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2009 w ten sposób, że zaniżono podstawę opodatkowania, co spowodowało uszczuplenie w podatku od nieruchomości tj. o czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Prezydent Miasta Ł. zawiadomił Spółkę o tym fakcie pismem z 17 grudnia 2014 r., które zostało doręczone 18 grudnia 2014 r. W skardze do WSA w Łodzi spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty: (1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 O.p., przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej; (2) art. 210 § 4 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieustalenia, które obiekty zostały zbyte przez skarżącą spółkę 31 stycznia 2009 r., w związku z czym nie podlegały opodatkowaniu w okresie od lutego do grudnia 2009 r., wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli; (3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego do grudnia 2009 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki zauważył, że przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, była nieadekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., to jest: w sytuacji, w której spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te – zdaniem skarżącej – nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Skarżąca podniosła również, że w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji nie wskazano jednoznacznie, które konkretnie obiekty zostały 31 stycznia 2009 r. sprzedane B Sp. z o.o., a które pozostały własnością Spółki. Kwestia ta przesądzała zaś zakres opodatkowania skarżącej Spółki w okresie od lutego do grudnia 2009 r. W konsekwencji podstawa opodatkowania od budowli za okres od lutego 2009 r. została ustalona w nieprawidłowej wysokości, ponieważ objęto nią również wartość budowli sprzedanych spółce B. Zdaniem strony skarżącej organy podatkowe nie uwzględniły, że dla Skarżącej, jako zbywcy i poprzedniego podatnika podatku od nieruchomości, oraz dla spółki B, jako nabywcy i aktualnego podatnika podatku od nieruchomości – z tytułu tych samych budowli – podstawą opodatkowania była inna wartość. Wyrokiem z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 385/15 WSA w Łodzi oddalił skargę A S.A. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd w pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazał, że w związku z doręczeniem Spółce w dniu 18 grudnia 2014 r. pisma informującego o wszczęciu przeciw stronie postępowania karnoskarbowego wobec podania nieprawdy w korekcie deklaracji za 2009 r., co spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania, tj. o czyn z art. 56 § 1 kks nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za kontrolowany okres z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Następnie Sąd ocenił, że organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły i wyjaśniły podstawę faktyczną swoich rozstrzygnięć. Z treści zaskarżonej decyzji wynika zatem wprost, że organy podatkowe opierały się, przy ustalaniu stanu faktycznego, na dowodach przedstawionych przez Spółkę, to jest w pierwszej kolejności na opinii rzeczoznawcy z dnia 25 marca 2013 r. dotyczącej wartości budowli spółki na dzień 1 stycznia 2007 r., która uwzględniała wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej. Ponadto organy uwzględniły dane dotyczące wartości budowli spółki zaktualizowane w 2008 r. i na dzień 1 stycznia 2009 r. wynikające z zestawienia dotychczasowych budowli, stanowiące załącznik do pisma spółki z 16 września 2014 r. oraz dane wynikające ze złożonej 17 lutego 2009 r. przez spółkę B deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r., w której zadeklarowała do opodatkowania budowle uzyskane w następstwie umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. WSA w Łodzi powołał się także na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z którego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle, jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uznał, że w niniejszej sprawie związek linii kablowych z prowadzoną przez Skarżąca działalnością gospodarczą jest oczywisty, a zatem uprawnione jest również opodatkowanie Spółki jako właściciela części budowli (linii kablowych). Wskazał, że linie te należy zaliczyć do sieci technicznych i sieci uzbrojenia terenu, wymienionych w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; dalej "P.b."). Sieć telekomunikacyjna jest również niewątpliwie budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych (a do tego celu jest przecież nadal wykorzystywana). Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej B Sp. z o.o. z jednoczesnym oddaniem jej w leasing Skarżącej, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami kablowymi pozostającymi własnością podatnika, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, zdaniem Sądu I instancji na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Skarżącej. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wymienionego wyżej orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 czerwca 2016 r. w sprawie II FSK 3218/15, uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu NSA podkreślił w pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów dotyczących kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia, że Sąd I instancji zasadnie uznał wydając zaskarżony wyrok, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karno-skarbowego w sprawie podania nieprawdy w korekcie deklaracji za 2009 r., o czym strona została powiadomiona 18 grudnia 2014 r., która to czynność wypełniła przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Następnie NSA wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie była odpowiedź na pytanie, czy wobec ustalonego stanu faktycznego w stanie prawnym obowiązującym w 2009 r. linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, której prawo własności należy do innego podmiotu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli. Wskazując na rozbieżności w orzecznictwie odnoszące się do ww. zagadnienia NSA podkreślił, że aprobuje pogląd zgodnie z którym organy podatkowe miały postawy do objęcia opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości linii kablowych należących do Spółki w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa, w której linie te są położone znajduje się w rękach innego właściciela. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem także części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), a obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tejże części budowli (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Linie kablowe pozostały nadal własnością Spółki, natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Istotne jest to, że nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy wspomnianymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto NSA wyjaśnił, że w przepisach prawa podatkowego brak jest brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną, nadającą się do określonego użytku całość. Pod pojęciem właściciela budowli o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. należy zatem rozumieć także właściciela części budowli, nawet w sytuacji, gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. A zatem okoliczność zbycia kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Zarówno więc organy podatkowe, jak i Sąd I instancji słusznie uznały, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega część budowli, która stanowi własność skarżącej spółki. Podstawą uchylenia wyroku WSA w Łodzi z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 385/15 stał się natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z brakiem pełnego odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art.4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Przy czym w przypadku opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jedną z istotnych kwestii, jakie winny być ustalone jest wartość budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Przy czym nie można tracić z pola widzenia, że wartość budowli powinien określić podatnik, uwzględniając powyższe zasady, w deklaracji podatkowej, którą ma obowiązek złożyć stosownie do art. 9 pkt 1 u.p.o.l. Jeżeli wartości tej nie określi bądź poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość (art. 4 ust. 7 u.p.o.l.). Powyższe oznacza, że organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności opierać się na danych podanych przez podatnika, a dopiero gdy podatnik nie określi wartości budowli lub poda wartość odbiegającą od wartości rynkowej (tę ma obowiązek podać w przypadku, gdy budowla nie podlega amortyzacji, co nie miało miejsca w tym wypadku), zobligowany jest powołać biegłego. Nie pozostawia też wątpliwości, że w przypadku wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ może ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, mając na względzie wiążącą wykładnię prawa dokonaną przez NSA wyrokiem z 14 października 2016r., sygn. akt I SA/Łd 708/16 WSA w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję z [...]r. W pisemnym uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia Sąd I instancji za uzasadnione uznał zarzuty dotyczące kwestii ustalenia wartości budowli podlegających opodatkowaniu w okresie od lutego do grudnia 2009 roku. Odwołując się do treści art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 5, ust. 7 oraz art. 9pkt 1 u.p.o.l. Sąd uznał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że w deklaracji za 2009 r. Spółka podała wartość budowli. Z treści decyzji SKO wynika natomiast, że organy podatkowe opierały się, przy ustalaniu stanu faktycznego, na dowodach przedstawionych przez Spółkę, to jest w pierwszej kolejności na opinii rzeczoznawcy z dnia 25 marca 2013 r. dotyczącej wartości budowli Spółki na dzień 1 stycznia 2007r., która uwzględniała wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej. Ponadto organy uwzględniły dane dotyczące wartości budowli Spółki zaktualizowane w 2008 r. i na dzień 1 stycznia 2009 r. wynikające z zestawienia dotychczasowych budowli, stanowiące załącznik do pisma spółki z 16 września 2014 r. Z analizy tych danych wynikało, że podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli należących do Spółki w 2009 r. powinna wynosić w styczniu 2009 r. – 194.316.168 zł. Spór dotyczy natomiast sposobu ustalenia wartości budowli na dzień 1 lutego 2009 r., to jest już po dokonaniu sprzedaży kanalizacji kablowej na rzecz B Sp. z o.o. Tak Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak również wcześniej Prezydent Miasta Ł., ustalając podstawę opodatkowania za okres luty-grudzień 2009 r. pomniejszyły wartość budowli ustaloną na dzień 1 stycznia 2009 r. (tj. przed transakcją zawartą 31 stycznia 2009 r.) o wartość zadeklarowaną przez nabywcę, tj. wartość zadeklarowaną jako podstawa opodatkowania od budowli przez B Sp. z o.o. Tymczasem w piśmie z 24 października 2011 r. Spółka wskazała, że wartość budowli przy sprzedaży na rzecz B sp. z o.o. określona została w wartości netto z księgi podatkowej, a nie według wartości historycznej. Analogiczne ustalenia wynikają z Wyniku Kontroli UKS [...] znajdującego się w aktach sprawy, na którą to okoliczność Spółka zwracała uwagę również w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze. W tej sytuacji WSA przyznał rację Spółce, że zastosowane przez organy wyliczenie matematyczne nie uwzględnia faktu, że dla skarżącej jako zbywcy budowli i dla B Sp. z o.o. jako nabywcy tych samych budowli i aktualnego podatnika podatku od nieruchomości z tytułu nabytych budowli, podstawą opodatkowania jest inna wartość, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skoro bowiem jest to wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, to dla Spółki jest to koszt nabycia lub wytworzenia konkretnych budowli w przeszłości, a dla A Sp. z o.o., to koszt nabycia w wyniku transakcji z 31 stycznia 2009 r., czyli cena nabytych obiektów. Cena nabycia nie musi i zwykle nie pokrywa się z wartością historyczną zbywanych obiektów deklarowaną lub którą zbywca powinien deklarować do podstawy opodatkowania. W konsekwencji WSA za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 i art. 210 § 4 O.p., gdyż organy nie zebrały dostatecznego materiału dowodowego, a materiał zebrany nie został oceniony właściwie, zaś z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty zostały rozważone przez organ, w co podważa prawidłowość ustaleń odnoszących się do wartości podstawy opodatkowania w zakresie miesięcy od lutego do grudnia 2009 r. posiadanych przez Spółkę budowli. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną w niniejszym wyroku, nie pomijając konieczności ustosunkowania się do stanowiska Spółki w zakresie ustalenia wartości budowli we wskazanym okresie, a następnie ustali ich wartość zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W skardze kasacyjnej SKO wniosło o uchylenie w całości wyroku WSA w Łodzi przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz strony przeciwnej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Kwestionowanemu wyroki zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego: 1) art. 4 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 4 ust. 3 u.p.o.l. i art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.) - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że należy przyznać rację Spółce, iż zastosowane przez organy podatkowe wyliczenie matematyczne wartości budowli za okres od lutego do grudnia 2009 r. nie uwzględnia faktu, że dla Spółki jako zbywcy budowli i dla B Sp. z o.o. jako nabywcy tych samych budowli i aktualnego podatnika podatku od nieruchomości z tytułu nabytych budowli, podstawą opodatkowania jest inna wartość, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - a właściwe zastosowanie tych przepisów doprowadziłoby do oceny, że w przypadku sprzedaży w dniu 31 stycznia 2009 r. przez Spółkę z budowli o znanej dotąd wartości na rzecz B Sp. z o.o. części tych budowli - możliwe było ustalenie wartości pozostałych w Spółce części budowli w postaci linii kablowych przez organ podatkowy za okres od lutego do grudnia 2009 roku poprzez odjęcie od wartości budowli ze stycznia 2009 r., tj. 194.316.168 zł wartości budowli 67.025.049,00 zł wykazanej przez B Sp. z o.o. w deklaracji podatkowej na 2009 rok z tytułu nabycia od Spółki w wyniku zawarcia umowy sprzedaży i leasingu z dnia 31 stycznia 2009 r., bowiem cena nabycia stanowi wartość początkową budowli ustaloną dla celów podatku dochodowego, od której dokonywane są odpisy amortyzacyjne i organ podatkowy mógł tę wartość przyjąć, skoro podatnik nie przedstawił żadnych, wiarygodnych dowodów przeciwnych, II. przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. - przez nieuzasadnione przyjęcie, że zaskarżona decyzja SKO została wydana z naruszeniem tych przepisów, gdyż organy nie zebrały dostatecznego materiału dowodowego, a materiał zebrany nie został oceniony właściwie, zaś z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty zostały rozważone przez organ, co podważa prawidłowość ustaleń odnoszących się do wartości podstawy opodatkowania w zakresie miesięcy od lutego do grudnia 2009 r. posiadanych przez Spółkę budowli - w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w tej sprawie wszechstronnie i właściwie oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na 14 jej stronach, gdzie organ podatkowy odniósł się do argumentów strony przedstawionych w odwołaniu, w toku postępowania podatkowego i wyjaśnił dokładnie, na podstawie których wiarygodnych dowodów przyjął wartość budowli Spółki, w tym w okresie od lutego do grudnia 2009 r. oraz wykazał, że sama Spółka pomimo takiej możliwości nie przedstawiła w postępowaniu podatkowym żadnych wiarygodnych dowodów na tę wartość budowli i poza samymi jej twierdzeniami (argumentami) brak jest dowodów na poparcie tych twierdzeń, a organ podatkowy nie jest zobowiązany do poszukiwania dowodów za stronę, potencjalnie dla niej korzystnych, 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 185 § 1 i art. 190 p.p.s.a. i w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - przez niepełne wyjaśnienie kwestii, że skoro ta sprawa było ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po tym jak, na Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r. o sygn. akt II FSK 3218/15 uchylił wcześniejszy wyrok z dnia 8 lipca 2015 r. o sygn. akt I SA/Łd 385/15 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi tylko w zakresie braków uzasadnienia wyroku uniemożliwiających Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu pełną kontrolę instancyjną co do odniesienia się do argumentacji Spółki jak powinna zostać ustalona wartość budowli Spółki, a więc nakazywanie organowi podatkowemu ponownego odnoszenia się do tej samej argumentacji Spółki świadczy o wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, 4) art. 200, art. 205 w zw. z art. 206, art. 141 § 4 i art. 166 p.p.s.a. - polegające na braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie zasądzenia od organu administracji na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu podatkowego kosztów postępowania kasacyjnego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 198/17 uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 października 2016r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu podkreślono, że kontroli kasacyjnej poddany został wyrok WSA wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przekazanej temu Sądowi w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA wskazał, że gdy Sąd I instancji pominie w swym ponownym orzeczeniu wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, może to stanowić istotne uchybienie procesowe i w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie art. 190 p.p.s.a., doprowadzić do ponownego uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem NSA z jasnej treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. wynika, że po pierwsze NSA dokonał wykładni art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., po wtóre zaś przesądził, jakie dokumenty istniejące w aktach sprawy powinny być przedmiotem oceny przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Tymczasem z treści wyroku WSA wynika, że Sąd ten cytując w uzasadnieniu wyroku fragmenty uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie dostrzegł jakie konkretne dokumentny należało uwzględnić przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. Sąd I instancji przyznał rację Spółce co do błędnego zastosowania przez organy podatkowe matematycznego wyliczenia w zakresie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, być może zasadnie, to jednak wnioski te zostały wyciągnięte bez analizy dokumentów, które nakazał ocenić NSA, którego wykładnią prawa w tej sprawie Sąd I instancji po myśli art. 190 p.p.s.a. był związany, co w konsekwencji spowodowało, iż zdaniem NSA za zasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało wszystkich wymaganych elementów, a naruszenie to było na tyle poważne, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W związku z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zmianami) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie oznacza to konieczność podporządkowania się ocenie i zaleceniom NSA zawartym w wyrokach: sygn. akt II FSK 3218/5 z 14 czerwca 2016r. oraz II FSK 198/17 z 21 kwietnia 2017r. W stosunku do pierwotnie oznaczonych granic sprawy wyrokami tymi przesądzone na korzyść organów podatkowych zostały kwestie przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz zmiany właściciela jednego z elementów budowli podlegającej opodatkowaniu. Przesądzona została także prawidłowość ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2009 na dzień 1 stycznia 2009r. w kwocie 194.316.158,00 zł. Do ustalenia pozostało natomiast ustalenie podstawy opodatkowania na dzień 1 lutego 2009r. Jak bowiem wskazał Sąd II instancji w wyroku sygn. akt II FSK 3218/15 zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 1 4 p.p.s.a. w związku z brakiem ustosunkowania się przez WSA do zarzutu naruszenia art. 4 ust.1 punkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz sposobu ustalenia podstawy opodatkowania poprzez pomniejszenie wartości budowli o wartość (podstawę opodatkowania) zadeklarowaną przez nabywcę (B S. A.) oraz brakiem odniesienia się do argumentacji i wyliczeń skargi oraz wcześniejszych pism skarżącej w tym zakresie. Z kolei w wyroku sygn. akt II FSK 198/17 NSA odwołując się do wcześniej cytowanego orzeczenia wskazał, że podstawa opodatkowania winna być ustalona po szczegółowym odniesieniu się do treści dokumentów wskazanych w wyroku w sprawie II FSK 3218/15, co mogłoby uzasadnić przypuszczenie, że matematyczne wyliczenie podstawy opodatkowania przez organy podatkowe jest błędne. Wypełniając wskazane wyżej zalecenia pierwszym rzędzie zatem należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. zasadą jest, iż podstawę opodatkowania dla budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o "wartość do dokonywania odpisów amortyzacyjnych" na potrzeby podatkowe, którą obecnie określają w identyczny sposób: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Za wartość tę (podstawę opodatkowania budowli) należy uważać wartość początkową budowli, stanowiącą podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustaloną na dzień 1 stycznia roku podatkowego – vide L. Etel, Komentarz do art. 4 ust.1 punkt 3 upol, Lex 2012. Nie może być przy tym żadnych wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o wartość ustaloną na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego to jest w rozpoznawanej sprawie roku 2009. W tym miejscu niezbędne wydaje się odwołanie do treści umowy sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej oraz leasingu zwrotnego zawartej w dniu 31 stycznia 2009r. pomiędzy spółką skarżącą i B Sp. z o.o. Jak ustaliły organy przedmiotem transakcji były kable umieszczone w ziemi, linie kablowe, maszty, wieże, sieci telefoniczne, sieci miejscowe SM, sieci rozdzielcze i abonenckie, sieci dostępowe, kanalizacja teletechniczna OTK linie napowietrzne. Jednocześnie, jak wskazała spółka skarżąca, przedmiotem sprzedaży były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, sprzedażą nie objęto zaś kabli umieszczonych w kanalizacji. Ponadto, co pozostaje bezsporne, skarżąca nie wykazała w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2009 wartości kabli umieszczonych kanalizacji, uznając, że nie stanowią one części budowli będącego przedmiotem opodatkowania. W konsekwencji skarżąca przyjęła, że przedmiotem sprzedaży były obiekty o wartości 171.563.330,00 zł. Taką też wartość zadeklarowała pierwotnie za rok 2009 w podatku dla nieruchomości. W tak zarysowanych ramach zauważyć należy, że wartość zadeklarowana przez skarżącą do opodatkowania na dzień 1 stycznia 2009r. w kwocie 171.563.330,00 zł różni się zasadniczo od wartości z deklaracji podatkowej złożonej przez B Sp. z o.o. za rok 2009 od 1 lutego 2009 wynoszącej 67.025.049,00 zł. Abstrahując od tego, czy ta ostatnia wartość odpowiada cenie rynkowej, co nie jest przedmiotem niniejszych rozważań, zdaniem sądu I instancji powyższe wielkości wyrażone matematycznie winny być tożsame i odzwierciedlać cenę transakcyjną jednakową dla obu stron transakcji wynoszącą 67.025.049,00 zł. Jeśliby zaś, jak domaga się tego skarżąca, uwzględniać ową wielokrotnie przywoływaną w rozpoznawanej sprawie wartość historyczną, to jest wartość nabycia lub wytworzenia, pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne z lat wcześniejszych, to w zgodzie z zasadami logiki należałoby przyjąć, że jest ona niższa dla skarżącej od wartości transakcyjnej nieobarczonej przecież takimi odpisami. Tymczasem wartość wskazana przez skarżącą jest ponad dwukrotnie wyższa od wartości zadeklarowanej przez B Sp. z o.o. tożsamej z ceną transakcyjną. W tej sytuacji za w pełni uzasadnione uznać należy zastrzeżenia i wątpliwości wyrażane przez organy podatkowe pod adresem wartości budowli i ich części podlegających opodatkowaniu postulowanej przez skarżącą od 1 stycznia 2009r. Zatem skoro podstawa opodatkowania wskazana przez podatnika budziła zasadnicze wątpliwości organów, to miały one podstawy by poszukiwać prawidłowej wartości tej podstawy na podstawie innych dowodów niż dane z ewidencji środków trwałych skarżącej. W szczególności istotne znaczenie dla zaakceptowania stanowiska organów podatkowych w tym względzie ma wskazanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie II FSK 3218/15, że "w przypadku wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust.1 punkt 3 u.p.o.l. organ może ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych". O ile powyższa wykładnia prawa nie dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania na dzień 1 lutego 2009r., o tyle sąd I instancji pozostaje w przekonaniu, że ma ona charakter uniwersalny, wiążący ten sąd także przy ustalaniu tej właśnie kwestii. Innymi słowy w zaistniałym stanie faktycznym ustalanie wielkości podstawy opodatkowania skarżącej innymi dowodami niż ewidencja środków trwałych było nie tylko dozwolone lecz wręcz wymuszone. W tej sytuacji za zasadne należy uznać rozumowanie organów podatkowych prowadzące do ustalenia, że podstawą opodatkowania za wymieniony okres jest różnica między podstawą opodatkowania ustaloną w kwocie 194.316.158,00 i wartością zadeklarowaną przez B (czyli wartością obiektów będących przedmiotem sprzedaży w dniu 31 stycznia 2009r.) powiększona o wartość budowli nieobjętych transakcją z B Sp. o.o. Poza ramy niniejszych motywów wykracza przy tym ocena charakteru i skutków umowy z dnia 31 stycznia 2009r. Niemniej skoro nabywca obiektów w postaci budowli i ich części podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości deklaruje te obiekty jako podstawę opodatkowania budowli w rozumieniu art. 4 ust.1 punkt3 u.p.o.l. w kwocie 67.025.049,00 zł, to sprzedawca nie może zasadnie twierdzić, że przedmiotem tejże sprzedaży były obiekty w kwocie 171.563.330,00 zł. W przekonaniu sądu I instancji takie rozumowanie, ignorujące przecież elementarne zasady logiki, może świadczyć jedynie o chęci zmniejszenia obciążenia podatkowego jednego z wymienionych podmiotów. Wedle stanu wiedzy sądu I instancji w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie deklaracja podatkowa na podatek nieruchomości B Sp. z o.o. za 2009r. (luty – grudzień) nie została podważona w trybie art. 21 § 3 O.p., wobec czego, w myśl art. 21 § 2 O.p. podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty i ma charakter wiążący. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych i faktycznych, by twierdzić, że B Sp. z o.o. zaniżyła należny podatek od nieruchomości za rok 2009, zaś zdaniem sądu I instancji tylko w takiej sytuacji należałoby rozważać, czy nie doszło do podwójnego opodatkowania sugerowanego w skardze. Jednak, co należy podkreślić z całą mocą, w świetle obowiązującego prawa taka sytuacja nie zaszła w rozpoznawanej sprawie, gdyż podatek zadeklarowany przez B jest podatkiem należnym. Zresztą gdyby nawet hipotetycznie założyć, że ulegnie on zmianie w przyszłości, to nie wpłynęłoby to na legalność zaskarżonej decyzji. Jedynie na marginesie należy w tym miejscu zauważyć, że wbrew stanowisku skarżącej, dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia metodologia ustalania wartości obiektów podlegających sprzedaży w ramach umowy z dnia 29 stycznia 2009r., to jest przyjęcie wartości netto z księgi podatkowej w miejsce wartości bilansowej, czy też wartości brutto z księgi podatkowej. Po pierwsze, jak wynika z Wyniku Kontroli UKS [...] odmienność ta dotyczyła całości sprzedaży, a po wtóre dotyczyła możliwych sposobów ustalenia wartości przedmiotu sprzedaży na podstawie ewidencji środków trwałych, która w rozpoznawanej sprawie została odrzucona przez organy podatkowe jako dowód na okoliczność ustalenia wielkości podstawy opodatkowania. Jak wskazano wyżej sąd I instancji podziela powyższe stanowisko organów podatkowych, budujących ustalenia w zakresie tejże podstawy opodatkowania na podstawie ceny transakcyjnej. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. P.C.