I SA/Łd 734/11

Dnia 7 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. i na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, iż zarabia 2400 zł netto i nie posiada oszczędności. Skarżąca wskazała, że jest osobą samotną i nie jest w stanie zgromadzić środków niezbędnych na zaspokojenie należności wynikającej z zaskarżonej do Sądu decyzji. Wskazała, iż ewentualna egzekucja istotnie zmniejszyłaby jej możliwości zaspokajania potrzeb życiowych. W celu wykonania ustalonego zobowiązania musiałaby też sprzedać ruchomości, co w ocenie skarżącej, byłoby źródłem niemożliwych do odwrócenia, związanych z tym skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"). Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Na stronie składającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające to wstrzymanie, uzasadnienie tego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, brak takiego uzasadnienia uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2004r., OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r., OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., OZ 105/04, z dnia 20 lipca 2004r., OZ 214/04, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I FSK 983/08, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach – www.nsa.gov.pl, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest, bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. W analizowanej sprawie skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., nie wykazała zaistnienia przesłanek wynikających z powołanego wyżej art. 61 § 3 zdanie pierwsze ppsa, nie wskazał bowiem żadnych zdarzeń (okoliczności), które potencjalnie mogłyby zaistnieć, gdyby zaskarżona przez nią decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny. Nie wykazała w sposób dokładny i szczegółowy, jakie w jej konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej szczególnie chronione przez system prawny wartości zostałyby zagrożone w przypadku uiszczenia zobowiązania podatkowego i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. Rozstrzygając wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd stosownie do art. 64 § 3 w zw. z art. 134 ppsa rozważał także z urzędu zaistnienie w niniejszej sprawie potencjalnych przyszłych przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005r., II OZ 155/05 OwSS 2005/3/72 wraz glosą M. Bogusza, GSP-Prz.Orz.2006/1/1, odmiennie zob. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II FZ 39/09, CBOS i LEX nr 489786, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2008 r., I FZ 314/08 LEX nr 494216). Zaistnienia tych przesłanek nie dopatrzył się jednakże. Załączone do skargi akta administracyjne nie zawierają bowiem dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej, a więc mogących świadczyć o spełnieniu przesłanek uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. Istotne jest i to, że w razie ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżąca nie zostanie pozbawiona środków utrzymania, przepisy prawne przewidują bowiem ograniczenia w egzekucji z osiąganego przez niego dochodu. Nadto egzekucja należności pieniężnej nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W przypadku należności pieniężnych nie mamy bowiem do czynienia z niemożnością ich wypłaty w przyszłości, w przypadku pozytywnego dla strony zakończenia sporu sądowego organ podatkowy będzie wszak zobowiązany do zwrotu wyegzekwowanych kwot, jako nienależnych. A więc skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji w postaci utraty określonej kwoty pieniężnej zostaną odwrócone poprzez zwrot tej kwoty. Rozważając kwestię wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie mógł też pominąć i tej okoliczności, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania, co już podkreślono, w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Trudności te nie mogą wynikać jedynie z przekonania skarżącej o ich istnieniu, lecz muszą mieć charakter obiektywny. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w postanowieniu. P.Z-C.