I SA/Łd 74/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H. L. złożyła skargę na decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku strona oświadczyła, że na skutek uzyskanego zwrotu podatku powstały nieodwracalne skutki prawne. Po uzyskaniu zwrotu podatku uzyskane w ten sposób pieniądze już dawno wydatkowała. Nie ma możliwości dokonania zwrotu, a ewentualne kontynuowanie postępowania przez Organy podatkowe spowoduje wyrządzenie jej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wspomniane "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" oznacza szkodę, której nie można zrekompensować wskutek zwrotu spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, czy też przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powołane tam postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienia NSA: z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, CBOSA). Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku wskazała, że po uzyskaniu zwrotu podatku uzyskane w ten sposób pieniądze już dawno wydatkowała. Nie ma możliwości dokonania zwrotu, a ewentualne kontynuowanie postępowania przez Organy podatkowe spowoduje wyrządzenie jej szkody. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że skarżąca nie wykazała, że jest osobą znajdującą się w sytuacji, w której ewentualne wykonanie zakwestionowanej decyzji mogłoby prowadzić do realizacji przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej w reżimie art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić należy, że sam obowiązek uiszczenia podatku nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem decyzji (por. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II GZ 455/12, CBOSA). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie zostanie ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. E.J.