I SA/Łd 879/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z. Kmieciak, Sędzia NSA B. Lubiński (spr.), Sędzia WSA P. Kowalski, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę Nakazem płatniczym wystawionym w dniu [...] nr [...] Prezydent Miasta S. określił Z. C. łączne zobowiązanie pieniężne powstałe z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za rok 2005 w łącznej wysokości 146,10 zł. Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w S. przy ul. A 11 o powierzchni 974 m2 oraz wchodzące w jej skład użytki rolne o powierzchni 0,1639 ha, znajdujące się w posiadaniu samoistnym podatniczki. Od nakazu płatniczego, podatniczka wniosła odwołanie podnosząc, iż nakaz zapłaty został skierowany do niewłaściwej osoby - Pani K. W., która w 1977r. zrzekła się prawa do nieruchomości na jej rzecz. Podatniczka wskazała, iż jest właścicielem nieruchomości, a nie jej samoistnym posiadaczem, o czym świadczy przedłożony dokument aktu własności ziemi z dnia 27 stycznia 1977r. i zawiadomienie z Państwowego Biura Notarialnego w S. z dnia 26 kwietnia 1977r. Podnosząc zarzut naruszenia art. 146 § l kpa wskazała, iż po upływie 10 lat organ podatkowy niesłusznie stwierdził nieważność posiadania nieruchomości o powierzchni 0,25 ha, ponieważ grunty te, zostały "złączone" ze spadkiem po zmarłej Pani K. W. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości jest Pani K. W. — nieżyjąca matka skarżącej, a nieruchomość składa się z dwóch działek: o nr ewidencyjnym 565 i powierzchni 0,2613 ha i nr 158 i powierzchni 0,5084 ha. Na podstawie złożonych w toku postępowania wyjaśnień ustalono ponadto, iż podatniczka użytkuje działkę gruntową o powierzchni około 0,25 ha położoną przy ul. A 11, a jej brat – A. W. użytkuje działkę przy ul. A 13, z wyłączeniem gruntów o powierzchni 0,25 ha. Odnosząc się zaś do przedstawionych przez stronę dokumentów w postaci aktu własności ziemi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że decyzją z dnia [...] Minister Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej stwierdził jego nieważność, a postępowanie w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji zostało umorzone. Zatem, z uwagi na brak wiadomości o sposobie zakończenia postępowania spadkowego toczącego się przed sądem powszechnym po zmarłej K. W. oraz braku dokumentów, które stanowiłyby podstawę do wpisu w ewidencji gruntów i budynków prawa własności, podatniczkę należy traktować jako posiadacza samoistnego nieruchomości położonej przy ul. A 11. Przedstawione stanowisko zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 30 października 2003r., sygn. akt I SA/Łd 870/03 i z dnia 28 stycznia 2004r., sygn. akt I SA/Łd 2472/02. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżąca podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu, wniosła o jej uchylenie akcentując, iż jest prawowitym właścicielem działki gruntowej o powierzchni 0,25 ha, o czym świadczy zawiadomienie Biura Notarialnego w S. z dnia 26 kwietnia 1977r. Skarżąca domaga się się powrotu do ostatniego zapisu notarialnego i przywrócenia ważności wszystkich aktów własności zmieni z 1976 i 1977r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kierując się treścią zarzutów skargi przede wszystkim należy podnieść, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nadto trzeba wskazać, iż Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy, co wynika z art. 133 § l cyt. ustawy. To, że Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona oznacza, iż nie może on swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną od tej, która jest przedmiotem rozstrzygnięcia, a więc łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2005r. W związku z powyższym kwestie związane z naruszeniem prawa, w ocenie strony skarżącej przy wydawaniu decyzji z dnia [...] przez Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej jak również błędnego działania wskazanych pracowników organów administracji, gdyż mogły one być przedmiotem innych postępowań, dla potrzeb tej sprawy nie mogły mieć żadnego znaczenia. Również kwestie związane z przedłużającym się zdaniem strony procesem w przedmiocie nabycia spadku toczącym się przed Sądem Rejonowym w S. nie mieszczą się w granicach tego postępowania. Przechodząc zatem do meritum sprawy w punkcie wyjścia trzeba przypomnieć, że art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, iż kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 wymienionej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § l tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Powyższe oznacza także, iż żądania skargi dotyczące "przywrócenia ważności wszystkich aktów własności ziemi z 1976 i 1997 roku" było bezzasadne, ponieważ nie mieściło się w ustawowych kompetencjach tego Sądu. Godzi się podnieść, a na co słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28 stycznia 2004r., sygn. akt I SA/Łd 2472/02, także ze skargi Pani Z. C. lecz w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 rok, że niezależnie od tego, czy skarżąca będzie legitymowała się tytułem własności gruntu czy też będzie posiadaczem samoistnym to będzie na niej ciążył obowiązek podatkowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. l pkt l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31), obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach fizycznych, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. l pkt 3 powołanej ustawy, podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów ich powierzchnia. Zaś art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) stanowi, iż podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Informacje o gruntach i budynkach zawarte są w operacie ewidencyjnym, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpis do tych rejestrów (art. 24 tej ustawy). Z kolei, ewidencja gruntów stosownie do treści art. 20 ust. l pkt l i ust. 2 pkt l ustawy obejmuje informacje dotyczące m.in. ich położenia, granic, powierzchni oraz wykazuje w niej właściciela, w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty. Uczynienie z danych zawartych w ewidencji gruntów podstawy wymiaru podatków oznacza, że te dane mają dla organu podatkowego moc wiążącą i decydujące znaczenie dla obliczenia podatku w szczególności wtedy, gdy podatnik w deklaracjach lub wykazach podaje inne dane. Związanie organu podatkowego tymi danymi oznacza, że nie ma on możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, ani też wyjaśniania, czy są one zgodne z rzeczywistością. Zasadniczy zarzut wynikający ze skargi, to jest błędnego oznaczenia skarżącej jako samoistnego posiadacza opodatkowanego gruntu, a nie właściciela nie jest uzasadniony, bowiem ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielką działek oznaczonych nr 158 i 565 jest nieżyjąca Pani K. W., a podstawa wskazująca skarżącą jako właściciela działki o powierzchni 0,25ha nie istnieje. Do czasu zakończenia postępowania spadkowego organy podatkowe nie będą miały zatem innych informacji o aktualnych właścicielach będących przedmiotem sporu działek. Oznaczenie zaś w decyzji skarżącej jako samoistnego posiadacza nieruchomości nie ma wpływu na wysokość podatku. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.