I SAB/Łd 5/25

Dnia 5 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi K. H. na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie niewydania decyzji administracyjnej 1. stwierdza bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w zakresie niewydania decyzji administracyjnej; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Starostę Łódzkiego Wschodniego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy; 4. wymierza Staroście Łódzkiemu Wschodniemu grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; 5. zasądza od Starosty Łódzkiego Wschodniego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 19 września 2024 r. do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ł. (dalej: PCPR) wpłynął wniosek K. H. prowadzącego działalność gospodarczą "Prywatna Praktyka Fizjoterapeutyczna [...]", (dalej także: skarżący) o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025 r. Pismem z 2 kwietnia 2025 r., podpisanym przez Dyrektora PCPR, poinformowano skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. Wskazano, że powodem odmowy jest brak zaplanowania przez Radę Powiatu Ł. [...] do realizacji w roku 2025 dofinansowania do sprzętu rehabilitacyjnego dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, prowadzących działalność związaną z rehabilitacją osób. W dniu 29 kwietnia 2024 r. do Starostwa Ł. [...] w Ł. wpłynęło, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej także: SKO), ponaglenie skarżącego, w którym wniósł o usunięcie naruszeń prawa wywołanych bezczynnością i przewlekłością w prowadzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji, poprzez niezakończenie postępowania zainicjowanego jego wnioskiem o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025 r. wydaniem decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej także: k.p.a.). SKO postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Skarżący pismem z dnia 21 maja 2025 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Ł. [...] w związku ze sprawą z jego wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków PFRON na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025 r. Wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu sprawy tj. niewydania decyzji administracyjnej, 2. orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny, 3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Na wypadek zaś uznania, że w sprawie nie doszło do bezczynności, na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2b, art. 54 § 1 i art. 149 § 1a i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.) w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 stawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 100 z późn. zm., dalej także: ustawa o rehabilitacji), w zw. § 12 pkt 3a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 926), dalej: rozporządzenie, wniósł skargę na przewlekłość Starosty Ł. [...] w prowadzeniu postępowania administracyjnego spowodowanego niewydaniem decyzji administracyjnej w ustawowym 30-dniowym terminie. Skarżący wskazał w szczególności na naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: a) art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji - poprzez brak zakończenia postępowania administracyjnego wydaniem decyzji administracyjnej w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, b) § 12 pkt 3a rozporządzenia – poprzez brak zakończenia postępowania administracyjnego wydaniem decyzji administracyjnej w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że w sprawie wniosku skarżącego żaden z obowiązujących przepisów nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej. Wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, które w pełni podziela, o tym czy dana sprawa kwalifikuje się do załatwienia w drodze decyzji administracyjnej przesądzają przepisy prawa materialnego. Aby wydać decyzję administracyjną trzeba dysponować wyraźną podstawą prawną i to w niewątpliwy sposób wynikającą z ustawy, a nie wyinterpretowaną w drodze wykładni. Tymczasem przepisy ustawy o rehabilitacji nie wskazują na taką możliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekłość postępowania została zdefiniowana przez ustawodawcę w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem, który w dniu 19 września 2024 r. wpłynął do PCPR zwrócił się o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025. W następstwie rozpatrzenia tego wniosku, Dyrektor PCPR pismem z 2 kwietnia 2025 r. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. Wskazać należy, że podstawę do rozpatrzenia ww. wniosku skarżącego stanowiło rozporządzenie, które zostało wydane na podstawie art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się: jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Stosownie do § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy, właściwego dla siedziby albo miejsca prowadzenia działalności - w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Wniosek powinien spełniać wymogi formalne określone w § 11 ust. 5 rozporządzenia. Właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje podmiot, który złożył wniosek, o występujących we wniosku uchybieniach, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie ich w wyznaczonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (§ 12 ust. 3 rozporządzenia). Przepis § 12 ust. 3a rozporządzenia stanowi, że właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku [...]. W przepisie § 12 ust. 3b omawianego rozporządzenia zawarto regulację, zgodnie z którą właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. W myśl § 12 ust. 5 rozporządzenia, w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku złożonego wraz z dokumentami, o których mowa w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. b, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania zawierające: 1) nieprzekraczalny termin dostarczenia przez wnioskodawcę dokumentów określonych w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. a, uwzględniający termin wskazany w ofercie; 2) zobowiązanie jednostki samorządu terytorialnego do przekazania dofinansowania, po spełnieniu warunku, o którym mowa w pkt 1, na konto świadczeniodawcy realizującego zlecenie w ciągu 10 dni od dnia otrzymania dokumentów. Z kolei w § 14 rozporządzenia wskazano, że podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Z przytoczonych unormowań wynika, że procedowanie w sprawie z wniosku o dofinansowanie ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Nie może więc budzić wątpliwości, że negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia i brakiem roszczenia w zakresie domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym. W konsekwencji, mając na uwadze z jednej strony, konieczność zagwarantowania wnioskodawcy prawa do sądu, o którym stanowi art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a z drugiej strony, niewskazanie w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia, uznać należy, że wspomniana informacja stanowi decyzję administracyjną, ze wszelkimi tego konsekwencjami. Za taką kwalifikacją prawnej formy informacji, o której stanowi §12 ust. 3b rozporządzenia, przemawia również treść art. 66 ustawy o rehabilitacji, który przewiduje, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy zastosowaniu takiej wykładni podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zaś w administracyjnym toku instancji przysługuje prawo wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), powtórzyć należy, że w judykaturze oraz w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Przy czym domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją zasady prawa do procesu administracyjnego, które ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy. W obecnych uwarunkowaniach ustrojowych funkcjonowania administracji publicznej domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją "prawa do procesu administracyjnego", wynikającego z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Zauważyć też należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania dofinansowania ze środków PFRON jest podejmowane na zasadzie uznania administracyjnego (§ 2 rozporządzenia), co tym bardziej uzasadnia konieczność zagwarantowania wnioskodawcy możliwości wszczęcia skutecznej kontroli sądowej, której przedmiotem powinna być ocena, czy organ w sposób zgodny z prawem skorzystał z przysługującej mu kompetencji, a w szczególności, czy w sposób należyty zbadał wniosek osoby ubiegającej się o świadczenie pod kątem spełnienia przewidzianych prawem przesłanek, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2835/17 (CBOSA), zgodnie z którym pomimo tego, że zarówno ustawa z 27 sierpnia 1997 r., jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie, wprost nie wymagają wydania decyzji administracyjnej, to w przypadku odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON, taka odmowa powinna mieć formę decyzji administracyjnej (por. również wyroki WSA we Wrocławiu: z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 68/18, z 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 748/21, z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 988/21, z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 731/22, wyrok WSA w Lublinie z 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 601/20 i powołane tam orzecznictwo, CBOSA). Decyzja ta stanowi kwalifikowaną formę aktu administracyjnego z uwagi na to, że jej podejmowanie następuje w prawnie uregulowanym trybie (w postępowaniu administracyjnym). Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie (...). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Uznając zatem, że negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie z PFRON do sprzętu rehabilitacyjnego powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie pismem z 2 kwietnia 2025 r. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. Wskazane pismo nie stanowi decyzji, bowiem nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przez art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W szczególności nie zawiera takich obligatoryjnych elementów pozwalających na zakwalifikowanie go, jako decyzji administracyjnej jak: podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego, pouczenia o środkach zaskarżenia. Ponadto pismo to zostało podpisane przez Dyrektora PCPR, bez wskazania, że jest to osoba upoważniona do wydawania w imieniu Starosty decyzji administracyjnych z zakresu zadań powiatu obejmujących dofinansowanie PFRON. Reasumując, skoro organ do dnia orzekania przez Sąd nie załatwił wniosku skarżącego we wskazanym zakresie w jednej z dopuszczalnych form załatwienia sprawy (tj. decyzji odmawiającej przyznania świadczenia czy czynności związanej z przyznaniem dofinansowania lub decyzji umarzającej postępowanie lub postanowienia), to niewątpliwie doszło do zarzucanej skargą bezczynności, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania (przez ponad 6 miesięcy nie odnotowano jakiejkolwiek aktywności organu), jak i fakt, że organ nadal nie załatwił formalnie wniosku skarżącego (okres powyżej 11 miesięcy), Sąd uznał, że bezczynność postępowania organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 7 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 72/22, WSA w Łodzi z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 150/24, CBOSA).. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. Wobec braku informacji o wydaniu decyzji lub innego aktu kończącego postępowanie w sprawie, należało zobowiązać organ do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 3 sentencji wyroku). W punkcie 4 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zdaniem Sądu, grzywna w wysokości 200 zł zdyscyplinuje organ i może zapobiec w przyszłości tego rodzaju naruszeniom przez organ. Z uwagi na fakt, że skarżący skargę na przewlekłość sformułował w sposób, który uaktualniłby się jedynie w razie niestwierdzenia przez Sąd bezczynności organu, Sąd, z uwagi na kierunek rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, był zwolniony z rozpoznania skargi w tym zakresie. Wobec zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 5 sentencji wyroku. dch