II SA/Łd 100/14

Dnia 4 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie w terminie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. a.bł. Skargą z dnia 14 stycznia 2013r. D. G. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zażalenia złożonego w trybie art. 37 K.p.a., na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta Ł. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz.U. z 2013r., poz. 270 ze zm., w skrócie K.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy aktów administracyjnych wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy także postępowania w sprawie. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 K.p.a. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu z zakresu administracji publicznej dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, a zatem nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 74/13; z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1014/11; z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11; z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt l OSK 306/05 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydane w trybie art. 37 K.p.a., a więc postanowienie, które stosownie do powołanych wyżej argumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Na marginesie podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest wymagane wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku skarga na bezczynność organu nie musi być poprzedzona wcześniejszym wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt II SAB/Bk 2/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006r., II SAB/Wa 40/2006 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.