II SA/Łd 1028/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia a.bł. Skargą z dnia 25 września 2014 r. K. K. zaskarżyła postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania parteru budynku mieszkalno-usługowo-handlowego usytuowanego na działce o nr ewid. 2150, położnej w Ł. u zbiegu ul. A i placu B. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wymierzona kara jest bardzo wysoka, wielokrotnie przekracza jej miesięczne dochody i stanowiłaby znaczny uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Dodatkowo w piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. K. K. wskazała, że w dniu 17 listopada 2014 r. otrzymała od organu upomnienie z wezwaniem do zapłaty w terminie 7 dni należności w łącznej wysokości 77.715,60 zł z tytułu nałożonej kary, odsetek i kosztów upomnienia pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podniosła, że konieczność zapłaty kary spowoduje niemożność wywiązania się z przyjętych zobowiązań wobec klientów w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu i obsłudze imprez okolicznościowych oraz spowoduje niemożność wypłaty wynagrodzeń osobom zatrudnionym w przedsiębiorstwie. W konsekwencji zapłata należności z tytułu nałożonej kary grozi likwidacją działalności, utratą zdobytego z niemałym trudem dobrego wizerunku firmy oraz utratą źródła utrzymania strony skarżącej. Strona wskazała na niebezpieczeństwo powstania w jej sytuacji znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Podkreśliła, że za uwzględnieniem wniosku przemawia słuszny interes, który jednocześnie nie narusza interesu publicznego, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji nie spowoduje uszczerbku w budżecie Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Na gruncie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przywoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a). W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego za znaczną szkodę uważa się taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnym pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.p). Należy zaznaczyć, że warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W treści wniosku winno się wskazać konkretne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania, ustawa nie nakłada obowiązku ich udowodnienia. Sąd administracyjny podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku, jak również bierze pod uwagę wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu. Niewątpliwe obowiązek uiszczenie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku ma charakter świadczenia pieniężnego, a skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych powoduje określoną dolegliwość w finansach zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że w okolicznościach konkretnej sprawy obowiązek zapłaty danej kwoty pieniężnej nie może zostać uznany za znaczą szkodę uzasadniającą wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Z pewnością o znacznej szkodzie majątkowej można mówić, jeśli jej rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem rozstrzygnięcia administracyjnego. Rozpatrując skutki zapłaty należności pieniężnej w okolicznościach konkretnej sprawy nie można pominąć wysokości należności pieniężnej, możliwości finansowych strony zobowiązanej do jej uiszczenia oraz skutków jakie wywoła zadośćuczynienie obowiązkowi zapłaty. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona dostatecznie wykazała, że uiszczenie należności pieniężnej w łącznej wysokości 77.715,60 zł na tym etapie sprawy może spowodować trudne do odwrócenia skutki i znaczny uszczerbek w jej gospodarstwie domowym. Co więcej, zapłata tak wysokiej kary pieniężnej może pociągnąć za sobą poważne i nieodwracalne następstwa dla prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodzić się należy z wnioskodawczynią, że wskazane skutki w postaci niebezpieczeństwa zaprzestania wywiązywania się z przyjętych zobowiązań wobec klientów, braku środków na wypłatę wynagrodzeń pracownikom i utraty dobrego wizerunku firmy mogą doprowadzić do całkowitej likwidacji działalności gospodarczej w następstwie wykonania postanowienia nakładającego obowiązek zapłaty kary pieniężnej. Zatem w przedmiotowej należy uznać, że strona uprawdopodobniła zaistnienie przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego i z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. a.bł.