II SA/Łd 1032/15

Dnia 18 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 roku sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać i nakazać wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. D., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego [...] w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Postanowieniem z dnia [...]., nr [...][...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 59 w związku z art. 58, art. 129 § 2 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – po rozpatrzeniu sprawy z odwołania R.S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...], orzekającej o zwrocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., znak: [...], na rzecz M.S. w okresie od 1 października 2013r. do 30 września 2014r. w wysokości 3.000,00zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi na dzień wydania decyzji w kwocie 272,19 zł, co łącznie stanowi 3.272,19 zł, a także po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania – w pkt 1 odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...], natomiast w pkt 2 stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Postanowienie wspomniane doręczone zostało skarżącemu dniu 14 października 2015r. W dniu 10 listopada 2015r. nadał on w placówce pocztowej operatora pocztowego Spółce A z o.o. przesyłkę zawierającą skargę na powyższe postanowienie. Skarga wpłynęła do organu w dniu 16 listopada 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej wniesienie po terminie. Zgodnie bowiem z treścią art.53 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin uważa się za zachowany w przypadku oddania przed jego upływem pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012r., poz. 1529). Operatorem tym była zaś w dacie składania skargi (i pozostaje do 2025r.), po myśli art. 178 ust. 3 do dnia 1 stycznia 2016r. Spółka Akcyjna B z siedzibą w W. W rozpoznawanej sprawie postanowienie organu odwoławczego doręczone zostało skarżącemu w dniu 14 października 2015r., w związku z czym termin do wniesienia skargi upływał z dniem 13 listopada 2015r. (piątek). Skarga nadana w terminie ustawowym za pośrednictwem operatora pocztowego Spółki A z o.o., wpłynęła do organu w dniu 16 listopada 2015r. Wymagało zatem rozważania, czy nadanie skargi w placówce pocztowej innego niż Spółka Akcyjna B operatora pocztowego świadczy o zachowaniu terminu do jej wniesienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowano w tym zakresie dwa odmienne stanowiska. Wedle pierwszego: zachowanie terminu możliwe jest wyłącznie przy nadaniu przesyłki u operatora wyznaczonego (por. np. postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2011r., sygn. akt II FZ 457/15, z dnia 22 października 2014r., sygn. akt I OZ 894/14, z dnia 5 września 2014r., sygn. akt I OZ 710/14, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wedle drugiego zaś, nadanie pisma u innego operatora, świadczącego usługi pocztowe o charakterze powszechnym jest skuteczne, o ile strona nie została pouczona o obowiązku nadania korespondencji u operatora wyznaczonego, którym jest Spółka Akcyjna B. (por np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013r., sygn. akt I OZ 156/15, z dnia 25 września 2014r., sygn. akt II OSK 2547/14, z dnia 27 kwietnia 2015r., sygn. akt II FZ 349/15, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Uchwałą Siedmiu Sędziów z dnia 19 października 2015r., podjętą w sprawie o sygn. akt I OPS 1/15 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął wątpliwości orzecznicze w tym zakresie formułując tezę, że oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w sprawie sądowoadministracyjnej, w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe, nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji gdy pismo dostarczono sądowi (względnie organowi) po jego upływie. Uzasadniając stanowisko, NSA podkreślił, że uzależnienie zachowania terminu wniesienia pisma do sądu od oddania tego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, zapewnia jednakowe wymagania formalne dla wszystkich uczestników postępowania. Gwarantuje przy tym pewność prawa i jego przewidywalność, skoro potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej ma moc dokumentu urzędowego (art.17 Prawa pocztowego). Rozwiązanie przyjęte w art. 83 § 3 p.p.s.a. spełnia zarazem wymogi określoności, jednostka może przewidzieć skutki swego działania (zaniechania) oraz konsekwencje w postaci oznaczonego działania sądu, w razie bezskutecznego upływu terminu. Cytowany przepis jest jasny, językowo zrozumiały, a wykładnia gramatyczna prowadzi do wniosku, że nie można tu mówić o naruszeniu prawa do sądu. Powoływanie się na wykładnię prokonstytucyjną i celowościową nie może natomiast prowadzić do zmiany jednoznacznej treści normy prawnej, zawartej w przepisie art. 83 § 3 p.p.s.a. (cytowana uchwała wraz z uzasadnieniem dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podzielając zatem wyrażone w powołanej uchwale stanowisko stwierdzić należy, że złożenie listu w placówce Spółki A. z o.o. nie jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu, co sprawia, że za datę złożenia skargi w przedmiotowej sprawie przyjąć należy dzień jej wpływu do organu tj. 16 listopada 2015r. Tym samym więc uprawniona jest konkluzja, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 53 p.p.s.a., bowiem nie jest sporne, że decyzja organu II instancji doręczona została stronie skarżącej w dniu 14 października 2014r. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi. Po myśli art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1805) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit c i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 490), rozstrzygnięto zaś o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, powiększonego o należny podatek od towarów i usług wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty pomocy prawnej, udzielonej w urzędu nie zostały opłacone nawet w części. IB