II SA/Łd 1051/15

Dnia 8 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. K. na uchwałę Rady Gminy Zgierz z dnia 24 lutego 2011 roku, nr V/30/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zgierz dla części obszaru Glinnik – Maciejów – Józefów p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia E. K. terminu do wniesienia skargi. A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 20 maja 2016 roku odrzucił E. K. na uchwałę Rady Gminy Zgierz z dnia 24 lutego 2011 roku, nr V/30/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zgierz dla części obszaru Glinnik – Maciejów – Józefów. W dniu 27 maja 2016 roku E. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, iż nie odbierała osobiście uchwały z dnia 24 września 2015 roku, którą podjęto na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wnioskodawczyni nie jest prawnikiem i nie ma wiedzy w jakim czasie należy wnieść skargę. Jeżeli nastąpiło uchybienie terminu to na pewno nie z winy skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z unormowania przepisu art. 86 i 87 P.p.s.a. wynika, iż aby Sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie: 1. przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony (vide art. 86 § 1 zd. I i art. 87 § 1 P.p.s.a.); 2. pismo z wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.); 3. w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.); 4. wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Konstatując, przywrócenie terminu m. in. do wniesienia skargi, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. W stanie faktycznym sprawy, skarżąca nie odbierała osobiście uchwały z dnia 24 września 2015 roku, którą podjęto na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wnioskodawczyni nie jest prawnikiem i nie ma wiedzy w jakim czasie należy wnieść skargę. Zdaniem Sądu, przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przepis art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Oceniając zasadność argumentów wnioskodawczyni Sąd dostrzegł, iż podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie dowodzą, że wniesienie skargi z uchybieniem terminu nie było zawinione przez stronę. W pierwszej kolejności dostrzec wypada, iż w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi strona była reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata. Tenże pełnomocnik działając z umocowania skarżącej w dniu 11 sierpnia 2015 roku skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzedzające wniesienie skargi, a następnie – w dniu 20 listopada 2015 roku – wniósł skargę. Także uchwała organu z dnia 24 września 2015 roku w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa została doręczona pełnomocnikowi skarżącej. Z powyższego wynika, że istotnie uchwała z dnia 24 września 2015 roku nie była doręczona skarżącej, co pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie i nie sprawia, że wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienia NSA: z dnia 15 października 2014 roku, sygn. akt: I FZ 394/14; z dnia 23 września 2014 roku, sygn. akt: II GZ 523/14; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga podkreślenia, że kryteria dochowania należytej staranności są jeszcze surowsze w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 roku, sygn. akt I SA/Gd 745/98, postanowienia NSA: z dnia 13 grudnia 2013 roku, sygn. akt: I GZ 556/13; z dnia 3 grudnia 2009 roku, sygn. akt: II FZ 422/09; z dnia 13 września 2012 roku, sygn. akt I FZ 33/12 i inne; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Osoby takie zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić) przede wszystkim, że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności. Okoliczności powołane przez skarżącą nie potwierdzają, że uchybienie terminu nie było przez nią zawinione. Z tego powodu wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym Sąd, na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. A. P.