II SA/Łd 1051/18

Dnia 2 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. A w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. AK. Decyzją z dnia [...], nr [...] znak: [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań J. A., E. B. – B. oraz J. K. - jako właścicieli lokali w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości A 15 od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu Ł. pozwolenia na roboty budowlane obejmujące przebudowę terenu parku im. [...] w ramach przedsięwzięcia pn. "Rewitalizacja Obszarowa Centrum Ł. - Projekt 5 -Rewitalizacja Parku im. [...] wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej w systemie zaprojektuj i wybuduj" na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B A, C, D nr 24, działki nr 273/14, 227, 273/11, 273/9, 270/4, 273/15, 188/11, 275, 274/1, 273/3 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.) w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej jako P.b.), umorzył postępowanie odwoławcze. Jak wynika z akt sprawy w dniu 23 marca 2018 roku A. S. - pełnomocnik inwestora Miasto Ł. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę terenu parku im. [...] w ramach przedsięwzięcia pn. "Rewitalizacja Obszarowa Centrum Ł. - Projekt 5 Rewitalizacja Parku im. [...] wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej w systemie zaprojektuj i wybuduj" na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B, A, C, D nr 24, działki nr 273/14, 227, 273/11, 273/9, 270/4, 273/15, 188/11, 275, 274/1, 273/3 w obrębie [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 133 k.p.a., przesłał do Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości A 15, reprezentowaną przez K. P. - strony postępowania przed organem I instancji, a także odwołania właścicieli poszczególnych lokali położonych na terenie nieruchomości A 15 – J. K., J. A. oraz E. B.-B., których organ I instancji nie uznał za stronę postępowania. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań J. A., E. B. – B. oraz J. K. - jako właścicieli lokali w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości A 15 od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu Ł. pozwolenia na roboty budowlane obejmujące przebudowę terenu parku im. [...] w ramach przedsięwzięcia pn. "Rewitalizacja Obszarowa Centrum Ł. - Projekt 5 -Rewitalizacja Parku im. [...] wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej w systemie zaprojektuj i wybuduj" na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B, A, C, D nr 24, działki nr 273/14, 227, 273/11, 273/9, 270/4, 273/15, 188/11, 275, 274/1, 273/3 w obrębie [...], umorzył postępowanie odwoławcze. Wojewoda podniósł, iż odwołanie K. P., reprezentującego Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości A 15, od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] zawierało braki formalne. Wobec nieuzupełnienia ich w wyznaczonym w wezwaniu z dnia 5 lipca 2018 r. terminie (tj. wobec nieprzedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego K. P. do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej w przedmiotowej sprawie) odwołanie to pozostawiono bez rozpatrzenia, tak jak wskazano w powołanym wezwaniu z dnia 5 lipca 2018 r. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedmiotem w/w decyzji są odwołania wniesione przez poszczególnych mieszkańców nieruchomości A 15, tj. E. B. – B., J. A. i J. K. W złożonym przez siebie odwołaniu wskazane powyżej osoby podniosły, iż planowana inwestycja - wiążąc się z przeniesieniem placu zabaw w inne miejsce parku [...] lub utworzeniem kolejnego placu zabaw graniczącego z nieruchomością, w której mają lokale mieszkalne - spowoduje zakłócenie ich "prawa do spokojnego zamieszkiwania oraz właściwego dysponowania nieruchomością". Nadto podnieśli, iż nie mogą "zaakceptować faktu niepotrzebnej ze względu na ustaloną lokalizację placu zabaw wycinki starego drzewostanu". Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego (w tym art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a.), a także przepisów prawa budowlanego, wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji. Wojewoda wskazał, iż art. 127 § 1 k.p.a. daje uprawnienie do złożenia odwołania od rozstrzygnięcia podjętego przez organ administracji publicznej pierwszej instancji tylko stronie postępowania. Organ odwoławczy jest zatem zobowiązany w pierwszej kolejności do zbadania, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania. W przedmiotowej sprawie, składający odwołanie nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Informację o wydanej decyzji powzięli od Wspólnoty Mieszkaniowej, której przedstawiciel został uznany za stronę postępowania, i któremu skutecznie doręczono decyzję w dniu [...] Pozostałym stroną postępowania organ I instancji doręczył decyzję [...] i [...] Najpóźniej termin na wniesienie odwołania upływał dnia 18 czerwca 2018 r. Odwołanie od decyzji ww. mieszkańcy nieruchomości przy ul. A 15 nadali w placówce pocztowej w dniu 18 czerwca 2018 r. Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż przedmiotowe odwołania zostały złożone w ustawowym terminie, dla stron postępowania. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stanowi o tym art. 28 ust. 2 P.b. będący przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2002 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1216/09: "Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W świetle tego artykułu nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać.". Dalej Wojewoda podniósł, iż organ I instancji prawidłowo uznał Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości A 15 za stronę postępowania. Wspólnota mieszkaniowa lokali ma zapewnić władanie nieruchomością wspólną w zgodzie z interesem właścicieli lokali. W świetle art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2018 roku, poz. 716 ze zm.) i art. 28 k.p.a. wspólnota mieszkaniowa ma zdolność do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Przepis art. 6 ustawy o własności lokali stanowi, iż wspólnota, którą tworzy ogół mieszkańców, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Wspólnota mimo, że nie posiada osobowości prawnej może być podmiotem praw i obowiązków. Sprawami wspólnoty kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz, również w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ww. ustawy o własności lokali). W judykaturze ukształtował się pogląd, że w pewnych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów o charakterze zbiorowym takich jak wspólnota mieszkaniowa. Nie we wszystkich przypadkach za członka wspólnoty działa zarząd wspólnoty. Jeżeli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny interes prawny, to istnieje podstawa, by występował jako strona postępowania administracyjnego w sprawie, w której może także występować wspólnota (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 1105/16). Z racji braku posiadania przymiotu strony postępowania przed organem I instancji, organ odwoławczy pismem z dnia 5 lipca 2018 r., działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał wnioskodawców do przedłożenia, w ciągu 7 dni od daty otrzymania przedmiotowych pism, oryginału lub urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do lokalu w budynku przy ul. A 15 w Ł., a także wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Powyższe pismo zostało skutecznie doręczone J. A. w dniu 23 lipca 2018 r., zatem termin do zadośćuczynienia mu, upłynął w dniu 30 lipca 2018 r. J. K. wezwanie odebrał w dniu 12 lipca 2018 r., zatem termin do zadośćuczynienia mu, upłynął w dniu 19 lipca 2018 r. Termin do złożenia dokumentów dla E. B.-B. upłynął zaś w dniu 20 lipca 2018 r., gdyż wezwanie z dnia 5 lipca 2018 r. zostało jej skutecznie doręczone w dniu 12 lipca 2018r. W wyznaczonym terminie wezwani nie złożyli stosownych wyjaśnień i nie przedłożyli żądanych dokumentów, z których wynikałoby, że są właścicielami lokali położonych na terenie nieruchomości przy ul. A 15 w Ł., a także nie wykazali interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Powyższe wymusiło rozpatrzenie przez organ odwoławczy w sposób formalny wskazanego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] Nr [...] bez merytorycznej jego oceny. Ze względu, iż odwołanie od decyzji zostało wniesione przez osoby nie mające przymiotu strony, w ocenie Wojewody, należało umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Niemniej jednak organ odwoławczy wskazał, iż analiza dokumentacji sprawy wykazała, iż mieszkańcy nieruchomości A 15 na poszczególnych etapach postępowania zgłaszali swoje zastrzeżenia co do planowanej inwestycji oraz wskazywali na obawy wynikające z hałasu i zakłócenia spokoju spowodowanego usytuowaniem placu zabaw, obawiali się obniżenia wartości zakupionych przez nich lokali. Z załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu zagospodarowania terenu wynika, iż w ramach planowanej inwestycji będzie realizowana m.in. rozbudowa istniejącego (w granicy z nieruchomością A 15) placu zabaw. W ścianie budynku znajdującej się w granicy z planowaną przebudową placu zabaw znajdują się otwory okienne wychodzące z części mieszkań nieruchomości przy ul. A 15. Jednak żaden z wnioskodawców nie wykazał, że lokale te są ich własnością. W myśl § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę (tj. Dz.U. z 2015 roku, poz. 1422 ze zm.) odległość od placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Odległość ściany z otworami okiennymi w budynku nieruchomości przy ul. A 15 od placu zabaw, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu wynosi w najwęższym miejscu 10 m. Odnosząc się z kolei do podniesionego w odwołaniu argumentu dotyczącego spadku wartości nieruchomości w związku z realizacją planowanej inwestycji, Wojewoda zwrócił uwagę, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, wskazaną m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 366/11: "Fakt ewentualnego spadku wartości nieruchomości na skutek realizacji projektowanej inwestycji, nie stanowi interesu prawnego tylko faktyczny. Spadek wartości działki w żadnym razie nie oznacza bowiem "ograniczenia w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b.". Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zakwestionowała Wspólnota Mieszkaniowa A 15 w Ł., reprezentowane przez adwokata, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: • prawa procesowego mające wpływ na orzeczenie , a to: -art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., art. 7 oraz art. 10 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego; -art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu obywatela i nie podjęcie wszystkich czynności mających wyjaśnić stan faktyczny i załatwić sprawę alternatywnej usytuowania planowanego placu zabaw; -art. 9 i 10 k.p.a. poprzez całkowity brak informowania strony o podjętych działaniach inwestora związanych z pismem strony, co skutecznie uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. -art. 77 k.p.a poprzez błędne rozpatrzenie całego materiału dowodowego -art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie podanie: 1) czemu nie odniesiono się do alternatywnej możliwości lokalizacji placu zabaw; 2) która wersja projektu dotycząca planowanej wycinki drzew jest ostateczna—było ich przynajmniej 3; 3) ilości drzew niezbędnej do wycięcia wg inwestora (nota bene ponad 40), nie powołanie się na opinie dendrologa co do stanu wycinanego drzewostanu; 4) czemu wycinka drzew odbywa się bez porozumienia z RDOŚ w sytuacji ,gdy dokonuje się ona w szczycie okresu lęgowego ptaków, a w miejscu inwestycji znajdują się liczne budki lęgowe, w tym gatunków chronionych prawem, 5) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez zaniechanie ustosunkowanych się do wszystkich zarzutów odwołania, co nie pozwoli Sądowi na dokonanie konfrontacji spornych stanowisk. • naruszenie prawa materialnego, a to: - ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tj. art. 83a ust. 1 określającego że zezwolenie na usunięcie drzew z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydaje wojewódzki konserwator zabytków. Zezwolenie takie wydawane jest w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przyrody, w sytuacji gdy wycinka drzew odbywa się bez porozumienia z RDOŚ w sytuacji ,gdy dokonuje się ona w szczycie okresu lęgowego ptaków, a w miejscu inwestycji znajdują się liczne budki lęgowe, w tym gatunków chronionych prawem. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć wniosek ten nie wynika z oceny zarzutów podniesionych przez skarżącą. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14, dostępne w Internecie). Od wykazania związku między chronionym przez przepis prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi do sądu. Dla wykazania posiadania interesu prawnego trzeba wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem, a indywidualną sytuacją prawną osoby skarżącej. Należy zatem wykazać, iż zaskarżony akt pozbawia osobę skarżącą pewnych, gwarantowanych prawem uprawnień lub uniemożliwia ich realizację bądź też nakłada pewne obowiązki. Dotyczy to sytuacji gdy zaskarżony akt wpływa negatywnie na sytuację prawną osoby skarżącej. Innymi słowy zaskarżony akt musi godzić w indywidualną sferę prawną takiego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych takich jak zniesienie, ograniczenie lub uniemożliwienie realizacji posiadanych uprawnień bądź też nałożenie na podmiot konkretnych obowiązków (wyrok NSA z dnia 1 października 2013 r. w spr. I OSK 1209/13). W orzecznictwie podkreśla się, że interes prawny powinien być bezpośredni i realny. Bezpośredniość interesu prawnego dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi. O naruszeniu interesu prawnego konkretnej osoby można mówić wówczas, gdy zaistnieje realne jego zagrożenie, istniejące już w chwili wejścia w życie aktu lub czynności. Interes prawny musi być także własny co oznacza, że należy go opierać na własnej sytuacji prawnej a nie innej osoby. Mieć interes prawny to tyle co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por.m.in. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Skarga wniesiona przez podmiot, który nie ma legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, powoduje oddalenie skargi (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62). Od tak zarysowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który w rozumieniu powołanego art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. nie upoważnia do zaskarżania rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że przedmiot postępowania stanowiły odwołania J. A., E. B. – B. oraz J. K. - jako właścicieli lokali w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości A 15 od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu Ł. pozwolenia na roboty budowlane obejmujące przebudowę terenu parku im. [...] w ramach przedsięwzięcia pn. "Rewitalizacja Obszarowa Centrum Ł. - Projekt 5 -Rewitalizacja Parku im. [...] wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej w systemie zaprojektuj i wybuduj" na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B, A, C, D nr 24, działki nr 273/14, 227, 273/11, 273/9, 270/4, 273/15, 188/11, 275, 274/1, 273/3 w obrębie [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Natomiast, jak wskazał organ, odwołanie K. P., reprezentującego Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości A 15, od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] zawierało braki formalne. Wobec nieuzupełnienia ich w wyznaczonym w wezwaniu z dnia 5 lipca 2018 r. terminie, odwołanie to pozostawiono bez rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja nie reguluje zatem praw i obowiązków skarżącej. Nie kształtuje ona bezpośrednio jej sytuacji prawnej. Nie pozbawia przysługujących jej uprawnień, ani nie uniemożliwia ich realizacji, jak również nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Można zatem uznać, że zaskarżona decyzja nie wpływa na sytuację prawną skarżącej co oznacza, że nie posiada ona interesu prawnego w jego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Należy zaznaczyć, że zarzuty skargi skupiają się w części na nieuzasadnionym, zdaniem skarżącej, pozostawieniu jej odwołania bez rozpoznania, a w części zawiera zarzuty niezwiązane z zaskarżoną decyzją. Podkreślić natomiast należy, że z uwagi na to, że pozostawienie podania bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2013 r., I OPS 2/13, Lex 1356405 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311). Tym samym, należy stwierdzić, że skoro po stronie skarżącej nie występuje interes prawny we wniesieniu skargi, to ustalenie przez Sąd, że skarga do sądu administracyjnego została wniesiona przez podmiot nieposiadający legitymacji skargowej, skutkuje oddaleniem skargi bez merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Takie stanowisko jednoznacznie jest przyjmowane w orzecznictwie sądowym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 860/10, opub. w LEX nr 745350; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1397/09, opub. w LEX nr 746508; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 925/10, opub. w LEX nr 746928). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. M.K.