II SA/Łd 1059/11

Dnia 25 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi D. W. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Gminie L. oddala skargę. D. W., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi uchwałę Rady Gminy Lutomiersk Nr LVI/394/10 z dnia 3 listopada 2010r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Gminie L.. Powyższej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003r., Nr 80 poz. 717 ze zm.), poprzez zatwierdzenie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Gminie L.. pomimo, iż nie uwzględnia on ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L., przyjętych uchwałą nr XXXIII/241/2005 Rady Gminy L. z dnia 21 czerwca 2005r.; - § 271 ust. 2 i 8, w związku z § 209 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nakazanie lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30 m od granicy lasu bez żadnego uzasadnienia tak dalekiej ingerencji w prawo własności osób prywatnych, w tym skarżącej; - art. 6 ust. 1, w związku z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie istniejących podziałów geodezyjnych i zignorowanie faktycznego sposobu ich wykorzystywania jako teren lokalizacji obiektów letniskowych; - art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie w planie zagospodarowania przestrzennego stawek procentowych określających wzrost wartości niektórych nieruchomości na poziomie 0%; - art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej uchwały, o treści która jest sprzeczna z dotychczasową polityką Gminy L. w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji podważa zaufanie obywateli, w tym skarżącej, do organów administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim dotyczy ona działki położonej w miejscowości Ż. – L., w gminie L., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy w Ł. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że jest współwłaścicielką w/w nieruchomości, dla której decyzją z dnia 12 marca 2010r., nr RRGRJZP7331/D/036/2010 Wójt Gminy L. określił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy, przewidując dopuszczalność zabudowy mieszkalnej. Skarżąca podkreśliła, że mając na uwadze w/w decyzję podjęła działania, w tym wymagające nakładów finansowych, aby wybudować budynek według projektu przygotowanego na podstawie treści wskazanej wyżej decyzji. dalej wskazała, że teren jej działki objęty jest ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lutomiersk oraz uchwalonym w dniu 3 listopada 2010r. planem zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Gminie L.. W ocenie strony zapis Studium o treści: "ze względu na uwarunkowania Gmina L. zamierza objąć ustaleniami miejscowego planu w ramach jednego zamówienia publicznego teren całej gminy. Mimo to, wyznacza się na rysunku Studium obszary do obowiązkowego sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Obszary te znajdują się w miejscowościach: M., D., Z., M., K., L., F., L., Ż., F., M. dla lokalizacji terenów zamieszkania letniskowego i całorocznego" nie został zrealizowany w planie zagospodarowania przestrzennego, co świadczy o sprzeczności tegoż planu z zapisami Studium. Skarżąca wskazała, iż w jej ocenie zapisy przedmiotowego planu zagospodarowania, zamiast pozwalać na lokalizację na przedmiotowych obszarach terenów zamieszkania letniskowego i całorocznego, takiej możliwości pozbawiają. Nadto wskazała, że uchwała nr LVI/394/10 z dnia 3 listopada 2010r. Rady Gminy L. zatwierdzająca plan zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Gminie L..w zakresie w jakim ustala zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, poprzez nakazanie lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30 m od granicy lasu (m.in. działki skarżącej) narusza jej interes prawny jako właściciela, albowiem pozbawia ją w praktyce całkowicie możliwości zagospodarowania przedmiotowej działki. Dodatkowo narusza przepis § 271 ust. 2 i 8, w związku z § 209 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem odległość budynków kategorii ZL (zagrożenia ludzi), w tym budynków mieszkalnych od granicy lasu winna wynosić 12 metrów. Brak zatem możliwości zagospodarowania działki w sposób określony w planie w związku z ustanowieniem wskaźników dopuszczalności zagospodarowania działki (odległość zabudowań od granicy lasu) to restrykcyjne ograniczenie sposobu wykonywania prawa własności, które, zdaniem strony, nie mieści się nie tylko w granicach obowiązującego prawa, ale także w zakresie władztwa planistycznego gminy. Dalej skarżąca wyjaśniła, że wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględnia faktu, że w 2009r. działka stanowiąca jej współwłasność została wydzielona z innej działki, bowiem nie została zaznaczona w części graficznej planu, co ogranicza możliwość ustalenia jej rzeczywistego w nim przeznaczenia. Nadto wprowadzenie wymogu lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30 m od granicy lasu wbrew celowi "ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" ten ład burzy, bowiem na sąsiednich działkach zabudowania mieszkalne do tej pory lokalizowane były w nakazanej odległości od granicy lasu wynikającej z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca podkreśliła, że w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości znajdują się tereny zabudowy mieszkalnej. W tej sytuacji niezasadne było pozbawienie możliwości przeznaczenia należącej do niej działki na ten cel, a do tego właśnie sprowadza się wymóg lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30 m od granicy lasu, a także zapis § 24 pkt 2 planu. Dalej skarżąca zauważyła, że przedmiotowy plan został uchwalony z naruszeniem zasad sporządzania aktu planistycznego, określonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po pierwsze, w ustaleniach szczegółowych dla terenów oznaczonych ZL (obręb geodezyjny [...] - § 24 uchwały) występują wykluczające się wzajemnie zapisy. Mianowicie ustala się "utrzymanie istniejącej zabudowy z zakazem lokalizowania nowych budynków", natomiast zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt. 19 uchwały pod pojęciem "utrzymania" należy rozumieć "zachowanie dotychczasowego sposobu użytkowania terenu i jego funkcji, z prawem do konserwacji, remontu". W związku z powyższym niezrozumiałe są dalsze zapisy dla wyżej wymienionych terenów, określające parametry i wskaźniki kształtowania istniejącej zabudowy o przeznaczeniu podstawowym w zakresie jej przebudowy i rozbudowy, w tym maksymalną powierzchnię zabudowy, udział powierzchni biologicznie czynnej, wysokość zabudowy oraz geometrię dachów. Jednocześnie dla terenów oznaczonych w planie symbolem ZL jako przeznaczenie podstawowe wymieniono jedynie lasy, nie przywołując żadnego typu zabudowy. Umieszczenie w planie wyżej cytowanych zapisów uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie, czy na terenach oznaczonych w planie symbolem ZL zabudowę można jedynie konserwować i remontować czy również przebudowywać i rozbudowywać. Po drugie przedmiotowy plan miejscowy w § 55 ust. 2 planu określa stawki procentowe dla wybranych terenów, natomiast dla wszystkich pozostałych terenów ustalono stawkę w wysokości - 0%. Jednocześnie nie wskazano przyczyn, dla których odstąpiono od ustalenia stawki procentowej dla części terenów. Stawka procentowa w wysokości 0%, oznacza tylko tyle, że nie ustalono żadnej stawki procentowej, bądź odstąpiono od jej określenia, a obowiązujące w tym zakresie przepisy, bezwzględnie nakazują ustalanie w planach miejscowych, wysokości stawek opłaty dla każdego obszaru objętego planem. Naruszenie tego obowiązku jest istotnym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważnością planu. Rada Gminy L. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie określa podstawowe warunki zagospodarowania terenu, wynikające z konieczności ochrony środowiska i gospodarowania zasobami przyrody. Uwzględnia obowiązek ochrony powierzchni ziemi, gleb, powietrza, wód podziemnych i powierzchniowych oraz potrzeby ochrony środowiska wynikające z polityki ekologicznej kraju, obowiązków określonych w ustawach szczegółowych regulujących problematykę ekologiczną oraz programów ochrony środowiska na poziomie wojewódzkim, powiatowym i gminnym. Ustalenia projektu planu w podstawowym zakresie, zgodne są z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy Prawo wodne, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy Prawo geologiczne i górnicze, ustawy o ochronie przyrody i innych ustaw oraz przepisów wykonawczych do tych ustaw, zawierających przepisy dotyczące ochrony środowiska. Organ podkreślił, iż w trakcie opracowania projektu planu przeprowadzono, procedurę formalno- prawną, zgodnie z którą opracowany przez uprawnionych urbanistów projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, po uzyskaniu w dniu 24 lutego 2009r. pozytywnej opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej był wyłożony do publicznego wglądu - w dniach od 15 wrzenia 2010r. do 14 października 2010r. W dniu 5 października 2010r. została zorganizowana publiczna dyskusja nad rozwiązaniami przyjętymi w planie. Do wyłożonego projektu planu zostały zgłoszone cztery uwagi, które zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy L., a następnie przedstawione Radzie Gminy L., która zdecydowała o ich uznaniu bądź odrzuceniu. W trakcie procedury planistycznej skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia uwag na etapie procedury planistycznej. Dalej wskazano, iż obszar objęty planem w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. obejmuje tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, zagrodowej, rekreacyjnej i usługowej oznaczone symbolem M, tereny zabudowy letniskowej oznaczone symbolem UTL, tereny produkcyjno-usługowe oznaczone symbolem PU, zieleń parkową oznaczoną symbolem ZP, tereny rolne oznaczone symbolem R, tereny lasów i zadrzewień oznaczone symbolem ZL, tereny użytków zielonych oznaczone symbolem RZ, tereny wód oznaczone symbolem W. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom skargi uchwalony plan jest zgodny z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. bowiem w ramach prowadzonej procedury opracowania planu, działając w trybie art. 7 ust. 3, stosownie do art. 7 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.), Wójt Gminy Lutomiersk pismem z dnia 9 listopada 2009r., znak: [...] wystąpił do Marszałka Województwa [...] z prośbą o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, nie będących własnością Skarbu Państwa, położonych w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...]. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Marszałek Województwa [...] wyraził zgodę na przeznaczenie w planie miejscowym gruntów leśnych na cele nieleśne w obrębach geodezyjnych [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,32 ha przeznaczonych pod tereny zabudowy rekreacji indywidualnej oraz drogi dojazdowe i lokalne. W tej samej decyzji Marszałek Województwa [...] nie wyraził zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w obrębie geodezyjnym [...] o powierzeni 0,41 ha przeznaczonych pod zabudowę rekreacji indywidualnej. Mając na uwadze ochronę gruntów leśnych, racjonalną gospodarkę gruntami zalesionymi oraz "Krajowy Program Zwiększania Lesistości", który jest instrumentem polityki leśnej, Marszałek Województwa [...] w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż nie ma pozytywnych przesłanek do dokonania zmiany przeznaczenia gruntów leśnych objętych wnioskiem położonych w obrębie geodezyjnym [...]. Przeznaczenie pod zabudowę rekreacyjną działki ewidencyjnej 2, której powierzchnia stanowi części dużego, zwartego kompleksu leśnego, nie znajduje wystarczającego uzasadnienia: wielkość kompleksu stanowiącego cenny ekosystem, mający wielokierunkowy wpływ na tereny sąsiednie, alternatywne możliwości przeznaczenia innych gruntów pod zabudowę rekreacyjną oraz przesłanki polityki zwiększania lesistości państwa ściśle związanej z polityką ekologiczną państwa, sprawiły, iż w tej sprawie zajęto stanowisko negatywne. Dalej wskazano, iż przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyraźnie precyzują, że ochrona gruntów leśnych polega m.in. na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze. Zwiększanie lesistości kraju jest jednym z ważniejszych elementów polityki leśnej państwa, wobec faktu występowania w województwie [...] najniższej lesistości w kraju, niezmiernie istotnym staje się racjonalne przeznaczanie gruntów już zalesionych na cele inne niż leśne. Celowość utrzymania, a wręcz zwiększania areału lasów na terenie miejscowości Ż., wynika przede wszystkim z potrzeby wzmożenia ich korzystnego oddziaływania na całe środowisko przyrodnicze. Szczególne znaczenie mają ochronne funkcje lasu tj. przeciwdziałanie degradacji i erozji gleb oraz stepowieniu krajobrazu. Bardzo istotnym jest również fakt, iż las korzystnie modyfikuje lokalne stosunki hydrologiczne i mikroklimatyczne na przyległych terenach oraz przyczynia się do poprawy jakości powietrza, wód i gleb. W odniesieniu do nieruchomości skarżącej, objętej zaskarżonym planem organ wyjaśnił, iż przeznaczenie działki jest niejednolite, gdyż jest ona położona na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 9 ML - tereny zabudowy rekreacji indywidualnej oraz ZL - tereny lasów oraz 12KDD o przeznaczeniu pod drogę dojazdową - gminną. Działka [...] sąsiaduje z działkami o nr [...] i [...], które to w obowiązującym planie zlokalizowane są na terenach określonych w planie symbolem ZL – tereny lasów. Dalej wskazano, iż zgodnie z postanowieniami Studium wprowadzono zakaz lokalizacji budownictwa i ogrodzeń bliżej niż 30-50 m od granicy lasu, zaś mając na uwadze fakt, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu miejscowych planów, a w § 6 zaskarżonego planu miejscowego, ustalono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez wprowadzenie nakazu lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń 30 m od granicy lasu, skargę należy uznać za bezzasadną ze względu na zgodność z ustaleniami Studium. Rada Gminy L. nadto podniosła, iż podejmując uchwałę stwierdzającą zgodność projektu zaskarżonego planu z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L., nie dopuściła się w tym zakresie ani naruszenia zasad sporządzania planu ani istotnego trybu postępowania planistycznego, bowiem przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego [...] związana była ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L.. Taka regulacja sprawia, że przy ocenie ewentualnego przekroczenia granic władztwa planistycznego postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy należy przede wszystkim badać zgodność tych postanowień z odpowiednimi postanowieniami studium. Przy dokonywaniu oceny w tym zakresie m.in. należy uwzględniać fakt, czy skarżąca zgłaszała wnioski i uwagi do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczyła w dyskusji publicznej. W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie władztwa planistycznego, nie mogą one bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium, obowiązującego od 2005r. Umieszczone w planie zakazy zabudowy wynikają wprost z zapisów obowiązującego Studium, którego ustalenia muszą zostać uwzględnione w zapisach planu. W studium tereny R, ZL, RZ, R/ZL zostały wskazane jako tereny do zachowania z zakazem zabudowy. Działka nr [...] która sąsiaduje z działką skarżącej ma przeznaczenie ZL- tereny lasów. Działka o nr [...] będąca własnością skarżącej w części ma przeznaczenie ZL - tereny lasów. Niedopuszczalne jest więc, w ocenie organu ustalanie innego niż leśne przeznaczenia tego terenu, bez uzyskania zgody właściwego organu. Zmiana przeznaczenia tych nieruchomości wymagałaby zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych uprzedniej zgody właściwego organu administracji rządowej, wskazanego w regulacji art. 7 ust. 2 w/w ustawy. Brak tej zgody uniemożliwia dokonanie odlesienia gruntu leśnego i przeznaczenia go na inne cele. Zatem wobec tego, że działka o nr [...] jest działką leśną oraz działka [...] jest częściowo działką leśną, a w studium wprowadzono zakaz lokalizacji budownictwa i ogrodzeń bliżej niż 30-50 metrów od granicy lasu, to będąca własnością skarżącej działka nr [...] zgodnie z obowiązującym planem została objęta nakazem lokalizacji zabudowy i ogrodzeń 30 m od granicy lasu. Taki sposób ustaleń planu w odniesieniu do działki [...] położonej w Ż. realizuje również ustalenia określone w art. 9 ust. 4, w powiązaniu z art. 10 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ wyjaśnił, że plan miejscowy jest zbiorem nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń. Jednym z punktów planu jest "nakaz lokalizacji nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30,0 m od granic lasu." Zapis ów został wprowadzony w celu ograniczenia niszczenia granicy lasu oraz ochrony przed szkodami wyrządzanymi przez silne wiatry powodujące wywracanie drzew, łamanie gałęzi, co może stanowić zagrożenie dla ludzi, budynków ogrodzeń. Nakaz lokalizacji zabudowy i ogrodzeń 30 metrów od granicy lasu dotyczy wszystkich działek położonych w obrębie geodezyjnym [...], nie zaś tylko działki [...]. Organ podkreślił, że ustalenia planu miejscowego, będące realizacją zapisów Studium, nie mogą być skutecznie podważane dopóki nie zostanie stwierdzona niezgodność z prawem ustaleń Studium. Odnosząc się do zarzutu, że w ustaleniach szczegółowych dla terenów ZL (obręb geodezyjny [...] - § 24 uchwały) występują wykluczające się wzajemnie zapisy organ wskazał, iż na terenach rolnych - R oraz terenach lasów - ZL zlokalizowana jest istniejąca zabudowa. W ustaleniach szczegółowych wyżej wymienionych terenów znalazły się parametry i wskaźniki kształtowania istniejącej zabudowy o przeznaczeniu podstawowym w zakresie jej przebudowy i rozbudowy, co nie wyklucza możliwości przeprowadzenia remontu i konserwacji, co zostało zawarte w § 2, pkt.19 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. W uchwalonym planie zapis ten brzmi następująco: "utrzymaniu - należy przez to rozumieć zachowanie dotychczasowego sposobu użytkowania terenu i jego funkcji, z prawem do konserwacji, remontu". Przebudowa i rozbudowa istniejącej zabudowy jest również możliwością kształtowania istniejącej zabudowy i dlatego parametry zostały ustalone. Skarżąca prezentuje także pogląd, że w planie miejscowym nie ustala się stawek na poziomie 0%. W ocenie organu pogląd ten jest błędny, bowiem w § 55 ust. 2 planu określono stawki procentowe służące naliczaniu opłaty z tytułu wzrostu wartość nieruchomości dla terenów objętych planem. Dla terenów ZL, R, RŁ, ZP, W, KDG, KDD, KDP przyjęta stawkę procentową 0%. W przypadku tych terenów w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podtrzymany został ich dotychczasowy sposób użytkowania, w związku z tym nie nastąpi wzrost wartości nieruchomości, co oznacza iż zbycie tych nieruchomości nie będzie skutkowało naliczeniem z tego tytułu opłaty planistycznej przysługującej gminie. Dodatkowo w przypadku terenów dróg publicznych ich właścicielem jest lub docelowo będzie Gmina L. lub Skarb Państwa, co również nie będzie wskazaniem do naliczenia opłaty planistycznej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego pominięcia istniejących podziałów geodezyjnych i zignorowania faktycznego sposobu ich wykorzystywania, jako terenu lokalizacji obiektów letniskowych organ wyjaśnił, iż kopia mapy zasadniczej i katastralnej pochodzi z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w P.. Niniejsza mapa została zaewidencjonowana pod nr 4279/09 i była aktualna na dzień przystąpienia do sporządzenia planu. Na przedmiotowej mapie został sporządzony plan miejscowy. Organ wydając zaskarżoną uchwałę nie dysponował wiedzą, o przeprowadzonym podziale geodezyjnym, ponieważ podział działki nr [...] polegał na wydzieleniu działek o powierzchni 0,3000 ha, a tego rodzaju podziałów nie opiniuje wójt. Ponadto powołując się na § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazano, że mapa geodezyjna na której sporządzono zaskarżony plan miejscowy była aktualna na dzień przekazania projektu planu do zaopiniowania, a jej aktualność datowana była na dzień 11 sierpnia 2008r., zaś uzgodnienia projektu planu z poszczególnymi organami dokonywane były w kwietniu 2009r. Biorąc pod uwagę powyższe należy w ocenie organu uznać za bezpodstawny zarzut skarżącej w zakresie pominięcia istniejących podziałów geodezyjnych i zignorowania faktycznego sposobu ich wykorzystywania jako teren lokalizacji obiektów letniskowych. Zarzucane w skardze naruszenie art. 8 k.p.a. jest w ocenie organu także niezasadne, sformułowane ogólnie i nie udowodnione przez skarżącą. Dotychczasowa polityka Gminy L. w zakresie zagospodarowania przestrzennego na równi traktuje wobec prawa mieszkańców gminy, różnicując ich sytuację wyłącznie w zakresie odmiennych stanów faktycznych, co ma uzasadnienie w przepisach prawa. Nie można tej polityki oceniać subiektywnie i fragmentarycznie. Organ przy podejmowaniu uchwał nie naruszył zasady władztwa planistycznego i przyjął je z poszanowaniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konkluzji Rada Gminy L. wyjaśniła, że cała procedura poprzedzająca podjęcie kwestionowanej uchwały wynikająca z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeprowadzona została w sposób prawidłowy, a także poddana analizie przez organ nadzoru - Wojewodę [...]. Projekt planu wyłożony został w sposób prawem przepisany do publicznego wglądu. Skarżąca nie kwestionowała ustaleń planu i aż do dnia złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa organy gminy nie miały podstaw do przyjęcia, że ustalenia te będzie kwestionowała. Wnioskodawczyni nie wykazała, aby przyjęty plan pozostawał w sprzeczności z ustaleniami Studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Po myśli art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale tego rodzaju naruszeń prawa, które powodują konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.), w skrócie u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niewątpliwie skarżąca, legitymując się prawem własności nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 u.s.g. naruszeniem interesu prawnego wskazują zaś, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącej interesu prawnego. Jeżeli więc skarżąca posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługiwania jej prawa własności działki nr [...], położonej w miejscowości Ż., to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec wskazanej działki gruntu. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Natomiast do rozważenia pozostaje kwestia, czy zapisy zaskarżonej uchwały powodują naruszenie interesu prawnego skarżącej, a wówczas gdy zaistnieją podstawy do takiego przyjęcia, konieczne będzie dokonanie oceny, czy naruszenie interesu prawnego skarżącego nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, przy czym naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można upatrywać w naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej. Ta może być bowiem kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego.2008r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1765/07 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przechodząc zatem do uzyskania odpowiedzi na zasadnicze pytanie, czy zaskarżonym aktem doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, sprowadzającego się do odebrania lub ograniczenia jej prawa własności wynikającego z przepisów prawa materialnego, należy wziąć pod uwagę, iż zgodnie z art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego, z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych, a prawo własności nie jest jednak prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Takimi przepisami ustawowymi dającymi podstawę do ograniczenia prawa własności są m.in. regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej u.p.z.p. upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 ). Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...) należy do zadań własnych gminy. W kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność samorządu terytorialnego w rozwiązywaniu lokalnych zagadnień dotyczących zachowania ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, o których mowa w art. 7 ust.1 pkt 1 u.s.g. Wyraźną wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego), przy jednoczesnym nałożeniu obowiązku przestrzegania reguł stanowienia prawa. Pamiętać przy tym należy, iż gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej. Samodzielność gminy może być bowiem realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Stosownie bowiem do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a zatem samodzielność gminy istnieje tylko w granicach prawa. Wyłączna kompetencja gminy do planowania miejscowego wyraża się w samodzielnym kształtowaniu sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, pod warunkiem działania w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywania tego władztwa. Oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności (art. 140 K.c.). Plany ustalają możliwość (lub zakaz) prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to określają granice interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak szacowanych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. Samodzielność gminy nie może jednak niweczyć praw jednostkowych (indywidualnych). Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Wobec tego w procesie planistycznym właściciele nieruchomości mogą swoją wolę uzewnętrzniać na wiele sposobów, poprzez składanie wniosków o zmianę studium lub miejscowych planów w różnym czasie, przed przystąpieniem gminy do ich sporządzenia i po ich uchwaleniu, nawet z propozycją poniesienia kosztów z tym związanych, na etapie prac planistycznych mogą zgłaszać uwagi i wnioski, uczestniczyć w dyskusji publicznej. Skarżący mają także prawo do zaskarżenia studium w sytuacji, gdy uchwalony plan jest zgodny z postanowieniami Studium i bez jego zmiany nie można zmienić postanowień planu, nie ma przy tym znaczenia okoliczność kiedy uzyskali prawo własności określonej działki. Główny zarzut skargi sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą zapisu § 6 pkt 13 zaskarżonej uchwały, którym wprowadzono nakaz lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30m od granicy lasu. Poza sporem jest, że w kwestionowanym przez skarżącą zakresie zaskarżona uchwała jest zgodna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. przyjętym uchwałą z dnia 21 czerwca 2005r. Nr XXXIII/241/2005 Rady Gminy L., gdzie na stronie 102 Studium znajduje się zapis stanowiący zakaz lokalizacji budownictwa i ogrodzeń bliżej niż 30 – 50 m od granicy lasu. Zapis ten został umieszczony w rozdziale III.10 Kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, której celem jest ochrona lasów przed urbanizacją z wyjątkiem wskazanych na rysunku Studium terenów zabudowy. Dalej wskazano w uwagach ogólnych tegoż rozdziału, iż wszelkie budownictwo mieszkaniowe, usługowe, turystyczne należy harmonizować z otaczającym krajobrazem, a lokalizacja obiektów rekreacyjnych i turystycznych podporządkowana musi być wymogom ochrony środowiska przyrodniczego. Wskazany zapis Studium znalazł bezpośrednie odzwierciedlenie w spornym zapisie § 6 pkt 13 zaskarżonej uchwały, którym wprowadzono nakaz lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 30 m od granicy lasu, który w istocie wprowadza minimalną odległość (przewidzianą w Studium), 30m od granicy lasu, w pasie której nie można lokalizować nowej zabudowy i ogrodzeń. Wskazać przy tym należy, iż wprawdzie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest prawem miejscowym, a aktem wewnętrznym, określającym założenia polityki przestrzennej w gminie, to jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Obowiązek zbadania w procesie planistycznym zgodności projektu planu z ustaleniami studium ciąży przy tym tak na organie wykonawczym gminy, jak i na radzie gminy (art. 14 ust. 5, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Podkreślić przy tym trzeba, że ustalenia planu miejscowego, będące realizacją zapisów studium, nie mogą być skutecznie podważane dopóki nie zostanie stwierdzona niezgodność z prawem ustaleń studium (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 maja 2008r., sygn. akt II SA/Po 229/08 – Lex nr 566215). W rozpatrywanej sprawie ustalenia Studium w kwestionowanym przez skarżących zakresie nie zostały skutecznie podważone. W warunkach niniejszej sprawy, skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zauważyć należy, iż w wyniku uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w istocie nie doszło do zmiany sytuacji prawnej nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielką. Jak wynika z ustaleń organu, niekwestionowanych przez skarżącą należąca do niej działka znajduje na terenach, których przeznaczenie jest niejednolite, gdyż jest ona położona na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 9 ML - tereny zabudowy rekreacji indywidualnej oraz ZL - tereny lasów oraz 12KDD o przeznaczeniu pod drogę dojazdową – gminną. Sporne zapisy planu dla tego terenu na którym znajduje się działka skarżącej istotne z punktu widzenia zarzutów skargi przewidują funkcje: 9 ML, co według jego § 22 pkt 1 oznacza przeznaczenie podstawowe pod zabudowę rekreacji indywidualnej natomiast w przypadku terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami ZL zgodnie z § 24 pkt 1 - przeznaczenie podstawowe to lasy, gdzie dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy z zakazem lokalizowania nowych budynków za wyjątkiem urządzeń turystycznych w rozumieniu przepisów odrębnych (§ 24 pkt 2 lit a). Przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania (funkcje) terenu działek powstałych z podziału, w tym działki skarżącej, nie uległ zatem niekorzystnej zmianie w stosunku do poprzedniego stanu rzeczy, skoro teren ten stanowił poprzednio, zgodnie z zapisami Studium, teren o przeznaczeniu częściowo UTL (zabudowa letniskowa), a częściowo ZL (las). W tej sytuacji trudno uznać, że tego rodzaju ustalenia wpłynęły negatywnie na sytuację prawną skarżącej. Sam zaś brak zgodności zamierzeń skarżącej co do sposobu wykorzystania działek, będących jej własnością z treścią planu nie oznacza, że zapisy planu i podjęta uchwała są niezgodne z prawem. Wobec powyższego nie doszło do zmiany sytuacji prawnej nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżącej, zaś uzasadnione wydaje się twierdzenie, iż niekwestionowane przez skarżącą zapisy skarżonej uchwały, lecz w istocie podział działki, z której wyodrębniono działkę skarżącej zasadniczo wpłynął na sytuację faktyczną skarżącej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż uchwała w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L., jak wynika z treści § 5 weszła w życie z dniem jej podjęcia (21 czerwca 2005r.), zaś jak podaje skarżąca działkę nr [...] w miejscowości Ż. nabyła w 2009r. zaś decyzję o warunkach zabudowy, uzyskała w dniu [...]. Z zestawienia powyższych dat jednoznacznie wynika, że działania zmierzające do zagospodarowania działki skarżącej zostały przezeń podjęte w chwili gdy uchwała w sprawie Studium od czterech lat pozostawała w obrocie prawnym, zatem nie było przeszkód by nabywając wydzieloną działkę skarżąca zapoznała się z ustaleniami Studium. Wobec tego w realiach niniejszej sprawy, sam fakt, iż została wydana decyzja o warunkach zabudowy, obejmując swym zakresem nieruchomość skarżącej, także nie może skutkować uznaniem, iż zapisy spornej uchwały naruszyły jej interes prawny. Trudno też stawiać zarzut Radzie, że uchwalając Studium nie wzięła pod uwagę podziałów geodezyjnych wskazanych przez skarżącą, w wyniku której wyodrębniono jej działkę, które nastąpiły w 2009r. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko Rady, iż skoro kopia mapy zasadniczej i katastralnej pochodzi z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w P., zaewidencjonowanej pod nr 4279/09 była aktualna na dzień przystąpienia do sporządzenia planu to spełniała ona normę wynikającą z treści § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), gdzie wskazano że materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, bowiem jej aktualność datowana była na dzień 11 sierpnia 2008r., zaś uzgodnienia projektu planu z poszczególnymi organami dokonywane były w kwietniu 2009r. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać również za bezpodstawny zarzut skarżącej w zakresie pominięcia istniejących podziałów geodezyjnych i zignorowania faktycznego sposobu ich wykorzystywania jako teren lokalizacji obiektów letniskowych. Odnosząc się do zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. należy wyjaśnić, iż stosownie do zapisu § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia planu dotyczące stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., powinny zawierać stawki procentowe w przedziale od 0 % do 30 % i dotyczyć wszystkich terenów, określonych w projekcie planu miejscowego zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., przy czym ich wielkość może być różna dla poszczególnych terenów lub grup terenów. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że powołane rozporządzenie w części dotyczącej wysokości stawek procentowych stanowiących podstawę do określenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy, czym został naruszony art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (zob. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 904/10; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 311/10; wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r.; II OSK 1778/08; wyrok NSA z dnia 24 października 2006 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1247/05; wyrok NSA z dnia 3 października 2006r. w sprawie o sygn. II OSK 1041/06 - orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Wynikające z art. 16 ust. 2 u.p.z.p. upoważnienie ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do wydania rozporządzenia wykonawczego wskazywało, iż w rozporządzeniu tym miał być określony wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniający w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Należy zatem wskazać, iż z tej delegacji ustawowej nie wynika uprawnienie ministra do określania wysokości stawek opłaty planistycznej. W przedmiotowej sprawie Rada Gminy L. w § 55 zaskarżonej uchwały ustaliła stawkę opłaty planistycznej w wysokości 10% dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oznaczoną na rysunku planu symbolami MW oraz dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczona na rysunku planu symbolami MN; stawkę 5% dla terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową oznaczoną na rysunku planu symbolami RM; stawkę 15% dla terenów przeznaczonych pod zabudowę rekreacji indywidualnej oznaczoną na rysunku planu symbolami ML; stawkę 20% dla terenów przeznaczonych pod zabudowę usługową oznaczona na rysunku planu symbolami U oraz dla terenów przeznaczonych pod zabudowę produkcyjną, składy i magazyny oznaczoną na rysunku planu symbolami P, ustalając dla pozostałych terenów stawkę w wysokości 0%. Analiza treści tego przepisu wskazuje, że jego dyspozycją objęte zostały tereny, na których prawdopodobnie wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu nie nastąpi (są to przykładowo drogi – KDL, KDD, KDP;, lasy – ZL; tereny wód powierzchniowych WS). Dla tych terenów ustalono stawkę zerową opłaty planistycznej, przy założeniu, że wartość nieruchomości znajdujących się na tych terenach nie wzrośnie. Zatem uznać należy, iż nie było podstaw prawnych do ustalania dla tych terenów opłaty planistycznej w związku z brakiem przesłanek, o których mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. Ustalenie stawki 0 % dla terenów, dla których nie przewiduje się wzrostu wartości nieruchomości, a więc tam, gdzie ta stawka nie powinna być w ogóle ustanowiona, można uznać za nieistotne naruszenie prawa, gdyż skutkiem tego zapisu jest również brak obowiązku uiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty planistycznej w przypadku jej zbycia. Zatem skoro spornym zapisem zaskarżonego aktu polityki przestrzennej gminy nie doszło do ograniczenia posiadanego przez skarżącą prawa podmiotowego w stosunku do opisanej w stanie sprawy nieruchomości, uznać należy iż interes prawny skarżącej, zaskarżonym zapisem uchwały nie został naruszony. W konsekwencji zaś nie została spełniona przesłanka, określona w art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, legitymująca D. W. do skutecznego domagania się stwierdzenia nieważności (niezgodności z prawem) zaskarżonej uchwały. Wobec powyższego skargę, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić. m.o.