II SA/Łd 1062/14

Dnia 25 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] znak: [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Wydobywaniu piasków i żwirów ze złoża "A" zlokalizowanego w miejscowości S. na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] gm. S., pow. [...], woj. [...]". W uzasadnieniu decyzji organ podał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek wniosku J. W. z dnia 15 maja 2014 r. Przedmiotowe przedsięwzięcie należy kwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Dla tego rodzaju przedsięwzięcia zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei zgodnie z zapisami uchwały nr XXXIV/204/2014 Rady Gminy Sadkowice z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sadkowice, obszar wsi Rudka oraz fragmenty obszarów wsi Lubania, Nowy Kłopoczyn, Paprotnia, Sadkowice i Skarbkowa (publ. Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 10 kwietnia 2014r. poz. 1706 ), w tym działki wskazane we wniosku nr [...] i [...], obręb [...], gmina S. położone są na terenie urbanistycznym oznaczonym symbolem 25.30.R. Ustalenia planu miejscowego w zakresie terenu o symbolu 25.30.R. dotyczące przedmiotowych działek określają, że obszar ten ma przeznaczenie rolnicze. Na terenie o symbolu 25.30.R. w obrębie [...] ustanowiono m.in. zakaz zmiany istniejącego ukształtowania i poziomu terenu powyżej +(-) 0,5 m od istniejącego poziomu terenu. Organ wskazał, że stosownie do ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych już na etapie ubiegania się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, przy czym zgodność oznacza, iż przeznaczenie terenu w planie miejscowym winno być identyczne z planowaną działalnością na tym terenie. Brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Tym samym stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Ponadto w ocenie Wójta Gminy S. przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu piasków i żwirów ze złoża "A" zlokalizowanego w miejscowości S. na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w gminie S. będzie wiązało się z trwałą zmianą powierzchni terenu, co w świetle ustaleń planu miejscowego w zakresie terenu dotyczącego przedmiotowych działek jest zakazane. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od decyzji Wójta Gminy S.z dnia [...] złożyła J. W.. Wspominaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń wnioskodawcy ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sprzeczność zamierzeń z postanowieniami planu powoduje konieczność wydania decyzji odmownej w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Organem uprawnionym do oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania jest organ wydający decyzję środowiskową. Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie polegać ma na wydobywaniu piasków i żwirów ze złoża "A", zlokalizowanego w miejscowości S. w gminie S., powiat [...], województwo [...]. Teren planowanego przedsięwzięcia obejmuje działki o nr ewid. [...] i [...] (obręb nr [...]). Całkowita powierzchnia działek to ok. 1,67 ha, zaś powierzchnia udokumentowanej części złoża "A" przeznaczonej do zagospodarowania wynosi 15 921 m2 czyli około 1,59 ha. W odległości około 493 m w kierunku zachodnim od granic projektowanego obszaru górniczego funkcjonuje zakład górniczy "B". Zatem w odległości nie większej niż 0,5 km od miejsca planowanego wydobywania kopalin metodą odkrywkową znajduje się inny obszar górniczy ustanowiony dla wydobywania kopalin metodą odkrywkową, a więc przedsięwzięcie, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 40 lit.a tiret 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Sadkowice dla terenu objętego wnioskiem, działki nr [...] i [...], na których ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 25.30R. Z § 4 ust. 4 pkt 11 tegoż planu wynika, że ilekroć w miejscowym planie miejscowego jest mowa o przeznaczeniu "tereny rolnicze", oznaczonym symbolem "R", należy przez to rozumieć przeznaczenie ograniczone do gospodarowania rolniczego. Z zawartego w karcie informacyjnej opisu przedsięwzięcia wynika, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...] nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenach oznaczonych symbolem 25.30R wprowadza zakaz zmiany istniejącego ukształtowania i poziomu terenu powyżej +(-) 0,5m od istniejącego poziomu terenu. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowym planie w obszarze urbanistycznym nr [...] - wieś S. dla terenów oznaczonych symbolem 25.26PG przewidziano przeznaczenie określone jako obszary i tereny górnicze. Jednakże działki nr [...] i [...] na których planuje się przedsięwzięcie znajdują się poza tym terenem. Organ wyjaśnił, ze wbrew zarzutom odwołania przedmiotowe złoża piasku i żwiru zostały ujawnione w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Sadkowice, a w dalszej kolejności także w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Sadkowice przyjętym uchwałą Rady Gminy z dnia 4 marca 2014 roku o nr XXXIV/204/2014. Obszar złoża został przedstawiony i opisany na mapie ewidencyjnej stanowiącej integralną część graficzną planu. Z kolei powołany w odwołaniu art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2014 r. poz.613 ze zm.), zobowiązujący do ujawniania w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa m.in. udokumentowanych złóż kopalin ma na celu ochronę tych złóż, bowiem ujawnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego złóż kopalin może skutkować ograniczeniami w zakresie wykorzystywania nieruchomości położonych na terenach występowania złóż. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] J. W. zarzuciła naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia zlokalizowanego w miejscowości S., podczas gdy nie sposób twierdzić, że lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na fakt, że plan nie zawiera informacji o złożu A. Ponadto skarżąca podniosła, że decyzja naruszyła art. 95 w zw. z art. 105 ustawy Prawo geodezyjne i górnicze poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że prawidłowym było niewprowadzenie do planu zagospodarowania przestrzennego informacji o istnieniu złoża A, a w konsekwencji brak uwzględnienia w planie miejscowym możliwości wydobycia kopaliny na obszarze obejmującym działki nr [...] i [...] w miejscowości S., co z kolei skutkowało odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie w całości decyzji organu I instancji, podczas gdy nastąpiło wydanie decyzji odmownej bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego z pominięciem dokumentów wskazujących na istnienie złoża w miejscowości S., po przeprowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Zdaniem skarżącej w postępowaniu nie uwzględniono faktu, że studium nie spełnia wymogów ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie w jakim powinno uwzględniać w uwarunkowaniach występowanie terenów górniczych i wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych. W uzasadnieniu skargi J. W. podniosła, że organ wydał decyzję, w sytuacji gdy nie została przeprowadzona jeszcze procedura zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sadkowice uwzględniająca istnienie złoża A, czym naruszył art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca wyjaśniła, że składała pisemne uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w których wskazywała na istnienie w miejscowości S. złóż piasków i żwirów, które winny być uwzględnione zgodnie z brzmieniem art. 95 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. J. W. wskazała, że w dniu 23 października 2013 r. Starosta [...] zatwierdził dokumentację geologiczną złoża kruszywa naturalnego (piaskowo-żwirowego) "A". Natomiast w dniu 19 marca 2014 r. złożono wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołując się na okoliczność, iż nieruchomości gruntowe o nr 352 i 353 znajdują się w granicach udokumentowanego złoża piaskowo-żwirowego "A". Wniosek ten nie został uwzględniony. Do dnia wydania decyzji odmownej przez organ I instancji plan zagospodarowania nie został zmieniony zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Organy administracji prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej. Były bowiem w posiadaniu dokumentów, które jednoznacznie wskazywały na istnienie w obrębie działek nr [...] i [...] złóż kopalin. W ocenie skarżącej w planie zagospodarowania przestrzennego, mimo złożonych wniosków nie uwzględniono z nieznanych powodów na obszarze oznaczonym jako działki [...] i [...] określenia ich jako obszar eksploatacji kopalin. Ponadto skarżąca dodała, że przedmiotową nieruchomość obejmującą działki nr [...] i [...] nabyła w 2012 r. w celu wydobywania kopalin ze złoża po uzyskaniu z Urzędu Gminy w Sadkowicach informacji, że eksploatacja złoża będzie możliwa po złożeniu stosownych wniosków o zmianę w studium oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uwagach do projektu planu miejscowego skarżąca wskazała na wykonane na działkach [...] i [...] prace geologiczne zgodnie z decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] Na terenie tym rozpoznano i udokumentowano złoża piasków czwartorzędowych A w kategorii C1. Ponadto w skardze podniesiono, że w okolicy zlokalizowane są już inne kopalnie, których działalność nie budzi zastrzeżeń. W świetle art. 95 w związku z art 104 ustawy Prawo geologiczne i górnicze organ I instancji jest zobowiązany do uwzględnienia istnienia złóż na terenie miejscowości S.. Podobne uregulowania zawiera art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska nakazujący uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Podsumowując, skarżąca wskazała, że działania organów administracji uniemożliwiają realizację inwestycji ze względu na fakt, iż niezbędnym elementem postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny jest przedstawienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. W ocenie sądu, wyżej wymienionych naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję pierwszo instancyjną o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego na wydobywaniu piasków i żwirów ze złoża "A" zlokalizowanego w miejscowości S. na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] gm. S., pow. [...], woj. [...]. Materialnoprawną podstawę przedmiotowych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) – dalej rozporządzenie. Niewątpliwie planowane przez skarżącą przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia i okoliczność ta wydaje się być niesporna w przedmiotowej sprawie. Niekwestionowana jest również zasada, że dla tego rodzaju przedsięwzięcia zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl natomiast art. 80 ust. 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji, bowiem ust. 3, dodany został przez art. 7 pkt 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. 2014 r., poz.1133/ zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2015 r.) organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Restrykcja ta wynika wprost z kategorycznego brzmienia art. 80 ust. 2 ustawy, z treści którego wywieść należy, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwrócić przy tym należy uwagę, że ustawodawca wymaga w tym przypadku spełnienia warunku zgodności a nie innej jego postaci. Powyższe jest równoznaczne tezie, że jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów ustawy i a contrario brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej. Zaakcentować bowiem trzeba, iż stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. komentarz do art. 80 ustawy [w:] K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko, wyrok NSA z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2546/12, wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 48/14, wyrok WSA Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 193/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).. Podobne stanowisko wypracowało już orzecznictwo na tle wcześniejszego, analogicznego uregulowania zawartego w art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Po 942/09, Lex nr 618725, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Gd 851/08, Lex nr 519769, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 231/07, Lex nr 413505). Tym samym podkreślić należy, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w tymże postępowaniu winna być zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu, a następnie wykazanie tego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sposób nie budzący wątpliwości, odpowiadający również wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie sądu, organ w sposób należyty wyjaśnił okoliczności sprawy niezbędne dla rozstrzygnięcia, a następnie prawidłowo wywiódł i umotywował swoje stanowisko. W ocenie sądu, poza wszelkimi wątpliwościami jest, że organ winien był uwzględnić zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w momencie wydania decyzji i tak też uczynił. Nie mogą odnieść więc skutku zarzuty strony, że organ nie uwzględnił postulowanych przez stronę zmian planu, czy też zapisów, które zdaniem strony w świetle obowiązującego prawa, w tym prawa geologicznego i górniczego, winny mieć miejsce w obowiązującym planie miejscowym na tym terenie. Podkreślić należy, że nie jest rzeczą organu orzekającego w sprawie środowiskowych uwarunkowań, a co za tym i sądu kontrolującego działanie organu, ocena zgodności z prawem obowiązującej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako że czynić to można w innym trybie i postępowaniu. Zgodnie z zapisami, obowiązującej na dzień wydania decyzji, uchwały nr XXXIV/204/2014 Rady Gminy Sadkowice z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sadkowice, obszar wsi Rudka oraz fragmenty obszarów wsi Lubania, Nowy Kłopoczyn, Paprotnia, Sadkowice i Skarbkowa (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 10 kwietnia 2014r. poz. 1706 ), wskazane we wniosku działki nr [...] i [...], obręb S., gmina S. położone są na terenie urbanistycznym oznaczonym symbolem 25.30.R. Ustalenia planu miejscowego w zakresie terenu o symbolu 25.30.R. dotyczące przedmiotowych działek określają, że obszar ten ma przeznaczenie rolnicze (§ 4 ust. 4 pkt 11). Na terenie o symbolu 25.30.R. w obrębie [...] ustanowiono m.in. zakaz zmiany istniejącego ukształtowania i poziomu terenu powyżej +(-) 0,5 m od istniejącego poziomu terenu (§ 9 pkt 1 i 2 lit. e). Organ prawidłowo wywiódł, że z zawartego w karcie informacyjnej opisu przedsięwzięcia, w tym sposobu eksploatacji (str. 8 - metoda odkrywkowa i dalsze zapisy) wynika, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...] nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenach oznaczonych symbolem 25.30R wprowadza zakaz zmiany istniejącego ukształtowania i poziomu terenu powyżej +(-) 0,5m od istniejącego poziomu terenu. Powyższe stwierdzenie skutkuje konstatacją o braku zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego i obliguje organ do wydania decyzji negatywnej. Sąd orzekający w pełni aprobuje bowiem pogląd zaprezentowany w orzeczeniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 829/11, że "(...) Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod wydobywanie kopalin, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności górniczej na środowisko i określone nieruchomości gruntowe." Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że argumenty skargi skutku pozytywnego odnieść nie mogły, bowiem rozstrzygniecie organu jest prawidłowe i znajduje umocowanie zarówno w przepisach prawa procesowego jak i materialnego. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. a.tp.