II SA/Łd 1084/15

Dnia 14 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. C. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. W., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ochotniczej Straży Pożarnej w P. pozwolenia na rozbudowę budynku A zlokalizowanego na działce nr ewid. 4627 położonej w miejscowości P., przy ul. B i ul. C. Pismem z dnia 11 lutego 2014 r. Wojewoda [...] przekazał Staroście [...] zgodnie z właściwością wniosek A. W. z dnia 21 stycznia 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, które wpłynęło do organu za pomocą poczty elektronicznej. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienie A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. uchylił postanowienia organów obu instancji. Powyższy wyrok od 2 lipca 2015 r. jest prawomocny. Starosta [...] rozpatrując ponownie wniosek A. W. o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. W. wskazał, że nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie i przedłożenia nowych dowodów. Ponadto w jego ocenie zaskarżone postanowienie jest "dokumentem podrobionym". Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji przywołał regulację art. 170 p.p.s.a. i wyjaśnił, że w prawomocnym wyroku z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 35/14, WSA w Łodzi stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentu potwierdzającego, iż organ administracji publicznej podjął się ustalenia, czy składane przez skarżącego pisma (wnioski, żądania, środki zaskarżenia) za pośrednictwem komunikacji elektronicznej spełniają kumulatywnie wymogi, o których mowa w art. 63 § 3a K.p.a. Pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Starosta [...] wystąpił do Wojewody [...] z prośbą o wskazanie, czy złożone przez A. W. do organu wojewódzkiego podanie o wznowienie postępowania spełnia wymogi określone w art. 63 § 3a K.p.a. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2015 r. Wojewoda [...] wskazał, że podanie o wznowienie postępowania nie zostało wniesione do organu za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej ([...]), lecz wpłynęło za pomocą poczty elektronicznej (e-mail). Wobec powyższego, dnia 10 września 2015 r. Starosta [...] wezwał A. W., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., do usunięcia braku formalnego jaki zawierało podanie o wznowienie postępowania, tj. wniesienia podania za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej ([...]) lub wniesienia podpisanego podania w zwykłej formie pisemnej. W dniu 21 września 2015 r. A. W. przedłożył w organie I instancji podpisany wniosek o wznowienie postępowania z dnia 20 stycznia 2014 r. Wojewoda [...] w dalszej części uzasadnienia wyjaśnił charakter wznowienia postępowania, przywołał regulację art. 145 § 1, art. 148 § 1 i 2 i stwierdził, że A. W. domaga się wznowienia postępowania wskazując na przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a., a mianowicie, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wnioskodawca wskazał, że dowody, na podstawie których wydano decyzję okazały się fałszywe, gdyż dnia [...] w Prokuraturze Rejonowej w W. (...) prokurator J. J. wypowiedział się o przysługującym mu prawie do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji [...], ponieważ decyzja ta uprawomocniła się na podstawie przestępstwa (...) ". Według organu wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków: w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu; fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 stycznia 2014 r. A. W. stwierdził, że pismem z dnia 8 września 2000 r. S. W. wniosła odwołanie od tej decyzji, za pośrednictwem Starosty [...] do Wojewody [...]. Pismo S. W. zawierające jej podpis osobiście do Kancelarii Starostwa dostarczył syn A. W. w dniu 11 września 2000 r. Znajdująca się w aktach sprawy kserokopia dziennika (strona 29) w istocie zawiera wykreślony zapis D i zarejestrowany inny podmiot. Pismo procesowe S. W. z dnia 8 września 2000 r. nie zostało przekazane do rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Prowadzone dochodzenie nr [...], [...] wykazało popełnienie przestępstwa kradzieży tego dokumentu ze Starostwa Powiatowego w P., jednak odmówiono wszczęcia dochodzenia ze względu na przedawnienie karalności czynu. W ocenie organu odwoławczego przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. A. W. przedłożył kserokopię postanowienia Komendy Powiatowej Policji w P. z [...], którym po rozpatrzeniu jego zawiadomienia odmówiono wszczęcia dochodzenia "w sprawie usunięcia dokumentu dotyczącego nie wyrażenia zgody na rozbudowę budynku A złożonego w dniu 11 września 2000 r. w Starostwie Powiatowym w P. woj. [...] przez A. W. " - wobec przedawnienia karalności przestępstwa. Wnioskodawca przedłożył także kserokopię dokumentu, którym J. J.- Prokurator Prokuratury Rejonowej w dniu 14 stycznia 2014 r. zatwierdził postanowienie KKP w P. Zdaniem organ II instancji w badanej sprawie brak jest prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty wydane przez organy ścigania nie stwierdzają sfałszowania dowodu, lecz odmawiają wszczęcia dochodzenia w sprawie. Powyższa okoliczność powoduje, iż przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż gdyby nawet przyjąć, że w badanej sprawie miało miejsce wskazywane przez wnoszącego przestępstwo, to tego faktu nie można określić mianem "fałszywego dowodu", gdyż miałby on miejsce po wydaniu przez Starostę [...] decyzji kończącej postępowanie, którego A. W. domaga się wznowienia i nie mógł być podstawą ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy. Wobec powyższego Starosta [...] w zaskarżonym postanowieniu słusznie stwierdził, iż przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w badanej sprawie nie wystąpiła. Gdy po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, organ ustali, że dana przesłanka w badanej sprawie nie wystąpiła, zbędnym jest badanie przymiotu strony wnoszącego podanie oraz zachowanie przez niego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W takim przypadku właściwy organ winien na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówić wznowienia postępowania. Wojewoda wskazał dodatkowo, że A. W. domaga się także wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wskazując, że strona postępowania S. W. nie brała udziału w postępowaniu, pomimo wniesienia w terminie "zaskarżenia decyzji [...]". W opinii organu II instancji uprawnienia wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przysługują następcy prawnemu strony, która nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną, jednak może on się domagać wznowienia postępowania tylko wtedy gdy poprzedni właściciel nieruchomości bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Przedmiotem oceny przez organ I instancji, w przypadku podania o wznowienie postpowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., winno być zachowanie przez wnoszącego terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę została skutecznie doręczona S. W. w dniu 30 sierpnia 2000 r. Zatem w tym dniu S. W. dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Podanie o wznowienie postępowania następca prawny S. W. - A. W. złożył w dniu 21 stycznia 2014 r. Wobec powyższego A. W. składając podanie o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę, nie zachował miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda stwierdził, że wobec niewystąpienia w badanej sprawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. Starosta [...] prawidłowo postanowił o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutu A. W., że nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie i przedłożenia nowych dowodów organ stwierdził, że posiadał on wiedzę o prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu. Dnia 14 września 2015 r. zostało mu skutecznie doręczone wezwanie z dnia 10 września 2015 r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 września 2015 r. w związku z powyższym wezwaniem, był w siedzibie organu. Wobec tego A. W. w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz składania swoich wniosków, jednak z tego prawa nie skorzystał. Starosta [...] przed wydaniem zaskarżonego postępowania nie informował strony na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, gdyż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania nie było prowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające skutkujące zebraniem dodatkowego materiału dowodowego. Mając taką możliwość, w toku prowadzonego przez organ II instancji postępowania, A. W. nie przedłożył żadnych dokumentów mogących być dowodami w sprawie. Odnosząc się następnie do zarzutu, że Pani A. M. pełniąca funkcję Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w P." (...) nie ma tytułu doktora do posługiwania się nim na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - szczególnie w pismach funkcjonariusza publicznego (...), Wojewoda wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie podpisała Pani A. M. działając z upoważnienia Starosty [...]. Wobec powyższego orzeczenie to należy uznać za wydane przez Starostę [...] zgodnie z art. 268a K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. W. zarzucił organowi II instancji poświadczenie nieprawdy, mające wpływ na wynik wydanego postanowienia. Skarżący wniósł o zbadanie przez sąd z urzędu, czy nie zachodzi podstawa do unieważnienia decyzji nr [...] z powodu rażącego naruszenia prawa. Wydano ją bowiem bez aktu własności działki 4627 i wobec kradzieży odwołania od tej decyzji. Karta 7 decyzji, oświadczenie o podjęciu obowiązków kierownika budowy jest sfałszowane. Ponadto H. P. poświadczyła nieprawdę, że właścicielem działki nr 4627 jest OSP. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości, ani w części. Jednocześnie przedłożył do akt sądowych dwa dokumenty dotyczące postępowań karnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności postanowienia Wojewody [...] utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Ochotniczej Straży Pożarnej w P. pozwolenia na rozbudowę budynku A na działce nr 4627 w miejscowości P., przy ul. B i C nie wykazała istotnych uchybień przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak było podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego. Wspomniane wyżej rozstrzygnięcia organów obu instancji podjęte zostały w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 K.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. bądź art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 K.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 K.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Jeśli jednak termin do wznowienia postępowania nie został zachowany bądź też podmiot żądający wznowienia postępowania nie wskaże ustawowych przesłanek wznowienia, wówczas organ powinien w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W rozumieniu art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 K.p.a.), a także wówczas, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 145b § 1 K.p.a.). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że wniosek A. W. o wznowienie postępowania dotyczył funkcjonującej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Ochotniczej Straży Pożarnej w P. pozwolenia na rozbudowę budynku A zlokalizowanego na działce nr ewid. 4627 położonej w miejscowości P., przy ul. B i ul. C. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania podał, że dowody w oparciu, o które podjęto wspomnianą decyzję okazały się fałszywe, a decyzja uprawomocniła się na podstawie przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), a ponadto strona postępowania S. W. nie brała udziału w postępowaniu, pomimo wniesienia w terminie odwołania od tej decyzji (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wznowienie postępowania na podstawie unormowania art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczone jest wystąpieniem łącznym trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i po trzecie fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 244/12 - Lex nr 1697872, Olsztynie z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 363/11 - Lex nr 1152970, Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2214/09 - Lex nr 760086, Opolu z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Op 443/10 - Lex nr 754194, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA 1123/99 - Lex nr 55743). W tej sprawie, jak prawidłowo wywiódł Wojewoda [...] okoliczności przywołane przez skarżącego jako podstawa wznowienia postępowania nie odpowiadają hipotezie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że fakty podniesione przez skarżącego odpowiadałyby hipotezie normy prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący niewątpliwe przedłożył kserokopię postanowienia Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia [...] mocą którego, po rozpatrzeniu jego zawiadomienia odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie usunięcia dokumentu dotyczącego nie wyrażenia zgody na rozbudowę budynku A złożonego w dniu 11 września 2000 r. w Starostwie Powiatowym w P., wobec przedawnienia karalności przestępstwa oraz kserokopię dokumentu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. J. J. o zatwierdzeniu powyższego postanowienia. Okolicznością niesporną pomiędzy stronami postępowania pozostaje zatem fakt, że A. W. nie przedłożył organowi prawomocnego orzeczenia sądu lub też jakiegokolwiek innego dokumentu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Wreszcie niezwykle istotnym jest, że powoływane przez skarżącego przestępstwo kradzieży odwołania "kradzieży zaskarżenia" od ostatecznej decyzji Starosty, czy też sfałszowanie dowodu miało miejsce już po wydaniu przez organ decyzji, względem której skarżący domaga się wznowienia postępowania. Fałszywy dowód, czy też przestępstwo, co jasno wynika z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 K.p.a. muszą mieć miejsce w toku postępowania poprzedzającego wydanie ostatecznej decyzji. Wydarzenia, które miały miejsce po podjęciu przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] nr [...] ewidentnie nie są ustawowymi przesłankami, które mogłyby skutecznie uruchomić postępowanie wznowieniowe. Rację ma również Wojewoda [...] twierdząc, że w tej sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny. Skarżący w przypadku tej przesłanki argumentował, że jego mama S. W. nie brała udziału w postępowaniu, pomimo wniesienia w terminie "zaskarżenia decyzji". W przypadku przesłanki, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. podstawowe znaczenie ma ocena zachowania terminu do wznowienia postępowania przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a. Wynosi on jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Co do zasady, w stosunku do następców prawnych (spadkobierców) pominiętej strony, termin o jakim mowa w art. 148 § 2 K.p.a. biegnie od powzięcia przez nich wiadomości o takiej decyzji. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy poprzednik prawny spadkobierców mając wiedzę o wydaniu decyzji w postępowaniu, w którym został pominięty nie skorzystał, w przysługującym mu czasie, liczonym stosownie do art. 148 § 2 K.p.a., z uprawnienia do wznowienia postępowania. Spadkobiercy pominiętej strony dziedziczą w takim przypadku, wraz z prawami majątkowymi do nieruchomości, także sytuację prawnoprocesową pominiętej strony. Nie może im bowiem przysługiwać "więcej prawa" niżby posiadała sama pominięta strona, składając aktualnie wniosek o wznowienie. Wynika to również z faktu, iż interes prawny następców prawnych pominiętej strony nie ma charakteru samoistnego, własnego. Jest to interes "pochodny", a tym samym wiążący się z sytuacją w jakiej znajdował się poprzednik prawny (spadkodawca). Zaakcentowania wymaga również, że w przeciwieństwie do innych podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., wznowienie w oparciu o pkt 4 nie jest możliwe z urzędu a jedynie na wniosek strony. Oznacza to, iż ustawodawca uznał, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gliwicach z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 966/12 – Lex nr 1270411, Krakowie z dnia 22 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 73/10 – dostępny pod adresem internetowym https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozważany termin w realiach rozpoznawanej sprawy niewątpliwie nie został zachowany, ponieważ sporna decyzja Starosty [...] z dnia [...] została skutecznie doręczona S. W. w dniu 30 sierpnia 2000 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki opatrzone zresztą własnoręcznym podpisem skarżącego. S. W., jako strona postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę posiadała zatem wiedzę o jej wydaniu, złożyła bowiem od niej odwołanie, niemniej jednak w zakreślonym przepisami prawa terminie nie złożyła wniosku o wznowienie postępowania. W związku z powyższym podanie o wznowienie postępowania spadkobiercy S. W.- A. W. złożone niemalże po 14 latach od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, w sposób oczywisty zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 § 2 K.p.a. Uchybienie terminu do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wykluczało zatem prawną możliwość wznowienia postępowania i uzasadniło wydanie przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 K.p.a. W motywach zaskarżonego postanowienia organ II instancji prawidłowo wyjaśnił przesłanki faktyczne i prawne, które zadecydowały o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] oraz rzeczowo ustosunkował się do argumentów skarżącego podniesionych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Kończąc powyższe rozważania godzi się wyjaśnić, iż tutejszy sąd oceniał wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast nie posiada kompetencji do badania z urzędu legalności ostatecznej decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta posiada przymiot ostateczności, to zaś oznacza, że dopóki nie zostanie wzruszona w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, w dalszym ciągu funkcjonuje ona w obrocie prawnym, korzysta z przymiotu trwałości i wywołuje określone skutki w sferze prawnej. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Mając powyższe na względzie sąd w punkcie pierwszym sentencji wyroku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 490). ms