II SA/Łd 1089/07

Dnia 7 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi I. P.-W. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku P.W. i I.P.-W. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji. Uzasadniając organ wyjaśnił, iż wskazaną decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] roku, Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na odbudowie z przebudową budynku gospodarczego po częściowym spaleniu, przeznaczonego do magazynowania produktów i przechowywania sprzętu rolniczego sytuowanego bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki (nr ewid. 122) na terenie działek o nr ewid. 123 i 124, obręb B., Gmina Ż. Następnie w dniu 30 maja 2007 r. P.W. i I.P.-W. wystąpili o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, iż zdaniem wnioskodawców wskazana decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego w przedmiocie ustalenia przez organ administracji dopuszczalnej wysokości dla budynku gospodarczego, zaś na działkach sąsiednich nie występują budynki gospodarcze o wysokości powyżej 6 m. Podnieśli nadto, iż zakres ustaleń faktycznych w sprawie wyznacza ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być poprzedzone analizą prawną i faktyczną odnoszącą się do obszaru objętego wnioskiem, której nie przeprowadzono. Organ administracji publicznej, uwzględniając zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), winien ustalić dane dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenów sąsiednich, określając odpowiednie cechy i parametry. W ocenie strony ustalono warunki zabudowy, mimo że nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszono ponadto art. 10 k.p.a., albowiem przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wnioskodawcom wypowiedzenia się do zebranych materiałów i dowodów. Przechodząc do meritum rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego orzeczeń m.in. rażąco naruszających prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). O tym, czy takie naruszenie miało miejsce decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia prawa i wpływ tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Zdaniem organu na tle zarzutów skarżących związanych z samym postępowaniem warto wskazać, iż przed podjęciem decyzji z dnia [...] roku strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz składania uwag i wniosków, z którego to uprawniania nie skorzystały. W odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji cechy projektowanej zabudowy, jak i wyniki analizy urbanistyczno–architektoniczej, nie były przez wnioskodawców kwestionowane. W ocenie organu nie oznacza to, że cechy te i przesłanki ich ustalenia nie zostały rozważone w postępowaniu odwoławczym, jednak ocena ustaleń w zakresie zagospodarowania terenów objętych analizą urbanistyczno-architektoniczną prowadzi do wniosku, iż cechy projektowanej zabudowy, w tym i wysokość budynku, znajdują uzasadnienie. Tym bardziej, iż wysokość głównych kalenic budynków gospodarczych w obrębie terenów objętych analizą wynosi bowiem od 4,7 m do 6,5 m, a zatem jest zróżnicowana i prawidłowo określona. W terminie prawem przewidzianym I.P.-W. i P.W. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem odwołujących organ administracji nie odniósł się do kwestii pozbawienia stron prawa udziału w każdym stadium postępowania, albowiem nie dostrzegł, że podnoszony przez stronę zarzut nie dotyczył organu stopnia podstawowego, a organu odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie zajęło także stanowiska w przedmiocie naruszenia przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ administracji publicznej, rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności, nie wziął również pod uwagę, że decyzja organu odwoławczego utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] roku, której rozstrzygnięcie jest sprzeczne z załącznikiem nr 2 do tej decyzji. Decyzja ta ustala bowiem warunki zabudowy dla odbudowy z przebudową budynku gospodarczego po częściowym spaleniu, gdy treść załącznika nr 2 ustala warunki dla nadbudowy tego budynku. Zdaniem strony treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. – Dz.U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 106 ze zm.) wynika jednoznacznie, że nadbudowa obiektu budowlanego nie jest tożsama z jego rozbudową, czy też przebudową, która w rozumieniu języka polskiego oznacza zmianę stanu na inny, ulepszenie go. W niniejszej sprawie oznacza zatem przebudowanie istniejącego budynku na bardziej funkcjonalny. W zaskarżonej decyzji pominięto ponadto, że sporny budynek nie był przed spaleniem wykorzystywany jako gospodarczy, lecz, co wynika z treści protokołu z dnia 18 sierpnia 2006r. sporządzonego przez pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., jako obora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 127 §3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, podtrzymało stanowisko wyrażone w decyzji własnej z dnia [...] roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] roku w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu organ podkreślił, że podstawowym dowodem w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest analiza przeprowadzona przez organ stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyniki tej analizy, w formie opisowej i graficznej, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W rozpatrywanej sprawie ustalenia analizy urbanistyczno-architektonicznej przeprowadzonej przez Wójta Gminy Ż. nie były kwestionowane przez odwołujących się i dają podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na odbudowie z przebudową budynku gospodarczego już usytuowanego w granicy działki inwestora. W tym stanie rzeczy zarzut nieustalenia danych dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenów sąsiednich oraz nieuzasadnienia dopuszczalnej wysokości budynku gospodarczego jest nieuzasadniony. W ocenie organu administracji nietrafny jest także zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych przepisów prawa budowlanego, ponieważ przepisy te będą przedmiotem szczegółowych rozważań i oceny na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Kolegium nie podzieliło również zarzutu naruszenia art. 10 Kpa, z akt sprawy wynika bowiem, że strona miała możliwość zapoznania się z aktami zgromadzonymi w sprawie przez organ I instancji. Wyjaśniło, iż nie prowadziło dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a swoje rozstrzygnięcie oparło o materiał zgromadzony przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, I.P.-W. i P.W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem skarżących analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona przez Wójta Gminy Ż. nie zawiera ustaleń w przedmiocie parametrów zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, jak również w żaden sposób nie odnosi się w tym zakresie do budynku podlegającego odbudowie. Kwestia ta zostałaby podniesiona na etapie postępowania odwoławczego, jednakże skarżącym nie umożliwiono czynnego udziału w tym postępowaniu, przez co naruszono art. 10 Kpa. Skarżący podnieśli, iż wbrew stanowisku Kolegium przepis art. 10 Kpa nie daje możliwości odstąpienia od sformułowanego w nim obowiązku nawet w przypadku, gdy organ ten podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w całości przez organ I instancji. Dalej strona wskazywała, iż analiza urbanistyczna, chociaż zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, nie może stanowić części jej rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy wino również zawierać ustalenia co do parametrów zabudowy, czego brak w decyzji Wójta Gminy Ż. Parametry te nie mogą być określone w analizie stanowiącej załącznik do decyzji, która jest jedynie zbiorem danych o charakterze i parametrach zabudowy istniejącej na danym obszarze. Organ odwoławczy, mimo że był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie odniósł się także do zawartego w art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogu wydania decyzji o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z organami, o jakich mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy. W ocenie strony skarżącej tym samym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 Kpa. W tym zakresie autor skargi powołał się na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 998 roku (sygn. akt I SA/Łd 1478/96, nie publ.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2008 roku uczestniczka postępowania K.D. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, iż przedmiotowy budynek mierzy 5,96 m, posadowiony jest w granicy z działką skarżących od ponad 50 lat. Dach przed spaleniem był dwuspadowy, jednakże z uwagi na obecne brzmienie przepisów inwestorzy zobligowani są do budowy dachu jednospadowego i tak on został zaprojektowany. W ocenie uczestniczki postępowanie zachowanie skarżących podyktowane jest zwykłą złośliwością i pieniactwem. Nie znalazła także uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować musiałyby uchyleniem zaskarżonych decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następstwie wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności wskazanej powyżej decyzji z dnia [...], z tego względu przed przejściem do analizy prawidłowości kontrolowanych rozstrzygnięć, wpierw należy wskazać, iż tryb stwierdzenia nieważności jest trybem nadzwyczajnym, służącym eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi o szczególnym ciężarze gatunkowym. Ponieważ decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, z tego względu jedynie na podstawie wskazanych enumeratywnie przesłanek z art. 156 §1 Kpa można orzekać w tym trybie. Podkreślić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 §1 Kpa), stąd może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w powoływanym przepisie zaś wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający, w żadnym przypadku rozszerzający (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983r., sygn.akt II SA 581/83, publ.Prob.Praw. 1984/10/28; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1999r., sygn.akt IV SA 1889/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47887). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Wymaga to od organu administracji prowadzenia postępowania ze szczególną wnikliwością wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r., sygn.akt II OSK 544/05, Lex Nr 298465). W rozpoznawanej sprawie skarżący jako podstawę stwierdzenia nieważności określonych aktów prawnych wskazali na rażące naruszenie przepisu art. 107 §1 Kpa. Zdaniem skarżących decyzja z dnia [...] określająca warunki zabudowy nie zawiera uzasadnienia faktycznego, w szczególności w przedmiocie ustalenia dopuszczalnej wysokości 6 m dla budynku gospodarczego, będącego przedmiotem postępowania. Strona wskazywała, iż organy nie uzasadniły, dlaczego ustaliły taką wysokość dla spornego obiektu, tym bardziej, iż wybudowanie takiego budynku będzie jednoznaczne z wybudowaniem ściany o wysokości 6 m w granicy jej działki, zaś takie usytuowanie będzie sprzeczne z uregulowaniem §12 ust. 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co w konsekwencji prowadziło do naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnieśli również naruszenie art. 10 Kpa. Reasumując powyższe stanowisko strony należy wskazać, iż jako podstawę stwierdzenia nieważności powołali skarżący przesłankę określoną w przepisie art. 156 §1 pk2 Kpa tj. rażące naruszenie prawa. Powołana podstawa stwierdzenia nieważności nie została przez ustawodawcę wyraźnie określona, jednak Sąd orzekający oraz wykształcone na tym gruncie orzecznictwo sądowe podziela pogląd, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. wyrok WSA z dnia 30 marca 2004r., sygn.akt IV SA 3763/02, publ. LEX Nr 156952; wyrok NSA z dnia 21 października 1992r., sygn.akt V SA 86/92, publ. ONSA 1993/1/23). Wskazać również trzeba, iż z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa, jak również jako wydanego w wyniku rażącego naruszenia prawa nie można traktować orzeczenia wydanego w wyniku odmiennej interpretacji danej normy prawnej przez każdą ze stron postępowania. Jeżeli przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z nich, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Z oczywistością naruszenia prawa mamy natomiast do czynienia w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 1997r., sygn.akt III SA 1201/96, publ. Vademecum Przedsiębiorcy i Podatnika 1998/5/65; wyrok NSA z dnia 26 maja 1989r., sygn.akt IV SA 339/89, publ.ONSA 1989/1/50). Jak już zostało wskazane skarżący podnosili rażące naruszenie przepisu art. 107 §1 Kpa z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego. Z kolei uzasadnienie faktyczne w myśl art. 107 §3 Kpa powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uwzględniając powyższe wywody na temat istoty i przesłanek postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, należy wskazać, iż o rażącym naruszeniu powołanego przepisu art. 107 §1 Kpa moglibyśmy mówić wyłącznie w sytuacji gdyby uzasadnienie faktyczne decyzji nie spełniało wymogów z §3 art. 107 i gdyby w ogóle nie zostało sporządzone. Jednakże trudno zgodzić się ze skarżącymi, aby decyzja Kolegium z dnia [...] określająca warunki zabudowy, pozbawiona była uzasadnienia faktycznego. Należy podzielić stanowisko organów, iż podstawowym dowodem postępowania w sprawie warunków zabudowy jest analiza przeprowadzona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Taka analiza została przeprowadzona natomiast jej wyniki, tak w formie opisowej jak i graficznej, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu spornej decyzji o warunkach zabudowy, jako załącznik nr 1 do tej decyzji. Wskazać należy, iż jest to obszerna i szczegółowa analiza ustalonego stanu faktycznego, organy w pełni uwzględniły obowiązujące przepisy w/w rozporządzenia zaś wyniki tej analizy w pełni uprawniały organ do wydania pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. Zauważyć również trzeba, iż tych wyników, ustaleń nie kwestionowali skarżący odwołując się od decyzji organu I instancji określającej warunki zabudowy. Kwestionowanie na obecnym etapie tych ustaleń nie przyniesie oczekiwanych przez stronę efektów, wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...], gdyż w toku postępowania o stwierdzenie nieważności organ nie może rozszerzać materiału dowodowego sprawy i opiera się wyłącznie na materiale znajdującym się w aktach sprawy, w niniejszej sprawie jest to materiał pełny i wyczerpujący. Podnieść również wypada, iż dwa załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią integralną część decyzji, tym samym wszelkie ustalenia, parametry, ograniczenia i nakazy w nich zawarte, w pełni wiążą inwestora. Dlatego też strona nie może podnosić, jak czyni to w skardze, że parametry planowanej budowy nie mogą być określone w załączniku a wyłącznie w uzasadnieniu decyzji. Analiza stanowiąc integralną część decyzji i jej rozstrzygnięcia wiąże wszystkie strony postępowania i nie mogą być rozpatrywane odrębnie od samej decyzji. Skarżący zarzucali, iż organ ustalając wysokość dla inwestycji nie uzasadnił ustalenia jej wysokości, jednakże nie można zgodzić się z tym twierdzeniem. Decyzja o warunkach zabudowy w załączniku nr 1 zawiera wskazanie, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz jej gzymsu maksymalnie może wynosić od poziomu terenu do najwyższego punktu ogniomuru 6,0 m, gdyż wysokość głównych kalenic budynków gospodarczych z obszaru analizowanego wynosi od ok. 4,7 m do ok. 6,5 m. Wobec takiego sformułowania decyzji nie można przyjąć za zasadnego twierdzenia, iż organ nie uzasadnił, dlaczego ustalił dla planowanej inwestycji akurat wysokość 6,0 metrów. Nadto określona maksymalna wysokość budynku nie przesądza jeszcze jaką faktyczna wysokość będzie miał wybudowany obiekt. Organ skontrolował, jaką wysokość mają kalenice budynków gospodarczych w obszarze analizowanym i na tej podstawie wyznaczył dla planowanego obiektu daną wysokość. Reasumując powyższe niewątpliwie nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż decyzja Kolegium z dnia [...] o warunkach zabudowy nie posiadała uzasadnienia faktycznego, co uzasadniałoby rażące naruszenie art. 107 §1 Kpa. Proste zestawienie sformułowanego przez organ uzasadnienia z treścią przepisu art. 107 Kpa nie pozwala na stwierdzenie, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby usuniecie z obrotu prawnego przedmiotowej decyzji o wrakach zabudowy. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego (wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2007r., sygn.akt II SA/Wa 2095/06, Lex Nr 299851). Sąd orzekający zgadza się również z organami administracji, w kwestii zarzutu naruszenia §12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, iż przepisy powołanego rozporządzenia stanowią przepisy prawa budowlanego. Konsekwencją powyższego jest okoliczność, iż na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy przepisy te nie są uwzględniane i w żaden sposób nie wiążą organów administracji architektoniczno-budowlanej. Przepisy te są szczegółowo rozważane i analizowane w następnym etapie procesu inwestycyjnego tj. po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu techniczno-budowlanego. Na obecnym etapie organy zasadnie odmówiły kontroli wydanej decyzji o warunkach zabudowy, w świetle powoływanych przez skarżących przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów do tej ustawy wykonawczych. Podnieść wypada, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzją wydawaną w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, i ma na celu określenie dopuszczalnych form zagospodarowania danego terenu, określa pewne ramy, w których inwestor musi się zmieścić. Strona skarżąca postawiła również zarzut naruszenia przepisu art. 10 Kpa twierdząc, iż nie została jej zapewniona możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Również i w tym zakresie nie można zgodzić się ze stroną i podzielić stanowiska, iż doszło do rażącego naruszenia powołanej normy prawnej. Strona miała możliwość zapoznania się z materiałem sprawy zgromadzonym przez organ I instancji i ustosunkowania się do niego. Natomiast organ odwoławczy nie przeprowadzał dodatkowego postępowania wyjaśniającego, oparł się wyłącznie na materiale znajdującym się w aktach sprawy. Istotne jest jednakże, iż naruszenie przepisu art. 10 Kpa nie stanowi przesłanki, która mogłaby spowodować stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Jak zostało na wstępie wyjaśnione można żądać stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie w oparciu o przesłanki wymienione w zamkniętym katalogu w przepisie art. 156 §1 Kpa. Naruszenie powołanego przepisu może stanowić wyłącznie podstawę do wznowienia postępowania w sprawie, na podstawie przepisu art. 145 §1 Kpa. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Sąd orzekający podzielił stanowisko i argumentacje przedstawioną przez organ administracji, a tym samym brak jest podstaw prawnych, aby podzielić stanowisko strony skarżącej, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa a przytoczona w nich argumentacja zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. AR