II SA/Łd 1089/15

Dnia 20 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 roku sprawy ze skargi D. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz D. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu zażalenia D. K., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie nałożenia obowiązku złożenia ekspertyzy technicznej, zmieniając termin wykonania nałożonego obowiązku. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] nakazał A. G. i K. G. oraz J. K. i D. K. dostarczenie sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę, ekspertyzy technicznej (wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. A 56/56a w Ł. (działka nr ewid. 27 i 184, obręb [...]). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.). Kwestionując powyższe postanowienie D. K. i J. K. wnieśli zażalenie argumentując, iż dom został podzielony na dwie niezależne nieruchomości (zbudowany w systemie bliźniaczym). Ekspertyza powinna dotyczyć tylko budynku przy ul. A 56. W pozostałym zakresie ekspertyza nie jest uzasadniona, bowiem ta część budynku jest w dobrym stanie technicznym, nie grozi zawaleniem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu zażalenia D. K., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. A 56/56a w Ł. oraz uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie ustalonego terminu przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego ww. budynku i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2015 roku. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania akcentując, iż w dniu 19 czerwca 2015 roku organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny w sprawie stanu technicznego budynku stwierdzając, że budynek znajduje się w zabudowie bliźniaczej, posiada konstrukcję murowaną z cegły, drewnianą więźbę dachu krytą dachówką. Budynek jest pozbawiony wejścia od podwórka. Składa się z przedpokoju, kuchni i pokoju, WC poza budynkiem. Według oświadczenia D. K. budynek odłączony jest od mediów, jest niezamieszkały, zdewastowany i zagracony. Brak jest dostępu do pomieszczeń kuchni i pokoju. W wyniku oględzin więźby stwierdzono zniszczenie krokwi skrajnej dachu dwuspadowego. Krokiew skrajna połaci od ul. A całkowicie zużyta, pokrycie nieszczelne, uszkodzone. Pozostałe elementy więźby nie wykazują ugięć i korozji. Deski podłogowe stropu pomiędzy parterem a poddaszem z widocznymi śladami zawilgocenia. Konstrukcja więźby grozi zawaleniem. Konstrukcja więźby stanowi całość konstrukcyjną nad budynkami nr 56 i nr 56a. W tak ustalonym stanie faktycznym, organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego nakazał A. G. i K. G. oraz J. K. i D. K., dostarczenie ekspertyzy technicznej (wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. A 56/56a w Ł., w terminie do dnia 12 października 2015 roku. Jak następnie podkreślił organ odwoławczy, na postanowienie pierwszej instancji zażalenie w ustawowo zakreślonym terminie wniósł tylko D. K.. Zażalenie J. K. zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia zażalenia, co stwierdził organ w postanowieniu z dnia [...], nr [...]. Postępowanie dotyczy nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działkach nr ewid. 27 i nr ewid. 184 przy ul. A nr 56 i nr 56a w Ł.. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, iż organ nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, może nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właścicieli lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Przyznane organom uprawnienie do nałożenia obowiązku przedłożenia ocen i ekspertyz odnosi się do sytuacji, w której organ nie jest w stanie samodzielnie dokonać wyczerpujących ustaleń co do zaistniałych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, jak też stanu technicznego obiektu, a przedłożona dokumentacja i przeprowadzone przez organ czynności kontrolne nie pozwalają na zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. Postanowienie wydane w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma jedynie charakter dowodowy i dopiero realizacja obowiązków nałożonych w trybie tego przepisu pozwoli na zgromadzenie materiału dowodowego, stanowiącego podstawę merytorycznego zakończenia postępowania. Postanowienie ma charakter dowodowy, a jego celem jest doprowadzenie do skompletowania materiału dowodowego, aby przedmiotem oceny organu był całokształt okoliczności sprawy. Zgodnie z ustaleniami organu powiatowego, konstrukcja więźby dachowej nad budynkami stanowi konstrukcyjną całość bez technicznej możliwości podziału i może ulec zawaleniu. Stwierdzono, że elementy więźby zostały uszkodzone w wyniku nieszczelności oraz znacznych ubytków w pokryciu dachowym. W dodatku ścianą nośną budynku jest ściana zewnętrzna od strony ul. A, która uległa poziomemu pęknięciu oraz przemieszczeniu z płaszczyzny pionowej i poziomej na zewnątrz budynku. Oględziny wykazały również uszkodzenia krokwi oraz, że nadproża łukowe z cegły w budynku przy ul. A 56 zarówno od ulicy, jak i od strony podwórka posiadają pionowe i ukośne spękania. Deski podłogowe stropu pomiędzy parterem a poddaszem z widocznymi śladami zawilgocenia. Sięgając do treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego organ wskazał, iż budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego). Na tej podstawie organ stwierdził, że budynek mieszkalny jednorodzinny musi spełniać wszystkie cechy budynku (pkt 2), a nadto wymogi wskazane w pkt 2a, w tym stanowić "konstrukcyjnie samodzielną całość". W sprawie uznano, iż budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany przy ul. A 56/56a w Ł. stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, ponieważ powstał jako jeden obiekt budowlany, a następnie uległ podziałowi wtórnemu. W badanym budynku konstrukcja więźby stanowi całość konstrukcyjną bez technicznej możliwości podziału. Pomiędzy poszczególnymi częściami budynku nie zaprojektowano ściany oddzielenia pożarowego od fundamentu aż po dach. W związku z tym zbudowanie wspólnych, pełnych ścian konstrukcyjnych między poszczególnymi częściami budynku powoduje, że takie części nie będą stanowiły budynków w zabudowie bliźniaczej w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, lecz będą jednym obiektem budowlanym. Ponadto zgodnie z treścią § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie") części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przekrycia dachu – mogą być traktowane jako odrębne budynki. Wskazana w tym przepisie sytuacja, kiedy części budynków przedzielone ścianami oddzielenia pożarowego od fundamentu do pokrycia dachu mogą być uznane za odrębne, ma zastosowanie przy określaniu warunków bezpieczeństwa pożarowego, jednak jest to dodatkowy argument wynikający z przepisów o charakterze techniczno – budowlanym za uznaniem tego elementu jako kryterium samodzielności konstrukcyjnej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby poszczególne części budynku mieszkalnego były oddzielone od siebie ścianą oddzielenia pożarowego od fundamentu aż po dach. Ścianą nośną budynku jest ściana zewnętrzna od strony ul. A, a nie ściana rozdzielająca część mieszkalną Państwa G. od Państwa K.. W zaistniałej sytuacji nie można uznać poszczególnych części budynku za samodzielne i zakwalifikować ich jako jednorodzinne budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej (czyli budynku posiadającego dwie odrębne części w sensie technicznym). Konkludując organ stwierdził, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego całego budynku przy ul. A 56/56a, co uzasadnia zastosowanie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Organ powiatowy prawidłowo określił strony postępowania i nałożył na nie solidarnie obowiązek polegający na dostarczeniu ekspertyzy technicznej budynku. Jednakże z uwagi na fakt, iż termin dostarczenia rzeczonej ekspertyzy technicznej upływa w dniu 12 października 2015 roku, organ odwoławczy uchylił postanowienie pierwszej instancji w tym zakresie i wyznaczył nowy termin przedłożenia ww. oceny technicznej do dnia 31 grudnia 2015 roku. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w postanowieniu z dnia [...], w zakresie wskazania adresu zamieszkania J. K. i D. K.. W skardze na powyższą decyzję D. K. opisał dotychczasowy przebieg postepowania wskazując następnie, iż błędne jest ustalenie, że więźba dachowa stanowi całość konstrukcyjną, budynek ma dwa kominy. W części budynku stanowiącego własność skarżącego oraz J. K. znajduje się ściana nośna od fundamentu po dach. W tej części budynku organ nie prowadził oględzin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 8 stycznia 2016 roku skarżący podkreślił, iż to budynek stanowiący własność Państwa G. jest w złym stanie technicznym. Budynek stanowiący własność skarżącego i J. K. nie zagraża bezpieczeństwu zdrowia i życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie nakazania A. G. i K. G. oraz J. K. i D. K. dostarczenia sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę, ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w Ł. przy ul. A 56/56a. Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej jako "K.p.a.") oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Organy są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Wynik postępowania wyjaśniającego powinien być przedstawiony w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepis art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, który wskazuje, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć – w drodze postanowienia – na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, który podziela także skład orzekający w sprawie niniejszej, iż za skorzystaniem z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego muszą przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości, ale muszą to być wątpliwości uzasadnione. Przepis daje zatem organom uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, ale o charakterze kwalifikowanym. Przepis ten ma charakter szczególny i dlatego nie można dokonywać jego wykładni rozszerzającej. Stąd też organ, wydając postanowienie na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym, konkretnym stanie faktycznym. Organ nie ma prawa nałożyć obowiązku sporządzenia ekspertyzy, jeżeli w danej sprawie nie występuje przesłanka uzasadnionych wątpliwości (por. np. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt: II OSK 1486/11; z dnia 12 maja 2011 roku, sygn. akt: II OSK 865/10 oraz wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 13 października 2015 roku, sygn. akt: II SA/Bk 546/15; w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 roku, sygn. akt: VII SA/Wa 1252/14; w Poznaniu z dnia 14 listopada 2013 roku, sygn. akt: IV SA/Po 590/13; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, iż z uwagi na użycie w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej lub ekspertyzy, jak i również uzasadnienie podjętych działań w trybie ww. przepisu, muszą być oparte na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymagają wyczerpującego uzasadnienia. W przekonaniu Sądu organy obu instancji naruszyły przepis art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., bowiem w sprawie nie wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie zostały wyjaśnione w sposób niewątpliwy. W sprawie w kontekście ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji podczas oględzin, można powziąć uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu stanowiącego własność A. G. i K. G.. Niemniej jednak stan techniczny budynku stanowiącego współwłasność skarżącego i J. K. nie był przedmiotem ustaleń organów nadzoru budowlanego, zatem zastosowanie w odniesieniu do niego przepisu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego budzi wątpliwości. Ponadto nałożenie obowiązków na skarżącego i uczestników postępowania opiera się na złożeniu organu, iż w sprawie mamy do czynienia z jednym budynkiem. Ustalenie w tym zakresie jest podstawowym zarzutem skarżącego zawartym w odwołaniu i skardze skierowanej do sądu administracyjnego. Organ odwoławczy odnosząc się do tej kwestii w motywach swojego rozstrzygnięcia zacytował jedynie definicję "budynku (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego) i "budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego) wyjaśniając, że sporny budynek stanowi konstrukcyjnie całość, ponieważ powstał jako jeden obiekt, a następnie uległ podziałowi wtórnemu. Za przyjęciem, że w sprawie mamy do czynienia z jednym obiektem – w ocenie organu odwoławczego – przemawia także kwestia, że budynki nie są oddzielone ścianą oddzielenia pożarowego od fundamentu aż po dach. Tymczasem skarżący uzupełniając zarzuty skargi podczas rozprawy wyjaśnił, że pracownik organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego oględziny przeprowadził dostając się do budynku A. G. i K. G. od strony nieruchomości skarżącego (jest tam wejście ze wspólnego korytarza). Przedmiotem oględzin nie była część budynku stanowiąca współwłasność skarżącego. Skarżący nadto wyjaśnił, iż w budynku jest ściana nośna od strony sąsiedniej nieruchomości, która dzieli budynki od fundamentu do wysokości strychu, a dalej strych jest odgrodzony deskami, natomiast od strony budynku skarżącego jest postawiona ściana o grubości ok. 40 cm od fundamentu aż po strych i dochodzi doi poszycia dachu. Wejście główne do budynku znajduje się od strony podwórza, wchodzi się przez drzwi główne do korytarzyka, z którego prowadzą drzwi do każdej z części budynku. Drzwi do mieszkania uczestników postępowania są spróchniałe i otwarte, przez nie wszedł pracownik organu nadzoru. Ściana budynku uczestników postępowania, która ciągnie się od fundamentu do strychu jest też gruba, ma ok. 40 cm. Na ścianie skarżącego oparta jest jego więźba dachowa i zamyka ona przestrzeń strychową. Budynek skarżącego jest pokryty blachą. Oświadczenie skarżącego przedstawione podczas rozprawy, w obliczu ustaleń wynikających z akt administracyjnych, poddaje w wątpliwość pogląd organów administracji w zakresie uznania, iż sporny budynek stanowi całość, co przesądza o konieczności nałożenia obowiązku z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Uzasadnienie rozstrzygnięcia drugiej instancji w tym zakresie, w obliczu twierdzeń skarżącego, nie realizuje wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Ponownych ustaleń wymaga zatem stanowisko organu, iż sporny budynek stanowi jedną całość, czy składa się z dwóch odrębnych części. Jako nieznajdujące uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym należy oceniać twierdzenia organów administracji, które nie znajdują swojego poparcia w czynnościach podjętych przez organ i w zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentach. Naruszenie w tym zakresie ma – zdaniem Sądu – istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w razie uznania, że sporny budynek stanowią dwie odrębne nieruchomości, nie ma podstaw do nałożenia obowiązków także na skarżącego i jego żonę. Z opisanych powodów skarga jest uzasadniona, a sprawa wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia czy sporny obiekt stanowi konstrukcyjnie jeden budynek, czy też stanowi dwa niezależne od siebie obiekty budowlane, które nadto są aktualnie odrębnymi nieruchomościami w znaczeniu prawnym. Konkludując Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku czyniąc za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. ał