II SA/Łd 1102/13

Dnia 4 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. i M. S. o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi w sprawie ze skargi M. S. i M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego samowolnej rozbudowy postanawia: odrzucić wniosek. a.bł. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. S. i M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego samowolnej rozbudowy. W uzasadnieniu sąd stwierdził, iż skarżący usunęli braki skargi po terminie. Przesyłki listowe zawierające odpisy postanowienia z dnia 10 grudnia 2013r. zostały zwrócone do sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Zarządzeniem sędziego uznano, że odpisy ww. postanowienia zostały doręczone skarżącym w dniu 30 grudnia 2013r. W dniu 15 stycznia 2013r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi podnosząc, że ich zdaniem nie doszło w ogóle do jego uchybienia. Wezwanie do usunięcia braków skargi otrzymali oni bowiem, w dniu 8 listopada 2013 roku, a nie w dniu 7 listopada 2013 roku, jak wynika z datownika naniesionego przez listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W ocenie skarżących oznacza to, że usunięcie przez nich w dniu 15 listopada 2013r. braków skargi dokonanie zostało z zachowaniem wyznaczonego terminu. Wskazali nadto, że ewentualna zwłoka w wykonaniu wezwania do usunięcia braków skargi wynosi zaledwie jeden dzień i nie narusza interesu żadnej ze stron zwłaszcza, że postępowanie administracyjne w sprawie toczy się już od kilku lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy jednak zbadać, czy w ogóle zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi zatem spełniać warunki formalne określone w art. 87 P.p.s.a. Po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że w sytuacji, gdy strona nie jest świadoma uchybienia terminu do usunięcia braków skargi, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o jakim mowa, rozpoczyna bieg od daty dowiedzenia się o fakcie uchybienia terminu, co z reguły będzie miało miejsce z chwilą doręczenia stronie odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi (por. postanowienia NSA z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt I OZ 44/12; z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt I GZ 123/11 oraz z dnia 20 sierpnia 2010r., sygn. akt II OZ 779/10 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż skarżący nie dopełnili wszystkich wymogów formalnych przewidzianych w art. 87 P.p.s.a. Mianowicie nie zachowali oni terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi. Stosownie bowiem do art. 73 § 1-4 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w powołanej ustawie pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia, o którym wyżej mowa. Z powyższego wynika, iż dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w art. 73 P.p.s.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. W oparciu o przytoczone wyżej przepisy Sąd uznał, że przesyłka skierowana do skarżących, zawierająca odpis postanowienia o odrzuceniu skargi, została prawidłowo awizowana. Skoro zatem pierwsze zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki i pozostawieniu jej we wskazanej placówce pocztowej miało miejsce w dniu 16 grudnia 2013r., to oznacza, że termin do odbioru tej przesyłki upływał w dniu 30 grudnia 2013r., a więc można było uznać, iż na mocy art. 73 § 4 P.p.s.a., przesyłka została skarżącym doręczona z tym dniem. Jak wynika z treści wniosku skarżący do chwili doręczenia im odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi mogli nie być świadomi uchybienia terminu do uzupełnienia jej braków. Skoro jednak uznano, że odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony skarżącym w dniu 30 grudnia 2013r., to stosownie do wyżej powołanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący winni złożyć najpóźniej do dnia 7 stycznia 2014r. Tego dnia upływał bowiem termin do zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem przedmiotowy wniosek skarżący nadali do sądu pocztą dopiero w dniu 15 stycznia 2014r. Kwestią wymagającą również wyjaśnienia jest podnoszona przez skarżących okoliczność, że termin do uzupełnienia braków skargi został przez nich zachowany. W ocenie skarżących stosowne wezwanie do usunięcia braków skargi zostało im doręczone dopiero w dniu 8 listopada 2013r. - a nie, jak przyjął to sąd w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi - w dniu 7 listopada 2013r. Tym samym skarżący dowodzą więc w istocie tego, że termin zachowali. W związku z powyższym podkreślić należy, iż wnioskodawca żądając przywrócenia terminu do dokonania czynności, musi jednocześnie przyznawać, że termin ten nie został de facto dochowany. Nie jest bowiem dopuszczalne przywrócenie terminu, który nie został uchybiony. Twierdzenie zatem, że czynność wykonana została w terminie, podważa zarówno cel jak i charakter wniosku o przywrócenie terminu. W konsekwencji niezrozumiałe pozostaje sformułowane przez skarżących żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Skoro bowiem skarżący twierdzą, że zachowali wyżej wymieniony termin, to nie mogą jednocześnie żądać jego przywrócenia (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2013r., sygn. akt II FZ 228/13 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast kwestionowanie postanowienia sądu o odrzuceniu skargi z uwagi na niezachowanie terminu do usunięcia jej braków i twierdzenie, że termin ten został dochowany może mieć miejsce wyłącznie w drodze zaskarżenia tego postanowienia poprzez skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.