II SA/Łd 115/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zasiłku stałego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. a.bł. W dniu 15 stycznia 2016 r. R. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zasiłku stałego. Do skargi załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wskazując iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi spowodowane było chorobą. Zarządzeniem Sędziego z dnia 25 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez wyjaśnienie, w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, że cierpi na zaniki pamięci i wniosek o przywrócenie terminu sporządził na wypadek gdyby rzeczywiście zachodziła okoliczność przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że zaskarżoną decyzję otrzymał w pierwszej połowie grudnia 2015 r., lecz nie jest pewien dokładnej daty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje na strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Należy zaznaczyć, że instytucja przywrócenia terminu ma na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu przewidzianego do podjęcia czynności procesowej przez stronę (strony) lub uczestników postępowania. Z treści wyżej wskazanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Podstawowym elementem wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak winy osoby, która uchybiła terminowi. Brak winy w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym winien być oceniany z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy w odniesieniu do obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Obowiązkiem strony jest bowiem zachowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 196/11, z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 77/11, z dnia 20 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 456/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, zatem może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot domagający się przywrócenia terminu winien dołożyć wszelkich starań celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia. Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było następstwem choroby. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej przy spełnieniu pewnych warunków. Mianowicie choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 248/14, z dnia 12 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 1172/14, z dnia 5 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 508/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy strona nie wykazała okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi ani nie podała daty, w jakiej ustała przyczyna uchybienia owego terminu. Pomimo wezwania Sądu do wskazania okoliczności uprawdopobniających brak winy w uchybieniu terminu skarżący nie podał żadnych bliższych informacji na temat rodzaju choroby i czasu jej trwania. Nie wyjaśnił również, czy zachodziła konieczność korzystania z pomocy lekarskiej i czy dysponuje zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym fakt choroby. Tym samym uznać należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że choroba miała charakter nagły, niemożliwy do wcześniejszego przewidzenia i jednocześnie, że jego stan zdrowia był na tyle ciężki, że wyłączał możliwość osobistego prowadzenia spraw, jak również posłużenia się w tym celu inną osobą. Podsumowując stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi ani nie wykazała zachowania siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. a.bł.