II SA/Łd 117/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów 1. uchyla zaskarżone postanowienie w zakresie umorzenia postępowania przed organem I instancji; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020r. poz. 2560), zwanej k.p.a., i art. 41 ust. 6a i 6b ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (t.j.: Dz.U. z 2020r. poz. 797), zwanej ustawą o odpadach, uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium, powołując art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach oraz art. 106 § 3 i § 6 k.p.a., wskazało, że w dniu 20 listopada 2020r. wpłynęło do Urzędu Miasta B. pismo Starosty [...] z dnia 19 listopada 2020r. o zaopiniowanie wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Analizując termin do wydania opinii Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 57 § 2 k.p.a. (terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu), a zatem termin na wydanie opinii upłynął dnia 4 grudnia 2020r. Tymczasem Burmistrz Miasta B. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zaopiniował negatywnie wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na działce o nr ewid. 1856/15, obr. [...], zlokalizowanej w B. przy ul. C 14. W ocenie Kolegium, porównanie obu dat prowadzi do konkluzji, że organ I instancji (w postępowaniu w sprawie wydania opinii) nie dochował wiążącego go terminu do zajęcia stanowiska w ramach współdziałania z organem właściwym w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Konstatacja ta – zdaniem Kolegium - prowadzi do dwóch dalszych wniosków: 1) niewydanie opinii w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania jest równoznaczne z przyjęciem, że wydano opinię pozytywną z art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach; 2) bezskuteczny upływ tego terminu zamyka organowi opiniującemu drogę do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, czyniąc postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., a tym samym podlegającym umorzeniu z urzędu. Kolegium zwróciło uwagę, że przedmiotowe postanowienie jest ostateczne, przy czym wywołuje jedynie ten skutek, iż wydanie go jest równoznaczne z formalnym wyczerpaniem trybu współdziałania między organami administracji publicznej wymaganego przez art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. Nie ogranicza natomiast Starosty [...] w zakresie rozpatrzenia istoty sprawy głównej, w tym znaczeniu, że nie implikuje wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Upoważnienie tego organu do załatwienia sprawy nadal obejmuje zarówno wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, jak i wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, także przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych w uchylonym postanowieniu Burmistrza Miasta B. Wynika to z faktu, że opinia wyrażona na podstawie w art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, choć obligatoryjna, nie jest wiążąca dla organów orzekających w postępowaniu głównym (niezależnie od tego, czy jest pozytywna, czy negatywna dla strony oraz czy została wydana w formie postanowienia, czy polega na milczącej aprobacie jako następstwie niewydania postanowienia w terminie ustawowym). Skargę na to postanowienie złożyła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 ust. 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 105 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie istniały podstawy do uchylenia postanowienia Burmistrza Miasta B. w całości i umorzeniu postępowania pierwszej instancji; oparciu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzeczenia na wadliwej podstawie prawnej; 2. art. 106 § 3 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do milczącego zakończenia postępowania i tym samym do wydania pozytywnej opinii przez Burmistrza Miasta B.. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, iż w tej sprawie, z uwagi na niedochowanie przez Burmistrza Miasta B. wiążącego go terminu do zajęcia stanowiska w ramach współdziałania z organem właściwym, to jest Starostą [...], doszło do wydania opinii pozytywnej, zgodnie z art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - pisma Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2021r., znak: [...], na okoliczność ponownego wystąpienia Starosty [...] o wydanie opinii w sprawie wniosku skarżącego na zbieranie odpadów, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając tę skargę pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż art. 105 k.p.a. nie może stanowić podstawy prawnej wydania "decyzji o umorzeniu postępowania" w kwestiach rozstrzyganych w drodze postanowienia. W jego ocenie zatem zaskarżone postanowienie oparte zostało na wadliwej podstawie prawnej, tj. art. 105 k.p.a. Ponadto wskazał, że w sprawach o rozpoznanie zażalenia na postanowienie nie znajdują zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł również, że w sprawie zastosowanie ma tryb określony w art. 106 k.p.a. z modyfikacjami wynikającymi z przepisu art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach, który należy traktować jako lex specialis. Dodał także, że art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach wprowadza milczące zakończenie postępowania i tym samym wyłącza możliwość zastosowania art. 106 § 6 k.p.a. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej zaskarżone postanowienie doprowadziło do ponownego wystąpienia pismem z dnia 22 stycznia 2021r. przez Starostę [...] z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku strony skarżącej o zbieranie odpadów. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że uchylenie postanowienia organu I instancji spowodowało, iż nie funkcjonuje w obrocie prawnym stanowisko negatywne co do spornego wniosku, a umorzenie postępowania pierwszej instancji oznacza, że nie doszło do milczącego załatwienia sprawy. W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, że kwestia "odpowiedniego" stosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w postępowaniu zażaleniowym budzi wątpliwości zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie. W postępowaniu zażaleniowym mogą wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ II instancji postanowienia organu I instancji i takie rozstrzygnięcie nie będzie wówczas oznaczało naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że zawierając w sentencji rozstrzygnięcia fragment "i umorzyć postępowanie pierwszej instancji", chciał podkreślić, że postępowanie w przedmiocie opinii w sprawie wydania zezwolenie na zbieranie odpadów zostało definitywnie zakończone, ponieważ wydano opinię pozytywną, jako następstwo niewydania postanowienia w terminie ustawowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone w tej sprawie postanowienie w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów i umorzenia postępowanie przed organem pierwszej instancji – Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, nie wszystkie jednak jej zarzuty i argumenty są zasadne. Postanowienie to narusza prawo w zakresie "umorzenia postępowania pierwszej instancji", tj. przepisy art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach. Natomiast w zakresie uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji odpowiada ono prawu, a to przepisom art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz zw. z art. 106 § 3 w zw. z art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach. Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę - Sąd zauważa, iż stosownie do art. 41 ust. 6a i ust. 6b ustawy o odpadach "organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia", natomiast "w przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną". Zważywszy na tę regulację prawną Sąd stwierdza, że postępowanie w sprawie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów może z woli prawodawcy zakończyć się w dwojaki sposób, a mianowicie poprzez milczące załatwienie sprawy w wyniku upływu ustawowego 14 dniowego terminu na wydanie opinii lub poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie opinii przed upływem tego terminu. Po upływie wskazanego terminu organ opiniujący traci natomiast kompetencje do wypowiadania się w sposób władczy w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z prawem, w tej sprawie z planem miejscowym, a postępowanie opiniujące zostaje zakończone milcząco. Ustawodawca wyraźnie przecież w art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach postanowił, że w razie niewydania opinii w terminie przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. Wobec takiej regulacji prawnej nie ma najmniejszej wątpliwości, iż upływ terminu skutkuje pozytywnym zaopiniowaniem wniosku o zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. W miejsce bowiem władczego działania organu wchodzi instytucja milczącego załatwienia sprawy. W konsekwencji nie jest możliwe uznanie postępowania opiniującego za bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy zakończyło się ono milczącym załatwieniem sprawy. Postępowanie to mogłoby być natomiast bezprzedmiotowe wówczas gdyby sprawa w świetle prawa materialnego nie podlegała opiniowaniu przez inny organ, albo o opinię zwrócił się podmiot nie mający kompetencji w tym zakresie. Sąd zauważa nadto, że sama opinia w tym przedmiocie, choć obligatoryjna, nie jest wiążącą dla organu wydającego zezwolenie na zbieranie odpadów. Organ wydający zezwolenie nie ma bowiem obowiązku zastosować się do treści takiej opinii, i może rozstrzygnąć sprawę zezwolenia niezależnie od treści tej opinii. Niezasięgnięcie tej opinii oznacza jednakże wadę decyzji w przedmiocie zezwolenia, skutkująca jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Wobec tego Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie w zakresie uchylenia postanowienia Burmistrza Miasta B. negatywnie opiniującego wniosek o wydanie zezwolenia jako wydane po upływie ustawowego 14 dniowego terminu jest wadliwe, co skutkowało – jak zasadnie przyjęło Kolegium – jego uchyleniem. Jak bowiem wynika z akt sprawy wniosek o wydanie zezwolenia został Burmistrzowi Miasta B. przedłożony do zaopiniowania w dniu 20 listopada 2020r. (data wpływu do organu), zaś postanowienie to wydane zostało w dniu [...] r., a więc po znacznym upływie czasu na jego wydanie. W tym zakresie Kolegium prawidłowo – wbrew błędnemu odmiennemu przekonaniu skarżącego – argumentowało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że "proste porównanie obu dat prowadzi do konkluzji, że organ pierwszej instancji (w postępowaniu w sprawie wydania opinii) nie dochował wiążącego go terminu do zajęcia stanowiska w ramach współdziałania z organem właściwym w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów", a niewydanie opinii w terminie jest równoznaczne z przyjęciem, że wydano pozytywną opinię, zaś bezskuteczny upływ terminu zamyka organowi opiniującemu drogę do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. Kolegium podkreśliło również, że wydanie przez Kolegium postanowienia, tj. zaskarżonego skargą postanowienia, wywołuje jedynie ten skutek, iż jest ono równoznaczne z formalnym wyczerpaniem trybu współdziałania między organami administracji publicznej wymaganego przez art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach i nie ogranicza organu do rozpoznania istoty sprawy głównej – decyzji w przedmiocie zezwolenia. Konieczność wyeliminowania postanowienia pierwszoinstancyjnego z obrotu prawnego z przyczyn proceduralnych wyłącza – jak argumentowało Kolegium - możliwość wypowiedzenia się przez Kolegium co do kwestii merytorycznych, związanych z oceną zasadności opinii wyrażonej przez organ pierwszej instancji. Powyższe oznacza, że Kolegium zgodnie z powyższą regulacją prawną zasadnie uznało, że w sprawie doszło do milczącego załatwienia sprawy, a organ prowadzący sprawę zezwolenia na zbieranie odpadów – wobec wyczerpania trybu opiniującego - posiada uprawnienie do jej rozpoznania. Niemniej jednak wbrew zaprezentowanej na wstępie regulacji, na którą – co trzeba podkreślić - Kolegium samo się powołało błędnie przyjęło, że upływ terminu skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., a tym samym podlega ono umorzeniu z urzędu. Rzecz jednak w tym, że nie można uznać za bezprzedmiotowe postępowanie, które zakończyło się, choćby milczącym załatwieniem sprawy, w której występuje i podmiot i przedmiot (stosunek administracyjnoprawny). W tym więc zakresie zaskarżone postanowienie jest wadliwe i podlega uchyleniu jako naruszające wskazane przepisy. W sprawie nie zaszła bowiem, żadna z przesłanek bezprzedmiotowości postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania z jakiejkolwiek przyczyny obejmuje – jak przyjmuje judykatura - zarówno przyczyny podmiotowe (np. brak legitymacji procesowej), jak i przyczyny przedmiotowe (brak przedmiotu w świetle normy materialnoprawnej) - tak wyrok NSA z dnia 18 lutego 2020r., II OSK 1231/18, LEX nr 3027118). Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 10 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 467/11, wyrok NSA z dnia 14 lutego 2020r., I OSK 1848/18, LEX nr 3027120). Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z konstytutywnych elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Zachodzi ona zatem w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2020r., II OSK 818/20, LEX nr 3064723, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2020r., I GSK 507/20, LEX nr 3031366, czy wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020r., I GSK 2091/19, LEX nr 3026098). Można jednakże zrozumieć intencje, dla których Kolegium postanowiło umorzyć postępowanie opiniujące przed organem pierwszej instancji. Jak bowiem wskazało w odpowiedzi na skargę "Kolegium zawierając w sentencji rozstrzygnięcia fragment ‘i umorzyć postepowanie pierwszej instancji’, chciało podkreślić, że postępowanie w przedmiocie opinii w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów zostało definitywnie zakończone ponieważ wydano opinię pozytywną, jako następstwo niewydania postanowienia w terminie ustawowym". Jednakże zauważyć należy, iż stanowisko to jest sprzeczne z wywodami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a nadto nie ma oparcia w obowiązującym prawie. Wywołało ono natomiast mylne wrażenia, jakby prawnie dopuszczalne było ponowne badanie i opiniowanie wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów. Istotne w tej sprawie jest zaś to, że skoro doszło do milczącego załatwienia sprawy zaopiniowania wniosku, to postępowanie opiniujące zostało już zakończone, opinia została wydana i kwestia ponownego wystąpienia o wydanie tej opinii nie może stanowić przedmiotu działania ani Starosty, ani tym bardziej oceny Burmistrza Miasta B. Późniejsze działania organów w tym zakresie, choćby nawet nieprawidłowe, mogą jednakże stanowić przedmiot badania przez Sąd dopiero w razie ewentualnego zaskarżenia decyzji w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów. Nie stanowią one natomiast elementu niniejszego postępowania, ograniczonego wyłącznie do badania rozstrzygnięcia w zakresie wydania milczącej opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów. To w postępowaniu głównym Sąd będzie miał szersze kompetencje orzecznicze. Z tego względu Sąd nie dopuścił dowodu z ponownego pisma Starosty o wydanie opinii. Dowód ten jest neutralny dla rozstrzygnięcia tej sprawy, co oznacza, iż nie przyczynia się on do jej wyjaśnienia, co stanowi w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. przesłankę uwzględnienia wniosku dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, natomiast, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania sądowego w pkt 3 sentencji orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018r. poz. 265). dc