II SA/Łd 1261/10

Dnia 16 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 roku sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ustawy z dnia 3.października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tekst jednolity Dz.U. nr 199 z 2008r., poz. 1227) a także § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasto S. z siedzibą w S., stwierdził brak potrzeby prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa ulicy A na odcinku od skrzyżowania z ulicą B do granic miasta S.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. i H. S., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i art. 84 ust.1 i ust. 2 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium uznało za niewystarczające ogólnikowe odniesienie się przez organ I instancji do uwarunkowań uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując na konieczność odniesienia się do konkretnego przedsięwzięcia i uszczegółowienia zajętego stanowiska tak, by możliwa była identyfikacja rodzaju i miejsca, podlegającego ocenie przedsięwzięcia. Nadto organ I instancji winien wskazać z powodu jakich uwarunkowań stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takich informacji uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera. Załączona do decyzji charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia nie spełniają wymogów formalnych, jakim powinien odpowiadać załącznik do decyzji administracyjnej, ponieważ nie zawierają daty oraz nie zostały podpisane przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...], znak: [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), a także § 3 ust. 1 pkt.56 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. stwierdził brak potrzeby prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Organ wskazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje budowę ulicy A w S. na odcinku 511,50 mb od ulicy B do granic miasta, a także wykonanie odwodnienia budowanego odcinka ulicy A razem z oświetleniem ulicznym. Ponadto zgodnie z opracowanym i zatwierdzonym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...], nr [...], ulica A oznaczona została symbolem 02KL, przy szerokości w liniach rozgraniczających 20 mb. Szerokość jezdni wynosić będzie po wykonanej przebudowie 7,00 mb z jednostronnym chodnikiem o szerokości 2,5 m zlokalizowanym przy jezdni razem ze ścieżką rowerową dwukierunkową o szerokości 2,00 m. Całkowita szerokość projektowanego ciągu pieszo - rowerowego razem ze ścieżką rowerową wynosić będzie 3,50mb. Przedsięwzięcie obejmować będzie również wykonanie kanalizacji deszczowej z jednoczesną likwidacją istniejącego rowu przydrożnego. Zatem w ocenie organu projektowane przedsięwzięcie zapewni lepszy dojazd do istniejących działek oraz poprawi obsługę firm, znajdujących się przy tej ulicy. Budowa ulicy odbywać się będzie na działkach o numerach ewidencyjnych [...], części działki [...] (po podziale [...]), znajdujących się w obrębie [...]. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamykać się będzie w granicach w/w działek ewidencyjnych, na których to przedsięwzięcie będzie realizowane. Istniejąca ulica A zaliczona została do kategorii dróg gminnych i stanowi dojazd do nieruchomości, które położone są po obu stronach wzdłuż granicy pasa drogowego. Posiada nawierzchnię bitumiczną o szerokości 6,00 mb, nie posiada krawężników, jest ulicą ogólnie dostępną jednopasmową, dwukierunkową, która odwadniana jest jednostronnym rowem przydrożnym. Projektowany odcinek ulicy A długości około 511,50 mb wykonany zostanie w poszerzonym pasie drogowym. Po stronie projektowanego chodnika, który stanowi ciąg pieszo – rowerowy, między zewnętrzną krawędzią chodnika i granicą pasa drogowego powstanie pas zieleni szerokości ok. 3,50 mb; powierzchnia jezdni wynosić będzie 511,50 x 7 = 3 580,50 m2; powierzchnia chodników będzie posiadać szerokość 2m550x2= 1100 m2; powierzchnia ciągu pieszo rowerowego - 3,50 mb 550x3,50 =1925,00 m2. Projektowana sieć kanalizacji deszczowej na długości ok. 477,00 mb zostanie zlokalizowana w pasie drogowym ulicy A poza jezdnią, w miejscu gdzie występuje istniejący rów przydrożny. Dalej organ wskazał, że zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pismem z dnia [...], znak: [...], jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., postanowieniem z dnia [...], znak: [...] stwierdzili, iż dla w/w przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym Prezydent Miasta S., postanowieniem znak: [...], z dnia [...], odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia inwestycyjnego. Następnie pismem z dnia [...] Prezydent Miasta S. poinformował strony postępowania o zebraniu wszystkich dowodów i materiałów niezbędnych do wydania niniejszej decyzji i możliwości zapoznania się z nimi oraz o możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań w przedmiotowej sprawie. Takowe uwagi wniosła Pani H. S. Odpowiadając na zgłoszone uwagi organ wyjaśnił, iż z pisma otrzymanego od Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Terenowy Inspektorat w S. z dnia [...] wynika, że: w obrębie nr [...] miasto S. przy ul. A nie ma urządzeń melioracji wodnych, będących w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, zaś postępowanie w przedmiotowej sprawie oraz sprawa budowy Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych to dwie odrębne procedury. Dalej organ wskazał, że w toku oceny oddziaływania inwestycji na środowisko stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych czy innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszarach wybrzeży, obszarach górskich lub leśnych, obszarach objętych ochroną, w tym strefie ochronnej ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk jak również siedlisk przyrodniczych, objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000, obszarach na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Dodatkowo stwierdzono, że z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia oddziaływania będą miały zasięg lokalny (bez ryzyka transgranicznych oddziaływań), małoznaczący, krótkotrwały (związany jedynie z czasem budowy) i odwracalny z uwagi na zakres kumulowania się oddziaływań, a wykorzystanie zasobów naturalnych, ryzyko emisji, występowania innych uciążliwości, czy wystąpienia poważnej awarii przemysłowej będzie zerowe. Planowane przedsięwzięcie ma na celu poprawę warunków ruchu kierowców i pieszych, poprawę przepustowości i bezpieczeństwa ruchu pieszego i drogowego, tym samym zapewni lepszy dojazd do istniejących działek oraz poprawi obsługę firm znajdujących się przy ulicy. Charakter przedsięwzięcia nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu wykorzystywania terenu (teren wykorzystywany będzie na cele komunikacyjne) zaś sama inwestycja prowadzona będzie w ramach istniejących pasów drogowych. Prace budowlane wykonywane będą przy zastosowaniu tradycyjnych technologii, powszechnie stosowanego sprzętu budowlanego i materiałów posiadających wymagane certyfikaty w budownictwie drogowym. Ponadto projektowane przedsięwzięcie nie jest nowym elementem wprowadzonym do środowiska, a jedynie modernizacją stanu istniejącego, wobec czego jego wpływ na środowisko przyrodnicze jak i na krajobraz nie ulegnie zmianie. W celu ochrony gleb i wód podziemnych ścieki (wody opadowe, roztopowe) odprowadzane będą z jezdni, po podczyszczeniu w osadniku i separatorze do kanalizacji. Zakładając, że przedsięwzięcie przebiegać będzie po istniejącym śladzie może być naruszona istniejąca już szata roślinna, dlatego zaplanowano ochronę drzew przed mechanicznym uszkodzeniem - osłony, ogrodzenia, wyznaczenie obszaru, odpowiadającego powierzchni rzutu korony drzewa powiększonego o 20%, gdyż taki mają zasięg korzenie, zaopatrujące drzewo w wodę i składniki odżywcze. W przypadku zniszczenia szaty roślinnej będą podejmowane próby jej odtworzenia. Sama budowa drogi wpłynie na poprawę warunków ruchu kierowców oraz poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego na całym odcinku, jak również skróci czas jazdy. Rozbudowa drogi nie zmieni natężenia ruchu drogowego, a tym samym wielkości emisji zanieczyszczeń powietrza i hałasu. W trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się zaopatrzenia w wodę ani inne surowce, pomijając materiały potrzebne do utrzymania zimowego nawierzchni drogi. Na etapie budowy może wystąpić zwiększenie poziomu hałasu, spowodowane pracą maszyn budowlanych, jak również hałasem powodowanym przez ciężkie pojazdy dowożące materiały budowlane. Po ponownym przeanalizowaniu zebranych materiałów Prezydent Miasta S. powtórnie pismem z dnia 14.maja 2010r. poinformował strony postępowania o zebraniu wszystkich dowodów i materiałów niezbędnych do wydania niniejszej decyzji i możliwości zapoznania się z nimi oraz o możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań w przedmiotowej sprawie. Uwagi zostały wniesione przez H. S. i Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł. Odpowiadając na nie, organ powtórzył udzielone wcześniej wyjaśnienia, dodając, że kanalizacja deszczowa, odprowadzająca wody deszczowe z ulicy A wpięta zostanie do rowu "R-B-5", który zgodnie z wypisem z rejestru działek jest własnością Skarbu Państwa, a nie H. S. Sprawa budowy stacji przeładunkowej odpadów została już zakończona, po wykonaniu dla tej inwestycji raportu oddziaływania na środowisko. Nie ma zatem podstaw, dla których należałoby zlecić wykonanie raportu dla tejże stacji, w ramach planowanej budowy ulicy A, gdyż są to dwie odrębne inwestycje. Nadto część działki [...] zostanie od H. S. nabyta w trybie przepisów tzw. specustawy, tj. ustawy z dnia 10.kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz.U. nr 193 z 2008 r., poz. 1194 ze zm.) za odszkodowaniem. Odwołania od powyższej decyzji złożyli: Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł. oraz H. S. Stowarzyszenie zarzuciło: - błąd w interpretacji zakresu inwestycji, przez odniesienie się do budowy, a nie rozbudowy drogi na potrzeby Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych w S.; - błąd w zakresie odstąpienia od wymogu raportu o oddziaływaniu na środowisko przy zatajeniu rzeczywistej długości drogi -nie 500 lecz 1.500 m.; - usankcjonowanie braku po stronie inwestora legitymacji do wykorzystania działek, należących do H. S.; - pominięcie faktu braku planu zagospodarowania przestrzennego przy powołaniu się na nieprawdziwe dane, co do własności działek; -brak danych o wpływie inwestycji na stosunki gruntowo- wodne; -akceptację kwestionowanego nacisku konstrukcji Stacji Przeładunkowej, która nie odpowiada planom budowlanym, a nadto dotychczas nie została oddana do użytku. W związku z powyższym odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji, celem uzupełnienia materiału we wskazanym zakresie. Uzasadniając podniesione zarzuty Stowarzyszenie wyjaśniło, że decyzja, traktująca o budowie, w rzeczywistości odnosi się do rozbudowy już istniejącej drogi, której warunki ustalono w sposób krzywdzący dla miejscowej społeczności i środowiska naturalnego. Ujawniona odległość 500 m drogi, nie jest wielkością całkowitą- po uzupełnieniu już istniejącej trakcji, długość budowanej drogi wyniesie ponad 1.500 m. Przy tak, prawidłowo określonej wielkości rozbudowy, wbrew stanowisku Starosty [...], a zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, wymagane są raporty o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. W tym kontekście nie bez znaczenia pozostaje kwestia eksploatacji rozbudowanej drogi, nie można do końca zgodzić się z argumentacją kwestionowanego rozstrzygnięcia, iż uciążliwości stąd płynące będą przejściowe, rozciągną się wyłącznie na czas budowy inwestycji. Organ decyzyjny przeoczył kwestię głównego celu planowanej rozbudowy, tj. ciężkiego transportu odpadów na teren Składowiska Odpadów. W tym wypadku muszą być podważone opinie zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, jako traktujące problem fragmentarycznie, wyrywkowo, a zatem wymagające poszerzenia o konieczne wnioski, odnoszące się do rzeczywistych rozmiarów inwestycji i generowanych przez nią uciążliwości, tak dla okolicznych mieszkańców, jak i środowiska naturalnego. Podobnie rzecz ma się co do ujawnienia stopnia nacisku konstrukcji Stacji Przeładunkowej. Zdaniem skarżącego, deklarowany w planie budowy nacisk konstrukcji, jest niezgodny z prawdą i wyniesie nie 13, ale 30 ton. Kwestia ta winna zostać poddana kontroli w odniesieniu do przepisów prawa budowlanego. H. S. w złożonym odwołaniu wskazała, że decyzja nie odpowiada wymaganiom danego przedsięwzięcia, bowiem informacje dotyczące wskazanej inwestycji zawarte w jej uzasadnieniu winny odnosić się do konkretnego przedsięwzięcia i zawierać taki stopień szczegółowości, który pozwoli zidentyfikować rodzaj i miejsce podlegającego ocenie przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia nie spełnia wymogów formalnych, jakim winien odpowiadać załącznik do decyzji. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia w podpunkcie rozwiązania kanalizacji deszczowej, inwestor nie wykazał dokumentu stwierdzającego dysponowanie rowem poprzecznym, oraz nie podał konkretnej powierzchni owego rowu przeznaczonego do przebudowy. Odwołująca się zażądała przedstawienia decyzji, na podstawie której powstał rów "R-B-5" oraz z których działek i geodezyjnego wytyczenia tego rowu na szerokości działki [...]. W dalszej części odwołania stwierdziła, że budowa ulicy A jest integralną częścią Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych, bowiem jej wybudowanie jest podstawą do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, zatem jej zdaniem, winien być sporządzony raport oddziaływania na środowisko, dla tej inwestycji. Nadto zarzuciła, iż inwestor nie przedstawił wyliczeń natężenia ruchu pojazdów przywożących z czterech gmin śmieci do Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych oraz wyliczeń emisji spalin od tych pojazdów do otoczenia. Brak również wyliczeń odnośnie wód opadowych, odprowadzanych do rowu poprzecznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 84 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) utrzymało w mocy Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu położonego w rejonie ulic B i A (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...], nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 19 pkt 2 tejże uchwały planowane przedsięwzięcie, położone jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 02 KL jako ulica lokalna "L" o szerokości w liniach rozgraniczających 20 m (1 jezdnia x 2 pasy ruchu), z możliwością lokalizacji ścieżki rowerowej w liniach rozgraniczających ulicy. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w pasie istniejącej drogi gminnej o nazwie ulica A, posiadającej nawierzchnię bitumiczną o szerokości 6 m, bez krawężników, jednopasmowej dwukierunkowej, odwadnianej jednostronnym rowem przydrożnym. Polegać ono będzie na wykonaniu od nowa wraz z podbudową jezdni o szerokości 7 m, z jednostronnym chodnikiem szerokości 2,50 m przy jezdni razem ze ścieżką rowerową dwukierunkową szerokości 2,00 m. Przedsięwzięcie obejmować będzie wykonanie kanalizacji deszczowej z jednoczesną likwidacją istniejącego rowu przydrożnego. Zatem w ocenie Kolegium wykonanie planowanego przedsięwzięcia jest w pełni zgodne z ustaleniami planu i realizuje jego cele w zakresie komunikacji przewidziane w planie. Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), a w oparciu o uzyskane stanowiska organów opiniujących, organ pierwszej instancji odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zostanie ono zrealizowane w pasie istniejącej drogi gminnej, która w dotychczasowym kształcie nie odpowiada wymaganiom określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie jest ono zatem nowym elementem środowiska. Wprawdzie planowane przedsięwzięcie nazwane zostało "Budową ulicy A" z uwagi na to, że dotychczasowa nawierzchnia bitumiczna zostanie zastąpiona nową, wykonaną na nowej podbudowie i przy zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań technicznych, jednak w wyniku realizacji tego przedsięwzięcia powstanie obiekt nowocześniejszy w miejsce starego i zużytego. Podniesiony zostanie standard drogi, co w sposób istotny wpłynie na poprawę komfortu oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie w sposób istotny na środowisko. Inwestor wskazał w karcie informacyjnej, stanowiącej załącznik do decyzji, rozwiązania chroniące środowisko, które zostaną uwzględnione w fazie budowy drogi oraz w fazie jej eksploatacji (pkt 6 karty). Wskazane rozwiązania uwzględniają warunki realizacji inwestycji (środowisko wodne i glebowe, szatę roślinną) oraz przyjętą technologię i określone techniki realizacji robót. Na etapie eksploatacji inwestor nie przewiduje występowania zagrożeń dla środowiska, wyjąwszy awarię. Charakter przedsięwzięcia nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu przeznaczenia terenu, który jest i będzie wykorzystywany na cele komunikacyjne. Jego realizacja nie wpłynie, zatem w sposób istotny na środowisko. Przyjęte przez inwestora rozwiązania, które zostaną zastosowane przy budowie drogi, mają na celu ochronę środowiska, jak chociażby poprzez zastosowanie nowoczesnego sposobu odprowadzania wód opadowych za pomocą wpustów deszczowych z osadnikami służącymi do podczyszczenia ścieków oraz kanałem deszczowym do istniejącego rowu melioracyjnego (a nie jak dotychczas do rowu przydrożnego), czy wykonanie pasa zieleni pomiędzy zewnętrzną krawędzią chodnika i granicą pasa drogowego. Ponadto wpłyną na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez poszerzenie pasa jezdni (z 6 do 7 m), wybudowanie chodnika dla pieszych i ścieżki rowerowej oraz wyznaczenie przy krawędzi jezdni stanowiska postojowego równoległego parkowania na siedem miejsc postojowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, iż teren objęty planowanym przedsięwzięciem oraz tereny przyległe są obecnie niezamieszkane, zaś w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod zabudowę produkcyjno-usługową (oznaczone na rysunku planu symbolem PU), jak również objęte są zakazem zabudowy mieszkaniowej, poza częścią terenu oznaczoną symbolem 2 PU. Zatem wykonanie planowanego przedsięwzięcia, poza realizacją postanowień planu miejscowego w zakresie rozwiązań komunikacyjnych, służyć będzie również realizacji bezpiecznej i dogodnej obsługi komunikacyjnej obiektów o charakterze produkcyjno-usługowym, które już istnieją (Przedsiębiorstwo Komunalne) oraz które powstaną w przyszłości. Obecnie przy ulicy A jest małe natężenie ruchu drogowego. Po jej wybudowaniu natężenie nieznacznie wzrośnie. Będzie się to wiązało, między innymi, z obsługą Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych (dojazd do pracy pracowników stacji, dowóz odpadów). Ruch ten odbywać się będzie w godzinach pracy Stacji (7-15). Jednakże z uwagi na przeznaczenie terenu położonego w obszarze oddziaływania drogi (teren przemysłowo-usługowy) oraz podniesienie, w wyniku realizacji przedsięwzięcia, standardów drogi, organ uznał, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko w stopniu uzasadniającym nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu. Organ II instancji wyjaśnił, że Stacja Przeładunkowa Odpadów Komunalnych i budowa ulicy A na odcinku od skrzyżowania z ulicą B do granic miasta S., stanowią dwa odrębne przedsięwzięcia, nie pozostające w żadnym związku. Przedsięwzięcie pod nazwą Stacja Przeładunkowa Odpadów Komunalnych zostało już zrealizowane i oddane do użytku, zaś budowa ulicy A nie została zaplanowana pod kątem obsługi wyłącznie owej stacji, lecz do obsługi okolicznych mieszkańców miejscowości D. oraz podmiotów gospodarczych, posiadających siedziby w tym rejonie. Zdaniem Kolegium, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i realizuje jego zamierzenia w aspekcie rozwiązań komunikacyjnych, służących kompleksowo realizacji wszystkich postanowień tego planu, w tym przeznaczenia terenów, objętych planem na cele przemysłowo-usługowe. Kończąc organ odwoławczy wskazał, że podniesiona w odwołaniach kwestia własności rowu nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, ponieważ postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji dotyczy wyłącznie oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko, nie rozstrzyga natomiast spraw własnościowych (ewentualnych sporów własnościowych), jakie mogą powstać podczas realizacji przedsięwzięcia. Wbrew zarzutom Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł., zaskarżona decyzja nie usankcjonowała "braku po stronie inwestora legitymacji do wykorzystania działek, należących do H. S.", ponieważ na tym etapie realizacji inwestycji inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania gruntami objętymi inwestycją, winien jedynie wskazać jakiego terenu inwestycja dotyczy. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że kwestie związane z własnością rowu mogą być ewentualnie wyjaśniane na etapie realizacji przedsięwzięcia (w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym, w zależności od zakresu i przedmiotu sprawy), nie zaś w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto rów melioracyjny "R-B-5", do którego zostanie wpięta projektowana w obrębie budowanej drogi kanalizacja deszczowa, stanowi własność Skarbu Państwa. Na powyższą decyzję skargi złożyli: Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł. oraz H. S., zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami akt: II SA/Łd 1213/10 oraz II SA/Łd 1261/10. Postanowieniem z dnia 11.stycznia 2011r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1213/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia – 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. H. S. powtórzyła częściowo zarzuty i argumentację, prezentowane uprzednio w odwołaniu. Podniosła, iż decyzja SKO w S. została wydana niezgodnie z prawem, naruszając zasadę praworządności, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę udzielania pomocy prawnej, zasadę wymogu udziału stron w postępowaniu. W ocenie skarżącej, została ona wydana bez wszechstronnej oceny oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji, przy braku decyzji wodnoprawnej na zrzut ścieków komunalnych do ziemi, czym naruszono przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska i Prawo wodne. W uzasadnieniu ponownie podniosła, iż projektowana inwestycja jest częścią innego przedsięwzięcia (budowy stacji przeładunkowej odpadów), bowiem służy tylko jego funkcjonowaniu. Wskazała dodatkowo, iż wody opadowe, które już obecnie zalewają działkę nr [...], po wybudowaniu projektowanej nawierzchni zalewać będą także należącą do niej działkę nr [...] o czym będzie każdorazowo informować prokuraturę i firmę ubezpieczeniową. W ocenie skarżącej, jest możliwe takie odprowadzenie wód opadowych i ścieków do urządzeń miasta, które ochroni jej własność i zapobiegnie pozbawieniu jej części nieruchomości przez Miasto S. Konkludując wskazała, iż budując drogę pod kątem konkretnej firmy urzędnicy magistratu chcą podciągnąć tę inwestycję pod tzw. Specustawę i "wykraść" jej część działki, co uważa za bezprawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, iż kwestia ewentualnego pozwolenia wodnoprawnego dotyczy etapu realizacji inwestycji , nie stanowi natomiast przedmiotu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, podobnie jak kwestie własności rowu, do którego odprowadzane będą wody opadowe i roztopowe z pasa drogowego. Na rozprawie w dniu 2.lutego 2011r. skarżąca złożyła plik pism, stanowiących kopie dokumentów umorzonego wcześniej postępowania w sprawie przebudowy przedmiotowej drogi, pismo Wójta Gminy S. z dnia [...] oraz wskazała na potrzebę załączenia do akt sprawy niniejszej akt postępowania sądowego o sygn. akt II SA/Łd 1944/03, zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 17.marca 2005r. Uzasadniając powyższe wnioski dowodowe podniosła, iż złożone dokumenty wraz z dokumentami, zgromadzonymi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1944/03 wskazują na powiązanie projektowanej inwestycji z wybudowaną stacją przeładunkową odpadów. Zarządzeniem z dnia 2.lutego 2011r. załączono w/w akta do sprawy o sygn. akt II SA/Łd 1261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W ocenie Sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zarzutów skargi i rozważanego na tle stanu faktycznego ustalonego w tym uzasadnieniu, a znajdującego oparcie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych pozwala po pierwsze, na stwierdzenie, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), co znalazło swój wyraz w prawidłowo sporządzonych motywach decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), po drugie, ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania i po trzecie, zajmując określone w decyzji stanowisko prawne, nie naruszył ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi powołany w niej art. 84 wskazanej wyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prawidłowo również organy orzekające w sprawie tę podstawę prawną powiązały z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, z przepisu tego bowiem wynika kiedy i w odniesieniu do jakiego rodzaju przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 3 pkt 8 tej ustawy, przez ocenę oddziaływania na środowisko rozumie się postępowanie, w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności weryfikację raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z art. 59 ust. 1 wynika także, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku zaś przedsięwzięć określonych w ustawie jako "mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" regulacja ta wymaga przeprowadzenia takiej oceny tylko wówczas, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W art. 59 ust. 2 ustawodawca określił wymóg przeprowadzenia przedmiotowej oceny w odniesieniu do przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 w stosunku do obszaru Natura 2000. Przepis ust. 2 nie miał w sprawie zastosowania z uwagi na przebieg inwestycji drogowej, stanowiącej planowane przedsięwzięcie poza obszarem Natura 2000. Jak wynika zatem z powyższej regulacji prawnej rozstrzygnięcie kwestii czy należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko zależało będzie przede wszystkim od prawidłowej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do jednej z dwóch wymienionych w art. 59 ust. 1 kategorii planowanych przedsięwzięć. W art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawarte zostało upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania (przy uwzględnieniu możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1) rozporządzenia określającego: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, i przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W dacie zaskarżonej decyzji Rada Ministrów nie wydała stosownego rozporządzenia na podstawie art. 60, ale z mocy art. 173 ust. 1 ustawy zachowały obowiązywanie (nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy) przepisy wykonawcze wydane m. in. na podstawie art. 51 ust. 8 Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 173 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisk. do czasu wydania przepisów o których mowa w art. 60 tej ustawy za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Kwalifikując zatem objęte wnioskiem planowane przedsięwzięcie drogowe organy orzekające w sprawie zasadnie oparły się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i bezbłędnie ustaliły, że wniosek inwestora dotyczący budowy wskazanej w nim drogi gminnej mieści się w § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia. Oznacza to, jak trafnie przyjął organ odwoławczy, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie należy do grupy przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W takiej zaś sytuacji, jak to prawidłowo uznały organy orzekające, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zaistniałyby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek taki stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie postanowienia w tym przedmiocie ma charakter wypadkowy i stanowi zwieńczenie istotnego etapu postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, po uwzględnieniu łącznym uwarunkowań wymaganych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 wydaje postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub wydaje postanowienie (art. 63 ust. 2) o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Treść postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1-2 omawianej ustawy ma istotny wpływ na to jak będzie przebiegała dalsza procedura pod względem udziału w niej społeczeństwa. Skoro bowiem – jak zostało to wyżej wskazane – z art. 3 pkt 8 ustawy wynika, że postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko obejmuje w szczególności weryfikację raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, to znaczy, że w razie stwierdzenia omawianym postanowieniem braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – procedura wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wymaga weryfikacji raportu, uzyskania określonych opinii i uzgodnień oraz zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta S., po uzyskaniu opinii właściwych organów (sanitarnej i organu ochrony środowiska) zgodnie z wymogami sformułowanymi w art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydał w dniu [...] postanowienie, w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Brak możliwości odrębnego zaskarżenia powyższego postanowienia oznacza, że z woli ustawodawcy badanie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przesunięte zostało na etap kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Konsekwencją wydania wskazanego wyżej postanowienia, opartego o przepis art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku – jak już zostało to zasygnalizowane na wstępie – jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art.71 powołanej ustawy). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wskazuje, że odwołując się do charakterystyki przedsięwzięcia i do karty informacyjnej, stanowiących załącznik do decyzji, powyższy przepis organy obu instancji stosowały prawidłowo. Dla dokonania pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, iż organ odwoławczy, podobnie jak uprzednio organ I instancji, stwierdzając w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeanalizował w niezbędnym zakresie informacje wynikające z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a w szczególności z charakterystyki przedsięwzięcia i karty informacyjnej przedsięwzięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W stanie faktycznym sprawy inwestor, występując z wnioskiem inicjującym postępowanie dołączył doń dokument opatrzony tytułem Karta Informacyjna Przedsięwzięcia. Rozpoznając przedmiotową sprawę, organy obu instancji dysponowały, z jednej strony wskazaną wyżej Kartą Informacyjną, przygotowaną przez projektanta, legitymującego się uprawnieniami w branży drogowej, z drugiej – twierdzeniami skarżącej, iż inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, bowiem stanowi jedynie część innego, szkodliwego dla środowiska, przedsięwzięcia – stacji przeładunkowej odpadów. W istocie wszakże podzielić należy stanowisko organów, iż brak jest jakichkolwiek podstaw by inwestycje te łączyć. Jakkolwiek bowiem istotnie, stacja przeładunkowa odpadów zlokalizowana jest w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, z wjazdem przy ulicy A, nie oznacza to, że planowana inwestycja jest częścią tego (zrealizowanego już) przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem inwestycji jest bowiem w istocie odbudowa drogi publicznej, istniejącej od lat, mającej status drogi gminnej. Obejmuje ona wykonanie nowej, asfaltowej nawierzchni, chodników, kanalizacji deszczowej oraz oświetlenia ulicznego. Bez wątpienia inwestycja przyczyni się do poprawy warunków funkcjonowania istniejącej już drogi (poprawiając komfort jazdy wszystkim uczestnikom ruchu), natomiast realizacja chodników i kanalizacji deszczowej wpłynie na poprawę bezpieczeństwa i komfortu wszystkich jej użytkowników. Odnosząc się do dowodów z dokumentów, przedłożonych przez skarżącą na rozprawie w dniu 2.lutego 2011r. wskazać należy, iż żaden nie potwierdza tezy o rzekomej tożsamości przedsięwzięć. Ani bowiem problem inwestora z określeniem inwestycji (budowa czy też uprzednio przebudowa drogi), ani też ewentualne partycypowanie w kosztach modernizacji zjazdu na teren stacji przeładunkowej odpadów nie uzasadniają akcentowanej w skardze konkluzji, że "droga służy jedynie (...) Stacji Przeładunkowej i Przedsiębiorstwu Komunalnemu." Publiczny (ogólnodostępny, służący ogółowi) charakter drogi nie budzi bowiem wątpliwości, kwestia rozłożenia kosztów inwestycji oraz jej nomenklaturowe ujęcie pozostają zaś bez znaczenia do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dla wspomnianej oceny istotna jest bowiem informacja o uwarunkowaniach, o których mowa w art.63 ust.1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (1. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2. usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3.rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.) Jak z powyższego wynika, zagadnienie zasad finansowania przedsięwzięcia, podobnie jak kwestie własnościowe (związane ze spodziewanym odjęciem skarżącej prawa własności części nieruchomości) czy odszkodowawcze, wykraczają poza zakres badania na etapie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Podzielić należy również, wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko organu odwoławczego, iż ewentualna potrzeba ubiegania się przez inwestora o pozwolenie wodnoprawne dotyczyć będzie etapu realizacji inwestycji, związanego z potrzebą wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi albo do urządzeń kanalizacyjnych. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.stycznia 2010r., sygn. akt IV SA/Wa 1749/09, niepubl. dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 602430). Zarzut zatem związany z nielegitymowaniem się stosowną decyzją na etapie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie mógł być uznany za skuteczny. Odnosząc się natomiast do zarzutów, kwestionujących ustalenia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia podnieść należy, iż została ona sporządzona przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami. Dokument ten zawiera wszystkie niezbędne informacje. Skoro zaś w toku niniejszego postępowanie nie został opracowany – w szczególności na zlecenie strony skarżącej – dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać wypada ten dokument, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontropinii we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2.lutego 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 2383/06 i w Łodzi z dnia 8.kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Łd 1004/09, niepubl., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.