II SA/Łd 161/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2022 r. wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. B.A. W dniu 8 lutego 2022 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Do skargi jej autor załączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że decyzja, którą otrzymał na początku stycznia 2022 r. zaginęła z powodu przeprowadzki. Kopię decyzji otrzymał 8 lutego 2022 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że decyzja z [...] została doręczona skarżącemu 3 stycznia 2022 r. Skarżący został w niej pouczony o prawie i terminie złożenia skargi do WSA. Terminu tego nie zachował, wnosząc skargę 8 lutego 2022 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W świetle powyższych unormowań stwierdzić należy, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w przywołanych przepisach przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Zatem, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 896/14 – Lex nr 1628828, 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 – Lex nr 1643289, 9 września 2014 r. sygn. akt II GZ 499/14 – Lex nr 1530525, 24 października 2016 r. sygn. akt I FZ 267/16, 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OZ 579/19 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne (vide: postanowienie NSA z 17 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 104/15 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] została doręczona skarżącemu 3 stycznia 2022 r. Wobec tego 30-dniowy termin do wniesienia skargi biegł od 4 stycznia 2022 r. do 3 lutego 2022 r. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie termin do jej wniesienia została złożona 8 lutego 2022 r. Kwestia uchybienia terminu do wniesienia skargi jest zatem bezsporna. Oceniając merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzić trzeba, że został on złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżący, o czym była już wyżej mowa dopełnił czynności, której uchybił, a mianowicie wniósł skargę do tutejszego Sądu. Jednakże przytoczone w treści wniosku okoliczności nie dowodzą braku winy strony w uchybieniu terminu i z całą pewnością nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku, o czym był wyżej mowa, można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, to jest w sytuacji, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). W konsekwencji, dla przyjęcia winy wystarcza nawet niewielkie zaniedbanie. Taka sytuacja miała zaś miejsce właśnie na gruncie rozpoznawanej sprawy. Zaginięcie decyzji w trakcie przeprowadzki skarżącego należy bez wątpienia traktować w kategorii niedbalstwa. Skarżący dbając należycie o własne interesy powinien podjąć stosowne czynności celem należytego zabezpieczenia decyzji na czas przeprowadzki, tak by jej odnalezienie i ewentualne sporządzenie w terminie skargi było możliwe i nie nastręczało jakichkolwiek trudności. Niewątpliwie przeprowadzka wiąże się z pewnymi trudnościami organizacyjnymi, jednakże co do zasady jest ona planowana z pewnym wyprzedzeniem. Nie można wobec tego przyjąć, że stanowi ona przeszkodę, której strona nie mogła przewiedzieć i usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak jest podstaw ażeby przeprowadzkę traktować na równi ze stanami nadzwyczajnymi, problemami komunikacyjnymi, klęską żywiołową (powódź, pożar) czy nagłą chorobą strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Reasumując, zaginięcie decyzji w trakcie przeprowadzki skarżącego należy traktować w kategorii niedbalstwa, które świadczy o zawinionym uchybieniu terminu do wniesienia skargi i uniemożliwia jego przywrócenie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. B.A.