II SA/Łd 196/10

Dnia 10 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) - dalej w skrócie "ustawa", ustalił - na wniosek R. Ł. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego o funkcji gastronomicznej i hotelowej, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 146/1-2 położonej w Ł. przy ul. A. 1. Od wskazanej decyzji odwołanie złożyli I. i A. małżonkowie M. oraz P.R., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata R.M. I. i A. małżonkowie M. wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i podnieśli zarzut naruszenia art. 6-8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 61 ust. 1 ustawy, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich zdaniem decyzja SKO z dnia [...] r. ustaliła w sposób wiążący wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do dwóch kondygnacji nadziemnych, a nadto wskazany w zaskarżonej decyzji budynek usługowy przy ul. B. 2 nie jest położony, ani na działce sąsiedniej, ani nie jest dostępny z tej samej drogi publicznej. P.R. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych - art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez: 1. uchylenie się organu od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominięcie wniosków dowodowych o sporządzenie w ramach postępowania analizy uciążliwości planowanej inwestycji i jej wpływu na sąsiednie nieruchomości oraz ustanowienie niezbędnej strefy ochronnej; 2. sporządzenie niepełnej i pobieżnej analizy urbanistycznej, która nie pozwala dokonać faktycznej oceny kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; 3. powstrzymanie się od analizy, czy na działce będącej przedmiotem wniosku, możliwe jest usytuowanie planowanej inwestycji przy zachowaniu odpowiednich stref ochronnych, mogących w jakikolwiek sposób zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie od immisji dźwiękowych i zapachowych nieodzownie związanych z działalnością hotelarsko-gastronomiczną. Odwołujący zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, a w szczególności: 1/ art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez błędne określenie granic analizy urbanistycznej i błędne ustalenie warunków kontynuacji funkcji zabudowy w aspekcie powołania się przez organ na funkcję usługową znajdującą się w pobliżu planowanej inwestycji przy jednoczesnym pominięciu faktu, iż: a) kontynuacja funkcji, zgodnie z przepisami, musi się opierać na analizie działki sąsiedniej, która jest dostępna z tej samej drogi publicznej, tymczasem w niniejszej sprawie nie ma żadnej działki dostępnej z ulicy A., która miałaby funkcję usługową; b) brak oceny w ramach analizy urbanistycznej, czy funkcja usługowa występuje w obszarze objętym analizą i czy ewentualnie zakres tej funkcji odpowiada intensywności i rozmiarami immisji na planowanej inwestycji; 2/ art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 6 oraz art. 2 pkt 1 i 2, 15, 16 i 17 ustawy poprzez wydanie decyzji naruszającej ład przestrzenny i zrównoważony rozwój w terenie oraz jego walory ekonomiczne; 3/ art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od istniejącego zagospodarowania terenu; 4/ § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) poprzez pominięcie elementarnych rygorów decyzji o warunkach zabudowy, która powinna zawierać zarówno w ramach samej decyzji oraz w ramach analizy urbanistycznej będącej załącznikiem do decyzji część tekstową oraz graficzną i wykonanie analizy w sposób nie pozwalający nawet określić obszaru analizowanego, co skutkuje brakiem możliwości weryfikacji zapisów tejże analizy urbanistycznej; 5/ § 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez niewskazanie w treści decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyrażonej w metrach. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art.59 ust. 1 i art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji naruszył art. 60 ust. 4 ustawy w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ załączona do akt część tekstowa analizy urbanistycznej nie jest podpisana przez autora, a nadto w tekście znajdują się poprawki i korekty dotyczące poczynionych ustaleń, co czyni wątpliwym ich prawdziwość. Z kolei część graficzną stanowi bliżej nieokreślona kopia mapy, nie sygnowana przez osobę, która dokonała analizy, ani też nie posiadająca pieczęci wskazującej, że jest to kopia mapy zasadniczej czy katastralnej. Powyższe okoliczności świadczą – zdaniem Kolegium – o wadliwości analizy urbanistycznej i wskazują, że nie jest ona dokumentem w rozumieniu art. 76 k.p.a. Dalej organ odwoławczy podniósł, że określenie w zaskarżonej decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do wysokości budynku usługowego, istniejącego na nieruchomości przy ul. B. 2, jest sprzeczne z przepisem § 7 rozporządzenia, ponieważ decyzja powinna konkretnie określać wymagania dla nowej zabudowy. W przekonaniu Kolegium błędami obarczony jest również wniosek inwestora z dnia 19 lutego 2009 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego. Prezydent nie zauważył bowiem, że załączone do niego pismo Zakładu [...] Ł. dotyczy podłączenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego i nosi datę – 30 sierpnia 2007 r. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku pisma Oddziału Zakładu [...] i [...] Zakładu [...], bowiem pisma w sprawie możliwości zasilania w gaz i energię elektryczną stanowią o budynku mieszkalnym wielorodzinnym i sygnowane są datą -2007 rok. Zdaniem Kolegium uzgodnienie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., wyrażone w piśmie z dnia 30 czerwca 2009 r., stanowi w istocie postanowienie, gdyż zawiera istotne elementy przewidziane w art. 124 k.p.a. i zostało wydane w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak pouczenia co do prawa zażalenia, jako elementu nie mającego istotnego charakteru, nie przesądza o bycie prawnym wydanego postanowienia, ale rodzi uprawnienie strony do żądania uzupełnienia co do tego prawa (art. 111), zaś błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112). W rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy została wydana przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające bądź przed rozpatrzeniem zażalenia na takie postanowienie, co stanowi istotne naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy oraz art. 106 § 1 k.p.a. SKO, odnosząc się w następnej kolejności do zarzutu odwołania dotyczącego braku spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa, stwierdziło, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji usługowej, występującej w obszarze analizowanym obok funkcji mieszkaniowej oraz zachowuje cechy istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, co w konsekwencji stanowi, iż spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jeśli zaś chodzi o zarzuty dotyczące przyszłej lokalizacji planowanego obiektu usługowego i związany z tym fakt uciążliwości dla działek sąsiednich, Kolegium podkreśliło, że ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego, należy do organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, a nie do organu ustalającego warunki zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.R. zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. i art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, z wytycznymi rozstrzygającymi o zgodności planowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa i zasadą kontynuacji funkcji, czyli de facto - rozstrzygającymi meritum sprawy, przy braku podstaw faktycznych do takiego rozstrzygnięcia, a w szczególności braku prawidłowej analizy urbanistycznej, mogącej być podstawą ustaleń w tym zakresie i tym samym przekroczenie w zakresie wytycznych kompetencji przysługujących organowi odwoławczemu. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 7, 77, 78, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez przedwczesne przyjęcie, iż planowana inwestycja stanowi kontynuację zastanej funkcji. Wskazał nadto na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia, tj. zakwestionowanie prawidłowości wykonania analizy urbanistycznej sporządzonej przez organ pierwszej instancji i jednocześnie przyjęcie w uzasadnieniu decyzji, iż planowana inwestycja stanowi kontynuację zastanej funkcji, bez żadnych podstaw do ustalenia charakteru zagospodarowania terenu, poza treścią nierzetelnej analizy urbanistycznej. W dalszej części skargi strona powtórzyła w istocie zarzuty z odwołania od decyzji I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, mimo, iż niektóre podniesione w niej zarzuty są trafne. Nie mają one jednak wpływu - w ocenie sądu - na treść wyroku. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 wymienionej ustawy ). Podobne unormowanie zawiera ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), powoływana dalej w skrócie jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując przewidziane ustawą środki. Artykuł 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ). Stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa wchodzi z kolei w rachubę, o ile zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia kwestionowanego aktu, sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu i w sposób określony w cytowanym przepisie. Jednocześnie sąd podziela argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do błędów, których dopuścił się organ I instancji, a w konsekwencji - co do konieczności wyeliminowania decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Ł., o co zresztą wnioskował skarżący w odwołaniu. Zgodzić się natomiast należy z zarzutem podniesionym w skardze, iż organ odwoławczy przekroczył swoje kompetencje, stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż planowana przez R.Ł. inwestycja spełnia przesłankę przewidzianą w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli warunek tzw. dobrego sąsiedztwa. Zarzut ten jest nie tylko słuszny z tej racji, iż Kolegium zakwestionowało prawidłowość przeprowadzonej analizy urbanistycznej, a więc brak było podstaw do takich stwierdzeń, ale również dlatego, iż unormowanie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. nie daje organowi odwoławczemu takich uprawnień. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organ odwoławczy może bowiem jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego, które winno być przeprowadzone przez organ I instancji, okoliczności faktycznych, niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia, ale nie może ingerować w treść decyzji, którą będzie wydawał organ I instancji. O tej treści może bowiem decydować wyłącznie organ I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje związania organu I instancji oceną prawną zawartą w decyzji organu odwoławczego. Takie stanowisko wynika wprost nie tylko z treści art. 138 § 2, ale także z utrwalonego na jego tle orzecznictwa sądów administracyjnych ( por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2008r. sygn. III SA/Gl 1764/07 – LEX nr 471403, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007r. sygn. IV SA/Wa 1807/07 – LEX nr 494210, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 października 2007r. sygn. II SA/Sz 420/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2008r. sygn. II SA/Kr 426/08 - LEX nr 499762 i wyrok w Gdańsku dnia 29 października 2008r. sygn. II SA/Gd 557/08 – LEX nr 499902 ). Sąd rozpoznający przedmiotową skargę podziela natomiast stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż błędy w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ I instancji, obligowały SKO do wydania decyzji kasacyjnej. Już bowiem załączniki do wniosku złożonego przez R.Ł., dotyczące możliwości podłączenia inwestycji do mediów, dotyczą budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a nie tego, który jest przedmiotem rozpoznania. Najistotniejsze jest jednak oparcie decyzji wydanej przez organ I instancji na podstawie wadliwej, sprzecznej z obowiązującymi przepisami, analizie urbanistycznej, której część tekstowa wraz z mapą stanowią załączniki do decyzji. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy warunki dla planowanej inwestycji, przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. ) faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). W pierwszej więc kolejności obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 1-4). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przede wszystkim trzeba, że załącznik graficzny do decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy został sporządzony z naruszeniem reguł określonych w § 3 i § 9 rozporządzenia. Mianowicie, na kopii mapy w nieokreślonej skali, kolorem czerwonym oznaczono wyłącznie granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz nieprzekraczalną linię zabudowy. W oparciu o rzeczoną mapę nie sposób ustalić granic obszaru analizowanego, na podstawie którego organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wynikających z art. 61 ust. 1-5 ustawy. Co istotne, sporna mapa, nie zawiera informacji o tym, czy jest to mapa zasadnicza, czy też katastralna. Brak wskazania granic obszaru analizowanego uniemożliwiał, zarówno organowi odwoławczemu, jak i sądowi, przeprowadzenie kontroli legalności rozstrzygnięcia organu I instancji, a w szczególności ocenę, czy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy znajdują odzwierciedlenie w jej załączniku graficznym, który - z woli ustawodawcy - stanowi integralną część decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyznaczenie "obszaru analizowanego" ( wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r...- Dz. U. Nr 164, poz. 1588) jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy ( por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 677/04, opubl. ONSAiWSA 2006/2/54). Natomiast wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 1). Brak właściwego określenia granic obszaru analizowanego uniemożliwia prawidłowe określenie obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a także geometrii dachu - pkt 2 (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt II SA/Po 334/07 –LEX nr 376849). W ocenie Sądu, obok załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy, błędami obarczony jest także jej załącznik tekstowy w postaci wniosków analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rzeczony dokument, mimo iż został opatrzony pieczęcią Urzędu Miasta Ł. i określony, jako załącznik do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy, nie został wszakże opatrzony pieczęcią, ani też podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Wskazano jedynie drukiem, iż analizę urbanistyczną przeprowadził E.S. Załączniki do decyzji, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 537/08 (LEX nr 451625), określone w § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy... stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że - stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. - załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być ponadto opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, iż decyzja kasacyjna wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] r. nie narusza prawa w sposób pozwalający na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego i dlatego też skarga P.R. została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.C.