II SA/Łd 212/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc Decyzją nr [...], znak: [...] z [...] r. Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, budowie wjazdu i budowie urządzeń budowlanych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 21 (dz. nr 161 i fragment dz. drogowej nr 163/39, w obrębie [...]). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Spółka zaskarżyła decyzję w części w jakiej ustala zasady zabudowy w zakresie: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu oraz geometrii dachu z ustaleniem wysokości najwyżej położonej krawędzi dachu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 – dalej w skrócie – "rozporządzenie", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu, że średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na analizowanym terenie wynosi 13,7 m, co skutkowało nieustaleniem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu oraz wysokości najwyżej położonej krawędzi dachu na poziomie 10 m–14 m; 2. art. 7 ust. 1 rozporządzenia (jako zarzut ewentualny do zarzutu a.) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczona dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz wysokość najwyżej położonej krawędzi dachu winna wynosić 10–12 m; 3. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że WSA w Łodzi nakazał ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 10 m, podczas gdy sąd jedynie nakazał rozważyć ustalenie wysokości na poziomie 10 m oraz wytknął organowi pierwszej instancji nienależyte uzasadnienie przyjętych parametrów, które to naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jako że skutkowało pominięciem logicznych wniosków wynikających z wyników analizy urbanistycznej na rzecz wydania decyzji zgodnie z sugestią WSA w Łodzi; 4. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez: a. pominięcie przy wydawaniu decyzji, że z wyników analizy urbanistycznej z 2020 r. wynika, że średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na analizowanym terenie wynosi 13,7 m; b. pominięcie przy wydawaniu decyzji, że nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja sąsiaduje bezpośrednio w tej samej linii zabudowy z nieruchomością znajdującą się przy ul. A 19 w Ł., na której posadowiony jest budynek o wysokości 12 m; c. pominięcie przy wydawaniu decyzji analizy zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania, z której wynikłoby, że posadowienie na nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja budynku o wysokości do 14m spełnia wymogi przesłaniania, nasłonecznienia i zacienienia dla pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich; które to naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jako że skutkowało pominięciem logicznych wniosków wynikających z wyników analizy urbanistycznej oraz okoliczności faktycznych o kluczowym znaczeniu dla ustalenia parametru wysokości przyszłego budynku. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i jej zmianę poprzez ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu na poziomie 10–14 m, ustalenie w ramach geometrii dachu najwyżej położonej krawędzi dachu na wysokości 10–14 m, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wyników analizy urbanistycznej z 2019 r. w zestawieniu z wynikami analizy urbanistycznej z 2020 r. oraz opinii analizującej zacienienie, nasłonecznienie i przesłanianie w związku z posadowieniem na działce budynku o parametrach zgodnych z projektem. Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p."), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy, organ drugiej instancji stwierdził, że decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego budowie wjazdu i budowie urządzeń budowlanych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 21, na działce nr 161 i fragmencie działku drogowej nr 163/39, w obrębie [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, wniesionego przez J. S. i W. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją nr [...] z [...] września 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez J. S. i W.S. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 11 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 937/19 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że z załączonej do akt sprawy mapy wynika, że obszar analizowany przecina działki ewidencyjne w ten sposób, że jednocześnie albo dzieli budynki o funkcji mieszkalnej albo pozostawia poza obszarem analizowanym zabudowę mieszkalną. Zdaniem Sądu z analizy, a także z decyzji, powinno jasno wynikać, czy i jakie działki, które zostały przecięte linią obszaru analizowanego i jaka ich powierzchnia (w całości czy części) zostały wzięte dla obliczenia parametru powierzchni zabudowy. Zaskarżona decyzja powyższych ustaleń jednak nie zawierała. Wątpliwości sądu budziło też ustalenie szerokości elewacji frontowej planowanego obiektu w przedziale od 11 m do 16 m. Z analizy urbanistycznej wynika bowiem, że średni wskaźnik tej szerokości w obszarze analizowanym wynosi 10,8 m, a zatem z tolerancją 20 % mógłby kształtować się w granicach 8,6 m–13 m. Organ ustalił jednak szerokość elewacji frontowej od 11 m do 16 m (prawdopodobnie w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia), przy czym w decyzjach organów obu instancji nie było uzasadnienia dla tak przyjętego parametru. Co więcej, w projekcie decyzji organu pierwszej instancji z czerwca 2019 r. przyjęto szerokość elewacji frontowej od 10 m do 14,5 m w oparciu o analizę urbanistyczną. Sąd zauważył również, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki budynku w przedmiotowej sprawie ustalono w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, jako 10–12 m. Tak ustalona wysokość odnosi się do zabudowy wielorodzinnej na działkach przy ul. A 19 (12 m) oraz ul. A 23 (10 m), przy średniej z obszaru analizowanego wynoszącej zaledwie 7,7m. Przyjęte odstępstwo było w ocenie sądu znaczne, zważywszy chociażby na ten sam parametr budynków sąsiadujących z terenem inwestycji od strony północnej, tj. przy ul. B 9a i ul. B 9. Sąd stwierdził, że organ winien zatem rozważyć celowość ustalenia przedmiotowego parametru na poziomie co najwyżej 10 m tj. takiego jak w budynku usytuowanym przy ul. A 23. Kolegium stwierdziło, że ocena prawna wyrażona w powołanym wyżej wyroku, stosownie do brzmienia art. 153 p.p.s.a., wiąże organy orzekające w sprawie, a decyzja organu pierwszej instancji uwzględnia powyższe zalecenia. W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a analiza odpowiada § 3 rozporządzenia. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na aktualnej kopii mapy zasadniczej, w skali 1:500. Obszar analizowany wyznaczony został w promieniu równym trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji (3x22,5m=67,5m). Analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objęto całą zabudowę znajdującą się w granicach obszaru analizowanego. W przypadkach, gdy granice obszaru analizowanego nie pokrywają się z granicami ewidencyjnymi działek, w analizie uwzględnione zostały całe powierzchnie działek/nieruchomości i cała występująca na nich zabudowa (bez względu na to jaki jej fragment znalazł się w granicach analizy). Następnie organ wskazał, że parametry zabudowy istniejącej w obszarze analizy, stanowiły podstawę do ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji. Ustalenia wymagań dla nowej zabudowy dokonano w oparciu o przepisy § 4 – § 8 rozporządzenia. Linię zabudowy dla planowanej inwestycji wyznaczono jako nieprzekraczalną obowiązującą, stanowiącą przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej przy ul. A 23, w odległości 3m od granicy z działką drogową, co zostało zaaprobowane przez sąd. Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji czyli działki nr 161 - ustalono w wielkościach od 0,24 do 0,31. Wyniki analizy wskazują, że wielkość wskaźnika całej zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie od 0,11 do 0,54, średnio 0,30. Dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej parametr ten w obszarze analizy wynosi od 0,14 do 0,31, średnio 0,24. Organ zaznaczył, że maksymalna ustalona wielkość jest nieznacznie tylko wyższa od średniej wielkości wskaźnika całej zabudowy w obszarze analizowanym (0,30) i w istocie odpowiada wielkości wskaźnika zabudowy na nieruchomościach bezpośrednio sąsiadujących przy ul. A 19 (0,31) i ul. A 23 (0,30). Powyższe gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego w otoczeniu inwestycji, a także nie było również kwestionowane przez sąd. Szerokość elewacji ustalono dla nowej zabudowy w przedziale od 11 m do 16 m. Jak wykazała analiza, szerokość elewacji frontowej całej zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie od 6 m do 43,5 m, średnio 10,9 m co przy zastosowaniu 20% tolerancji daje przedział od 8,7 m do 13 m. Szerokość elewacji frontowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w obszarze analizowanym wynosi od 10 m do 43,5 m, średnio 28,6 m. Dla planowanej inwestycji parametr powyższy wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Ustalona minimalna ustalona wielkość odpowiada średniej szerokości elewacji frontowej całej zabudowy poddanej analizie, maksymalna natomiast wnioskowanej. W ocenie Kolegium, w przypadku parametru szerokości elewacji najpełniejszą gwarancję zachowania ładu przestrzennego w sąsiedztwie planowanej inwestycji dawałoby jednak ustalenie tego parametru dla nowej zabudowy w nawiązaniu do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji przy ul. A 19 i ul. A 23, czyli w przedziale od 10 m do 14,5 m. Wydanie jednak orzeczenia reformacyjnego w tym zakresie przez Kolegium wyklucza norma art. 139 k.p.a. formułującą zasadę niedopuszczalności orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. Biorąc to pod uwagę, a także okoliczność, że ustalona maksymalna wielkość szerokości elewacji frontowej jest niewiele (1,5m) większa niż szerokość budynku przy ul. A 19 oraz stan zagospodarowania terenu sąsiedniego, zdaniem Kolegium, uznać można ustalenie w zakresie szerokości elewacji frontowej w przedmiotowej sprawie, jako nienaruszające dyspozycji § 6 ust. 2 rozporządzenia. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu, attyki, okapu dla planowanej zabudowy wyznaczono jako przedłużenie wysokości budynku zlokalizowanego przy ul. A 23, nie więcej niż 10 m. Elewacja frontowa usytuowana równolegle do nieprzekraczalnej linii zabudowy. Parametr ten został wyznaczony w oparciu o zasadę z § 7 ust. 1 rozporządzenia i takie ustalenie, zdaniem Kolegium, jest całkowicie zgodne z oceną prawną WSA w Łodzi w tym zakresie, wyrażoną w wyroku z 11 marca 2020 r. Kolegium stanęło na stanowisku, że w ocenie Sądu z punktu widzenia ładu przestrzennego, za optymalne uznać należy wyznaczenie parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (najwyżej położonej krawędzi dachu) na poziomie maksymalnym 10 m, tak jak w budynku położonym przy ul. A 23. Organ stwierdził, że choć sąd pozostawił ostateczne ustalenia w tym zakresie do rozważenia organowi ustalającemu warunki zabudowy, to jednak ustalona poprzednio jako maksymalna wielkość 12m jest nie do zaakceptowania przez sąd. Geometrię dachu dla planowanej inwestycji ustalono, jako: dach płaski, o kącie nachylenia połaci dachowych do 10°, najwyżej położona krawędź dachu nie wyżej niż 10 m. Wyniki analizy wskazują, że w obszarze analizowanym występują dachy jedno dwu i wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych do 10° (płaskie), a także do 15°, 25°-30° i 40°. Wysokość kalenic w obszarze analizowanym kształtuje się natomiast na poziomie od 4,5 m do 16 m. Kierunek kalenic to zarówno równoległy jak i prostopadły w stosunku do frontowych granic działek. W ocenie Kolegium, konfrontacja cech zabudowy istniejącej z ustalonymi dla planowanej inwestycji wymaganiami pozwala uznać, że planowana inwestycja zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Dotyczy to również kwestionowanych w odwołaniu parametrów, które wyznaczone zostały zgodnie z oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w tym zakresie, które wiąże organy orzekające w sprawie, w sposób niepozwalający na uwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez stronę skarżącą. Skargę na powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł., w części w jakiej ustala zasady zabudowy w zakresie: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu oraz geometrii dachu wraz z ustaleniem wysokości najwyżej położonej krawędzi dachu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, i zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – a. art. 15 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu pierwszej instancji bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez niezasadne przyjęcie na skutek powielenia stanowiska organu pierwszej instancji, że na gruncie sprawy należy ustalić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu na poziomie do 10 m, zaś najwyżej położoną krawędź dachu: na poziomie do 10 m; b. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności: i. nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez A Sp. z o.o. – wyników analizy urbanistycznej z 2019 r. w zestawieniu z wynikami analizy urbanistycznej z 2020 r. dla stwierdzenia uwzględnienia w analizie z 2020 r. szczególnej funkcji projektowanego budynku: budownictwa mieszkalnego wielorodzinnego oraz uwzględnienia w analizie z 2020 r. w porównaniu z analizą z 2019 r. korzystniejszych z punktu widzenia wniosku inwestora okoliczności faktycznych, w szczególności średniej wysokości zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynoszącej: 13,7 m; ii. nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez A Sp. z o.o. – opinii analizującej zacienienie, nasłonecznienie i przesłanianie w związku z posadowieniem na działce objętej wydanymi warunkami zabudowy budynku o parametrach zgodnych z projektem dla stwierdzenia, że usytuowanie budynku zgodnego z projektem spełnia wymogi przesłaniania, nasłonecznienia i zacienienia dla pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich; iii. pominięcie przy wydawaniu decyzji, że nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja sąsiaduje bezpośrednio w tej samej linii zabudowy z nieruchomością znajdującą się przy ul. A 19 w Ł., na której posadowiony jest budynek o wysokości 12 m; c. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wytycznych nakazał ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 10 m, a nadto, dla WSA w Łodzi pozostaje nie do zaakceptowania fakt ustalenia elewacji frontowej na poziomie 12 m podczas gdy WSA w Łodzi jedynie nakazał rozważyć ustalenie wysokości na poziomie 10 m oraz wskazał organowi pierwszej instancji nienależyte uzasadnienie przyjętych parametrów, które to naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jako że skutkowało pominięciem logicznych wniosków wynikających z wyników analizy urbanistycznej na rzecz wydania decyzji zgodnie z sugestią WSA w Łodzi; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a. art. 7 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu, że średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na analizowanym terenie wynosi 13,7 m, co skutkowało nieustaleniem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu oraz wysokości najwyżej położonej krawędzi dachu na poziomie: 10 m–14 m; b. art. 7 ust. 1 rozporządzenia (jako zarzut ewentualny do zarzutu 2a.) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczona dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz wysokość najwyżej położonej krawędzi dachu winna wynosić 10–12 m. Strona skarżąca wniosła uchylenie decyzji organu drugiej instancji w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji w jakiej ustala zasady zabudowy w zakresie: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu oraz geometrii dachu z ustaleniem wysokości najwyżej położonej krawędzi dachu wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Ł. w tej samej części i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania wywołanym niniejszą skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z: 1. wyników analizy urbanistycznej z 2019 r. w zestawieniu z wynikami analizy urbanistycznej z 2020 r. dla stwierdzenia uwzględnienia w analizie z 2020 r. szczególnej funkcji projektowanego budynku: budownictwa mieszkalnego wielorodzinnego oraz uwzględnienia w analizie z 2020 r. w porównaniu z analizą z 2019 r. korzystniejszych z punktu widzenia wniosku inwestora okoliczności faktycznych, w szczególności średniej wysokości zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynoszącej: 13,7 m; 2. opinii analizującej zacienienie, nasłonecznienie i przesłanianie w związku z posadowieniem na działce objętej wydanymi warunkami zabudowy budynku o parametrach zgodnych z projektem dla stwierdzenia, że usytuowanie budynku zgodnego z projektem spełnia wymogi przesłaniania, nasłonecznienia i zacienienia dla pomieszczeń mieszkalnych w budynkach. W uzasadnieniu skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. w pierwszej kolejności stwierdziła, że organ bezkrytycznie przyjął stanowiska organu pierwszej instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie - powielił stanowisko organu pierwszej instancji, że na gruncie sprawy należy ustalić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu na poziomie do 10 m, zaś najwyżej położoną krawędź dachu: na poziomie do 10 m. W ocenie skarżącego organ naruszył ponadto art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wytycznych nakazał ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 10 m, a nadto, dla WSA w Łodzi pozostaje nie do zaakceptowania fakt ustalenia elewacji frontowej na poziomie 12 m podczas gdy sąd jedynie nakazał rozważyć ustalenie wysokości na poziomie 10 m oraz wskazał organowi pierwszej instancji nienależyte uzasadnienie przyjętych parametrów, które to naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jako że skutkowało pominięciem logicznych wniosków wynikających z wyników analizy urbanistycznej na rzecz wydania decyzji zgodnie z sugestią WSA w Łodzi. Odnosząc się do twierdzenia organu, że ocena prawna sądu nie pozwala na uwzględnienie wniosków dowodowych, spółka stwierdziła, że jej zdaniem ocena prawna nie powinna dyskredytować wniosków dowodowych złożonych przez stronę skarżącą albowiem brak ich uwzględnienia miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jako że skutkowało pominięciem logicznych wniosków wynikających z wyników analizy urbanistycznej oraz okoliczności faktycznych o kluczowym znaczeniu dla ustalenia parametru wysokości przyszłego budynku. Decyzja, w której Prezydent Miasta Ł. ustalił wysokość inwestycji na poziomie do 10 m opiera się na wynikach analizy urbanistycznej z 2020 r., zgodnie z którą wysokość analizowanego obszaru wynosi: od 3 m do 15,5 m, a średnia wysokość: 7,8 m. Ale uzupełniająco wskazano także wysokość dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej: od 10 m do 15,5 m i średnią wysokość dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynoszącą: 13,7 m. Projektowany budynek usytuowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie dwóch budynków wielorodzinnych (wysokości 10 m i 12 m) - jeden po prawej, drugi po lewej stronie projektowanego budynku, wzdłuż tej samej ulicy. Wyniki analizy urbanistycznej z 2020 r. są znacząco korzystniejsze dla inwestora niż wyniki analizy urbanistycznej z 2019 r., ponieważ uwzględniają szczególną funkcję projektowanego budynku budownictwo mieszkalne wielorodzinne i parametry istniejących budynków o tej samej funkcji. W ocenie strony skarżącej, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, uwzględniając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) budynków na działkach sąsiednich w tej samej linii zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej winna wynieść od 10 do 12 m: budynki przy ul. A 19 (12 m wysokości) i przy ul. A 23 (10 m wysokości). Jednocześnie strona skarżąca wskazała, że § 7 ust. 4 zezwala na możliwość, a nawet celowość odstąpienia od zasady określonej w ust. 1 jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Wykonujący analizę urbanistyczną rozgraniczył na potrzeby uzasadniania decyzji w zakresie zastosowania § 7 ust. 4 rozporządzenia: budownictwo jednorodzinne i wielorodzinne oraz wskazał jaka jest średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy wielorodzinnej na obszarze analizowanym (13,7 m). Wnioskowane przed skarżącego parametry (wysokość do 14 m) nie odbiegają od parametrów zabudowy o tej samej funkcji (budynki mieszkalne wielorodzinne). Funkcja budynku (budynek mieszkalny wielorodzinny) wymusza zastosowanie parametrów większych ponad średnią. Wynika to ze sposobu wyliczania średniej. W tym wypadku mając na uwadze, że ilość budynków jednorodzinnych jest w obszarze analizowanym znacząco większa niż budynków wielorodzinnych, wykorzystywanie średniej wyliczonej przy użyciu przede wszystkim budynków jednorodzinnych (§ 7 ust. 1 rozporządzenia) powodowałoby, że de facto nie byłoby możliwości posadowienia na terenie, jakiego dotyczy wniosek budynku wielorodzinnego, którego budowa byłaby uzasadniona ekonomicznie, pomimo tego, że na analizowanym obszarze stoją już dwa budynki wielorodzinne. Jednocześnie strona skarżąca stwierdziła, że na zlecenie inwestora została przygotowana opinia analizująca zacienienie, nasłonecznienie i przysłanianie w związku z posadowieniem na działce objętej wydanymi warunkami zabudowy budynku o wysokości zaprojektowanej, z której wynika, że usytuowanie budynku o wysokości zaprojektowanej spełnia wymogi przesłaniania i nasłonecznienia dla pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich. Jednakże organ również nie uwzględnił powyższej okoliczności, uzasadniając to wykraczaniem poza wytyczne zawarte w wyroku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 25 sierpnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 25 sierpnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że strona skarżąca oraz organ nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 28 września 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 25 sierpnia 2021 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie – "p.p.s.a."] kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zasadności skargi, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że sprawa w odniesieniu do warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, budowie wjazdu i budowie urządzeń budowlanych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 21 (dz. nr 161 i fragment dz. drogowej nr 163/39, w obrębie [...]) była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Główny zarzut skargi w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia w zaskarżonej decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu na poziomie do 10 m, zaś najwyżej położonej krawędzi dachu: do 10 m. W wyroku z 11 marca 2020 r. o sygn. akt II SA/Łd 937/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została ustalona "w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, jako 10-12 m. (...) Tak ustalona wysokość odnosi się do zabudowy wielorodzinnej na działkach przy ul. A 19 (12 m) oraz ul. A 23 (10 m), przy średniej z obszaru analizowanego wynoszącej zaledwie 7,7m. Przyjęte odstępstwo jest zatem znaczne, zważywszy chociażby na ten sam parametr budynków sąsiadujących z terenem inwestycji od strony północnej, tj. przy ul. B 9a i ul. B 9. Organ winien zatem rozważyć celowość ustalenia przedmiotowego parametru na poziomie co najwyżej 10 m tj. takiego jak w budynku usytuowanym przy ul. A 23". Wyrok ten jest prawomocny i jako taki, z mocy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. wiąże Sąd orzekający w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie zaś do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przez "ocenę prawną", o której mowa w powyższym przepisie rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego - por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1052/05), wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i - wreszcie - jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. (w:) Tadeusz Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: WK 2016). Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie (por. wyroki NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12, z 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08). Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom, by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności (por. wyrok WSA w Łodzi z 5 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1101/14). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ podatkowy, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane (por. wyroki NSA z 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1404/13, z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Jeżeli zatem strona postępowania (zarówno strona skarżąca, jak i skarżony organ) z taką oceną prawną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna orzeczenie to zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych. Po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko dla organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również wskazanych w art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (por. wyrok NSA z 9 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12). Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydawaniu decyzji do oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Natomiast związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. (w:) Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Podkreślić należy, że jeżeli sąd administracyjny - rozpatrując ponownie sprawę (czyli rozpatrując skargę na drugą decyzję) - nie uwzględniłby oceny prawnej z pierwszego wyroku, byłoby to naruszenie prawa stanowiące podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10), zaś nieprzestrzeganie zasady przewidzianej w art. 153 p.p.s.a. podważa obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadzi do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok WSA w Białymstoku z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 608/10). Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. (w:) Jan Paweł Tarno, op.cit.). Przepis art. 153 p.p.s.a. określa bowiem taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2547/13). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, może być wyłączony tylko: 1) w razie zmiany ustawy, 2) w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także 4) z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego - uchwała składu 7 sędziów NSA z 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08 (por. komentarz do art. 153 p.p.s.a. (w:) Jan Paweł Tarno, op.cit.). Zgodnie z powyższym, Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany jest ustaleniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 937/19, którym uchylono uprzednie decyzje organów obu instancji. Sąd orzekający w obecnym składzie nie stwierdził bowiem zaistnienia żadnej z wymienionych powyżej przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie wyroku. W rozpoznawanej sprawie, nie doszło bowiem ani do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu, muszą być prowadzone w oparciu o ocenę prawną i zalecenia zawarte w zacytowanym powyżej wyroku. W konsekwencji, w niniejszym postępowaniu nie mogą być ponownie oceniane te kwestie, które stanowiły przedmiot oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w wyroku z 11 marca 2020 r. w sprawie II SA/Łd 937/19, w którym Sąd stwierdził m.in., że organ winien rozważyć celowość ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki budynku na poziomie co najwyżej 10 m tj. takiego jak w budynku usytuowanym przy ul. A 23. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy obu instancji swoje ustalenia oparły na ponownie przeprowadzonej analizie urbanistycznej oraz ocenie prawnej WSA w Łodzi wyrażonej w wyroku z 11 marca 2020 r. Z analizy urbanistycznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki, okapu, dla całej zabudowy w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 3 m do 15,5 m, a średnio wynosi 7,8 m (o 0,1 m. więcej niż w poprzednio przeprowadzonej analizie urbanistycznej). Z kolei § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi w ust. 1, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Biorąc powyższe kwestie pod uwagę, w ocenie Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy wyznaczyły w decyzji o warunkach zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – jako przedłużenie wysokości budynku zlokalizowanego przy ul. A 23, nie więcej niż 10 m. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 11 marca 2020 r. nakazał rozważyć celowość ustalenia przedmiotowego parametru "na poziomie co najwyżej 10 m", a nie "na poziomie 10 m". Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że Sąd nie nakazał ustalenia wysokości na poziomie 10 m., jednak powyższa ocena prawna zawarta w orzeczeniu o sygn. akt II SA/Łd 937/19 oznacza, że sporna wysokość powinna wynieść maksymalnie 10 m i nie jest możliwe jej ustalenie, tak jak oczekuje tego strona skarżąca w przedziale 10 – 14 m lub 10 – 12 m., albowiem średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla całej zabudowy w obszarze analizowanym wynosi średnio 7,8 m, co nawet przy podwyższeniu powyższej wartości o 20% stanowić będzie wartość nie większą niż 10 m. Konsekwencją takiego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej było ustalenie najwyżej położonej krawędzi dachu nie wyżej niż 10 m. celem zapewnienia spójnego charakteru zabudowy Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. ani art. 153 p.p.s.a. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. Organ drugiej instancji w swojej decyzji odniósł się do stanowiska Prezydenta Miasta Ł. nie tylko poprzez jego akceptację, ale również zajął merytoryczne stanowisko w sprawie. W tym miejscu należy wskazać, że właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. W ocenie Sądu, organ drugiej instancji uczynił powyższemu zadość. Kolejne zarzuty skargi również nie znalazły akceptacji Sądu. Strona skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych – wyników analizy urbanistycznej z 2019 r. w zestawieniu z wynikami analizy urbanistycznej z 2020 r. oraz opinii analizującej zacienienie, nasłonecznienie i przesłanianie w związku z posadowieniem na działce objętej wydanymi warunkami zabudowy budynku o parametrach zgodnych z projektem. Odnosząc się do pierwszej kwestii należy jednoznacznie stwierdzić, że organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o ponownie przeprowadzoną analizę urbanistyczną, co znajduje potwierdzenie w szczególności w odniesieniu się przez organ do średniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która wynosi obecnie 7,8 m (w poprzednio przeprowadzonej analizie urbanistycznej ten parametr wynosił 7,7 m). Nie jest to jednak różnica znacząca, która mogłaby mieć wpływ na odstąpienie od oceny prawnej zajętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 937/19. Za nieuzasadnione uznać zdaniem Sądu należy także zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji opinii analizującej zacienienie, nasłonecznienie i przesłanianie w związku z posadowieniem na działce objętej wydanymi warunkami zabudowy budynku o parametrach zgodnych z projektem. Mając na uwadze powyższe zarzuty, należy podkreślić, że kwestie zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania mają znaczenie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, nie wyznacza się konkretnego miejsca na działce, gdzie ma być wzniesiony planowany budynek, zatem trudno na tym etapie przesądzać powyższe kwestie. Nie sposób zgodzić się również, że stanowiskiem, że organy pominęły przy wydawaniu decyzji, że nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja sąsiaduje bezpośrednio w tej samej linii zabudowy z nieruchomością znajdującą się przy ul. A 19 w Ł., na której posadowiony jest budynek o wysokości 12 m. Organy wskazały w zaskarżonej decyzji, że działka dla której wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy znajduje się pomiędzy działkami na których znajdują się już budynki o wysokości 10 m (ul. A 23) i 12 m. (ul. A 19). Organy były jednak związane oceną prawną Sądu i prawidłowo w zaskarżonej decyzji ustosunkowały do istniejącej już zabudowy. W konsekwencji powyższego za nieuzasadnione uznać należało także zarzuty naruszenia art. 7, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Rekapitulując Sąd uznał działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości. dc