II SA/Łd 216/05

Dnia 10 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Stępień, Sędzia NSA: Anna Łuczaj, Asesor WSA: Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. - Oddział w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na świadczenie usług w zakresie usuwania odpadów komunalnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z o.o. z siedzibą w W. - Oddział w Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą A Sp. z o.o. dokonania zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej rozszerzenia katalogu podmiotów, do których mogłyby być kierowane odpady z obszaru miasta Ł., oraz zmieniającą brzmienie pkt 3b tegoż zezwolenia w następujący sposób: "odpady pochodzące z pojemników przeznaczonych do selektywnej zbiórki odpadów oraz z grup 15 01 01, 15 01 02, 15 01 03, 15 01 04, 15 01 05, 15 01 06, 15 01 07, 15 01 09, tj. odpady opakowaniowe włącznie z selektywnie gromadzonymi komunalnymi odpadami opakowaniowymi, kierowane będą do odbiorów wskazanych przez B SA z siedzibą w W. przy ul. A". W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść przepisu art. 3 ust. l, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), określających zadania gminy w zakresie utrzymania czystości w gminie, oraz wskazano, iż wydanie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. ograniczone jest treścią złożonych wniosków, tj. treścią wyrażonej zgody na zmianę zezwolenia Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...]. Podkreślono, iż zgoda ta stanowi podstawową przesłankę zastosowania tegoż przepisu, nie jest ona jednak wystarczającym warunkiem weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Stwarza ona jedynie możliwość uchylenia lub zmiany decyzji przez organ administracji. Przeszkodą do weryfikacji w trybie art. 155 k.p.a. może być brak podstaw w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy powołując się na wyrok NSA z dnia 14 marca 1991r., III ARN 32/90, OSNCP 1992r, Nr 6, poz. 112, zauważył, iż zgoda ta musi być wyrażona wprost i wyraźni p przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji publicznej. Ponadto stwierdził, iż programy ochrony środowiska czy plany gospodarki odpadami choć, stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, nie stanowią aktów prawa miejscowego, mają one jedynie charakter programów obowiązujących wewnątrz administracji i nie powinny wywoływać bezpośrednich skutków prawnych w sferze praw i obowiązków podmiotów "zewnętrznych" wobec administracji, to analiza przepisów ustawy o odpadach oraz ustawy prawo ochrony środowiska wskazuje jednak, iż w pewnych sytuacjach programy te wywołują skutki prawne również poza strukturami administracji. Jako przykład takiego przepisu podał art. 29 ust. pkt 3 ustawy o odpadach, wedle którego organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeśli zamierzony sposób gospodarki odpadami byłby niezgodny z planami gospodarki odpadam. Na tej podstawie organ odwoławczy wywiódł, iż podjęty w formie uchwały właściwej rady gminy plan gospodarki odpadami wiąże organ administracji publicznej, choć nie wywołuje on skutków prawnych wobec podmiotów zewnętrznych. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie C spółka z o.o. (nazwę A Sp. z o.o. zastąpiono C spółka z o.o., postanowieniem SR dla Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 października 2004r.) zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim podkreślono, iż w przepisach ustawy z dnia l8 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach brak jest podstawy prawnej do podjęcia zaskarżonej decyzji, a plan gospodarki odpadami jako nie wydany z upoważnienia ustawowego nie jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP i nie może kreować w sferze działalności gospodarczej przedsiębiorców obowiązków, które naruszają zagwarantowaną w art. 22 Konstytucji zasadę wolności. Skarżący zauważył, iż w interesie mieszkańców aglomeracji [...] i wspólnoty samorządowej leży aby przedsiębiorstwa oczyszczania miasta mając zapewnioną możliwość - opartego na rachunku ekonomicznym, a nie nakazach administracyjnych - wyboru wysypisk, ponosiły niższe koszty i sprzedawały taniej swoje usługi. Podkreśliła nadto, iż Kolegium nie wskazało, z jakimi konkretnymi zamierzeniami owego planu miałoby być sprzeczne korzystanie przez skarżącego z innych wysypisk. Według spółki organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy ponownie, lecz ograniczył się wyłącznie do powierzchownej kontroli decyzji pierwszej instancji. Takie działanie zaś jest nieprawidłowe, jak bowiem przyjmuje się w wyroku NSA z dnia 14 sierpnia 1987r. IV SA 385/87 organ odwoławczy zobowiązany jest rozpoznać sprawę merytorycznie w jej całokształcie i ustosunkować się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich żądań strony. Zdaniem skarżącej spółki, niedopuszczalne jest również powoływanie się przez organ na plan gospodarki odpadami, planowaną inwestycję miejską - budowę sortowni i stacji przeładunkowej odpadów, konieczność zabezpieczenia jej prawidłowego funkcjonowania poprzez dopływ odpowiedniego strumienia odpadów. C spółka z o.o. zauważyła, iż projektowana o niewielkiej pojemności sortownia miejska będzie mogła przyjmować jedynie odpady pozostające po obróbce mechanicznej, nie będzie natomiast w stanie przejąć wszystkich wytworzonych w aglomeracji [...] odpadów i konieczne stanie się korzystanie z wysypisk poza Ł. Zwróciła nadto uwagę na fakt, iż wysypiska ze względów technicznych są często zamykane, dla zapewnienia spółce nieprzerwalnej działalności konieczne jest więc korzystanie z kilku wysypisk. C spółka z o.o. zarzuciła organom obu instancji naruszenie ustanowionego w art. 139 k.p.a. zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się, gdyż organ pierwszej instancji rozpoznając wniosek o zmianę zezwolenia z dnia [...], rozszerzony w dniu [...], decyzją z dnia [...] Nr [...] dokonał zmiany zezwolenia zgodnie z żądaniem strony, zaś ponownie rozpoznając ten sam wniosek na skutek decyzji SKO z dnia [...]. K.O. [...] odmówił zmiany przedmiotowego zezwolenia. Powołała się na wyrok NSA z dnia 8 maja 1987r., SA/Lu 259/87, wedle którego zakaz reformationis in pius dotyczy całego przebiegu postępowania administracyjnego a nie wyłącznie jednej z jego faz. Skoro zatem decyzja została uchylona wskutek odwołania i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, to organ pierwszej instancji nie może pogorszyć sytuacji prawnej odwołującego, a jeśli to uczyni, to taka decyzja powinna być uchylona przez organ wyższy. Z wyroku tego wywiodła, iż organ pierwszej instancji winien wydać co najmniej decyzje odpowiadającą treści decyzji uchylonej, zwłaszcza że stan faktyczny i prawny sprawy nie uległ zmianie. Według skarżącej spółki SKO naruszyło art. 8 k.p.a., gdyż nie ustosunkowało się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do różnych rozstrzygnięć w sprawie, tj. decyzji Nr [...] i decyzji Nr [...]. Powołując się na wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998r., I SA/Łd 652/98, OSNA 1999r., Nr l, poz. 27 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000r., V SA 1816/00, stwierdziła, iż zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji publicznej w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej, bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa, a organy te są obowiązane do zebrania i rozpoznania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo nie zgodziło się z poglądem, wedle którego w sprawie naruszono zakaz reformationis in pius zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000r., III RN 161/99, OSNP 2001r., Nr 3, poz. 60 organ odwoławczy nie narusza zakazu reformationis in pius w sytuacji, kiedy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 3 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. odmawiającą A Sp. z o.o. dokonania zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej rozszerzenia katalogu podmiotów, do których mogłyby być kierowane odpady z obszaru miasta Ł., oraz zmieniającą brzmienie pkt 3b tegoż zezwolenia w następujący sposób: "odpady pochodzące z pojemników przeznaczonych do selektywnej zbiórki odpadów oraz z grup 15 01 01, 15 01 02, 15 01 03, 15 01 04, 15 01 05, 15 01 06, 15 01 07, 15 01 09, tj. odpady opakowaniowe włącznie z selektywnie gromadzonymi komunalnymi odpadami opakowaniowymi, kierowane będą do odbiorów wskazanych przez B SA z siedzibą w W. przy ul. A". Podstawę prawną tej decyzji stanowi art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 89, poz. 1071 ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeśli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z wykładni językowej powołanego przepisu wynika, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić, jeśli łącznie są spełnione następujące przesłanki, a mianowicie 1. strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2. przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3. za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony przy czym przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony mogą występować rozłącznie, o czym świadczy użyty tam spójnik "lub" (wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999r., IV SA 251/97, Lex nr 48251). Analizowany przepis art. 155 k.p.a. wprowadza z jednej strony, instytucję uznania administracyjnego, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "może być", z drugiej zaś posługuje się pojęciami niedookreślonymi tj. interes społeczny czy słuszny interes strony. Uznanie administracyjne oznacza przewidziane obowiązującymi przepisami uprawnienia organu administracji publicznej wydającego decyzję do wyboru rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r., IV SA 2605/0, "Monitor Prawniczy" z 2003r., nr 7, s, 291, wyrok NSA z dnia 30 stycznia 1996r., SA/Wr 3095/95, nie publikowany, wyrok NSA z dnia 8 listopada 1984r., SA/ Po 849/84, nie publikowany), a jego istotą jest rozgraniczenie sprzecznych interesów stron, a mianowicie interesu indywidualnego oraz interesu społecznego i danie priorytetu jednemu z ich na tle okoliczności konkretne sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1997r., I SA/Łd 344/96, nie publikowany czy wyrok NSA z dnia 12 marca 1997r., I SA/Łd 399/96, "Poradnik Gazety Prawnej" z 1998r., nr 8, s. 45). Organ administracji publicznej każdorazowo musi zatem dokonać oceny, czy w danym konkretnym przypadku występują racje społeczne lub słuszny interes strony (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000r., III SA 1388/99, Lex nr 47229). Tak zdefiniowane uznanie administracyjne posiada, w ocenie Sądu, granice. Zakres swobody organu administracji publicznej, wynikający z przepisu art. 155 k.p.a., jest wyznaczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na przepis art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., nakazujący organom administracji publicznej podejmowanie w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony oznacza, iż treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji publicznej sięgają do granic kolizji z interesem społecznym. Zasada ta zapobiega zatem dowolności rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej spraw załatwianych w ramach swobody uznania. Organ administracji publicznej działający na podstawie przepisu przewidującego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest bowiem obowiązany uwzględnić słuszny interes strony, jeśli nie koliduje on z interesem społecznym i nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. W konsekwencji zasada ta tworzy domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że brak jest realnych możliwości(pozytywne rozstrzygnięcie jest niemożliwe z przyczyn faktycznych) albo gdy pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny, (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999r., V SA 820/99, nie publikowany, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1982r, SA 820/81, ONSA 19.81, nr l, poz. 57 czy wyrok NSA z dnia 25 maja 1983r., I SA 158/83, nie publikowany). Zauważyć nadto należy, iż postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej, lecz jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej (por, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000r., III SA 1854/99, Lex nr 43956, wyrok NSA z dnia 23 marca 2001r., IV SA 1515/96, wyrok NSA z dnia 23 maja 2000r., IV SA 596/98,, Lex nr 54734 czy wyrok NSA z dnia 24 października 2000r., III SA 2468/99, Lex nr 48003). W analizowanej sprawie, w ocenie Sądu, organy obu instancji nie rozważyły wszystkich wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 155 k.p.a. przesłanek zmiany udzielonego A Sp. z o.o. w dniu [...] zezwolenia nr [...] na świadczenie usług w zakresie usuwania odpadów komunalnych. Przede wszystkim zauważyć należy, iż organy obu instancji nie wskazały, iż przepisy ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) sprzeciwiając się zmianie przedmiotowego zezwolenia. W ocenie Sądu, żaden z przepisów tej ustawy nie wyłącza możliwość wzruszenia udzielonego zezwolenia. Przepisem takim w żadnym wypadku nie może być powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 3 powołanej ustawy, gdyż przepis ten określa zadania gminy w zakresie utrzymania czystości i porządku w gminie czy przepis art. 29 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), określający przesłanki odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów. Przedmiotem kontrolowanej decyzji nie jest bowiem ani określenie zadań gminy w przedmiotowym zakresie, ani udzielenie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, lecz dokonanie zmiany udzielonego A spółka z o.o. w dniu [...] zezwolenia Nr [...]. Skoro zatem w toku postępowania o zmianę decyzji organ nie orzeka merytorycznie, a jedynie ocenia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 155 k.p.a., to powołanie się na przepis art. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach czy art. 29 ustawy o odpadach i niezgodność zezwolenia z planami gospodarki odpadami jako odmowę zmiany udzielonego już zezwolenia jest niedopuszczalne. Badając zaskarżoną decyzję, Sąd dostrzegł też, iż organy obu instancji nie dokonały analizy przesłanki słusznego interesu strony żądającej zmiany zezwolenia, ograniczając się jedynie do stwierdzenia że interes ten koliduje z interesem społecznym. Tym samym, wbrew wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, nr 89, póz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. zasadzie ogólnej, nie dokonały wyważenia tych interesów i nie wykazały, iż zmiana przedmiotowego zezwolenia narusza zasady współżycia społecznego. Nie wykazały one, iż w niniejszej sprawie uwzględnienie żądania skarżącej spółki koliduje z interesem Gminy Ł. i że interes tej Gminy jest na tyle ważny, że wymaga on szczególnej ochrony. Wydaje się, iż interes społeczny rozumiany przez organy obu instancji jako konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przyszłej inwestycji miejskiej - sortowni odpadów oraz stworzenia możliwości zwrotu kosztów tej inwestycji nie powinien mieć priorytetu nad interesem skarżącej spółki. Każdy inwestor, również skarżąca spółka, podejmując decyzję rozpoczęcia działalności musi bowiem liczyć się z tym, iż może nie uzyskać tak satysfakcjonujących dochodów aby odzyskać koszty związane z rozpoczęciem tej działalności, którą w tej sprawie jest realizacja miejskiej sortowni. Każdy inwestor analizuje sytuację na rynku i to on ponosi ryzyko ewentualnej błędnej decyzji co do inwestycji. Podzielić zatem należy wyrażony w skardze pogląd, wedle którego nie można odmówić pozytywnego rozpoznania żądania strony z uwagi na przyszłe i niepewne zdarzenia jakim są podjęte piany inwestycyjne Miasta Ł. w zakresie gospodarki odpadami. Analiza załączonych do skargi akt administracyjnych zdaje się prowadzić do wniosku, iż indywidualny interes skarżącej spółki, z uwagi na to, iż Ł. nie ma własnego wysypiska, własnej sortowni, a wątpliwym jest czy planowana sortownia będzie w stanie odebrać wszystkie odpady z tak dużej aglomeracji jaką jest Ł., można byłoby uznać nie tylko za słuszny, ale również za nie kolidujący z interesem całej wspólnoty samorządowej. W interesie tej wspólnoty leży wszak zapewnienie w sposób ciągły i nieprzerwalny odbioru odpadów, jak również obniżenie kosztów oferowanych usług w tym zakresie. Zgodzić się również należy z wyrażonym w skardze poglądem, wedle którego ten sam wniosek w tym samym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie powinien doprowadzić do dwu różnych rozstrzygnięć tych samych organów, a mianowicie decyzji z dnia [...] Nr [...] uwzględniającej żądanie zmiany zezwolenia z [...] Nr [...] oraz zapadłej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzji z dnia [...] Nr [...] odmawiającej uwzględnienia przedmiotowego żądania. Zastrzeżenia Sądu budzi także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ponieważ jest ono nielogiczne i niespójne. W uzasadnieniu tym stwierdza się z jednej strony, iż plany gospodarki odpadami nie są aktami prawa miejscowego i nie wywołują skutków wobec podmiotów zewnętrznych, z drugiej zaś przyjmuje się, iż wiążą one organy, gdyż zostały podjęte w formie uchwały właściwej rady gminy, której na marginesie nie załączono do akt administracyjnych. W uzasadnieniu tym podkreśla się nadto, iż podstawą zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest zgoda strony na zmianę tej decyzji, ale jednocześnie mimo wyraźnie sprecyzowanego oświadczenia strony w wniosku z dnia 7 i 27 lipca 2004r. okoliczność tą organu pominął. O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.