II SA/Łd 22/09

Dnia 18 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 roku sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] znak [...] udzielającej L. K. i S. S. pozwolenia na użytkowanie stacji paliw w miejscowości W.. W jej uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] i wyznaczył do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Prowadząc rzeczone postępowanie organ I instancji stwierdził, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] PINB w T. udzielił L.K. i S.S. pozwolenia na użytkowanie: budynku handlowo-gastronomicznego wraz z tarasem, zbiornika gazu płynnego naziemnego do celów grzewczych, zbiornika podziemnego wód deszczowych oraz separatora substancji ropopochodnych, zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe, drogi wewnętrzne skomunikowane z prawą jezdnią drogi krajowej nr 8, parkingów, placów i chodników, stacji paliw płynnych z wiatą, dwoma zbiornikami podziemnymi na paliwa płynne o poj 60 m3 z instalacją paliwową z dystrybutorami, stacji dystrybucji paliw gazowych LPG z dwoma zbiornikami naziemnymi na paliwo gazowe o poj. 4850 litrów i agregatu pompowego oraz instalacji gazowej z dystrybutorem – wybudowanych na działach nr ewid. 1176, 1177/9, 1177/12, 1177/10, 1178/7, 1179/8, 1180/6, 1180/5, 1181/6, 1181/5, 1182/6, 1182/5, 1183/6, 1183/5, 1184/6, 1184/5, 1185/6, 1185/5, 1186/6, 1186/5, 1187/6, 1187/5, 1188/6, 1188/5, 1189/6, 1189/5 w W., pod warunkiem wykonania w terminie do dnia 31 marca 2006 r. robót wykończeniowych prowadzonych w pomieszczeniach nr 21 i nr 26 z zachowaniem obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] r. (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r.) Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Okręgowego w P. stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie dotyczącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie części gastronomicznej budynku handlowo-gastronomicznego i w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie [...]WINB w Ł.. Pismem z dnia 25 lutego 2008 r., uzupełnionym następnie pismami z dnia 6 marca 2008 r. i 27 marca 2008 r., Prokurator Okręgowy w P. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku Prokurator wskazał, że toczy się postępowanie w sprawie decyzji Wójta Gminy T. z dnia 21 sierpnia 2003 r. nr 94/03 o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw oraz, że skierowano do sądu akt oskarżenia wobec osób podejmujących decyzję o pozwoleniu na użytkowane tego obiektu. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy PINB w S. stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. Art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przewiduje bowiem, że podstawą wznowienia postępowania jest sytuacja, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zebrany w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy z cała pewnością pozwala stwierdzić, że decyzja Wójta Gminy T. z dnia 21 sierpnia 2003 r. nr 94/03 o pozwoleniu na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w miejscowości W. na chwilę obecną funkcjonuje w obrocie prawnym. Nie została więc ona uchylona, ani zmieniona. Okoliczności tej nie zmienia również fakt, że Wojewoda [...] postanowieniami z dnia 26 czerwca 2008 r. nr 18/2008, 19/2008, 20/2008, oraz postanowieniem z dnia 2 lipca 2008 r. nr 22/2008 uznał zasadność zażaleń wniesionych przez A.L. na niezałatwienie w ustawowo przewidzianym terminie spraw dotyczących wykonania prawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz decyzji Wojewody [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w miejscowości W. i wyznaczył Staroście T. dodatkowe terminy na załatwienie przedmiotowych spraw. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Błędne jest bowiem stanowisko Prokuratora, iż skierowanie do sądu aktu oskarżenia przeciwko Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T. i przeciwko inspektorowi nadzoru budowlanego zatrudnionemu w tym inspektoracie "jest ewidentnie nową okolicznością, której zlekceważyć nie należy i która to okoliczność wymaga ponownego, wnikliwego i obiektywnego prześledzenia całego toku postępowania, zakończonego wydaniem decyzji nr [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T." W ocenie PINB kwestia ta nie stanowi przesłanki uchylenia przedmiotowej decyzji, albowiem do dnia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie został wydany prawomocny wyrok sądu. Ponadto, o ile nawet taki wyrok zapadnie, to nie będzie on miał wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne, które zostało wydane w oparciu o przepisy prawa materialnego. Jednocześnie organ dodał, że decyzja GINB z dnia [...] r. stwierdzająca nieważność decyzji PINB w T. z dnia [...] r. nr [...] jest prawomocna, a Prokurator nie skorzystał z możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sytuacji, gdy kwestionował rozstrzygnięcie decyzji w pełnym zakresie. Poza tym z decyzji GINB jednoznacznie wynika, że inwestor, składając wniosek o pozwolenie na użytkowanie stacji paliw spełnił pozostałe wymagania formalno-prawne. W szczególności inwestor legitymował się brakiem sprzeciwu ze strony organów wymienionych w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, jak stwierdził organ I instancji, w protokole z kontroli obowiązkowej przeprowadzonej w dniu 28 września 2005 r., obiekt wybudowano zgodnie z projektem zagospodarowania działki, zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym. Wykonano wszystkie zaprojektowane urządzenia budowlane oraz zasadnicze elementy wyposażenia budowlano-instalacyjnego, jak też zapewniono dostęp do obiektu przez osoby niepełnosprawne. Nie stwierdzono nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Teren został zagospodarowany i uporządkowany. W odwołaniu od powyższej decyzji Prokurator wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przedwczesne procedowanie, w sytuacji, gdy kwestią otwartą pozostaje prawidłowość decyzji Wójta Gminy T. z dnia 21 sierpnia 2003 r. o pozwoleniu na budowę stacji paliw płynnych. Prokurator zauważył również, że przedmiotowe postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało na jego wniosek, a nie jak błędnie przyjmuje organ, z urzędu. Nadto, w jego ocenie, nie jest prawdą, że decyzje w oparciu, o które zapadła decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Zarzuty stawiane decyzji Wójta Gminy T. w przedmiocie pozwolenia na budowę są aktualne i nie zostały dotychczas rozstrzygnięte. Okolicznością świadczącą o konieczności uchylenia decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] jest chociażby fakt stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nieważności decyzji Starosty T. z dnia 13 marca 2003 r. znak ZRO 7331-8/03 w przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego stacji paliw w miejscowości W. Powyższe świadczy bowiem o tym, że decyzja Wójta Gminy o pozwoleniu na budowę została wydana bez podstawy prawnej. Wobec tego nie można dopuścić do takiego stanu prawnego, aby decyzja pozwalająca na użytkowanie stacji paliw w miejscowości W. istniała w obrocie prawnym, mimo tego, że decyzja w oparciu o którą została wydana dotknięta jest takimi wadami, które mogą skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyjaśniając motywy wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał w pierwszej kolejności, iż wobec treści art. 186 k.p.a. błędne jest stanowisko Prokuratora, zgodnie z którym przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało na jego wniosek. Następnie, organ przytoczywszy treść art. 145 § 1 k.p.a., podniósł, iż przesłanką konieczną do uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie pkt 5 przywołanego wyżej przepisu, jest pojawienie się istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu odwoławczego toczące się postępowanie karne przeciwko osobie pełniącej funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. i pracownikowi tego organu, jak też toczące się postępowania administracyjne w sprawie prawidłowości i legalności decyzji stanowiących podstawę prowadzenia budowy przedmiotowej stacji paliw wraz z urządzeniami, nie stanowi nowej okoliczności lub nowego dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji nr [...]. Jeśli chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. to warunkiem sine qua non uchylenia decyzji jest zaistnienie kumulatywnie dwóch przesłanek: decyzja została wydana w oparciu o inne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej lub sądu i rozstrzygnięcie to zostało następnie wyeliminowane z obrotu prawnego. W toku postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej, organ I instancji ustalił prawidłowo, że zarówno postępowanie karne sądowe, jak i nadzwyczajne postępowania administracyjne dotyczące decyzji udzielających pozwolenia na budowę nie zostały ostatecznie zakończone, a tym samym nie wyeliminowano z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy T. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji. Brak jest w tej sytuacji przesłanki koniecznej do uchylenia spornej decyzji nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Organ podkreślił przy tym, iż jedynie decyzję o pozwoleniu na budowę można uznać za decyzję stanowiącą taką decyzję, w oparciu o którą wydawana jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Takie stanowisko znajduje swoje oparciu w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie organu nie sposób za taką decyzję uznać innych rozstrzygnięć, które nie stanowiły bezpośredniej podstawy do prowadzenia robót budowlanych, a tym samym nie stanowiły bezpośredniego "oparcia" dla decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Okręgowy w P. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć, podnosząc argumenty z odwołania od decyzji I instancji oraz z wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 13 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił dopuszczenia "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika. Następnie, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. Sąd odmówił dopuszczenia A.L. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Powyższe postanowienie A.L. zaskarżył zażaleniem, które zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2009 r. Na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. stawili się: Prokurator Prokuratury Okręgowej w P. – M.R., pełnomocnik [...]WINB w Ł. – radca prawny T.J., uczestnik postępowania L.K. oraz pełnomocnik uczestników postępowania L.K. i S.S. – aplikant adwokacki III roku M.M. z substytucji adwokat A.B. Prokurator poparł skargę i wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego A.K. z dnia 2 kwietnia 2004 r. oraz z dnia 16 stycznia 2009 r. na okoliczność udowodnienia, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa pozwalającym na wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, co w konsekwencji powinno doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pełnomocnik organu wniósł natomiast o oddalenie wniosków dowodowych, bowiem w jego ocenie pozostają one bez związku z rozpoznawaną sprawą. Do jego stanowiska przyłączył się pełnomocnik uczestników postępowania. Ustosunkowując się do wniosku strony skarżącej Sąd postanowił odmówić dopuszczenia złożonych dokumentów do materiału dowodowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, regulującymi standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd, badając w tym kontekście legalność zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie udzielenia L. K. i S. S. pozwolenia na użytkowanie stacji paliw w miejscowości W., stwierdził, iż wydane akty administracyjne odpowiadają przepisom obowiązującego prawa i brak jest jakichkolwiek przesłanek, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Istotą sporu jest bowiem odpowiedź na pytanie, czy organy administracyjne trafnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji paliw miejscowości W. uznając, że podnoszone przez Prokuratora Okręgowego w P. okoliczności, czyli wniesienie aktu oskarżenia wobec osób podejmujących decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, czy też toczące się postępowanie w sprawie decyzji Wójta Gminy T. z dnia 21 sierpnia 2003 r. nr 94/03 o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw nie są przesłankami, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., uzasadniającymi wydanie decyzji w trybie art. 151 § 2 pkt 2 k.p.a. W przekonaniu składu orzekającego zaprezentowane wyżej stanowisko organów nadzoru budowlanego obu instancji w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz zgromadzonej dokumentacji zasługuje w pełni na aprobatę. W rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu, przesłanka wznowienia postępowania określona w przywołanym przepisie będzie zachodziła, gdy kumulatywnie zostaną spełnione następujące warunki. Po pierwsze, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Po drugie, te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej. I wreszcie po trzecie, owe okoliczności faktyczne i dowody są dla organu nowymi z tego powodu, że nie były mu wcześniej znane. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą skład orzekający w pełni aprobuje, podkreśla się, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzję są istotne dla sprawy, to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych - organ musi wykazać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 429/05 – Lex nr 348005). Tożsame poglądy w tym zakresie wyrażone również zostały w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1027/06 (Lex nr 352225), z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2510/05 (Lex nr 202375), z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 855/05 (Lex nr 196284), z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I SA 1273/03 (Lex nr 189198), czy też w wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 1885/99 (Lex nr 50152). Sąd, przenosząc poczynione wyżej uwagi w zakresie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdził, iż fakt skierowania w dniu 15 stycznia 2008 r. do Sądu Rejonowego w P. aktu oskarżania przeciwko Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T., a także inspektorowi, zatrudnionemu w tym inspektoracie, który - jak można domniemywać z pism Prokuratora - brał udział w podjęciu decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...], jakkolwiek jest nową okolicznością faktyczną, to jednak nie jest to okoliczność, która istniała w dniu wydania tej decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Słusznie wobec tego argumentował organ I instancji, że kwestia skierowania aktu oskarżenia do Sądu, w sytuacji, gdy nie zapadł jeszcze w jego przedmiocie prawomocny wyrok nie mogła skutkować w toku postępowania wznowieniowego uchyleniem decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Podobnie rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o zarzut wydania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie z naruszeniem art. 57 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego. Podniesiony wyżej zarzut, jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, stanowił podstawę do stwierdzenia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji z dnia [...] r. nr [...] w zakresie dotyczącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie części gastronomicznej budynku handlowo-gastronomicznego. W tym wypadku, jak prawidłowo wywodził PINB, rozstrzygnięcie Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. stwierdzającą nieważność decyzji PINB w T. z dnia [...] r. nr [...] we wskazanym wyżej zakresie, posiada przymiot ostateczności i nie zostało zakwestionowane przez Prokuratora Okręgowego w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji oraz wznowienie postępowania administracyjnego, czego jak się wydaje nie rozróżnia Prokurator Okręgowy, to dwa niezależne od siebie tryby nadzwyczajne służące do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Są one wobec siebie niekonkurencyjne, ponieważ dla uruchomienia każdego z nich ustawodawca przewidział inny katalog przesłanek ustawowych. Innymi słowy, przesłanki wznowienia postępowania nie mogą skutkować stwierdzeniem jej nieważności i odwrotnie - przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą skutkować wznowieniem postępowania, a do tego - w ocenie Sądu - bezpodstawnie zmierza Prokurator. Sąd, przechodząc następnie do rozważań na temat art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, podzielił stanowisko organów orzekających, że toczące się postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia 21 sierpnia 2003 r. nr 94/03 o udzieleniu S. S. i L. K. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi w W. przy drodze krajowej nr 8, nie może stanowić podstawy do uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. spornej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W dacie orzekania przez organy obu instancji decyzja o pozwoleniu na budowę stacji bez wątpienia funkcjonowała w obrocie prawnym, nie została zatem uchylona, ani tym bardziej zmieniona. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowiąca niewątpliwie podstawę wydania decyzji z dnia [...], wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie jest prawnie dopuszczalne. W wyroku z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II GSK 156/06 (Lex nr 276701) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (pkt 1). Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem: "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego (pkt 2). Podsumowując, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji PINB w sprawie udzielenia L.K. i S.S. pozwolenia na użytkowanie stacji paliw wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i wyciągnęły z niego właściwe wnioski, czemu dały zresztą wyraz w logicznych i rzeczowych uzasadnieniach. Dodać przy tym trzeba, że zarzuty skargi, które Sąd ocenił jako bezzasadne, nie mogły w żaden sposób rzutować na legalność podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.