II SA/Łd 232/11

Dnia 10 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień, Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.),, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. R. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta Ł. - oddala skargę. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 80/09 – ze skargi J. R. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał Prezydenta Miasta Ł. do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji w Ł. przy ulicy A na działkach o nr 34/22, 52/7 i 53/7, obręb B-40. J. R., po uprzednim wezwaniu organu administracji do wykonania wyroku, złożył do sądu administracyjnego skargę, w której zarzucił Prezydentowi Miasta Ł. niewykonanie ww. wyroku oraz wniósł o ukaranie organu administracji grzywną. W uzasadnieniu skargi oraz pismach procesowych składanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący, przytaczając dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego wskazał, że niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2010r. o sygn. akt II SAB/Łd 80/09 przez organ administracji polegało na nie wydaniu decyzji w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi. Organ administracji wyjaśnił, że w dniu [...] wydał decyzję o warunkach zabudowy, wykonując tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2010r., sygn. akt II SAB/Łd 80/09, który uprawomocnił się w dniu 30 marca 2010r. Organ administracji dodał, że w toku postępowania prowadził czynności procesowe mające na celu dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy i wydanie stosownego rozstrzygnięcia bez zbędnej zwłoki, o czym inwestor był na bieżąco informowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Materialnoprawną podstawę do wymierzenia organowi administracji grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego stanowi art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego wyżej przepisu wynika jednoznacznie, że Sąd może wymierzyć organowi administracji grzywnę m.in. w sytuacji, gdy organ ten nie wykonał prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność i zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego. Oceniając skargę na niewykonanie wyroku Sąd bierze zatem pod uwagę stan postępowania administracyjnego istniejący w czasie wniesienia skargi. Innymi słowy Sąd rozważa uwzględnienie skargi jedynie w sytuacji, gdy do dnia wniesienia skargi organ administracji pozostaje w bezczynności i nie wydaje aktu administracyjnego w terminie zakreślonym prawomocnym wyrokiem. Natomiast jeżeli skarga została wniesiona po wydaniu przez organ aktu administracyjnego, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. (por. wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Go 726/10, LEX nr 753137; WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2008r., sygn. akt III SA/Kr 840/07, LEX nr 532728). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarżący domaga się wymierzenia organowi administracji grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2010r. o sygn. akt II SAB/Łd 80/09, którym Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta Ł. do wydania w terminie jednego miesiąca decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok, o którym mowa uprawomocnił się w dniu 30 marca 2010r., zatem organ administracji powinien wydać decyzję najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2010r. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...], odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Należy zatem stwierdzić bezsprzecznie, że doszło do wykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność w terminie wskazanym w orzeczeniu sądu. Podniesiony przez skarżącego zarzut niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2010r. o sygn. akt II SAB/Łd 80/09 należy uznać w związku z tym za bezpodstawny. Jak już zostało wcześniej wyjaśnione w przedmiotowej sprawie Sąd ocenia jedynie, czy organ administracji wydał akt administracyjny, do którego był zobowiązany. Sąd nie może oceniać natomiast, czy wydana przez Prezydenta Miasta Łodzi d. odpowiada prawu, a także czy uwzględnia wskazania Sądu zawarte w innym wyroku uwzględniającym skargę na decyzję. Skoro bowiem organ I instancji wydał decyzję, której rozstrzygnięcie nie uwzględnia stanowiska Sądu, wyrażonego w wyroku uchylającym poprzednią decyzję, to nie może to skutkować ukaraniem go grzywną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Zarzut nierespektowania oceny prawnej zawartej w wyroku sądu powinien być podnoszony najpierw w drodze postępowania instancyjnego, a następnie w skardze do sądu administracyjnego, co w konsekwencji może stanowić podstawę uchylenia tego rodzaju decyzji (por. wyroki: NSA z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt I OSK 426/05, LEX nr 198147; WSA w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2008r., sygn. akt I SA/GL 901/07, LEX nr 479800). Mając powyższe na uwadze zarzut skarżącego, że wydana decyzja jest niezgodna z prawem, nie może być brany pod uwagę przy ocenie skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność. Sąd nie może również oceniać prawidłowości postępowania administracyjnego istniejącego przed wydaniem wyroku z dnia 29 stycznia 2010r., bowiem stanowiło to przedmiot analizy Sądu w sprawie skargi na bezczynność. Na marginesie wskazać jednak należy, że skarżący odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W związku z tym skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na ostateczną decyzję organu odwoławczego. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011r. sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Obecnie sprawa czeka na rozpatrzenie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. j.m.