II SA/Łd 239/13

Dnia 19 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. odrzucił skargę K. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postanowienia. W dniu 24 czerwca 2013 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu, przy czym zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2013 r. skarżący został wezwany do podpisania skargi kasacyjnej lub nadesłania podpisanej skargi kasacyjnej w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Odbiór wezwania skarżący pokwitował w dniu 1 lipca 2013 r. W dniu 15 lipca 2013 r. skarżący podpisał własnoręcznie skargę kasacyjną, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 16 maja 2013 r. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną K. Z. oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej podpisania. Pismem z dnia 30 października 2013 r. skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi od postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu, składając jednocześnie podpisany egzemplarz skargi. W treści wniosku skarżący wyjaśnił, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone per aviso, o czym dowiedział się z postanowienia o odrzuceniu jego skargi. Podniósł, że korespondencja nie zawierała pouczenia o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Skarżący samodzielnie sporządził "skargę od postanowienia WSA (...)" (pismo z dnia 24 czerwca 2013 r.). Pismo to zostało uznane przez Sąd za skargę kasacyjną, podczas gdy jego treść, zdaniem skarżącego, jednoznacznie wskazuje na okoliczności, które są podstawą przywrócenia terminu. Skarżący podniósł bowiem, że wezwanie do usunięcia braków skargi nie zostało mu doręczone oraz że nie otrzymał awiza, ponadto wskazał, że kierowana do niego korespondencja wielokrotnie była zabierana przez sąsiada, z którym pozostaje w konflikcie. Dodatkową okolicznością uprawdopodabniającą, że skarżący nie wiedział o sądowej przesyłce jest adnotacja listonosza na przesyłce, iż awizo pozostawiono "na bramie", a zatem na zewnątrz posesji. Wskazał, że doręczenie zastępcze było skuteczne, jednak nie ponosi winy w nieuzupełnieniu braków skargi, gdyż nie wiedział o tym zobowiązaniu. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 6 p.p.s.a., Sąd winien pouczyć stronę o istnieniu instytucji przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi oraz o sposobie skorzystania z tej instytucji, tymczasem skarżący został pouczony jedynie o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej. W jego opinii było to pouczenie wprowadzające w błąd, gdyż biorąc pod uwagę przyczyny odrzucenia skargi, w sprawie nie było możliwości wywiedzenia skargi kasacyjnej od postanowienia sądu z dnia 16 maja 2013 r. Jak podniósł, dodatkowym czynnikiem wskazującym na brak samodzielności strony jest powoływana choroba psychiczna. Zdaniem skarżącego stan jego niewiedzy co do istnienia instytucji przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi trwał do dnia, w którym zawiadomiono pełnomocnika o jego wyznaczeniu z urzędu tj. od dnia 25 października 2013 r., dlatego też siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od tej daty. Czynności uzupełnienia braków skargi dokonano po udzieleniu zwolnienia od kosztów sądowych, zatem strona nie była zobowiązana do jednoczesnego uiszczenia wpisu celem uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 w/w ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; złożenie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do jego złożenia oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu ocenić należy jako spóźniony. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi ustała w momencie powzięcia przez stronę skarżącą informacji o odrzuceniu skargi, zatem z momentem doręczenia postanowienia sądu z dnia 16 maja 2013 r. Okoliczność ta, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych, miała miejsce w dniu 24 maja 2013 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej to w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi i od tej daty powinien być liczony siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Termin do wystąpienia z wnioskiem ekspirował więc w dniu 31 maja 2013 r., tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez stronę dopiero w dniu 31 października 2013 r. Na powyższe nie ma wpływu argumentacja strony skarżącej, bowiem treść pisma K. Z. z dnia 24 czerwca 2013 r. wyraźnie wskazuje na jego intencję. Ponadto, wyjaśnić należy, że art. 6 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do udzielania stronom występującym w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych. Odpowiednie pouczenia odnosić się jednak mają do skutków prawnych danych czynności bądź zaniedbań. W niniejszej sprawie strona prawidłowo została pouczona o możliwości wzruszenia postanowienia o odrzuceniu skargi, jednakże do pouczenia tego się nie zastosowała. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi też wątpliwości, że przepisy nie wymagają od sądu, aby pouczał stronę o działaniach, które należy podjąć w razie zaniedbań w celu zniwelowania ich skutków. Dlatego też, obowiązek pouczenia o potrzebie wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do usunięcia braków formalnych skargi wykracza poza zakres wskazówek co do czynności procesowych, do których zobligowany jest sąd na podstawie art. 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt I FZ 71/12, nr LEX 1136391, z dnia 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1977/11, nr LEX 948939, z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1312/11, nr LEX 864192). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A.P.