II SA/Łd 273/14

Dnia 27 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 roku sprawy ze skarg L. P., C. P. i Stowarzyszenia zwykłego "A" z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargi. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania L. i C. małżonków P., Stowarzyszenia "A" z siedzibą w P. oraz A. S., umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. S. (pkt 1) oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 2). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 6 listopada 2012 r., uzupełnionym w dniu 13 grudnia 2012 r. B S.K.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy do 2.0MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną obejmującą budowę stacji kontenerowo - pomiarowej, drogi wewnętrznej i placu manewrowego oraz zjazdu z drogi publicznej, w granicach terenu inwestycji obejmującego działki nr ewid. 184/1, 184/2, 185/1, 186, 187, 188 (posadowienie elektrowni wiatrowej wraz z zasięgiem oddziaływania rotora) i 517 (lokalizacja zjazdu z drogi gruntowej), na gruntach obrębu [...], gm. P. Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla powyższej inwestycji do czasu rozparzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji z dnia [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...], postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy P. podjął zawieszone postępowanie. Pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. B. S. jako przedstawiciel Stowarzyszenia "A" z siedzibą w P., wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie. W wyniku rozpatrzenia wniosku, postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy P. dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie na prawach strony. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, organ uzgodnił planowaną inwestycję z Wójtem Gminy P. - Zarządcą Drogi (uzgodnienie z dnia 17 grudnia 2013 r., znak: [...]), Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (postanowienie z dnia 11 października 2013 r., znak: [...]), Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (postanowienie z dnia 10 października 2013 r., nr [...]), Starostwem Powiatowym w W. (postanowienie z dnia [...], znak: [...]), Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. - uzgodniono w oparciu o art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p.). Decyzją z dnia [..., znak. [...], Wójt Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji tożsame co do treści odwołania złożyli L. i C. małżonkowie P., właściciele działek sąsiadujących z działką objętą planowaną inwestycją oraz Stowarzyszenie "A". Do organu wpłynęło również odwołanie złożone przez A. S. L. i C. małżonkowie P. oraz Stowarzyszenie "A" wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i podnieśli zarzuty dotyczące naruszenia przepisów: 1. art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku posiadania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie zgodnie z punktem 1 powinno się prowadzić "analizę sąsiedztwa", czego w niniejszej sprawie nie wykonano. Wskazano również, iż nieuzasadnione jest zaliczenie przez Wójta Gminy P. elektrowni wiatrowych do urządzeń infrastruktury technicznej co powoduje, że organ I instancji, w swojej decyzji, naruszył przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem odwołujących błędne jest nadto uznanie przez organ, że budowa tego obiektu nie narusza uprawnień osób trzecich, tj. właścicieli działek sąsiednich. A. S., w swoim odwołaniu wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującej uchwały nr XXVI/164/2013 Rady Gminy P. z dnia 4 marca 2013 r. w sprawie stanowienia o kierunkach działania Wójta Gminy P. w sprawie zasad ustalenia lokalizacji budowy elektrowni wiatrowych na terenie gminy P., a szczególnie § 1 ust. 2 pkt 2 uchwały, który stanowi, że wójt jest zobowiązany ustalić, czy wszyscy właściciele nieruchomości wyrazili pisemną zgodę na lokalizację elektrowni wiatrowej w obrębie 3000m od ich nieruchomości. Wskazał również, iż jego zamieszkana nieruchomość znajduje się w odległości 560m (wg mapy będącej załącznikiem do decyzji), a on takiej zgody nigdy nie podpisywał. Dodał jednocześnie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który nakazuje odniesienie w decyzji do sąsiadującej zabudowy. W przypadku wspomnianych działek nie ma takiej możliwości, najbliższa zabudowana działka znajduje się w odległości około 500 m i nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, np. nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej. Jego zdaniem w tym przypadku nie powinien również mieć zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p., ponieważ projektowane obiekty nie spełniają warunku określonego w tym przepisie (również w zakresie budowy urządzenia infrastruktury technicznej ściśle definiowanej w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jego zdaniem zaskarżona decyzja narusza również art. 10 ust. 2a u.p.z.p., który nakazuje ustalenie w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy terenów, na których będą rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. W studium obowiązującym w Gminie P. takie tereny nie zostały ustalone. Powołując się na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 3-5 w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) - umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. S. (pkt 1) oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 2). Odnosząc się w pierwszej kolejności do odwołania A. S., Kolegium przywołało brzmienie art. 28 K.p.a. i wywiodło, że na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjmuje się, iż w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu ze skorowidza działek nie wynika, aby A. S. był właścicielem (bądź współwłaścicielem), użytkownikiem wieczystym (bądź współużytkownikiem) nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Z załączonej przez inwestora mapy oraz wypisu z ewidencji gruntów wynika, iż najbliższa zabudowana nieruchomość jest oddalona od planowanej inwestycji o około 560m (nieruchomość oznaczona nr 169/2, której właścicielem jest A. S.) oraz jest od inwestycji oddzielona innymi działkami użytkowanymi rolniczo. Ponadto organ zaznaczył, że niniejsze postępowanie poprzedzone było oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończoną decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (czyli m.in. organ wydający decyzję o warunkach zabudowy). Oznacza to, że na etapie ustalania warunków zabudowy organ administracji jest związany postanowieniami decyzji środowiskowej. Z załącznika do wspomnianej decyzji Wójta Gminy P. wynika natomiast, że obliczony poziom hałasu oraz jego zasięg pokazuje, że działanie elektrowni wiatrowej zarówno w porze dziennej jak i nocnej nie przekroczy norm hałasowych dla obszarów, do których ten teren został zakwalifikowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr. 120, poz. 826). Nieruchomość odwołującego A. S. jest położona daleko, poza strefą oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przez co należy przyjąć, iż nie ma on przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, to zaś oznacza, że nie może również, zgodnie z art. 127 K.p.a., korzystać z prawa odwołania, przysługującego wyłącznie stronom postępowania. W tym stanie rzeczy Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do A. S. Przechodząc następnie do rozpatrzenia odwołań wniesionych przez strony postępowania Kolegium przywołało brzmienie art. 59 ust. 1, 61 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) - zwanej dalej u.p.z.p., § 3, § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) i stwierdziło, że w niniejszej sprawie wszystkie wymagania określone przez przepisy prawa zostały spełnione, zatem Wójt Gminy P. zobowiązany był wydać decyzję o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium zauważyło również, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organ I instancji zawiadomił na piśmie strony postępowania o wszystkich podejmowanych czynnościach oraz umożliwił im przed wydaniem decyzji, zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego materiału (por. obwieszczenie z dnia 30 września 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy na każdym etapie postępowania publikowane na stronie BIP Urzędu Gminy P., zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 30 września 2013 r., obwieszczenie o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] oraz zawiadomienie z tego samego dnia). Organ w trakcie postępowania ustosunkował się również do pism i petycji składanych przez strony w sprawie. Projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez uprawnionego urbanistę, zgodnie z wymaganiami art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Według organu odwoławczego decyzja określa zarówno wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ochrony interesów osób trzecich, jak i w zakresie infrastruktury technicznej, udokumentowane przez inwestora, w sposób zgodny z wymogami art. 61 ust. 5 oraz art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W decyzji zawarte zostały również wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Decyzja została uzgodniona z właściwymi organami specjalistycznymi, a mianowicie z Wójtem Gminy P. - Zarządcą Drogi (uzgodnienie z dnia 17 grudnia 2013 r., znak: [...]), Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (postanowienie z dnia 11 października 2013 r., znak: [...]), Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (postanowienie z dnia 10 października 2013 r., nr [...]), Starostwem Powiatowym w W. (postanowienie z dnia 8 października 2013 r., znak: [...]), Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (uzgodniono w oparciu o art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p.), Przechodząc do analizy zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji, Kolegium stwierdziło, że są one w całości bezzasadne. Odnosząc się do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku posiadania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy organ wskazał, że jest on bezzasadny. Otóż wraz z wnioskiem inwestor złożył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak: [...]. Powyższa decyzja jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją znak: [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego nieuzasadnionego, zdaniem odwołujących, zaliczenia przez Wójta Gminy P. elektrowni wiatrowych do urządzeń infrastruktury technicznej, co miało skutkować naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez zaniechanie badania przesłanki "dobrego sąsiedztwa", Kolegium wyjaśniło, że z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż elektrownie wiatrowe są zaliczane do urządzeń infrastruktury technicznej. W judykaturze akcentuje się, że dla wyjaśnienia pojęcia "infrastruktura techniczna" należy odwołać się do wykładni językowej. Według zaś "Uniwersalnego słownika języka polskiego" (Wyd. Naukowe PWN pod red. prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2006) infrastruktura to urządzenia i instytucje usługowe (np. w dziedzinie transportu, oświaty, ochrony zdrowia) niezbędne do należytego funkcjonowania życia społecznego i produkcyjnych działów gospodarki. Słowo infrastruktura pochodzi od dwóch słów w języku łacińskim, gdzie "infra" stanowi pierwszy człon wyrazów złożonych odpowiadający polskiemu pod, poniżej, a "structura" oznacza układ i wzajemne relacje elementów (części) stanowiących całość np. budowy, ustroju, struktura kryształu, struktura społeczna, agrarna itp. Infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, choć sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Elektrownia wiatrowa, jako obiekt składający się z urządzeń technicznych i części budowlanych urządzeń technicznych, jest zaś niezbędna do świadczenia dostaw energii elektrycznej wytwarzanej z wiatru. Energia elektryczna jest bowiem konieczna do funkcjonowania współczesnego społeczeństwa (w tym także społeczności wiejskich), w tym zarówno do funkcjonowania gospodarstw domowych, produkcji przemysłowej, jak i rolnej. Wskazuje się ponadto na możliwość odniesienia się pomocniczo do definicji zawartej w art. 143 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), w której ustawodawca zaliczył do urządzeń infrastruktury technicznej drogę oraz znajdujące się pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. W tej sytuacji, skoro elektrownie wiatrowe należy uznawać za urządzenia infrastruktury technicznej, nie może być mowy o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z mocy art. 61 ust. 3, nie mają zastosowania do przedsięwzięć dotyczących budowy urządzeń infrastruktury technicznej. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie nie wykazuje uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na powyższą decyzję tożsame co do treści skargi wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. i C. małżonkowie P. oraz Stowarzyszenie "A" z siedzibą w P., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z podatkiem od towarów i usług w obowiązującej wysokości. Skarga L. i C. P. została zarejestrowana przez tutejszy sąd za sygn. akt II SA/Łd 273/14, zaś skarga Stowarzyszenia za sygn. akt II SA/Łd 274/14. Skarżący zarzucili decyzji Kolegium naruszenie przepisów: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 63 ust. 2 u.p.z.p., gdzie zgodnie z punktem 1 powinno się przeprowadzić "analizę sąsiedztwa", czego w niniejszej sprawie nie wykonano. W związku z tym, nie spełniono wymagań przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1, jak i ust. 3 u.p.z.p. Nieuzasadnione jest - zdaniem skarżących - zaliczenie przez Wójta Gminy P. i Kolegium elektrowni wiatrowych do urządzeń infrastruktury technicznej i tym samym uznanie, że organ I instancji, w swojej decyzji, w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 61 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. z wyłączeniem ust. 1 pkt 1-2. Błędne jest także uznanie przez organ, że budowa tego obiektu nie narusza uprawnień osób trzecich, tj. właścicieli działek sąsiednich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.); 2) art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.), poprzez błędną wykładnię pojęcia "infrastruktura techniczna" i zaliczenie elektrowni wiatrowych do niezbędnych elementów funkcjonowania sieci elektroenergetycznej. W motywach skargi strony przedstawiły stan faktyczny sprawy i powtórzyły w zasadzie argumentację z odwołania od decyzji organu I instancji wywodząc, że siłownia wiatrowa nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Według nich z uwagi na to, że teren, na którym miałaby zostać zrealizowana inwestycja ma charakter typowo rolniczy, nie ma możliwości prawnych pobudowania na nim nowej zabudowy radykalnie odbiegającej od standardów otoczenia i z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa. Co więcej, budowa tak dużego i ruchomego obiektu w otoczeniu będzie stanowiła istotną ingerencję w prawo własności sąsiednich nieruchomości, uniemożliwiając zmianę ich przeznaczenia i jakąkolwiek zabudowę w przyszłości. Trudno bowiem założyć, że ruchomy obiekt o wysokości 155 m.n.p.t. nie zmienia charakteru otoczenia, nie oddziałuje na działki sąsiednie, nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia, poprzez możliwość awarii, np. pożaru lub urwania się śmigła. Decyzja zatem w pkt 2.4, ostatni tiret, w sposób oczywisty stwierdza nieprawdę i tylko z tego powodu powinna zostać uchylona. Projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zatem zostać wykonany ponownie wraz z ponowną analizą architektoniczno-urbanistyczną. Sposób przeprowadzenia analizy wskazuje bowiem jednoznacznie, że brak zastosowania zasady "dobrego sąsiedztwa" umożliwia budowę elektrowni bez względu na zdanie społeczności lokalnej oraz osób będących właścicielami nieruchomości sąsiednich. Niezależnie od przytoczonych do tej pory argumentów przemawiających przeciwko spornej inwestycji, skarżący podnieśli, że działki o nr ewid.: 184/1, 184/2, 185/1, 186, 187, 188 nie posiadają dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Wspomniane działki faktycznie posiadają dostęp do drogi nr 517, jednak nie jest to droga publiczna a gruntowa o statusie drogi wewnętrznej. Droga ta posiada szerokość 2 metrów i nie jest utwardzona, co uniemożliwia transport ważących kilkanaście ton elementów niezbędnych do budowy elektrowni wiatrowej i całej inwestycji. Dowóz tych części wymagałby rozbudowy drogi i zmiany jej charakteru, co przy obecnym zagospodarowaniu terenu wydaje się niemożliwe i wymaga budowy zupełnie nowej drogi publicznej. Oznacza to, że planowane przedsięwzięcie pozbawione jest dostępu do drogi publicznej, a tym samym przesłanka z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie została spełniona. Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie i podtrzymało argumentację przedstawioną w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sąd na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygn. akt II SA/Łd 273/14 i 274/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżących poparł skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań tutejszego sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. umarzająca postępowania odwoławcze wobec A. S. oraz utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy P. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy do 2.0MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną obejmującą budowę stacji kontenerowo-pomiarowej, drogi wewnętrznej i placu manewrowego oraz zjazdu z drogi publicznej, w granicach terenu inwestycji obejmującego działki nr ewid. 184/1, 184/2, 185/1, 186, 187 i 188 (posadowienie elektrowni wiatrowej wraz z zasięgiem oddziaływania rotora) i nr ewid. 517 (lokalizacja zjazdu z drogi gruntowej), na gruntach obrębu [...], gmina P. W ocenie składu orzekającego kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza przepisów obowiązującego prawa materialnego lub procesowego w stopniu, uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Problematyka ustalenia warunków zabudowy została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej w skrócie "u.p.z.p.". W rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.). Z przywołanego wyżej unormowania wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla konkretnej inwestycji co do zasady wymaga łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i wiąże się z koniecznością przeprowadzenia przez właściwy organ analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). W ramach wspomnianej analizy podstawowego znaczenia nabiera ustalenie, czy inwestycja odpowiada zasadzie dobrego sąsiedztwa, która zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2106/12 - LEX nr 1444512). Nadto konieczne jest ustalenie, czy teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Badanie wspomnianych wyżej warunków, a mianowicie zasady dobrego sąsiedztwa i dostępności do drogi publicznej z woli ustawodawcy zostało jednak wykluczone w przypadku inwestycji polegających na budowie linii kolejowych, obiektów liniowych oraz urządzeń infrastruktury technicznej, o czym expressis verbis stanowi art. 61 ust. 3 ustawy. W takim przypadku ocenie podlega wyłącznie spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Taka sytuacja miała miejsce właśnie w rozpoznawanej sprawie, ponieważ B S.K.A. z siedzibą w W. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy do 2.0MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną obejmującą budowę stacji kontenerowo - pomiarowej, drogi wewnętrznej i placu manewrowego oraz zjazdu z drogi publicznej. Zasadniczy spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadzał się do polemiki pomiędzy skarżącymi a organem, czy projektowana elektrownia wiatrowa jest - jak twierdziły organy obu instancji – urządzeniem infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3, czy też – jak twierdzili skarżący - takim urządzeniem nie jest, wobec czego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, a te w realiach sprawy niniejszej nie są spełnione. Sąd podzielił w tej kwestii pogląd organów orzekających w sprawie i stwierdził, że elektrownie wiatrowe są niewątpliwie urządzeniami infrastruktury technicznej. Powyższe stanowisko dominuje obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12 (Lex nr 1291979) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Tym niemniej jednak bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm.) podnieść należy, że art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Ponadto pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Pogląd, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1273/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 533/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 650/10 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyłożona w nich argumentacja jest zbieżna z eksponowaną w niniejszej sprawie. W ocenie sądu powyższe regulacje, jak również dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych, pozwalają dojść do przekonania, iż inwestycja objęta wnioskiem może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej. W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Przystępując w następnej kolejności do oceny, czy projektowana inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, sąd w pełni zaaprobował w tym zakresie argumentację organów obu instancji i uznał, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej elektrowni wiatrowej nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Jak trafnie wywiodły organy administracyjne projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, a następnie uzgodniony z właściwymi organami specjalistycznymi, a mianowicie z: Wójtem Gminy P. - Zarządcą Drogi (uzgodnienie z dnia 17 grudnia 2013 r., znak: [...]), Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (postanowienie z dnia 11 października 2013 r., znak: [...]), Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (postanowienie z dnia 10 października 2013 r., nr [...]), Starostwem Powiatowym w W. (postanowienie z dnia 8 października 2013 r., znak: [...]), Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (uzgodniono w oparciu o art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p.). Kontrolowana decyzja określa zarówno wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ochrony interesów osób trzecich, jak i w zakresie infrastruktury technicznej, udokumentowane przez inwestora, w sposób zgodny z wymogami art. 61 ust. 5 oraz art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W decyzji zawarte zostały również wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. W motywach zaskarżonej decyzji Kolegium rozpoznając odwołania skarżących zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania rozpoznało i rozstrzygnęło niniejszą sprawę co do istoty, nadto z należytą starannością odniosło się do zarzutów odwołania. Wprawdzie jak wynika z kontrolowanej decyzji Kolegium umknął fakt, że w toku niniejszego postępowania organ I instancji błędnie stosował procedurę przewidzianą w art. 53 ust. 1 ustawy, który stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie, nie mniej jednak powyższe uchybienie należało uznać za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, a to z tego powodu, że w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa stron do czynnego udziału. Sąd za trafne uznał również stanowisko organu orzekającego dotyczące zarzutu odwołania o naruszeniu art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku posiadania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt sprawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy załączył ostateczną i funkcjonującą w obrocie prawnym decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją znak: [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...]. Zauważyć wreszcie wypada, że podstawę prawną wspomnianej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił między innymi przepis art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150) w zw. z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227), który stanowi, że do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Zgodnie zatem z art. 46 ust. 4b ustawy Prawo ochrony środowiska, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Termin, o którym mowa w ust. 4b, może ulec wydłużeniu o dwa lata, jeżeli realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 46 ust. 4c). Wspomniana decyzja środowiskowa uzyskała przymiot ostateczności w dniu 8 lipca 2009 r., zaś wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez inwestora w dniu 7 listopada 2012 r. W dacie ustalenia warunków zabudowy, co również nie budzi wątpliwości w obrocie prawnym funkcjonowała ważna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Kończąc powyższe wywody sąd mając na względzie brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a. za prawidłowe uznał umorzenie przez Kolegium w trybie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. postępowania odwoławczego wobec A. S. i zaprezentowaną w tym względzie argumentację mimo, iż stanowisko organu w tym zakresie nie było objęte zarzutami skarg. Organ odwoławczy analizując załączoną do sprawy dokumentację, a mianowicie mapy, wypis z ewidencji gruntów, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załącznikami doszedł do prawidłowej konkluzji, że działka A. S. położona jest daleko poza strefą oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wobec czego brak jest podstaw do przyznania mu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, co prawidłowo skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego. Podsumowując skoro zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa, sąd zobligowany był oddalić skargi. O powyższym sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS