II SA/Łd 30/25

Dnia 14 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2025 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 lipca 2024 roku nr SKO.4150.419.2024 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc Decyzją z dnia 16 lipca 2024 r., nr SKO.4150.419.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.)- dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2024 r., nr DPRG-UA-IX.767.2024 stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. , nr DAR-UA-IX.444.2018 w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi (w tym lokalnego ujęcia wody i kanalizacji lokalnej), planowanej do realizacji na działce ew. nr [...] i fragmencie działki ew. [...] przy ul. [...] (dawniej ul. [...]) w Ł., obręb [...]. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż wskazana wyżej decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji podjęta została na wniosek K.P. (dalej także skarżąca) z dnia 21 lipca 2017 r. Prawidłowość wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia była kwestionowana przez skarżącą zarówno w toku instancyjnego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 20198 r., nr SKO.4150.163.2018 utrzymująca w mocy w/w decyzję organu I instancji, jak i sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 października 2018 r., II SA/Łd 627/18 orzekającym o oddaleniu wniesionej przez K.P. skargi na decyzję organu odwoławczego. Z akt sprawy wynika także, że w dniu 17 stycznia 2024 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXXXVI/2603/24 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...],[...] i [...],[...] oraz [...] granicy Miasta Łodzi. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 26 lutego 2024 r. i weszła w życie w dniu 12 marca 2024 r. Ustalenia obowiązującego planu miejscowego obejmują swym zakresem teren inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy w/w decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. Teren ten, zgodnie z aktualnym przeznaczeniem objęty jest na rysunku planu symbolem 5L – przeznaczenie podstawowe tereny lasu, dopuszcza się remont i przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej. Z akt sprawy wynika nadto, iż dla inwestycji objętej decyzją z dnia 8 marca 2018 r. nie wydano ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 5 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1, § 3 k.p.a. oraz art. 65 ust. 1 pkt 23 u.p.z.p. stwierdził wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r., nr DAR-UA-IX.444.2018. Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła odwołanie, w którym oświadczyła, że nie wyraża zgody na wygaśnięcie decyzji z dnia 8 marca 2018 r. W ocenie skarżącej brak zgłoszenia budowy nie stanowi podstawy prawnej cofnięcia warunków zabudowy, gdyż podjęta w dniu 17 stycznia 2024 r. uchwała Rady Miejskiej w Łodzi dotyczyła jedynie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania tych terenów. Przedmiotowa nieruchomość w dalszym ciągu stanowi własność skarżącej, która ma prawo decydowania, co do sposobu jej zagospodarowania. W dalszej części odwołania strona wskazywała na prowadzone na jej nieruchomościach, bez jej zgody, inwestycję "[...]", jak również na bezprawne przejęcie przez Gminę A. terenu o powierzchni 6,22 ha oraz 2,7364 ha, do których skarżącej przysługiwał tytuł prawny. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 16 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, w tym na art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Kolegium wskazało również na przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Organ podkreślił, że przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. (art. 65 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p.). Zdaniem Kolegium, w świetle przywołanych wyżej przepisów, podjęcie przez Radę Miejską w Łodzi w dniu 17 stycznia 2024 r. uchwały w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...],[...] i [...],[...] oraz [...] granicy Miasta Łodzi, obejmującego swoimi granicami teren planowanej przez skarżącą inwestycji, dla której określono warunki zabudowy decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r., i ustalającego inne przeznaczenie tego terenu, niż w wydanej decyzji; jak również dokonane ustalenia, co do braku wystąpienia przesłanek z art. 65 ust. 2 u.p.z.p., obligowało organy administracji do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego wygaśniecie w/w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r., nr DAR-UA-IX.444.2018. Jednocześnie, mając na uwadze treść wniesionego odwołania Kolegium podkreśliło, iż wydane w sprawie rozstrzygniecie eliminuje jedynie z obrotu prawnego decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r., nie ingeruje natomiast w przysługujące skarżącej uprawnienia właścicielskie do terenu planowanej inwestycji. Pozostałe podnoszone przez skarżącą kwestie, dotyczące prowadzonych na jej terenie inwestycji, pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.P. ponowiła dotychczas prezentowaną argumentację, co do bezprawnego pozbawienia jej własności gruntów o obszarze 6,22 ha oraz 2,7364 ha, do których skarżącej przysługiwał tytuł prawny, jak również prowadzonych na jej gruntach, bez zgody strony, inwestycjach gestorów sieci energetycznej czy gazowej. Skarżąca wskazała nadto na "powstały bałagan" w księgach wieczystych tych nieruchomości oraz w prowadzonych dla nich ewidencjach gruntów, który w jej ocenie wynika z działania organów, polegającego na bezprawnym odbieraniu nieruchomości, dokonywaniu ich podziałów, nadawaniu innych numerów ewidencyjnych, według uznania urzędów. Skarżąca oświadczyła, że nie zgadza się z decyzją cofnięcia warunków zabudowy na jej działkach i żąda uprządkowania całej dokumentacji z jej udziałem. Poinformowała również, że w związku z tą sytuacją "jest sprawa w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 14 maja 2025 r. obecna na rozprawie skarżąca podtrzymywała wniesioną skargę i przedstawioną w niej argumentację. Oświadczyła dodatkowo, że nie wyraża zgody, aby na jej działkach znajdował się las. Skarżąca okazała dokumenty, z których wynika jej prawo własności do działek, jak i w oparciu o które kwestionuje sposób ich aktualnego przeznaczenia. Wskazywała również, że nie rozpoczęła realizacji inwestycji objętej decyzją z dnia 18 marca 2018 r,. z przyczyn zdrowotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi K.P. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 lipca 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2024 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. , nr DAR-UA-IX.444.2018 w sprawie ustalenia, na wniosek skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi (w tym lokalnego ujęcia wody i kanalizacji lokalnej), planowanej do realizacji na działce ew. nr [...] i fragmencie działki ew. [...] przy ul. [...] (dawniej ul. [...]) w Łodzi, obręb [...]. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.)- dalej: u.p.z.p. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). W sprawie bezsporne jest, że w dacie 21 lipca 2017 r., to jest w dniu wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji na działce ew. nr [...] oraz fragmencie działki ew. [...] przy ul. [...] (dawniej ul. [...]) w Ł., teren planowanej inwestycji nie był objęty postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też realizacja tej inwestycji wymagała między innymi uprzedniego uzyskania przez skarżącą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, które to warunki strona uzyskała decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r., nr DAR-UA-IX.444.2018. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji (art. 162 § 3 k.p.a.). W realiach rozpoznawanej sprawy, owym przepisem nakazującym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jest art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który stanowi, iż organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przy czym jak wynika z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 65 ust. 3 u.p.z.p.). Zaznaczyć również należy, iż wygaśniecie decyzji na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wiązać należy z datą wejścia w życie planu miejscowego (por. wyrok NSA z 20 lutego 2024 r., II OSK 2407/22; www.orzecznia.nsa.gov.pl), zaś zakres ochrony wynikający z art. 65 ust. 2 ustawy obejmuje proces inwestycyjny rozpoczęty ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie dotyczy natomiast przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, w odniesieniu do których nie doszło do wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego (por. wyrok NSA z 12 marca 2024 r, II OSK 1557/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie bezsporne pozostaje, że w dniu 17 stycznia 2024 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXXXVI/2603/24 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...],[...] i [...],[...] oraz [...] granicy Miasta Łodzi. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nr 2024.1752 z dnia 26 lutego 2024 r. i weszła w życie w dniu 12 marca 2024 r. Plan ten obejmuje swym zakresem teren inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy w/w decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. Teren ten, oznaczony na rysunku planu symbolem 5L, aktualnie przeznaczony jest na tereny lasu (przeznaczenie podstawowe), z dopuszczeniem remontu i przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że przeznaczenie terenu planowanej inwestycji według ustaleń przyjętego planu są odmienne niż w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. Jednocześnie w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. wyłączająca możliwość zastosowania normy z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, co potwierdza zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, jak i przedstawione na rozprawie, w dniu 14 maja 2025 r. wyjaśnienia skarżącej. Stwierdzić zatem należy, że procedujące w sprawie organy administracji obu instancji zasadnie uznały, iż w sprawie wystąpiły ustawowe okoliczności, obligujące organy do podjęcia, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 marca 2018 r., nr DAR-UA-IX.444.2018 o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, co do przyczyn braku rozpoczęcia realizacji przedmiotowej inwestycji, w tym problemów zdrowotnych w rodzinie skarżącej, czy też wyrażanego przez skarżącą braku zgody na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 8 marca 2018 r., w czym skarżąca upatruje naruszenia prawa wykonywania przysługujących jej uprawnień właścicielskich względem terenu planowanej inwestycji, w tym sposobu jego zagospodarowania, stwierdzić należy, iż pozostaje ona bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Podkreślenia w tym miejscu raz jeszcze wymaga, że jedyne przesłanki wyłączające zastosowanie normy z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ustawodawca zawarł w art. 65 ust. 2 ustawy, a które to przesłanki w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie wystąpiły. Zaznaczyć również należy, na co słusznie wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że wydana w sprawie decyzja w żaden sposób nie wpływa na przysługujące skarżącej uprawnienia właścicielskie względem przedmiotowych nieruchomości. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają również pozostałe podnoszone przez skarżącą, w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadminsitracyjnego okoliczności dotyczące bezprawnego pobawienia skarżącej prawa własności nieruchomości; realizacji, bez zgody skarżącej na jej nieruchomościach inwestycji w zakresie infrastruktury energetycznej i gazowej; czy też podnoszone przez skarżącą nieścisłości w księgach wieczystych należących do strony nieruchomości i prowadzonych dla nich ewidencji gruntów. W tym zakresie podkreślić należy, iż zgodnie z powołanym już wcześniej art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w w/w przepisie oznacza, iż sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy sąd jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest kwestionowany konkretny akt lub czynność. Określenie podstaw zaskarżenia ma zasadnicze znaczenie dla wyznaczenia zakresu kontroli sądu, gdyż stawiają one granicę maksymalnego zakresu kontroli, poza który sąd wyjść nie może (por. wyroki NSA z 17 maja 2024 r., III OSK 1362/23; z 23 lipca 2024 r., III OSK 2045/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że sąd nie jest uprawniony, a co za tym idzie nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Podnoszone przez skarżącą we wskazanym wyżej zakresie kwestie wykraczają poza wyznaczone kwestionowaną skargą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 lipca 2024 r. granice przedmiotu zaskarżenia, który raz jeszcze należy podkreślić dotyczy zasadności stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 18 marca 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące bliżej nieokreślonych spraw, jak można przypuszczać z wypowiedzi skarżącej, związanych z wywłaszczeniem należących do strony nieruchomości, czy też ich podziału, nieprawidłowości w zapisach prowadzonych dla tych nieruchomości ksiąg wieczystych i ewidencji winny być rozstrzygane w odrębnych postępowaniach, czy to przed właściwymi organami administracji publicznej, czy to przed sądem powszechnym. Również powoływana przez skarżącą "sprawa w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie" dotyczy odrębnego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2021 r., II SA/Łd 102/20 uchylił w/w decyzję Wojewody Łódzkiego wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W wyniku zainicjowania postępowania kasacyjnego sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Końcowo Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy obu instancji prowadząc postępowanie działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadę informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.