II SA/Łd 303/16

Dnia 25 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 roku sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) oddala skargę 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. C. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. J., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K. pozwolenia na budowę budynku garażowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej (kat. obiektu III), na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 7, na działce nr ewid. 122/1, obręb [...]. W odwołaniu od tej decyzji J. J. wniosła o jej uchylenie z powodu rażącego naruszenia prawa i wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co prowadzi do wyrządzenia szkód w jej mieniu i spowodowania niebezpieczeństwa dla ochrony własności i zdrowia ludzkiego, w konsekwencji spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa i zwiększenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Odwołująca nie zgodziła się na usytuowanie projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy jej nieruchomości nr ewid. 123 przy ul. A 5 w Ł. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej motywach organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 290) – w skrócie "Prawo budowlane", a następnie wskazał, że po kolejnym rozpatrzeniu wniosku z 21 maja 2014 r. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z [...] nałożył na K. K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym poprzez: pkt 1 - przedłożenie oceny stanu technicznego całego budynku mieszkalnego, znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości nr ewid. 123, przy ul. A. 5 w Ł., usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, z jednoznaczną oceną stanu technicznego ściany znajdującej się w granicy ww. nieruchomości, z uwzględnieniem wymogu § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pkt 2 - uzasadnienie lokalizacji projektowanego budynku, z uwzględnieniem możliwości dostępu podczas remontu do ściany budynku usytuowanego w granicy sąsiedniej nieruchomości, pkt 3 - wykazanie, że układ komunikacji wewnętrznej spełnia wymogi p.poż. Dalej Wojewoda wskazał, że 13 listopada 2015 r. K. K. w organie I instancji złożyła pismo wraz z projektem budowlanym z uzupełnioną w październiku 2015 r. opinią techniczną oraz oświadczeniem, że wypełniła obowiązek wynikający z postanowienia organu I instancji. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę stwierdził, że do złożonego w dniu 21 maja 2014 r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, K. K. dołączyła: - projekt budowlany w 4 egzemplarzach, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, i według złożonych przez projektantów oświadczeń, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz opinię techniczną istniejącego budynku mieszkalnego, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, - decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolno stojącego, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. 122/1, w obrębie [...], przy ul. A 7 w Ł., sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], znak: [...], uchylającą powyższą decyzję w części pkt I dotyczącego rodzaju inwestycji, tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obejmującej budowę budynku garażowego wolnostojącego i orzekającej w tym zakresie o budowie budynku garażowego. Według Wojewody przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działce nr ewid. 122/1, obręb [...] w Ł., przy ul. A 7, posiadającej zjazd na drogę publiczną - ul. A. W części frontowej (przy granicy) od strony północnej działka zabudowana jest parterowym budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy - 130,20 m2, po stronie wschodniej przy granicy sąsiedniej nieruchomości zabudowana jest małym budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy - 17,50 m2, co stanowi całkowitą powierzchnię istniejącej zabudowy - 147,70 m2. Przy granicy południowej zaprojektowano budynek garażowy o powierzchni zabudowy - 38,51m2, co czyni łącznie - 186,21 m2 powierzchni zabudowy. Wskaźnik powierzchni intensywności zabudowy wynosi 0,248 (według ustalonych warunków zabudowy wskaźnik dopuszczalny wynosi 0,27). Powierzchnia utwardzenia terenu wynosi 93,50 m2. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi - 470,29 m2 i stanowi 62,70 % powierzchni działki. Zachowany jest warunek dotyczący szerokości elewacji frontowej budynku garażowego - do 4,20 m, budynek posiada szerokość 4,20 m. Przedmiotowa inwestycja spełnia także wymogi zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 1 kondygnacja nadziemna do 3 m od poziomu terenu, geometria dachu- dach jednospadowy lub płaski, kąt nachylenia do 15°, kalenica równoległa lub prostopadła do ul. A i wysokość budynku w kalenicy - do 4 m. Przedmiotowy budynek garażowy jest jednokondygnacyjny, z dachem jednospadowym, ze spadkiem do 12° i wysokością do najwyższego punktu w kalenicy - 3,60 m. Dalej organ wskazał, że projektowany budynek usytuowano w granicy sąsiedniej działki, który przylega do istniejącego budynku mieszkalnego skarżącej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrując sprawę zawsze ma na uwadze interes stron postępowania, w tym zarówno inwestora, jak i osób będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania, ustalonych na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organ I instancji dodatkowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające odnośnie spornego stanu technicznego budynku mieszkalnego odwołującej i oddziaływania na niego projektowaną inwestycją. W tym zakresie szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy, w tym opinii technicznej dotyczącej budynku mieszkalnego odwołującej, uzupełnionej w październiku 2015 r. wynika, że stan techniczny ściany północnej budynku mieszkalnego należy uznać za dobry, pozwalający na dalsze jej użytkowanie. Ponadto realizacja projektowanej inwestycji zgodnie z projektem budowlanym, jak wynika z opinii technicznej, nie wpłynie negatywnie na stan techniczny budynku sąsiedniego, a nawet spowoduje poprawę warunków termicznych na znacznym obszarze ściany istniejącego budynku i zlikwiduje zjawisko przemarzania oraz zawilgocenia od gruntu ponad poziom istniejącej izolacji (w miejsce gruntu ściana nowoprojektowanego budynku). Projektowany budynek ponadto uwzględnia izolację pionową w dylatacji pomiędzy ścianami fundamentowymi obydwu budynków, a to wpłynie także korzystnie na stan techniczny budynku odwołującej. Poza tym projektowany budynek jest niższy od istniejącego budynku odwołującej, stąd też nie będzie miał on negatywnego wpływu na funkcjonowanie przewodów kominowych i wentylacyjnych w jej budynku. Wobec powyższego - w ocenie organu odwoławczego - projektowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na budynek mieszkalny odwołującej. Wojewoda wskazał dalej, że działka inwestora jest węższa niż 16 m, w związku z tym zastosowanie dla usytuowania budynku ma przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) – skrócie "rozporządzenie". Oznacza to, że budynek ten może być usytuowany w granicy. Inwestor uzasadnił lokalizację projektowanego budynku garażowego w miejscu wskazanym w projekcie zagospodarowania działki, jako niezbędną i jedyną możliwą do funkcjonowania na działce. Ponadto wykazał, że w zabudowie jednorodzinnej nie zachodzi konieczność uzgadniania projektu budowlanego pod względem p.poż. Organ II instancji odnosząc się do braku zgody odwołującej na usytuowanie przedmiotowego budynku w granicy jej nieruchomości, wyjaśnił, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki. W każdej jednak sytuacji ich realizacja winna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju inwestycji wskazują stosowny tryb postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego projektowana budowa nie narusza zasad współżycia społecznego oraz nie wpłynie ujemnie na wykorzystanie sąsiedniej nieruchomości odwołującej. Przepisy Prawa budowlanego spełniają ważną rolę w zakresie regulacji wzajemnych stosunków pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości i nie bez przyczyny w rozporządzeniu dotyczącym warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości, w jakich budynek może być usytuowany od granicy z nieruchomością sąsiednią. Ponadto trzeba mieć na uwadze, że wynikającą z Prawa budowlanego zasadę poszanowania interesu osób trzecich należy pogodzić z zasadą swobody zabudowania własnej nieruchomości wynikającą z art. 4 Prawo budowlane. W takim ujęciu prawidłowym jest dokonywanie oceny zamierzonej budowy budynku garażowego jedynie w oparciu o kryterium zgodności z przepisami prawa, co też zarówno organ administracji architektoniczno-budowlanej I, jak i II instancji uczyniły. Dlatego też kwestia braku wyrażenia zgody, nie może być uwzględniona, gdy stwierdzono spełnienie wymogów, o których mowa powyżej. Według organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie administracyjne i zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest kompletny, posiada wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia. Wykonany został przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany opracowano zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jak i wymogami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Spełnione wobec tego zostały wymogi art. 35 ust. 1 i ust. 4, 32 ust. 4 Prawa budowlanego i organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego decyzja organu I instancji odpowiada przepisom prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia bądź zmiany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. J. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa, Konstytucji RP i podstawowych praw człowieka. W motywach skargi jej autorka powtórzyła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji i wskazała na naruszenie art. 28, art. 6 i 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., art. 140, art. 144 i art. 374 k.c., art. 5 Prawa budowlanego, art. 21 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dniu 24 czerwca 2016 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 4 lipca 2016 r. skarżąca przedłożyła do akt sprawy pismo procesowe, w treści którego podtrzymała skargę i podniesione w niej zarzuty. Postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II OZ 919/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie tutejszego sądu z dnia 24 czerwca 2016 r. Na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Uczestniczka postępowania K. K. wniosła o oddalenie skargi i poinformowała, że inwestycja została zrealizowana. Uczestniczka postępowania H. S. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu rzutującym na wynik sprawy, z całą zaś pewnością – wbrew zarzutom skargi – brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Tytułem wstępu wyjaśnić trzeba, że poddana ocenie tutejszego sądu decyzja Wojewody [...] jest już piątą z kolei podjętą w tej sprawie. Zamiarem inwestycyjnym, dla którego zostało wydane wspomniane rozstrzygnięcie o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego objęta jest budowa budynku garażowego wraz z zewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr 122/1 przy ul. A 7 w Ł. w ostrej granicy z działką nr 123 przy ul. A 5 w Ł. Istota sporu pomiędzy stronami postępowania dotyczy posadowienia budynku garażowego w granicy z budynkiem mieszkalnym przy ul. A 5 i braku nań zgody współwłaścicielki nieruchomości i jednocześnie skarżącej J. J.. Postawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy Prawa budowlanego, w myśl których pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: pkt 1 - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pkt 2 - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: pkt 1 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 2 - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (art. 34 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać: pkt 1- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; pkt 2 - projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; pkt 3 - stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; pkt 4 - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; pkt 5 - informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Z przywołanych wyżej norm prawnych jasno wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (bądź braku zgody) sąsiada, a od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 Prawa budowanego expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06 – Lex nr 425367, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14 – Lex nr 1987067, 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1433/08 – Lex nr 1166028 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 568/15 – Lex nr 1945237, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 486/10 – Lex nr 754610 oraz Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 212/14 – Lex nr 1485712). Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy sąd na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo zresztą zweryfikowanego przez organy obu instancji, stwierdził, że w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestorka – K. K. przedłożyła wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 Prawa budowlanego, uzupełnioną w związku z postanowieniem organu I instancji z dnia 16 stycznia 2015 r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego o ocenę techniczną budynku skarżącej, ocenę techniczną ściany północnej tego budynku oraz uzasadnienie usytuowania budynku garażowego w granicy. Oceniając przedłożoną dokumentację organy orzekające w sprawie rzetelnie rozważyły jej zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, przepisami Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy wynika, że działka inwestorki jest wąska, ma bowiem szerokość 12 m. Wobec tego, jak trafnie wskazał organ, w rachubę wchodzi w tym wypadku przepis stanowiący wyjątek od ogólnej zasady określonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia, a mianowicie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, w myśl którego w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym wyżej mowa, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (§ 12 ust. 4 rozporządzenia). Dla potrzeb sprawy niniejszej wskazać trzeba, że projektowany budynek garażowy będzie budynkiem odrębnym od istniejącego budynku mieszkalnego skarżącej. Zostanie wzniesiony na własnym fundamencie, zaś pomiędzy ścianami obu budynków zostanie zapewniona odpowiednia dylatacja. Faktem jest, że budynek skarżącej, biorąc pod uwagę chociażby jego wiek i okres użytkowania, wymaga generalnego remontu, nie mniej jednak stan techniczny ściany północnej, do której ma być dostawiony (obok której ma być postawiony) budynek garażowy określony został w załączonych do akt sprawy ocenach technicznych jako dobry. Zwraca się przy tym uwagę, że projektowane usytuowanie budynku garażowego - uwzględniając kwestie zawilgocenia czy stabilności - będzie wręcz korzystne dla stanu technicznego budynku skarżącej. Zatem brak zgody skarżącej na usytuowanie budynku w granicy z omówionych wyżej względów nie mógł więc wiązać organów orzekających w sprawie, jako że przesłanki materialnoprawne wydania decyzji o pozwoleniu na budowę są jasno określone, zaś ich spełnienie obligowało organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W tym zakresie, o czym była mowa na wstępie rozważań, organ nie ma możliwości decydowania w ramach uznania administracyjnego. Innymi słowy, organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę tylko z tego powodu, że realizacji inwestycji sprzeciwia się współwłaściciel nieruchomości sąsiedniej. Podnoszone przez skarżącą argumenty związane ze zniszczeniem ściany północnej przez właścicieli nieruchomości przy ul. A 7 na skutek istniejącego kiedyś przy tej ścianie budynku drewnianego będące obecnie źródłem obaw skarżącej w zakresie ochrony przysługującego jej prawa własności, pozostają jednak poza zakresem kontroli tutejszego sądu, zaś kwestie ewentualnych roszczeń pomiędzy właścicielami są przedmiotem oceny właściwego sądu powszechnego. Reasumując, sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zaś zaskarżona decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a. organ rzeczowo przedstawił przesłanki, które zadecydowały o jej podjęciu. Z tych wszystkich powodów, sąd nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zobligowany był oddalić skargę. O powyższym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu przez pełnomocnika będącego adwokatem sąd rozstrzygnął w punkcie drugim wyroku w oparciu o treść art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). a.tp.