II SA/Łd 327/14

Dnia 17 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr[...], znak [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w K. reprezentowanej przez pełnomocnika adwokat K. A. K., uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 149 § 3, art. 148 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., odmówił A Sp. z o.o. z siedzibą w K. wznowienia postępowania zakończonego własną ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hotelu na nieruchomości położonej w Ł. przy Al. A 14, działka nr ewid. 84/4, część działki nr 8/43 i 89/17 w obrębie[...], argumentując że wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie A Sp. z o.o. z siedzibą w K. reprezentowana przez adwokata K. A. K. zarzuciła organowi nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych istniejących w chwili orzekania. Okoliczności te dotyczą drogi pożarowej do działki nr ewid. 89/10, której Spółka jest użytkownikiem wieczystym. Według pełnomocnika Spółki błędne jest stanowisko organu o niedochowaniu terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a to z tego względu, że o możliwości istnienia drogi przeciwpożarowej na przedmiotowym gruncie pełnomocnik wnioskodawcy dowiedział się w dniu 16 kwietnia 2013 r. i od tej daty należało liczyć jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przed tą datą żadne dowody zebrane zarówno w sprawie dotyczącej warunków zabudowy jak i pozwolenia na budowę nie wskazywały w żaden sposób na fakt posiadania przez wnioskodawcę wiedzy na temat nowych okoliczności nieznanych dotąd organom, a dotyczących drogi pożarowej. Jednocześnie pełnomocnik zaprzeczył jakoby wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania powziął przed dniem 16 kwietnia 2013 r., jak błędnie wskazał we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 14 maja 2013 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 148 § 1 K.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a. W tej sprawie wnioskodawca wskazał jako podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. to jest fakt, kiedy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wojewoda stwierdził następnie, że dla przesłanek zawartych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a., za wyjątkiem pkt 4 K.p.a., pierwsza faza postępowania sprowadza się do oceny, czy został dochowany termin do wniesienia wniosku, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę oraz czy we wniosku wykazano podstawy wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 K.p.a., bądź w art. 145a K.p.a. W tej sprawie wniosek pochodzi od strony postępowania, jednak organ I instancji uznał, że wnioskodawca nie dochował terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a., który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca, od daty kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Wojewoda podkreślił, że organ administracyjny ma obowiązek z urzędu podejmować wszelkie czynności, które zmierzają do zebrania wszystkich dostępnych materiałów oraz ma prawo i obowiązek żądać od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 148 § 1 K.p.a. wynika wprost, iż liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach, a nie dzień, w którym miała taką możliwość. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się notatka spisana przez przedstawiciela pełnomocnika wnioskującego – S. S.-D., iż zapoznała się z aktami sprawy w dniu 16 kwietnia 2013 r. W dniu przeglądania akt sprawy została zatem jedynie stworzona możliwość powzięcia przez stronę wiadomości o okolicznościach, które stanowią przyczynę wznowienia, ale nie dowodzi to, że strona z tej możliwości skorzystała. Zatem należało wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dowodu lub złożenia oświadczenia na tę okoliczność. Organ I instancji ograniczył się do wezwania wnioskodawcy na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. do określenia daty w jakiej dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia bez umożliwienia złożenia oświadczenia na tę okoliczność. Data wskazywana przez stronę jest datą zapoznania się z dokumentacją i nie może stanowić przesłanki badania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Faktem jest, że to po stronie zainteresowanego leży udowodnienie terminu, o którym mowa, jednak organ administracji jak najbardziej precyzyjnie i za pomocą wszelkich przewidzianych prawem środków winien przyczynić się do jego bezspornego określenia. Według Wojewody zgromadzony w sprawie materiał dowody nie potwierdza faktu, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka uchybienia terminu. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia treści e-maili pomiędzy inspektorem prowadzącym a przedstawicielem pełnomocnika wnioskującej nie dyskredytują - zdaniem organu II instancji - wskazanej przez nią daty. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji naruszył art. 149 § 3 K.p.a. w związku z art. 148 § 1 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a., art. 8 i art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że nie może polemizować z zarzutami podnoszonymi przez Spółkę o naruszeniu przepisów Prawa budowlanego, ponieważ ocena merytoryczna pozwolenia na budowę możliwa jest dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał w przekonaniu Wojewody zastosowanie regulacji z art. 138 § 2 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez adwokata J. K. zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 148 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie uznanie, że A Sp. z o.o. jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., legitymowaną do złożenia podania o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę udzielonego skarżącej Spółce oraz błędne uznanie, iż został zachowany 1-miesięczny termin do złożenia ww. podania w rozumieniu art. 148 § 1 K.p.a.; b) art. 136 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania; c) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., w szczególności, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia dowodów, na których organ oparł się wydając zaskarżone postanowienie oraz faktów, które uznał za udowodnione. Wobec sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. Zdaniem skarżącej Spółki A, jako użytkownik wieczysty nieruchomości położonej przy ul. B 75 w Ł., nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, którego budowę realizować ma B. Nie ma zatem wątpliwości, iż A nie oparła podania o wznowienie postępowania na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego, dającym jej przymiot strony. Ogólnikowe zaś odniesienie się do kwestii rzekomego przebiegu drogi przeciwpożarowej należy uznać za niewystarczające. Dalej skarżąca stwierdziła, że data dowiedzenia się o podstawie wznowienia nie została udowodniona przez Spółkę A , zarówno w toku postępowania przed organem I jak i II instancji. Taki stan rzeczy nie może powodować ujemnych następstw po stronie beneficjenta pozwolenia na budowę, a także przewlekłości postępowania. Ponadto, we wniosku o wznowienie postępowania i dalszych czynnościach błędnie dowodzono faktu powzięcia wiadomości przez pełnomocnika A, a nie przez samą Spółkę, bowiem skuteczne jest "dowiedzenie się" wcześniejsze, tj. przez Spółkę. Co więcej, sama wnioskodawczyni we wniosku o wznowienie postępowania potwierdziła uzyskanie wiedzy o okoliczności stanowiącej - jej zdaniem - podstawę wznowienia postępowania przed dniem 16 kwietnia 2013 r. Późniejsza próba uprawdopodobniania, a nie dowodzenia, iż termin został jednak zachowany i polemika z własnym stanowiskiem winny być ocenione negatywnie i skutkować nieuwzględnieniem wniosku. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 136 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. strona skarżąca wskazała, iż fakt, czy wnioskująca posiada przymiot strony nie został objęty przez organ odwoławczy dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym. Nadanie a priori statusu strony oraz zaniechanie w tym zakresie wszelkich rozważań powoduje, iż postanowienie Wojewody [...] nie może się ostać. Ponadto, zaniechano przeprowadzenia dodatkowego postępowania, które pozwoliłoby stwierdzić, czy wnioskująca zachowała termin do złożenia podania o wznowienie, a w tym zakresie z całą pewnością nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej mierze. Okoliczności powoływane przez wnioskującą już na etapie postępowania przed organem II instancji pozwalały stwierdzić, że wobec braku zachowania terminu (sama strona podawała sprzeczne okoliczności w piśmie wszczynającym postępowanie oraz w zażaleniu) i nieposiadania statusu strony, wniosek o wznowienie nie powinien podlegać uwzględnieniu. Reasumując skarżąca Spółka podkreśliła, że postanowienie kasacyjne Wojewody [...] wymaga uchylenia, jako wydane przy braku podstaw z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., tj. braku naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, zaś pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] uchylającego postanowienie Prezydenta Miasta Ł. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 6 czerwca 2012 r. zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę stwierdził, że zostało ono podjęte z istotnym naruszeniem przepisów art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 K.p.a., art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., co skutkowało jego usunięciem z obrotu prawnego. W rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym (art. 144 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowanym na tle przywołanego wyżej unormowania przyjmuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek. Organ ten musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy stwierdzić, iż działanie organu pierwszej instancji było wadliwe, bo naruszające przepisy procesowe. Nadto, organ ten winien ustalić, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 39/12 – Lex nr 1340157 i z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1919/11 – Lex nr 1358462 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 408/13 - Lex nr 1412662, w Krakowie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 997/13 - Lex nr 1384918, w Łodzi z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1117/12 - Lex nr 1303644, w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/WA 1136/13 – Lex nr 1448237, w Poznaniu z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 752/13). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] wydane zostało w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Przesłanki wznowienia postepowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 K.p.a. oraz art. 145a § 1 K.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. bądź art. 145a § 1 K.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 K.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji. Poprzez badanie należy rozumieć swobodną ocenę przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność dochowania przez nią terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1258/10 – Lex nr 1133560 i z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10 – Lex nr 992498 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12- Lex nr 1348299, w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1954/11 – Lex nr 1139818). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 K.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Jeśli jednak termin do wznowienia postępowania nie został zachowany wówczas organ powinien w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie Spółka A reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem wnioskowała o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu B Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku hotelu z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości położonej w Ł. przy Al. A 14, działka nr ewid. 84/4, część działki nr 8/43 i 89/17 w obrębie S-6. Jako podstawę prawną wznowienia strona powołała przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tą nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nieznaną organowi orzekającemu miał być fakt, że przez teren działki przeznaczonej pod hotel, przy Al. A 14 w Ł. przebiega droga przeciwpożarowa prowadząca do budynku znajdującego się na działce Spółki A przy ul. B 75. Wspomniany wniosek, co nie pozostawia żadnych wątpliwości został nadany pod adresem organu za pośrednictwem poczty w dniu 16 maja 2013 r., zaś w jego treści pełnomocnik Spółki stwierdził jednoznacznie, że "przed dniem 16 kwietnia bieżącego roku pełnomocnik A Sp. z o.o. z siedzibą w K. w celu zbadania aktualnej sytuacji dojazdu między innymi pożarowego do planowanej inwestycji opisanej w kwestionowanym pozwoleniu na budowę – zapoznał się z dokumentacją i aktami sprawy w Urzędzie Miasta Ł. w Wydziale Architektury i Urbanistyki. W wyniku analizy akt sprawy stwierdzono, iż organ udzielający pozwolenia budowlanego pominął istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji, a zostały pominięte przez organ z przyczyn nie znanych wnioskodawcy. W trakcie badania akt okazało się bowiem, że przez teren działki przeznaczonej pod inwestycję (hotel), zlokalizowanej przy al. A 14, objętej w/w pozwoleniem na budowę przebiega droga przeciwpożarowa prowadząca do budynku znajdującego się na działce wnioskodawcy nr 89/10, przy ul. B 75." Z tak zaprezentowanego stanowiska co do określenia terminu dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania pełnomocnik wnioskodawcy wycofał się udzielając odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 27 maja 2013 r., podnosząc tym razem w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r., że "wnioskodawca powziął informacje o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych i dowodach w dniu 16 kwietnia 2013 r., kiedy to pełnomocnik wnioskodawcy udał się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Ł., w celu zbadania aktualnej sytuacji związanej z uzyskanym przez B Sp. z o.o. prawomocnym, pozwoleniem na budowę". W aktach administracyjnych sprawy niniejszej znajduje się niewątpliwie potwierdzenie z dnia 16 kwietnia 2013 r. o zapoznaniu się z aktami sprawy nr [...] (czyli sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę) przez aplikanta adwokackiego S. S. – D. w imieniu mecenas K. A. K., nie mniej jednak nie można pominąć załączonych doń dwóch notatek służbowych z dnia 9 kwietnia 2013 r. oraz treści korespondencji elektronicznej prowadzonej pomiędzy pracownikiem organu a pełnomocnikiem wnioskodawcy. Jedna z notatek sporządzona i podpisana przez osobę prowadzącą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę inspektor S. F. oraz inspektorów W. C. i Z. P., z której wynika, że przed dniem 9 kwietnia 2013 r. przedstawiciele nowego właściciela działki nr 89/10 przy ul. B 75 zapoznali się z dokumentację projektową dotyczącą pozwolenia na budowę hotelu przy ul. A i sporządzili fotokopię niektórych rysunków, w tym projekt zagospodarowania terenu. Z kolei drugą notatkę sporządziła inspektor S. F., wskazując iż powyższa data określona jest nieprecyzyjnie ze względu na brak w aktach informacji o zaistniałej sytuacji. Po wspomnianej wizycie kontakt z osobą sporządzającą notatkę nawiązała S. S. – D. z Kancelarii Adwokackiej K. K., która powołując się na tą wizytę poprosiła o informacje oraz skan decyzji o warunkach zabudowy. Pierwszy email został wysłany do S. S. w dniu 9 kwietnia 2013 r. W świetle powyższych okoliczności, prawidłowo zresztą ocenionych przez organ I instancji zasadna jest – w przekonaniu sądu - konkluzja, że wnioskująca o wznowienie postępowania Spółka uchybiła terminowi z art. 148 § 1 K.p.a., co musiało skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmienna ocena materiału dowodowego w tym przedmiocie, którego kompletność nie budzi najmniejszych wątpliwości, zaprezentowana przez organ odwoławczy w motywach zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. świadczy o całkowitej dowolności organu odwoławczego i nie zasługuje na akceptację. Jest bowiem sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Nie sposób podzielić stanowisko Wojewody, że zgromadzony w sprawie materiał dowody nie potwierdza faktu, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka uchybienia terminu. Załączone do akt administracyjnych treści e-maili z dnia 9, 18 i 19 kwietnia 2013 r. pomiędzy inspektorem prowadzącym postępowanie a przedstawicielem pełnomocnika wnioskującej, pierwotna treść wniosku o wznowienie postępowania oraz treść dwóch notatek służbowych dyskredytują - zdaniem sądu - wskazaną przez Spółkę w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r. datę dowiedzenia się o nowych okolicznościach faktycznych i nowych dowodach, stanowiących podstawę wznowienia postępowania określoną na dzień 16 kwietnia 2013 r. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że w ramach realizacji zasady zawartej w art. 80 K.p.a. organ prowadzący postępowanie winien oprzeć się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, którego ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie, co oznacza, iż w tej analizie organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu. Ocena dowodów jest "czynnością myślową" i jak każda czynność tego rodzaju powinna opierać się na zasadach logicznego rozumowania. Organ może zatem wysnuć z zebranego materiału dowodowego tylko wnioski logicznie uzasadnione. Organ ocenia wyniki postępowania dowodowego na podstawie wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena wyników postępowania dowodowego jest wadliwa, gdy została oparta na materiale dowodowym nie w pełni rozpatrzonym. Taka sytuacja miała zaś miejsce w realiach rozpoznawanej sprawy, co świadczy o istotnym naruszeniu przepisów postępowania dowodowego, tj. art. 80 K.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. W rezultacie organ odwoławczy nie mając ku temu żadnych podstaw wadliwie zastosował art. 138 § 2 K.p.a. Orzeczenie kasacyjne, o czym była mowa na wstępie rozważań, jest dopuszczalne tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie przesłanek określonych w art. 138 § 2 K.p.a., tj. stwierdzenia przez organ odwoławczy, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Warunki te w rozpoznawanej sprawie bezspornie nie zostały spełnione, co obligowało sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Kończąc powyższe rozważania podkreślić trzeba, że wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłanki wymienione w pkt 1 - 3 i 5 - 8 art. 145 § 1 K.p.a. przez podmiot, który tak jak ma to miejsce w przypadku Spółki A formalnie nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jeśli Spółka (bądź jej poprzednik prawny) nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, to nie wyłącza to możliwości żądania przez nią wznowienia postępowania w sprawie z innych przesłanek niż określona w pkt 4 art. 145 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zasadnie przyjęły, że żądanie wznowienia postępowania pochodziło od legitymowanego w tym zakresie podmiotu. Mając powyższe na uwadze sąd w punkcie pierwszym sentencji wyroku uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zaś w punkcie drugim sentencji wyroku stwierdził kierując się brzmieniem art. 152 p.p.s.a., że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od organu orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. d.j.